Reacties

Het verhaal speelt zich af in Tokyo in 1926. En 1926 was het laatste jaar van de Taishō-periode. Dat tijdperk kende veel vrijheden. Daarna volgde de Shōwaperiode onder keizer Hirohito, die gepaard ging met militarisme. Een voorbode van die nieuwe periode kan de rol van baron Tamawaki zijn, die constant met een geweer rondliep en niet aarzelde dat te gebruiken. Ook wat er op het einde van de film met het theater gebeurde, zou een teken van die nieuwe periode kunnen zijn. Het is een vreemde film met veel mysterie. Het begint met een ontmoeting tussen toneelschrijver Matsuzaki en een getrouwde vrouw die later al dood bleek te zijn. Ook ontvangt Matsuzaki een brief met de opdracht om samen met de vrouw van de baron zelfmoord te plegen. Die brief is helemaal niet verstuurd…

Misschien omdat deze film het tweede van een drieluik is, dat het veel vragen oproept die niet beantwoord worden. (Ik heb het eerste deel nog niet gezien). Aan de andere kant bevat de film veel intrigerende beelden die het werk heel boeiend maken. Zeker een film om later nog eens te zien.

Het is lastig te bevatten dat er in een decennium maar twee volledige concerten van John Lennon zijn geweest. En deze zijn uitstekend samengevat in deze muziekdocumentaire. Lennon had een puike groep musici verzameld die de nummers goed vertolkten. Vooral de saxofonist viel mij op en dan was er ook nog Yoko Ono die af en toe krijste. Zijn liefde voor haar moet groot zijn geweest, want ik had zo iemand voor een niet-aangesloten microfoon gezet. Op het einde kwamen nog een aantal gastmuzikanten die het nummer Give Peace a Chance meezongen. Stevie Wonder maakte daarin de meeste indruk.

Een film met aardige tegenstellingen. Een verlegen jongen die voor zijn vader het camerawerk, de fotografie en de bewerking ervan doet en zorgt dat het op internet komt. En de vader die rechttoe rechtaan pornoacteerwerk doet. Als hij niet het gewenste resultaat bij een nieuw model bereikt, reageert hij vol onbegrip. Zelfs als het model aangeeft wat hij dan wel moet doen, komt het niet bij hem binnen. Vrouwvriendelijke porno is niet aan hem besteed. Een andere tegenstelling is als de jongen moet samenwerken met een klasgenootje voor een project. Hij weet dan moeilijk met gevoelens en intimiteit om te gaan. De film weet dat goed weer te geven. Er wordt goed geacteerd. Eén scène had van mij niet gehoeven, al was die misschien wel noodzakelijk voor de verhouding tussen vader en zoon

De film Zebraman staat gerubriceerd als komedie en sciencefiction. Sciencefiction is het wel, al is het nogal kinderlijk en goedkoop in beeld gebracht. Bij komedie verwacht ik humor en die heb ik niet kunnen ontdekken, op één uitspraak na: een hoge Japanse militair zei: "zeg hem (Amerikaanse militair) dat Japan geen kernwapens nodig heeft". Een begrijpelijke en grappige reactie met Hiroshima en Nagasaki in het achterhoofd. Gezien het gegeven had ik meer van deze film verwacht

Ik had deze film al eens eerder gezien, maar hij verscheen nu in april als de Mystery Classic bij Pathé. Omdat het verhaal bekend was, kijk je nu meer naar het acteerwerk en dat was bij deze Engelse topacteurs prima in orde. Bovendien is het geen straf om naar Helena Bonham Carter te kijken, zelfs in een nogal stijve rol. Ik heb nou eenmaal een zwak voor haar. Aan de andere kant realiseer ik me na afloop van de film dat ik 2 uur lang heb zitten kijken naar een volwassen man die een lapje tekst staat op te lezen, een koning nog wel.

In mijn jeugd heb ik door mijn vader heel wat jazzmuziek gehoord en gezien zijn stijl van spelen moet daar vast Erroll Garner tussen hebben gezeten. Geweldig hoe die man kan spelen zonder ook maar les te hebben gehad. Je ziet hem gewoon glimmend te chillen achter de toetsen. Hij kijkt geeneens naar zijn handen. Uit de documentaire blijkt dat hij financieel ook heel succesvol geweest. Toch keek hij niet om naar zijn dochter en kocht zijn ex voor zo'n 1000 dollar af. Onbeantwoord in de documentaire blijft waar zijn vermogen is gebleven, want zowel zijn dochter als zijn partner bleven berooid achter.

De film Rakkauden Risti (Cross of Love) is een boeiend melodrama in de stijl van Douglas Kirk. De Finse regisseur Teuvo Tulio is duidelijk beïnvloed door stomme films van vroeger en latere Duitse films. Het is losjes gebaseerd op het korte verhaal De Postmeester van de Rus Aleksandr Poeskjin. Dat korte verhaal heeft meerdere films opgeleverd. Niet alles in film is even natuurlijk. Zo begint de film met een schip dat te lijden heeft van een hevige storm maar als het schip kapseist is duidelijk te zien dat de zee een stuk kalmer is. Als de vuurtoren van boven wordt gefilmd zie je dat het een miniatuur is en ook zijn aan enkele "buitenscènes" te zien dat het studioopnames zijn met een geschilderde achtergrond. De actrice in de film, Regina Linnanheimo, schitterde in vele Finse films tussen 1930 en 1950 en ook hier trok ze op een positieve manier de aandacht. Opmerkelijk feitje is dat de acteur die de schilder speelde in werkelijkheid met één van de zussen van Regina was getrouwd en in 1949 zelfmoord pleegde.

Op de Blue-Ray staat nog een gedeelte van een film die door brand verloren was gegaan. Het derde deel van de 5 delen kwam toch boven water. Het restauratieproces wordt in een item getoond plus het gerestaureerde derde deel.

Kennelijk was er in die tijd (1969) weinig misdaad in Athene want om 's ochtends na een inbraak met 3 politieauto's met zwaailicht en al op de plek van het delict te komen lijkt met ietwat overdreven. Ik wacht al 36 jaar opdat de diefstal van mijn fiets uit mijn berging wordt opgelost. Maar goed, in deze film gaat het om juwelen en niet op een oude fiets. Aangezien de diefstal door een bekende moet zijn gedaan probeert de commissaris achter haar contacten te komen maar daar laat de bestolen vrouw niets over los. De commissaris ondervraagt haar meerdere keren en zet er zelfs een mannetje op en komt op den duur meer te weten over het leven van haar. De hoes van de DVD doet een pikante film beloven, er staat als titel "Lady Desire" op, maar de uitvoering is nogal tam. Cinematografisch en qua muziek is het wel ok maar over het geheel geef ik toch maar 5 sterren.

De Argentijnse film El poder de las tinieblas (The Power of Darkness) is gebaseerd op het derde deel van het boek Sobre héroes y tumbas van Ernesto Sabato. De film begint luguber. Een jongetje heeft een vogeltje in zijn hand en doet met een mes iets bij het vogeltje. Hij heeft de ogen er uitgesneden om te kijken of het nog zijn weg weet. Als volwassene komt hij iemand tegen die dat weet en denkt dat er een complot van blinde mensen tegen hem is. Dat krijgt steeds meer overtuiging bij hem en begint hem te overheersen. Het geheel is beklemmend gefilmd en heeft de sfeer van een H.P. Lovecraft verhaal. Een enkele keer is het beeld wel erg donker maar was boeiend in beeld gebracht.

Als dictator Franco in 1975 komt te overlijden en er ook een einde kwam aan de filmcensuur sloegen de filmmakers als reactie daarop door. Er volgden films met bloederige horror en veel bloot. Duidelijk anders dan in de rest van West-Europa. Deze documentaire geeft dat goed weer. Het was wel een verrassing dat Iggy Pop de documentaire aan elkaar praat en hij doet dat met een zware stem.

Deze film stond al een tijdje op de planning om te gaan zien maar ik stelde het elke keer uit. Waarschijnlijk vanwege de hoes en de poster. "You can't judge a book by its cover" is een bekende uitdrukking en dat geldt ook voor films want de film was beter dan verwacht. De casting is goed, net als het acteerwerk en het is cinematografisch ook nog eens goed in beeld gebracht.

De film is een biopic. Ik kende Bob Crane en de komedieserie Hogan’s Heroes niet, dus het verhaal was nieuw voor mij. Bob Crane was behoorlijk seksverslaafd en Greg Kinnear speelt die rol goed. Ook Daniel Defoe was een goede keuze voor de rol van John Carpenter, zijn creepy handlanger. Het was de tijd dat op videogebied allerlei nieuwe dingen op de markt kwamen en John Carpenter handelde daarin. Opvallend was de gefilmde fellatio 'geblurred' was. Kennelijk was dat toch een brug te ver..... Wat ook opviel was dat in de loop van het verhaal de dames steeds minder appetijtelijk werden. Een voorbode van de val. Bij één versierpoging vertelde de dame dat zij een dominatrix was. Ik was benieuwd of dat een afknapper voor Bob was of dat hij daarin meeging. Het werd niet uitgewerkt in de film.

Actiefilm met veel humor die aangenaam wegkijkt. Alleen jammer dat de rol van Halle Berry wat klein is.

Waarschijnlijk zal deze animatiefilm tegenwoordig een lage waardering krijgen vanwege het huidige politieke klimaat maar als je de film los daarvan ziet dan zit die heel knap in elkaar en qua animatiefilm is dit een topper. Het einde is hartverscheurend.

Na het eerste deel gezien te hebben is dit tweede deel wat duidelijker maar je blijft je wel afvragen wordt het ooit een eenheid in dat land.

Het lijkt me moeilijk om een saaie documentaire te maken over veelzijdige David Bowie en dat is deze documentaire ook niet. Het is ook lastig om zijn hele carrière in één aflevering te stoppen. En dat gebeurt ook niet. Het gaat zoals de titel luidt over 'the Final Act'. Ik was destijds afgehaakt toe hij in Tin Men begon te spelen. Hun CD viel me zwaar tegen. Maar ik was wel nieuwsgierig naar het waarom en hoe het daarna ging.

Het enige vervelende aan deze documentaire vond dat regelmatig die Black Star een seconde in beeld kwam. Ik snap wel dat het zijn laatste album was maar zo leek wel een irritante sluikreclame.

De film Rostros (Faces) zal niet ieders cup-of-tea zijn. Het is een macaber verhaal met vreemde gebeurtenissen. Toch is het wel boeiend 'kijkvoer'. Al was het maar het interessante vulkanisch gevormde landschap van Lanzarote, de archictectuur van het huis waarin het verhaal zich grotendeels afspeelt of het vrouwelijk schoon dat in die tijd nog 'puur natuur' was. Het gegeven dat een beeldhouwer niet meer is staat is gezichten te zien is ook best wel apart. Die beeldhouwer wordt gespeeld door een in Spanje bekende zanger. De film was destijds geen succes in de bioscoop en betekende min of meer zijn einde als filmregisseur.

Dan moet je toch nog een keer naar die film als je wat fitter bent. Want ik vond dat tweede deel ook een bijzonder vermakelijk familiale ongemakkelijkheid.

Bij Pathé hingen 3 posters over de film. Eentje toonde een gelukkig pas getrouwd stel, bij de andere twee zag elk persoon er niet zo gelukkig uit. Er was dus drama te verwachten en dat volgde ook. Het is moeilijk iets over de ontboezeming van Emma (Zendaya) te zeggen want dat neemt de verrassing weg. De film was boeiend maar er werd wel erg veel gepraat. Ik kom me wel lekker ergeren aan Alana Haim die de rol van '"best" maid' speelde.

Ik heb nooit een spelcomputer gehad en dacht ten onrechte dat ze pizzabakkers waren maar ze bleken loodgieters te zijn. Uit nieuwsgierigheid ben ik gaan kijken. Ondanks dat er veel vaart in de film zat had ik moeite om wakker te blijven. Het lijkt me lastig om deze film na te vertellen. De scène met de slapende dinosauriër was wel komisch. Een eventuele volgende Mario film sla ik over.

De film speelt zich af in Ierland maar oorspronkelijk is het een Frans verhaal. Het is ook al eens eerder en later verfilmd. Ondanks "de oorlog" heeft de film veel grappige momenten en er wordt door de kinderen goed geacteerd.

Leuke romantische film. Op de Blue-Ray staan interessante extra's en de commentaartrack bij de film wordt gedaan door de regisseur en Amanda, het mooie meisje in de film, die later met elkaar getrouwd zijn. Op het einde van die track krijgen ze nog een kleine discussie.

Onderhoudend drama over een Amerikaanse ex-militair die vanwege zijn vrouw in Engeland als vrachtwagenchauffeur gaat werken en langzaam in het smokkelen wordt gezogen. Opvallende mooie verschijning is het liefje van Joe Easy, zijn baas. Ik weet niet of het woord tegenwoordig nog mag, maar destijds moet ze omschreven zijn als een seksbom. Ze stond dan ook bekend als de Engelse Marilyn Monroe.

Op de Blue-Ray staat een documentaire over het Britse vervoersysteem.

Films met ruzie zijn vaak wat ongemakkelijk om te kijken en dat was bij deze film over een gescheiden stel met 2 kinderen ook het geval. De film begint met het verhaal van Nina, het oudste kind. Daarin komt een scène voor waarin Nina thuis komt en haar broertje Eli in haar bed vind. Zij stuurt hem weg. In het tweede deel, vanuit het gezichtspunt van Eli komt die scène niet voor. Dat vond ik een gemis want ik was erg benieuwd naar het waarom. Een dikke plus was het dat de film was volledig ondertiteld was zodat de film ook toegankelijk is voor slecht- en niet horenden. Dat zouden meer Nederlandse films moeten doen.

De film was eenmalig in de IMAX te zien. Ik kende de film niet maar was wel benieuwd of een animatiefilm uit 1995 daar tot zijn recht kwam en dat deed ie. De film heeft een mooie tekenstijl en een meeslepend verhaal. Aanbevelenswaardig.