Reacties

Gezien op NPO Start, maar al eerder in de bioscoop gezien. Dat deze film zwart-wit is, stoort helemaal niet. Dat er een flinke afstand tussen vader en zoon is, weten de acteurs en de regisseur heel goed weer te geven. Het onbegrip tussen beiden wordt duidelijk getoond door de gezichtsuitdrukkingen van hen. Als de vader de opslag wil uitruimen, stopt de zoon achter zijn rug het weer terug: hé, heb je twee rackets? Dat lijkt wel een Laurel & Hardy-moment. Treffend is het wanneer de zoon naar de herkomst van een item vraagt. De vader antwoordt: "Opa was geen prater, ik was geen prater. Als er twee niet praten, wordt er niet gepraat. Toch?". Het uiteindelijke afscheid op het station schuurde dan ook passend.

Het enige wat mij stoorde, was dat het duidelijk geen station in Rotterdam was. Voor de rest: een uitstekende film!

Als alleen al een Meryl Streep, een Anne Hathaway of een Stanley Tucci in een film speelt, dan is het voor mij al een reden om naar de bioscoop te gaan. Met alle drie in een film is het voor mij alle remmen los. En om in die beeldspraak te blijven: het was ook alle remmen los. De film had zoveel vaart dat het mij vaak te snel ging. Als er modellen te zien zijn, dan wil ik er langer dan een paar seconden naar kijken. En al snel verloor ik de aandacht. Misschien dat ik de film later nog eens moet huren en dan op halve snelheid afspelen…

De muziek van Billie Eilish kende ik niet. Toen ik zag dat James Cameron de regisseur was, werd ik wel nieuwsgierig. Ik heb de concertregistratie in de 3D-uitvoering gezien en die maakte veel indruk. Cameron verklaarde in de film dat het vooral Billie Eilish was die bepaalde hoe de film eruit moest zien. Opvallend was dat het gehele publiek de teksten van haar liedjes kende en meezong. Ook hield bijna iedereen zijn/haar (opvallend veel jonge vrouwen in het publiek) mobieltje in de lucht om het concert zelf te registreren. De weinige tekst die gesproken werd, was Nederlands ondertiteld, maar ik, die haar teksten niet kende, zou gebaat zijn geweest met een Engelse ondertiteling van haar songs. Jammer dat die er niet was.

Gezien op NPO Start. Een film met droogkomische humor die aan mij wel besteed is. Ik moest wel denken aan het lied van Eli Asser & Harry Bannink: "Het zal je kind maar wezen"

Vinegar Syndrome is een bedrijf dat zich bezighoudt met het restaureren en distribueren van films en beschikt over een catalogus van honderden speelfilms, die voornamelijk tussen de jaren zestig en tachtig zijn geproduceerd.

Hun werk heeft geresulteerd in de digitale restauratie en het behoud van meer dan 500 speelfilms, meer dan welke andere onafhankelijke studio ook. meer.

Dankzij hun interne laboratoriumpartner zijn zij in staat om digitale filmrestauraties van de hoogst mogelijke kwaliteit uit te voeren voor titels die anders in veel gevallen onherstelbaar zouden zijn aangetast.

Hun naam herinnert aan waar ze tegen strijden. Simpel gezegd beschrijft de term ‘vinegar syndrome’ een chemische reactie die filmmateriaal na verloop van tijd aantast. Filmconservering is een race tegen de klok, vooral bij lang verwaarloosde genres en undergroundfilms.

De films die ze op blue-ray uitbrengen worden in gelimiteerde opgave verkocht.

Tot zover 'de reclame'.

Een van hun uitgaven is "Skräcken har 1000 ögon", oftewel 'Fear Has 1000 Eyes'. De film is misschien het best te omschrijven als een erotische horrorfilm zonder plat te worden. De film begint met het snijden in een vinger en met het bloed ervan wordt een pact met de duivel gesloten. Een dominee gaat samen met zijn zwangere vrouw in een huis op het Zweedse platteland wonen. Omdat de vrouw met inzinkingen kampt, huren ze een hulp in. En of dat verstandig was, laat de film zien.

Cinematografisch is het sfeervol verfilmd en ook de actrices mogen er zijn. Al met al geef ik het 7 sterren.

Ik heb deze film eerder in de bioscoop gezien en was destijds enorm onder de indruk. Nu die op NPO Start verscheen, vond ik het waard om hem nog eens te zien. Ik kan niet anders dan 10 sterren geven.

Ik weet niet of er gesneden is in de tv-versie; op IMDB staat een duur van 105 minuten, op NPO Start was de duur 93 minuten. Zou de aftiteling zo'n 12 minuten lang zijn? Omroepbazen zijn altijd bang dat er wordt weggezapt tijdens een aftiteling en daarom wordt de botte bijl gehanteerd.

Het is knap dat zonder de gruwelijkheden te tonen je toch bewust wordt van de tegenstelling van de idyllische omgeving en wat er achter die muur gebeurt. Alleen door geluiden en de rook van trein en schoorstenen bereikt hij dat.

Bij zo'n tweede kijksessie vallen je wat andere dingen op:
Het rare kapsel van Rudolf Höss. Het lijkt wel of er een foute toupet op zijn hoofd geplakt is.
Zijn vrouw, het is duidelijk dat zij op de sociale ladder omhooggevallen is. Zelden zo'n boertig loopje gezien.
Het nummerbord van de auto van Höss begint met het SS-teken.
De mannen die werkzaamheden verrichten bij het woonhuis hebben een rode verticale streep op hun rug.
Die Höss was zo fanatiek bezig met de vernietiging dat zelfs hoge nazi's zich zorgen maakten of er wel genoeg werkkrachten overbleven.

Misschien was het omdat de film Obsession veel goede kritieken had gekregen dat ik met te hoge verwachtingen naar Pathé's Horror Night ging, waar die film draaide. Hij viel me tegen en dat kwam vooral door de twee mannelijke acteurs. Inde Navarrette, die de vrouwelijke hoofdrol neerzette, deed dat stukken beter, maar kon de film voor mij niet redden. Bear (wie heet er nu Bear?) heeft moeite zijn gevoelens te uiten voor Nikki. Als hij in een winkel een 'One Wish Willow' koopt waarmee hij eens wens kan laten uitkomen, dan wenst hij dat Nikki smoorverliefd op hem wordt. Dat lijkt een sprookjesbegin, maar het is een horrorfilm. Want 'smoordverliefd' betekent letterlijk een verstikkende liefde. Je moet uitkijken wat je wenst… Er zaten wel een paar grappige momenten in de film.

'The Sheep Detectives' is een film met voor mij bekende sterren als Emma Thompson, Hong Chau en Hugh Jackman. Het is wel grappig dat de laatste bekend is als Wolverine en nu een schaapsherder speelt. De schapen moesten eens weten. Maar herder en schapen zijn dol op elkaar in deze film. Ondanks een paar grappige momenten kon deze film mij niet erg boeien. Ik had moeite om de ogen open te houden. Toch zal die voor kinderen wel de moeite waard zijn. Aan het einde van de film werden een paar mooie pentekeningen getoond en die kon ik wel waarderen.

2023 was een jaar dat ik vanwege gezondheidsredenen weinig naar de bioscoop ben geweest, al stond deze film toen wel op mijn programma. Ik heb hem net gezien op NPO Start en was onder de indruk. De letterlijk zware rol werd met een Oscar beloond. Ondanks zijn destructieve levensstijl stond hij te positief tegenover de medemens, naar mijn gevoel. En tegenover het positieve van hem stond het negatieve van zijn dochter, die soms ronduit gemeen was. De bijrollen van zijn verpleegster en de missionaris waren ook goed vertolkt. Opmerkelijk was de tegenstelling tussen zijn oorspronkelijke slaapkamer en de rest van het huis.

Een documentaire over verschillende vreemde tradities op het Spaanse platteland. Gefilmd in zwart-wit in de periode 1963 tot 1971, toen Spanje nog onder dictator Franco zuchtte. Sumier wordt af en toe iets over de rituelen verteld. Veel van die tradities hadden te maken met het rooms-katholicisme, maar er waren ook gebruiken met dieren. Het walgelijke stierenvechten kent iedereen wel, maar dat een levende ezel van een tientallen meters hoge muur wordt gegooid, is ronduit schokkend. En wat te denken van een race waarbij mensen op uitgehongerde ezels moeten rijden? Als zo'n beest dan halfdood (en soms zelfs werkelijk dood) neervalt, dan proberen ze hem trekkend aan zijn oren overeind te krijgen. Nee, ik ben blij dat ik daar niet ben opgegroeid. Aan het einde van de documentaire wat stadstradities waar de flamencodans mij dan weer wel bevalt. Al hoop ik wel dat mijn Spaanse bovenbuurvrouw die hobby niet gaat oppakken.

De film begint met een landkaart waarop dynamisch de voortgang van de Amerikanen en de Russen wordt aangegeven, plus de routes van de drie transporten met gevangenen, die door de nazi's bedoeld zijn als ruilmiddel. Ik ben dan gelijk geboeid, maar al snel wordt mijn belangstelling minder en minder. Waardoor komt dat? Ben ik dan 2e Wereldoorlogmoe? Normaal gesproken 'vreet' ik documentaires en films over die periode. Nee, afgelopen week heb ik nog volop genoten van 'Hacksaw Ridge' en 'Amrun'. In die twee films was de casting en het acteerwerk stukken beter. En daaraan lag het helaas.

Opmerkelijk detail in de film: een wand van een Duitse slaapkamer had een behang met een hakenkruismotief.

Op NPO Start kun je het met ondertiteling kijken.

Onverwacht komt Sally terug bij haar man na een lange tijd afwezig te zijn geweest. Haar man, kapper, woont samen met zijn stille, mooie 17-jarige dochter Anna Bella. Sally ziet er onmiddellijk geld in om de dochter als model te exploiteren en zelf speelt ze een hoer. Dat doet ze succesvol, ondanks dat ze er niet bepaald appetijtelijk uitziet. Als de dochter en een van de fotografen gevoelens voor elkaar krijgen, raakt alles in een stroomversnelling.

Als je van zwarte komedies houdt, dan is deze film een enorme aanrader.

Als je de poster ziet, hoeft het geen spoiler te zijn dat het vliegtuig 'naar de haaien' gaat. Het waarom van het vliegtuigongeluk wordt nogal duidelijk aangegeven. Er staat nog net geen pijltje bij. De film is toch wel spannend met een aantal spectaculaire beelden, maar laat ook wel wat liggen. Als je tijdens de vlucht een aantal passagiers in beeld hebt, dan wil je ook weten wat met die passagiers gebeurd is en dat gebeurt niet allemaal. Het is wel het soort film dat je eigenlijk in een 4DX-bioscoop verwacht. Maar het is daar dringen.

En dan nog even dit: roken is dodelijk!

Ik kan me de aversie tegen een pauze goed voorstellen:

• zit je net lekker in de film, dan komt net de pauze

  • je bezoektijd wordt met 12 minuten verlengd

  • het pauzemoment wordt soms lukraak gekozen, terwijl je op een dvd de indeling in hoofdstukken ziet

Echter, voor mij komt het wel gelegen. Het autisme in mij zorgt ervoor dat ik de hele film wil zien. Ik zit dan ook tot de hele aftiteling voorbij is en verlaat als laatste de zaal. Nu moet ik bij Pathé meer dan gewoonlijk naar de wc en zat ik, voordat de pauze werd geïntroduceerd, een hele tijd op mijn stoel te huppen. Dat keek niet lekker. Ik kijk met de pauze nu een stuk rustiger en ben er blij mee. Maar nogmaals, ik begrijp die aversie.

Van Mel Gibson als acteur ben ik nooit zo enthousiast geweest, maar als regisseur bevalt hij me wel. Jaren geleden heb ik Hacksaw Ridge via Pathé Thuis op een laptop gezien. Ik vond dat een goede film. Nu hij als Classic op een groot scherm bij Pathé te zien was, wilde ik die kans niet voorbij laten gaan. Wederom heb ik me enorm vermaakt met de film. Vince Vaughn glansde in de rol van drill sergeant. Ik vraag me wel af of deze film ook in Japan is uitgebracht.

Niet alles was leuk in Pathé. Nadat de film al 10 minuten aan de gang was, kwamen twee bebaarde Arabische dertigers naast me zitten en begonnen luidruchtig hun nacho's op te vreten, waarbij ze met hun mond als klankkast concurreerden met het geluid van de film. En de hele film waren ze met hun mobieltje in de weer. Ik kijk een film graag in het donker. In de pauze ging er eentje weg en wederom, nadat de film weer 10 minuten bezig was, kwam hij terug om weer druk met zijn mobieltje aan de gang te gaan. Ik begrijp zulk bezoek niet. Waarom gaan die personen naar de film?

Ik besef dat voorgaande alinea niet op Hacksaw Ridge slaat. maar ik moest het even kwijt.

’13 jours, 13 nuits’ is een film die tot het laatste moment spannend is. De film wordt gedragen door de Franse Mo Bida en de Frans-Afghaanse tolk Eva. Allebei weten de angst en wanhoop die er heerste goed over te brengen, want dat die jongens van de Taliban niet bepaald gezellig zijn, wordt wel duidelijk in de film. Er is gebruikgemaakt van een enorme hoeveelheid figuranten en alles is professioneel in beeld gebracht. Aan het einde van de film wordt nog een foto getoond van de echte Mo Bida en een Amerikaanse soldate. Helaas niet van de werkelijke Eva, want Lyna Koudri, die Eva speelde, was bloedmooi.

'Tre Ciotole' betekent drie kommen en slaat op de drie kommen die de hoofdpersoon krijgt bij het inwisselen van haar bonuspunten. Haar partner wilde dat niet en dit meningsverschil was al een kleine voorbode dat hun relatie ging stranden. Het is een verfilming van een boek van Michela Murgia. Aanvankelijk denkt de hoofdpersoon, mooi neergezet door Alba Rohrwacher, dat haar gebrek aan eetlust door die breuk komt, maar ze krijgt de werkelijke reden te horen. De film is een intiem portret van hoe zij daarmee omgaat. Dat wordt nog versterkt door de beeldverhouding die bijna vierkant is. De film bij Pathé had een pauze. Het deel na de pauze was boeiender dan het eerste deel.

Er waren maar 7 bezoekers in de zaal. Veel te weinig voor zo'n boeiende film. En och, ik had enorm te doen met Nanning.

In het verre verleden moet ik de film al gezien hebben op televisie. Het verhaal staat me nog bij, maar van de filmbeelden kan ik me alleen een fietsende René Soutendijk herinneren. Nu de film gerestaureerd is en gedurende twee dagen in Pathé te zien is, heb ik de kans gegrepen. Het eerste wat me opviel, was de grauwheid van de beelden. Het zou mooi zijn als ergens nog het verschil getoond wordt tussen de oude en de gerestaureerde versie. Wat me ook opviel, was het amateurisme bij sommigen van het verzet. Hoewel er in de film ook Duits gesproken werd, was dat niet ondertiteld. Het Duits was niet moeilijk te volgen, maar of dat voor iedereen geldt, vraag ik me af. Bij de aftiteling las ik dat Huub Stapel een NSB'er speelde. Hem was me niet opgevallen, maar het is nu al de vierde keer dit jaar dat hij in Pathé in een film te zien was.

Een korte animatiefilm van zo'n 20 minuten. Alleen vooraf is een tekst te lezen; er is geen gesproken tekst. Het is de enige animatiefilm die in de Sovjetperiode verboden werd. Visueel is het apart. Er worden beelden uit de schilderkunst gebruikt. Ik moest denken aan Magritte, Jeroen Bosch, Dali en Breughel, en misschien heeft Terry Gilliam hier ook wel inspiratie in gevonden. Het is een aanklacht tegen de macht van het geld, maar er zijn ook wel wat antisemitische hints te bespeuren en dat vind ik wat minder. Wat mij bijzonder opviel, was de begeleidende muziek, dus ik lette goed op bij de aftiteling wie de componist was: Alfred Schnittke, geen kleine jongen.

Dit was de eerste keer dat ik een 'giallo'-film zag. Een soort misdaadfilm waarin mensen afgeslacht worden en vaak bloot te zien zijn, en op het einde weet je wie de dader is. En afgezien van de vele blote borsten (of dankzij 😉), heb ik me best vermaakt met deze spannende film. Ik heb de film 7 sterren gegeven in plaats van 6 door de acteur Tano Cimarosa, die de sergeant Pantò speelt. Op het eerste gezicht lijkt hij op iemand die zo van straat geplukt is, maar hij draagt de film. Al improviserend zet hij de toon. Volgens de credits bleek hij ook de regisseur te zijn, maar feitelijk deed zijn assistent dat. Een grappig moment was dat hij met getrokken pistool een kleine ruimte inging waarin hij schrok van zijn eigen spiegelbeeld. "Wat een lelijkerd", zei hij toen. De meer bekende Engelse acteur John Richardson speelde daarentegen vlak. Hij moet het van zijn 'looks' hebben. Er viel wel een fout op. De eerste moord vond plaats om middernacht in het donker. Een politieagent probeerde op de wegvluchtende dader te schieten, maar zijn pistool was leeg. Vervolgens kwam versterking en bleek het klaarlichte dag te zijn.

Een sterke film die duidelijk laat zien dat er verschillende soorten autisme zijn. Mooi om te zien dat tegenwoordig mensen met autisme goed begeleid worden. Dat was vroeger niet zo. Autisme werd toen niet herkend en je werd als apart neergezet en je werd aan je lot overgelaten.

Een thriller die van begin tot het einde zeer spannend is. De regisseur zou best wel eens beïnvloed kunnen zijn door het werk van Tarantino, de Coen Brothers en Guy Ritchie, want je ziet hun elementen terug in de film. De film geeft ook goed weer wat alleen al een verdenking van pedofilie met je doet.

Doomed to Die is de vijfde van de zes in de serie met detective Wong. Maar het was de laatste met de Engelse acteur Boris Karloff in de rol van de Chinese speurneus. Gek genoeg verflauwde de belangstelling voor die serie toen een Aziatische acteur in die rol klom. Het is niet een bijzonder goede film, maar ook geen slechte. Het kijkt redelijk aangenaam. Het gekibbel tussen de nieuwsgierige journaliste Bobbie en de commissaris Street geeft wel een paar aardige momenten. Als de veer op haar hoed de commissaris een aantal keren in zijn gezicht komt, dan pakt hij een schaar en knipt die af. Ook grappig is als zij een zelfmoord 'een harry harry' noemt in plaats van hara-kiri en dus kennelijk het verschil tussen een Japanner en een Chinees niet kent.