Reacties

Gezien op NPO Start. Nadat Williams, een ambtenaar op leeftijd, te horen kreeg dat hij niet lang meer te leven had, besloot hij het over een andere boeg te gooien. Positief in deze film is de acteerprestatie van Bill Nighy, een acteur die eigenlijk nooit teleurstelt, de Britse jaren vijftig-sfeer, de beelden van een rijdende stoomlocomotief door het landschap, maar mij bekroop het gevoel dat dit niet een oorspronkelijk verhaal was en voor mij was het dan ook "net niet". Na het bekijken van de film heb ik opgezocht of dat inderdaad het geval was en dat klopte: het is een remake van de Japanse film Ikiru van Kurosawa, een DVD die ik nog moet zien.

Grappig is dat dit het algemene beeld van ambtenaren is: dossiers laten opstapelen en het liefst een andere afdeling ermee opzadelen.

Gezien op Cinetree. In een huis dat voortdurend in verbouwing is, woont een alleenstaande moeder die op late leeftijd een zoon heeft gekregen. Omdat ze het contact met haar 15-jarige zoon niet wil verliezen, vraagt ze 2 jongere vrouwen om hulp bij het opvoeden. De een is een leeftijdsgenootje van haar zoon, die stiekem 's nachts bij hem komt slapen zonder seks met hem te hebben. Zij vertelt dan over haar seksuele avonturen, wat pijnlijk voor hem is, omdat hij stilletjes verliefd op haar is. De ander is een twintiger die aan een nare ziekte lijdt. Hij helpt haar bij het doktersbezoek. De regisseur heeft bij deze film uit zijn jeugdervaringen geput, wat de film apart, persoonlijk en tijdsgebonden maakt. Alle rollen worden goed vertolkt.

Er wordt in de film behoorlijk gerookt, zodat je bijna geneigd bent om na het zien van deze film ter controle longfoto's te laten maken.

Gezien op NPO Start. Ik had een paar koppen in de online krant gezien van Van der Most failliet en iets later Van der Most met hartklachten in het ziekenhuis. Ik kende die naam niet, maar had wel eens gehoord van een ondernemer die van een kerncentrale een ontspanningsplek had gemaakt. Dat was hij dus. De documentaire 'Pretpark Hennie' kwam dus als geroepen om mij bij te brengen over deze meneer. Ik heb die documentaire met de nodige verbazing bekeken. Een pretpark, de naam zegt het al, hoort plezier te bieden en moet niet leiden tot een tranendal. En dat is wel gebeurd. Ik heb me over de nodige dingen verbaasd in deze documentaire: de gemeente die het constant heeft over een A-locatie, terwijl het naast een vuilnisbelt ligt. Een zeurderige bewoner, die vindt dat de wijk achteruitgaat door zo'n pretpark (en die vuilnisbelt dan?). Twee Aziatische oude dames in klederdracht die in zijn huis voet- en hoofdmassage geven, een 'visionair' die zich bezighoudt met de opmaak van frikandellen, een dochter die niet mag meedoen want staal en ijzer past niet bij dames… Je zou denken dat het een nepdocumentaire is, maar helaas, het is echt. Boeiend en triest tegelijk.

Gezien op NPO Start. Na een aardbeving stelde de kunstenaar Ai Weiwei de slechte toestand van de schoolgebouwen aan de kaak, terwijl regeringsgebouwen nauwelijks schade hadden. Hierdoor kwamen heel veel kinderen om het leven, iets wat de Chinese autoriteiten niet wilden toegeven. Het zorgde ervoor dat hij de gevangenis inkwam en uiteindelijk als banneling moest leven. Ondanks dat hij niets met muziek of theater had, werd hem gevraagd de opera Turandot van Puccini te regisseren. Dat ging niet zonder slag of stoot, want Covid legde het hele project stil. Weiwei gaf de opera een politieke lading. Hij wilde een opera die vrede en menselijkheid verdedigt en zei dat kunst met de werkelijkheid concurreert. En kunst zou daarbij het laatste woord hebben. De opera werd gedirigeerd door een vrouw uit Oekraïne, wat het nog meer politieke lading gaf. Wat de documentaire extra interessant maakt, is dat je te zien krijgt wat er allemaal bij zo'n productie komt kijken. Na het zien van de documentaire hoop je dat je die hele opera ook nog eens op het scherm te zien krijgt.

Gezien op NPO Start. Ik moest deze film even laten bezinken. Was het nou een goede of slechte film? Wat mij wel beviel, was de acteerprestatie van de drie hoofdpersonen. Thekla Reuten gaf de uiteenlopende stemmingen goed weer en gaandeweg merkte je dat het claimgedrag en het manipuleren een grote oorzaak waren van de problemen. Ook de jonge Sophie Lindner acteerde goed. Behalve Rifka Lodeizen was niemand echt sympathiek in de film. Dat zo'n opvanghuis voor meiden met problemen niet zo'n handige oplossing is, want in korte tijd zijn ze aan het roken, drinken en slikken ze geestverruimende pillen. Het was beter haar naar de dansacademie te sturen. Wat ik vreemd vond, was dat een moeder en dochter in een huis woonden en de dochter tot haar 16de jaar geen eigen kamer had… En dan vertelde de dochter ook nog dat haar maatschappijleraar haar pestte met haar dronken moeder. Bepaalde zaken voelden in de film wat plompverloren aan. Het had iets uitgebreider verteld kunnen worden.

Ik kan helaas geen VRT ontvangen, maar wat mij nog wel opviel in de film was dat Michael zijn vader bij zijn voornaam (Joseph) noemde. Dat verwacht je niet bij zo'n autoritair figuur.

Gezien op Cinetree. Een indrukwekkende documentaire van een Japanse journaliste, die door een andere invloedrijke journalist verkracht is. Gedurende 8 jaar krijgt ze te maken met corruptie, lafheid, wegkijken, ontkennen en schaamte, maar uiteindelijk weet ze toch de rechter aan haar kant te krijgen. Ik kreeg een brok in de keel bij het telefoontje met de portier, die figuurlijk gesproken de deur naar haar juridische winst opende. Ik hoop dat die 8 jaar lange strijd geen pyrrusoverwinning voor haar is.

De film was maar een dag in het IMAX-theater van Pathé te zien en ik heb beslist genoten van de film. Het was mooi getekend, met veel details. Zo fungeerden postzegels als schilderijen aan de wand. Het schijnt een kinderfilm te zijn, maar de zaal zat vol volwassenen die waarschijnlijk weer even kind wilden zijn.

Een paar dagen geleden heb ik Top Gun gezien in de 4DX-zaal van Pathé en nu in dezelfde zaal Top Gun: Maverick. Ik vond deze beter. De love interest in de eerste film was nogal gezocht; ze was te oud voor de jonge Tom Cruise. Ik ben geen fan van Jennifer Connelly, maar zij paste beter bij de oude Tom Cruise. De 4DX-effecten voelden bij de eerste film wat willekeurig aan; die waren meer op hun plaats bij de nieuwe film. Al kan je natuurlijk nooit een looping met zo'n stoel simuleren. Deze film was ook spannender dan de eerste. Tom Cruise rijdt nog steeds motor zonder helm. Positief vond ik ook de verwijzingen naar de eerste film. Dan was er ook nog een pilote met een mooi snoetje, Monica Barbaro. Ze was me al eerder dit jaar opgevallen in Crime 101. Binnenkort komt er een film waarin ze de hoofdrol speelt. Benieuwd of ze daarin ook goed kan acteren.

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van Lee Cronin gehoord en heb ik ook niet eerder een Mummy-film gezien. Ik heb me bijzonder vermaakt met deze film. Cinematografisch zat het goed in elkaar. De casting was goed. Het is ook altijd een plus voor mij als naast het Engels in de originele taal wordt gesproken (hier Arabisch en Spaans). En de film was spannend tot het eind.

Toch moet ik een opmerking maken: toen ik als 4-jarig jongetje, héél héél lang geleden, door mijn moeder eenmalig naar de kleuterschool was gebracht, zei mijn moeder onderweg dat ik nooit snoep van vreemde mensen moest aannemen. Zoiets voorkomt een heleboel moeilijkheden…

Gezien op NPO Start. Een interessante documentaire over het werk van John Singer Sargent. Ik kende zijn naam niet, maar onbewust moet ik schilderijen van hem gezien hebben. Waarschijnlijk op de covers van boeken. Hij maakte portretten van personen die ertoe deden en deed dat terwijl ze modieus gekleed waren. In Boston was een tentoonstelling waarin die portretten en die gewaden te zien waren. Nu ben ik niet bepaald modieus of in mode geïnteresseerd, maar het was boeiend hoe hij persoon en gewaad op het doek zette. Na het zien van vele werken van hem is mijn favoriete schilderij El Jaleo, een groot schilderij waarop een flamencodanseres staat afgebeeld.

Vast(goed) wel

Op NPO Start gezien. Zou dit een speelfilm geweest zijn, dan verdient de castingafdeling een dikke pluim voor het vinden van Pavel Abdulmanov als geschiedenis-/maatschappijleraar. Helaas is het geen speelfilm, maar een documentaire. Zelden zo'n onsympathiek en fanatiek persoon gezien. Hij was de grote katalysator van de militarisering van de school waar Pavel Talankin deze documentaire op film zette. Dat het indoctrineren effect had op de leerlingen, bleek wel uit het feit dat Abdulnov tot populairste leraar werd gekozen…

Een Nederlandse ambassadeur heeft eens aan Poetin gevraagd wat hij nou eigenlijk wilde. Toen wees Poetin de voormalige onafhankelijk geworden Sovjetrepublieken aan, maar hij beschouwde ook Finland als Russisch gebied. En aangezien het oorspronkelijk de bedoeling was om Oekraïne in een paar dagen te veroveren, moet die verandering op scholen niet sec gezien worden als plan voor Oekraïne, maar voor het grotere plaatje. West-Europa heeft niet dezelfde instelling als Oekraïne en op Trump en J.D. Vance kan Europa niet 100% aan, dus de vooruitzichten zijn niet best. Het is te bezien wat het zwaarste weegt: de negatieve gevolgen voor de Russen van de oorlogsinspanning of de indoctrinatie van een hele generatie.

Deze film stond destijds op mijn programma om in de bioscoop te gaan zien, maar helaas kwam het er niet van. Ik heb hem nu op NPO Start gezien.

Een bekende Engelse uitspraak is "It ain't over till the fat lady sings" en dat moet niet letterlijk worden genomen, want Carey Mulligan is geen operazangeres en bepaald niet dik. Maar slaat wel figuurlijk op deze film. Ze zet een fenomenale Cassie neer in vele gedaanten. De Oscar-nominatie voor deze rol was meer dan terecht. Een aanrader.

De zaal zat redelijk vol met, wat Van Kooten en De Bie zo treffend omschreven als, oudere jongeren. Duidelijk fans van Iron Maiden, want t-shirts en jasjes toonden afbeeldingen van hun albumhoezen. Ik was wel bekend met de naam van de band en de platenhoezen, maar niet met hun muziek. Logisch, want in de documentaire werd ook gezegd dat radiostations hun muziek niet draaiden. Ik kwam dus louter uit nieuwsgierigheid naar hun muziek. De documentaire toonde in zo'n 2 uur hun 50-jarige carrière. Helaas werd geen enkel nummer van hen volledig ten gehore gebracht, zodat het voor mij te fragmentarisch was en uiteindelijk te saai. Ik ben meer van Deep Purple en Led Zeppelin. Grappig was wel dat ze een nummer van Deep Purple in het communistische Polen op een bruiloft speelden: Smoke on the Water.

Destijds in de bioscoop gezien en onlangs nogmaals op NPO Start. Nederland is niet bepaald een land voor een roadmovie, daarvoor zijn we te klein, maar als de tocht naar een niet-aangrenzend land gaat, zoals Polen, dan verandert de zaak. De film stond geafficheerd als een jeugdfilm, maar is net zo goed voor een volwassene bedoeld. De jonge Lu woont in een warm pleeggezin, maar mist toch het contact met haar echte moeder, die behoorlijk onvoorspelbaar is. Ze doet zich voor als een stuntvrouw voor Hollywoodfilms en noemt haar dochter niet bij haar naam, maar als Kiddo. Plotseling komt ze opdagen om samen met haar naar Polen te gaan en dan volgt een interessante tocht. Opmerkelijke uitspraken van de moeder: "Je moet minstens 1 keer per dag schreeuwen, anders word je krankzinnig", "Alle goede films zijn zwart-wit, de rest is shit", "Je moet sowieso een keer blond zijn geweest in je leven" en "Beter geen moeder dan een slechte". Toch is er een uitspraak die bij mij op een tegeltje gezet kan worden: "Schuld is bedacht door mensen om je slecht te laten voelen over dingen die gewoon gebeuren". De film is sfeervol en voor iedereen een aanrader.

Een ding begrijp ik niet van de film. Ze komen op hun tocht constant een Pools jongetje met vuurwerk tegen. Hoe kan die hen volgen?

In een wat gezocht decor, het Ministerie van Niet Vergeten, vertelt Tilda Swinton dat ondanks dat de carrière van Marianne Faithfull 60 jaar en 35 albums omvat, ze toch herinnerd wordt als de vriendin van Mick Jagger. Ik moet dan gedeeltelijk schuld bekennen: ik wist ook nog haar single As Tears Go By en dat ze op een Rolling Stones-album credits had gekregen voor het nummer Sister Morphine. Het is mooi dat je bij zo'n documentaire bijgespijkerd wordt van de rest van haar carrière, want die is beslist niet saai te noemen, net als haar leven. Ze begon als een mooie jonge vrouw en wat mij bijzonder opviel tijdens het interview op het laatst van haar leven, waren haar ogen die nog een enorm plezier uitstraalden.

Net als de films over Freddie Mercury en Elton John is deze film boeiend van begin tot het einde. Het is een hagiografie en dat betekent geen onvertogen woord over Michael Jackson. Dat hij het door zijn vader niet makkelijk heeft gehad, wordt wel duidelijk. Die vader, Joseph Jackson, is uitstekend neergezet door Colman Domingo. Weinig mensen zullen na het zien van deze film sympathie hebben voor deze man. Ik ben blij dat hij mij nooit heeft horen zingen, want dan zou ik door hem doodgeranseld zijn.

Een film over de verhouding tussen twee zusters en hun moeder. Als je later in de film het huis van hun moeder ziet, dan moet die van rijke komaf zijn geweest. Ze heeft een weinig expressief gezicht dat wel waardigheid uitstraalt. Ik moest bij haar denken aan Charlotte Rampling, die ik onlangs zag in de film Father Mother Sister Brother. Van haar twee dochters krijgt de oudste dochter, Charlotte, weinig filmtijd. Behalve dat zij er gezond uitziet en veel jogt, kom je pas later te weten dat zij een literair agent is. Van de andere dochter, Anna, kom je veel meer te weten. Toen ik haar zag, moest ik gelijk denken aan Madam Mikmak. Zij is lerares, leeft samen met een vrouw, gaat naar alternatief theater en bezoekt kinky feesten en is duidelijk een moeilijk iemand. De verhouding tussen de drie hoofdrolspelers blijft niet hetzelfde. De film doet af en toe geforceerd kunstzinnig aan door de rode tunnel van doeken en een schilderij met bewegende ogen. Als de drie bezoek krijgen van verre familie, dan komt de film in een stroomversnelling. Helaas duurt dat bezoek te kort. Aan het einde van de film volgen nog een aantal zeer komische momenten die ervoor zorgen dat ik de film een 6,4 kan geven, afgerond 6 sterren.

Gezien op NPO Start. Vanwege het onderwerp begon ik met een wat afwachtende houding aan de film, maar al gauw werd ik de film ingetrokken. Dat kwam vooral door Tamar van den Dop, die erg overtuigend overkwam. Het is de eerste lange film van regisseur Verdijk en zeker voor dit lastige genre heeft hij een kwalitatief goede film afgeleverd.

Ik had deze film nog niet eerder gezien en nu die bij Pathé als classic werd vertoond, kon ik hem toch in de bioscoop zien. Een aardige film, maar dat ie 40 jaar oud is, merk je wel een beetje. Toen Maverick na een glas wijn zonder helm op zijn motor vertrok, moest ik denken aan het begrip 'Cruise Control'.

Elektra is een in zwart-wit verfilmd toneelstuk van Euripides dat al meer dan 2000 jaar oud is. De film werd in 1953 genomineerd voor een Oscar in de categorie beste buitenlandse film. Ik heb de versie gekeken waarin Grieks werd gesproken en de ondertiteling Engels was. Het is een wat trage film, waarin niet al te veel gesproken wordt, maar die toch wel boeiend is. Irene Papas schittert in haar rol als Elektra, Giannis Fertis is wat vlak als Orestes. De Klytaemnistra valt vooral op door haar schmink bij de ogen en geeft tegen het einde van de film wel een verhelderende verklaring voor haar daad. Het koor in het toneelstuk wordt in de film weergegeven door in het zwart geklede vrouwen dat heeft regisseur Michael Cacoyannis goed gedaan.

Het nadeel van dit soort romcomfilms is dat je al snel weet wie met wie eindigt. Ik ging met niet zo hoge verwachtingen naar deze film en daardoor viel hij niet tegen. De leukste momenten kwamen niet van de twee hoofdrolspelers maar van vriendin Claire en het commentaar van de toeristen. Op het eind van de film werd nog wat meer commentaar van die toeristen getoond als bloopers.

In het katholieke Ierland van begin jaren 80 waren de gezinnen vaak kinderrijk. Zo ook bij de jonge, zwijgzame Cáit. Haar moeder was hoogzwanger, haar vader was niet bepaald een modelvader: hij rookte, dronk, gokte en er werd ook gehint dat hij het met de huwelijkse trouw niet zo nauw nam. Cáit lag niet bepaald lekker bij haar zussen en klasgenoten. Toen de gelegenheid zich voordeed dat Cáit bij Eibhlín en Seán kon logeren, kwam dat haar vader goed uit. Eibhlín was de tante van haar moeder en iemand met een goed hart. Seán, een wat stuurse man die gaandeweg ontdooide. Cáit bloeide helemaal op tijdens haar verblijf.

Ik had de film eerder al in de bioscoop gezien en was toen onder de indruk. Ik heb hem opnieuw gezien op NPO Start en mijn waardering voor de film is niet afgenomen. Mooi vond ik dat toen Cáit in haar bed had geplast, Eibhlín dat mooi oploste door te zeggen dat ze zo'n oud matras had gehuild. De film maakte ook duidelijk dat Ieren uitstekende acteurs hebben.

Het was een speciale voorvertoning waarbij vooraf een introductie werd gehouden. De film was daarom voor die keer Engels ondertiteld. Ik zie dat die film niet meer bij Pathé geprogrammeerd staat.