Reacties

Over het algemeen kijk ik niet naar recensies van films voordat ik die ga bekijken. Mijn enige informatie is dan de trailer. Maar bij deze film had ik toevallig de recensies op deze pagina gezien en die waren niet best. Ik ging dus met een hele lage verwachting de bioscoop in. Nu is het zo dat als een film mij niet boeit, ik automatisch begin te gapen. Ik kan daar niets aan doen. En dat is al een lichte hint naar een lage waardering. Omgekeerd, als een film mij boeit, dan gaap ik niet en volgt meestal een (dikke) voldoende. Nu is deze film gewoon slecht. De dialogen zijn tenenkrommend. Er is een Engelse politieagent en een Duitse übercrimineel die zich moeiteloos aanpassen aan het lage Nederlandse acteurniveau. Er is warrig Amelands folkloreritueel en een vreemd einde. Ook rijzen er vragen op tijdens de film van 'hoe kan dat?' En toch heb ik niet gegaapt… Zijn het de fraaie natuurbeelden? De mooie Vajèn van den Bosch? De zeehondjes? Ik weet het niet. Ik geef het dan toch maar een 6, maar het zou ook een 5 kunnen zijn.

Toch zou het in de juiste handen stukken beter kunnen, want het verhaal heeft goede ingrediënten om er een mooie film of serie van te maken.

Naderhand heb ik op internet nog naar recensies gezocht en meestal werd 1 ster (van de 5) gegeven en werd er bijna om slachtofferhulp geroepen…

Gezien op NPO Start. Ik ben dol op dit soort archiefbeelden, die dan ook nog eens in deze documentaire opvallend scherp zijn. Het moet een enorm werk zijn geweest om deze beelden te koppelen aan een briefwisseling van een fictief personage en het toch boeiend te houden. Rifka Lodeizen leest deze brief voor met een aangename stem. Het is wel zo dat naarmate je dichter bij de jaren veertig komt, het kijken toch wat lastiger wordt; je weet wat er staat te gebeuren. En dan word je vanzelf emotioneel. Een aanrader voor iedereen die in de geschiedenis van Amsterdam geïnteresseerd is.

Gezien op NPO Start. Over het algemeen staan Nederlandse jeugdfilms op een hoger peil dan de Nederlandse films voor volwassenen. Helaas kan ik dit niet zeggen van deze film. Het acteerniveau is gewoon niet best. Het lijkt erop dat de hoofdpersoon Jimmy deze rol met een flinke dosis tegenzin speelt. Jimmy is afkomstig uit Sittard en dat zou je aan zijn accent moeten horen. Ook het verhaal is redelijk voorspelbaar. Wat ik er zelf van heb opgestoken, is dat er voor zo'n leeuwendans flink geoefend moet worden. Iets heel anders: Jimmy's ouders hebben een mooi Citroën-busje met nog een blauw kenteken. Dat zie je niet zo vaak meer.

Gezien op NPO Start. Jaren geleden wilde ik langs de oude Electriciteitsfabriek in Den Haag fietsen, maar ik kon er niet door vanwege een menigte mensen. Er was een test aan de gang van een van de strandbeesten die Theo Jansen in elkaar had gezet. Het was een spectaculair gezicht. Zo'n stellage die als vanzelf door die straat bewoog. De documentaire gaat over hem en zijn strandbeesten en die bestaan uit pvc-buizen, touw en doek. Hij zegt zelf dat er bij hem altijd een onbestemd gevoel is dat hij iets doet dat totaal nutteloos is. Toch is er vraag naar, want er ging zo'n werk van hem met een container naar Japan om daar tentoongesteld te worden. In het Haags Gemeentemuseum zijn ook een aantal van zijn werken tentoongesteld, maar het best komen ze tot hun recht op het strand. Theo Jansen is op leeftijd en hoopt dat zijn strandbeesten nog jarenlang op het strand kunnen rondlopen, maar dat zal denk ik niet gebeuren. Materiaal slijt en helemaal als het beweegt.

Dat is dezelfde serie die nu door de NPO wordt uitgezonden?

Gezien op NPO Start. De regisseuse van deze documentaire krijgt van haar schoonvader een koffer met materiaal van zijn opa, die gouverneur-generaal in Suriname was. Dan kan op de Hollandse klompen aangevoeld worden dat daar weinig fraais uitkomt. Want onder zijn verantwoording zijn twee bekende Surinamers, Anton de Kom en Luis Doedel, die zich verzetten tegen de Nederlandse koloniale overheersing, gevangen gezet in erbarmelijke omstandigheden. Raul Balai, vriend van de regisseuse en kunstenaar, moedigt haar aan het kolonialisme anders te framen. Toch worstelt men met de schuldvraag. Als er wordt gesproken over "jouw opa", geeft dat toch een beetje aan dat de schoonvader iets van die schuld meedraagt. Suriname is al 5 decennia onafhankelijk en hoe is het nu? Elke donderdag bidden twee Surinaamse vrouwen voor het vroegere huis van die opa voor een beter Suriname. Zij zeggen dat zodra mensen aan de macht komen, ze meer bezig zijn met het behouden van die macht dan dat ze er voor het volk zijn. En dat komt bij elke kleur voor: zwart, geel en wit…

Gezien op NPO Start. De film begint met een 112-gesprek (in Amerika) over een schietpartij. Vervolgens zien we de fabricage van een geweer dat later door een jongeman wordt gekocht. Het is dan duidelijk dat er iets fataals gaat gebeuren. Daarna zie je een vader die met zijn 18-jarige dochter Artis aan een roadtrip bezig is. Het hoe en waarom van de roadtrip is onduidelijk. Over Artis en de vader komen we ook weinig te weten, behalve dat wanneer Artis leeftijdsgenoten tegenkomt, zij daar liever mee omgaat. De film is nogal warrig en is daardoor wat lastig te volgen. De beelden van Amerika zijn mooi (net als Artis); de emotie van de vader is goed op zijn gezicht af te lezen, maar je komt te weinig te weten van de achtergrond van de hoofdpersonen en daardoor ben ik niet onverdeeld enthousiast over deze film.

Met mijn slechte ogen wordt elke film bekijken op een mobieltje horror...

uitmondt. Maar dat wende snel. Het eerste gedeelte van de film kan omschreven worden als een comedy; daarna wordt het puur een actiefilm waarbij de kungfu-gevechten kundig gechoreografeerd zijn. Het is een film die je zowel kan aan- als afraden, afhankelijk van je smaak. Er wordt nogal ruw met vrouwen omgegaan en wat bij velen blijft hangen is de truc om met een geweer en touw om een hoek te schieten en het

Gezien op NPO Start. Als een documentaire over de Tweede Wereldoorlog gaat, dan wekt dat op zich al mijn interesse. Als het dan ook nog over film gaat, dan wordt het voor mij nog een stuk interessanter. Hij gaat over Jan Teunissen, die van 1930 tot 1945 bepaalde wat er in de bioscoop te zien was. In het eerste gedeelte van de film schetst hij zichzelf als een beminnelijke man die alles deed voor de Nederlandse film. Zo noemt hij de jodenvervolging 'een zeer ongelukkige kwestie', maar uit getuigenverklaring blijkt dat hij al in 1940 een lijst had gemaakt van Joodse mensen die in de filmindustrie werkzaam waren. Ook toen hij opgeroepen werd om aan een razzia deel te nemen, viel hem dat zwaar. Maar een getuige verklaarde dat zijn optreden bij die razzia bruut was. Uit niets bleek dat hij ergens spijt van had. Het zegt op zich al wat dat zijn twee zoons zich vrijwillig als SS'er aan het oostfront vochten en zijn dochter in een brief schrijft dat ze het liefst de joden zelf doodschiet. Dat moet toch enigszins aangeven welk klimaat er heerste in huize Teunissen.

Gezien op NPO Start. Een beetje rommelige documentaire, maar wel eentje met fraaie beelden, vaak met drones gemaakt. Wat me na het zien bijblijft, is de enorme dorheid van het landschap door de droogte. Jaarlijks wordt op St. John's Day een processie gehouden waarin om regen wordt gesmeekt. Na 5 jaar wordt dan eindelijk hun gebed verhoord. Maar dan valt er zo'n hoeveelheid regen, dat je bijna bang bent dat het hele eiland wordt weggespoeld. Wat ook opvalt, is de rotzooi die op hun kust aanspoelt: veel plastic flessen (uit 35 verschillende landen) en visnetten, en die netten zijn vaak fataal voor de schildpadden die daar hun eieren leggen. In de film was ook nog te zien dat drinkwater werd aangevoerd in plastic flessen en dat een hele zwerm kleine vogels de waterdruppels daarvan opdrinkt. Het is hartverwarmend om te zien dat daar ook aan dierenopvang wordt gedaan.

Op IMDB las ik dat de lengte van de film 1 uur en 50 minuten was, maar op NPO Start kwam ik maar op 53 minuten. NPO moet bezuinigen, maar toch niet op de lengte????

Toen deze film uitkwam, zag ik hem op het grote doek en dat was adembenemend. Maar ook op een kleiner scherm via NPO Start op mijn computer was hij fraai. Gelukkig zonder gesproken tekst, anders werden we weer opgezadeld met de bekende Nederlandse stemmen. Ik gebruik het woord niet vaak, maar hij was kattig, eh, ik bedoel schattig. Ik heb maar een punt van kritiek. De omgeving was heel gedetailleerd, maar de dieren zelf niet. De huid, of moet ik zeggen de pels, was vrij grof. Het zou kunnen dat, omdat de dieren constant bewogen, het te veel werk was om dat niveau van detail ook weer te geven. Het stoorde me ook bij de eerste keer kijken, daarom een ster minder.

De titel van de film 'Triangle of Sadness' verwijst naar de rimpelzone tussen de wenkbrauwen. Drie jaar geleden heb ik deze film in de bioscoop gezien en nu wederom op NPO Start. De film draait om machtsverhoudingen. En dat die machtsverhoudingen door omstandigheden kunnen veranderen, toont de film. Aan de ene kant stemmen die machtsverhoudingen droevig, maar de regisseur heeft het humorvol gebracht. Ik heb enorm moeten lachen om allerlei dingen: de citatendiscussie tussen de Amerikaanse marxistische kapitein en de Russische kapitalist (I sell shit). Woody Harrelson, die tussen sjieke gerechten een hamburger met patat eet (I'm not a fan of fine dining). Een rijke oude vrouw die na het kotsen haar mond niet met water wil spoelen, maar met champagne. Het fluitje van Abigail… En dat ieder zo zijn eigen sores heeft, blijkt bij de wapenhandelaar: hem is door de Verenigde Naties hevig onrecht aangedaan door landmijnen te verbieden. Ik kan nog wel even doorgaan. Ik weet zeker dat ik deze film nog een keer ga zien.

Vijf jaar geleden zag ik deze film voor het eerst. Ik was laat en had het laatste kaartje weten te bemachtigen en zat zodoende op de voorste rij. Het was de classic movie van augustus 2021. Het was de 4K-versie en als ik mij goed herinner, was hij niet ondertiteld. Gisteren was hij de Mystery Classic van de maand mei. Ik had een betere zitplaats en hij was Nederlands ondertiteld. Het is zonder meer een meesterwerk en als een film na 60 jaar nog zo overeind staat, dan kan je het een 'evergreen' noemen. Het thema van de film is hebzucht en het is een western die zich afspeelt ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog (de grijzen tegen de blauwen). De acteur die het bekendst is, is Clint Eastwood, die 'the good' speelde. Weinig wordt bekend over hen tijdens de film. Hij rookt dunne sigaartjes en steekt er zelfs een kanon mee aan. De rol van 'the bad' wordt gedragen door Lee Van Cleef. Hij is minder bekend voor mij, maar hij heeft wel een bekend gezicht. Ook van hem kom je weinig meer te weten dan dat hij zijn smerige werkjes volledig uitvoert. De acteur die voor mij het minst bekend was, was Eli Wallach, die 'the ugly' voor zijn rekening nam. Van hem kom je het meest te weten: zijn naam, zijn achtergrond en na het voor de tweede keer zien van de film maakte hij voor mij als acteur de meeste indruk. De regisseur leverde ook een knappe prestatie. Geen moment verloor je de aandacht, ondanks de soms trage gedeeltes. De close-ups en de vergezichten, alles zag er prima uit. En dan vergeet ik nog de muziek van Ennio Morricone. Thema's die blijven hangen. Kortom, een meesterwerk!

Ik ben een voorstander dat van tevoren wordt aangegeven hoeveel minuten er in een film is geknipt (in de film en in de aftiteling). En waarom kan, ALS er in een film is geknipt, er naderhand op de NPO-website de film er niet helemaal opgezet worden?

Gezien op NPO Start. De film begon voor mij als een 7. Lies Visschedijk als hartchirurg overtuigde wel. Echter, het niveau ging toch wel naar beneden, naarmate de film vorderde. Martin van Waardenberg wel was grappig: "Wees 'n homo, maar neem dan ook de consequenties. Ja, toch?", maar klonk meer Rotterdams dan Haags en zag een analogie tussen een hartchirurg en een automonteur. Jammer genoeg was zijn rol klein. Waldemar Torenstra, van de vrolijke sector, overtuigde minder en was nou niet echt een gevierd kunstenaar met maar 1 verkocht beeld in Woerden. En plotseling bleek de broer van Mo, die in de film als sulletje werd neergezet, op het eind ook homo...

Ik moest de film even laten bezinken na het zien ervan. Ik moest denken aan Theo & Thea, die vaak stelden: "Waar gaat het eigenlijk over?". Anne Hathaway, als popicoon Mother Mary, kwam als een verzopen kat aankloppen bij de kledingontwerper Sam, omdat ze een jurk nodig had voor haar optreden. Hoe die relatie tussen hen was, werd niet helemaal duidelijk. Waren ze een liefdesstel geweest, of was het een stel dat samenwerkte, net als Rodgers & Hart? En waarom ontstond er een breuk? Sam, een rol van Michaela Coel, zat met wrok vanwege die breuk en Mary zat er ook duidelijk doorheen. Wat volgde was een conversatie tussen de twee, waarin Sam messcherp was en Mary duidelijk getormenteerd. Omdat alles zich grotendeels in de schuur van Sam afspeelde, leek het wel een toneelvoorstelling. Toen later werd getoond wat er zich had afgespeeld, keken Sam en Mary ook als een soort toeschouwers naar een toneelvoorstelling. Dat ze allebei figuurlijke wonden hadden, werd later letterlijk geopereerd. En hoewel fraai weergegeven, raakte ik de film toen een beetje kwijt. Wat valt er verder nog te zeggen: ik heb geen verstand van mode, maar de kleding zag er schitterend uit.

Ik heb iets meer verstand van muziek, maar die deed me hier niets. Ik ben meer van:

When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me Speaking words of wisdom, let it be, let it be.

Gezien op Cinetree. 'Crossing Istanbul' is een soort roadmovie van Georgië naar de Turkse stad Istanbul. Een gepensioneerde lerares (Lia) heeft haar overleden zus beloofd om op zoek te gaan naar haar trans-nichtje. Ze wordt vergezeld door een 20-jarige jongen (Achi) die doet alsof hij weet waar dat nichtje naartoe gegaan is. Hij wil daar werk zoeken. Aanvankelijk moet Lia niets van Achi hebben; zij is een nogal norse vrouw, maar ze komen gaandeweg toch tot elkaar (vaak een kenmerk van roadmovies). Op een veerboot krijgen we te maken met een derde persoon, een transadvocaat (Evrim). De drie komen elkaar later tegen. De acteurs komen natuurlijk over, je ziet plekken in Istanbul die je niet in folders tegenkomt en natuurlijk zijn er katten te zien. Om te weten of ze het nichtje vinden, moet je de film zien. Makkelijk zal het niet zijn, want Istanbul is een makkelijke stad om in te verdwijnen.

Documentaire over Helen Mirren gezien op NPO Start. Daardoor is de commentaarstem door Harmke Pijpers Nederlands ingesproken. Zij heeft een prettige stem. Het leuke van zo'n documentaire is dat je ook dingen uit het begin van haar carrière te weten komt, zoals dat zij een sexy imago had en 4 jaar heeft samengewoond met Liam Neeson. (Op zich wel grappig: van sekssymbool naar Queen Elisabeth II!) Ik wist ook niet dat zij middels haar vader Russische roots had en een feminist was. Wat ik wel al wist, is dat zij een goede en veelzijdige actrice was.

Gezien op Blu-ray. Soms kom je een naam van vroeger tegen waarvan je weet dat het een beroemde filmster is geweest, maar waarvan je nooit een film hebt gezien. Bijvoorbeeld Olivia de Havilland; die naam alleen al is bijzonder. Daarom een film gezien waarvoor ze in 1947 de Oscar voor beste actrice won. Het begin van de film boeide me niet zo. Londen met oud en nieuw tijdens de Tweede Wereldoorlog, waar Jody Norris samen met Lord Desham brandwacht moet houden. Hij nodigt haar uit voor een etentje, maar er komt iets tussen en er volgt een flashback naar de periode van de Eerste Wereldoorlog in Amerika. Zij raakt verliefd op een piloot, raakt zwanger (foei, zeker in Amerika) en de piloot gaat dood. Tijd om de tissues tevoorschijn te halen. Een ongetrouwde vrouw met een kind kan niet. Dus een list bedacht: het kind in haar woonplaats te vondeling leggen en je er dan zelf over ontfermen. Het wordt dan al boeiender, want een vriendin van haar die net een miskraam heeft gehad, is haar voor en regelt al snel adoptie. De film wordt al snel een tearjerker, maar heeft ook een feministisch tintje, omdat Jody wel een vrouw met initiatief is. Olivia de Havilland speelde gedegen; ze gaf goed gestalte aan de 30-jarige periode die de film besloeg. Bijzonder feitje: voor elk decennium dat ze speelde, gebruikte ze een ander parfum, zodat ze zich in elk van die periodes goed kon inleven. Het is geen film voor iedereen, maar als het gegeven je aanspreekt, dan kan je deze gerust zien.

Gezien op NPO Start. De film begon voor mij goed: de namen van de acteurs kwamen in beeld, waarbij alleen de voornaam in een Arabisch aandoend lettertype stond aangegeven en de achternaam niet. Ik hou van zulke details. Wat ik positief aan de film vond, was dat ieder in zijn eigen taal sprak: Nederlands, Spaans, Frans en Arabisch. Dat het daar erg warm was, kwam ook goed in beeld. Het verhaal sprak me echter niet zo aan. Het drama lag er een beetje te dik bovenop en ik had ook snel door hoe bepaalde zaken zouden gaan lopen. Er waren ook wat veel beelden van de zee. Het was ook geen slechte film, maar niet eentje waarvan je zegt: 'Die moet je gezien hebben'. Vreemd vond ik dat moeder Hadewych Minis aan iedere buitenlander vroeg waar haar zoontje was, maar niet aan de twee Nederlandse meisjes. Ze vroeg dat aan haar man, die dat ook niet deed…

De film eindigde met de tour na de lancering van het album 'Bad'. Tot dat moment was het (mogelijk) misbruik nog niet bekend. Ik ben daarom benieuwd of hoe dat in de vervolgfilm wordt behandeld. ALS het wordt behandeld, want de familie Jackson heeft een flinke vinger in de pap in het verhaal. Ik vond het jammer dat Janet Jackson haar medewerking niet wilde verlenen en zij kwam dus ook niet in de film voor.

Gezien op Cinetree. Een uitermate boeiende film die ik beslist nog een keer ga zien. De mooie Leïla Bekhti is de aanstichtster van de seksstaking, maar ook de rol van de oude vrouw is bijzonder. Zij heeft de toepasselijke bijnaam 'oud geweer'. Terwijl de vrouwen het lastige werk doen om van ver water te halen, zitten de mannen te luieren. De plaatselijke onderwijzer is het meest begaan met hun lot en haalt verhaal bij een instantie die daarover gaat. Dan volgt een opmerkelijke redenering: Waarom een waterleiding aanleggen? Dan willen ze ook nog elektriciteit en een wasmachine, met als gevolg dat de vrouwen dan de hele dag Mexicaanse soaps gaan kijken… Er is wel wat kritiek dat niet iedereen het Arabisch even goed uitspreekt, maar dat merk je alleen als je zelf Arabisch spreekt. Het dansen in kleurrijke kleding en de muziek maken de film ook bijzonder.

Gezien op NPO Start. Cinematografisch mag dit dan niet de perfecte documentaire zijn, de inhoud kwam wel hard binnen. Schokkend was het feit dat Nederland ook aan het deporteren van Chinezen deed. Erg gênant was dat een leerkracht bij een verjaardag Hanky Panky Shanghai liet zingen. Ook dat er op de ruiten van hun restaurant een boodschap was gekalkt, was beschamend. Dat er veel gediscrimineerd werd in ons land, werd wel duidelijk in deze documentaire. Toch zal niet alles discriminerend bedoeld zijn en dan doel ik op het feit dat Chinezen de 'r' niet kunnen zeggen. Mensen willen graag grappig doen, maar al die grappen achter elkaar zijn dan juist niet meer grappig. Dat die blikken bakolie uit Franeker komen, wist ik niet en ik vond die interactie tussen Julie en die medewerker leuk. Ook wat geleerd van Julie's vader, want als ik kinderen had, dan zou ik tegen elk van hen zeggen dat die altijd al mijn favoriet is geweest.

Mooie uitspraak van een vrouw van klasse. Maar er was toch wel een geheim.