Reacties

The Bride! is in slecht Nederlands een mixed bag. Fantastische sets, kostuums, danssequenties en een behoorlijk verhaal aan de ene kant, hoewel soms rommelig en een onzinnig subplotje met  Mary Shelley aan de andere kant.

Mijn verwachtingen waren zeker hoger gespannen dan het uiteindelijke resultaat, maar er is genoeg te zien en te genieten om dit toch de moeite waard te laten zijn.

Die ik nooit gelezen heb. Ik begrijp wel dat de roman een totaal andere vertelstructuur heeft. Als je dan toch als filmmaker die creatieve vrijheid pakt, had voor mij die onverschilligheid iets meer achtergrond kunnen krijgen in de eerste helft van de film (waarom?).

Ik ben niet bekend met de serie, maar de film is prima stand alone te kijken. Veel leukere humor dan ik had verwacht, en een fijne korte speelduur.

Een Gilliam die mij beter bevalt dan sommige van zijn andere werk. Bridges en Williams beiden fantastisch, en de ‘waanzin’ en het verdriet mooi in beeld gebracht.

L’étranger is in zwart wit geschoten en ziet er fantastisch uit, misschien wel Ozon’s meest stijlvolle film. Helaas stelde de inhoud me teleur. De protagonist is dusdanig onverschillig over alles wat er gebeurt, dat het mij als kijker ook niet meer interesseerde, en de film voelde daarmee aan als lange zit.

Genoten van deze film, die gelukkig minder ‘slow’ startte dan ik vreesde, en ik vanaf minuut 1 in zat  Moura fantastisch, de verschillende onderdelen komen geweldig bij elkaar in een zenuwslopend slot. De CGI is spuuglelijk, maar dat vergeef ik maar in dit geval.

The testament of Ann Lee is een film die me na de eerste 20 minuten goed aangreep, vooral gedreven door de fantastische sets, het acteerwerk van Seyfield, maar vooral de weergaloze muziek en songs die het verhaal veel sterker maakten.

Gevoelsmatig blijft de film nog steeds een beetje aan de oppervlakte, zowel t.a.v. Ann Lee, maar vooral t.a.v. de belangrijkste personen in haar leven. Ander klein puntje waren de steden, die er op de voorgrond prachtig uitzagen, maar in de gebouwen in de achtergrond waren niet fraai. 

Het eerste half uur geweldig met leuke humor, daarna kakte het wat in maar bleef boeiend genoeg. Hele leuke q&a na afloop.

Beginnings is een film die m een uiteenvallend gezin in beeld brengt, waarbij moeder te maken krijgt met problemen met haar gezondheid. De film wordt kalm verteld, veel moet worden opgemaakt uit uitgewisselde blikken, en het kijkt prima weg.
Waar bij mij een stukje onbegrip zit is dat moeder wordt neergezet als zeer intelligent (geeft les op universiteit, wordt gepubliceerd in vakbladen), maar tegelijkertijd binnen het gezin zulke irrationele (domme) beslissingen neemt dat de geloofwaardigheid wat ver te zoeken is. Naar het einde toe wordt het verhaal wat voorspelbaar.

Sirat is een film die een paar keer van toon wisselt, maar mijn aandacht geen seconde verloor. Van een Boom-achtig feest in Marokko, naar een road movie (zonder al te veel daadwerkelijke wegen) en een thriller achtige derde akte.
Alle delen boeiden doordat er altijd wat te zien en vooral te horen was. Na initieel bij de karakters van Sergi Lopez (wat een wereld acteur is dat toch) en zijn zoon betrokken te zijn geweest, voelde ik me snel met de hele groep verbonden, zonder dat er nou zoveel gezegd of gedaan wordt om dat voor elkaar te krijgen (zoals veel Hollywood films zouden doen). Veel gaat om gezichtsuitdrukkingen en blikken, terwijl de film tegelijkertijd een behoorlijke vaart heeft. Het gebeurt niet vaak dat ik totaal overvallen word door iets wat in een film gebeurt, maar hier gebeurde dat wel, en heftig.

We hebben in Nederland een tijdje moeten wachten tot Marty Supreme te zien was, maar het was het wachten meer dan waard. Vanaf het begin zit de vaart er goed in, waarbij de muziek ondersteunend werkt.
Een deel van de film gaat in paniekstand, en dat werkt het best. Die delen zijn ook het best te vergelijken met uncut gems (die ik nog net wat hoger heb zitten). De film vliegt werkelijk voorbij, de speelduur lijkt korter dan ie daadwerkelijk is.

Ik heb genoten van Saltburn en was benieuwd of ook Wuthering Heights me weer zo zou bevallen. Op het gebied van de looks is dat in ieder geval gelukt, de film ziet er schitterend uit, met mooie sets en een aantal prachtige shots.
Inhoudelijk viel het enorm tegen. Er zitten wat bijzondere komische elementen in, waardoor het verhaal dat duidelijk naar een bepaalde climax toewerkt ineens minder serieus overkomt. Ik vond de chemie tussen Robbie en Elordi bij vlagen ver te zoeken, en genoot nog het meest van de supporting cast.
Al met al een hele zit, waar de mooie plaatjes helaas niet voldoende voor mij waren.

Film die leunt op de komedie, en die werkt goed. Ik vond de film lang erg goed, maar vond de afslag die bij de laatste stand up genomen werd onnodig, en ook niet echt passend. Acteerwerk is erg sterk in deze film, en de twee leads zijn perfect gecast.

Renoir is een film waarbij er weinig plot en karakterontwikkeling is. Het is meer een verzameling fragmenten, vanuit het perspectief van een 11 jarige. De film ziet er mooi uit, maar wat Fuki nou echt voelt en denkt was mij niet altijd even duidelijk, waarbij ook nog eens delen duidelijk fantasie zijn.

Door de humor, en vooral de timing ervan, heb ik een aantal keer gelachen bij bledders, en dat is meer dan ik vooraf had gedacht. Uiteraard geen hoogvlieger, nog eens versterkt door het slechtste bioscoop publiek in lange tijd.

Er zitten een aantal aardige kills in Whistle, maar veel meer positiefs kan ik niet bedenken. Vrijwel alles is geleend van andere (en betere) horrorfilms, al zit er gelukkig genoeg vaart in.

Crime 101 doet denken aan actie thrillers zoals die in mijn jeugd gemaakt werden (ik zie dat als iets positiefs). De speelduur is aan de lange kant, en zo nu en dan zakt de film een beetje in, om vooral wanneer Keoghan in beeld komt weer op te leven. Hoewel de laatste akte gaaf is, werd alles wel heel netjes afgerond, de laatste 2-3 scènes waren wmb niet nodig. Wel mee vermaakt al met al.

Park Chan Wook staat bij mij hoog aangeschreven, maar ik schaar no other choice helaas bij zijn mindere werken. De komedie werkt niet altijd lekker en ik voelde me op geen enkele manier betrokken bij deze familie (al was dat duidelijk de bedoeling). Cinematografisch wel een aantal gave scènes.

Electra, my love is een klassiek verhaal, abstract weergegeven in Sovjet Unie werkelijkheid in de midden jaren 70. De openingsscène is prachtig en er gebeurt van alles, maar door het wat abstracte karakter begreep ik helaas niet alles dat erna kwam. De film wordt deels in balletvorm vertoond, wat het soms ook wat afstandelijk maakt, maar het is niet vervelend om naar te kijken. Opvallend is het aantal long takes (de film bestaat uit maar 12 shots).

Ik had twee kijkbeurten nodig om investigation of a citizen above suspicion volledig te waarderen. De film laat zich het best bekijken als een satire, met een fantastische Volonté als fascistische leidinggevende bij de politie.

Dat deze film gemaakt werd in Italië waar minachting van de politie tot censuur van de film zou leiden toont de moed van Petri aan. Italianen waren zo benieuwd naar de film, en zo bang dat de film verboden zou worden, dat de film in de eerste week tot extra nachtvoorstellingen leidde, omdat er veel meer mensen voor de bioscoop stonden dan er stoelen beschikbaar waren.

Een mooie Oscarwinnaar voor beste buitenlandse film, met Volonté die ver boven de rest van de cast uitsteekt. De soundtrack van Morricone (wie anders) past perfect, ondanks de ongewone instrumentkeuze.

Nee, maar smaken verschillen hier denk ik. Ik stoor me niet aan de pauze, en zo nu en dan is mijn blaas er zelfs dankbaar voor. Waarom ik de vergelijking met Pathé maak, ik heb liever die minuten in het midden dan voorafgaand, omdat ik dan wc en/of drankje kan halen en die tijd dus wat nuttiger gebruik.

Voorafgaand aan deze film had ik de game nooit gespeeld, en tot voor kort ook nog niet van Markiplier gehoord. Ik ging hier dus redelijk blanco in.

Duidelijk te zien is dat het budget van deze film beperkt was, maar wat er te zien is ziet er best goed uit. Ik vond het verhaal alleen saai, en ben bang dat ik ook niet alles goed heb begrepen. Het tweede deel verloor ik mijn aandacht.

Knap dat dit een grote release heeft gekregen, en ik hoop dat anderen hier meer voldoening uit halen.

Een van de voordelen van het bekijken van films op schijf is de context die er, mits een goede release, bij de extra’s wordt meegegeven.

Nadat ik de bioscoop versie van de film had gezien was ik niet enthousiast. De extra’s leerden mij dat deze film was geschoten als vierdelige miniserie, waarbij de afleveringen uiteindelijk aan elkaar geplakt als film zijn uitgebracht. Dat verklaart in ieder geval de overbodige samenvattingen iedere 25 minuten. 

Na het zien van de extra’s toch de film nog maar eens bekeken als director’s cut, en dat werkt veel beter qua pacing. Er zitten een aantal mooie kills in, maar door de kleine cast werd het wel duidelijk wie de killer moest zijn.

Een nieuwe Raimi is iets om naar uit te kijken, en send help stelt niet teleur. Dat het steeds gekker zou worden kon je uittekenen, en in een volle bioscoopzaal leidt dit tot mooie reacties. Minpuntje waren de CGI dieren, maar heb me goed vermaakt.

De zoveelste standaard Statham film, waarvan het eerste uur nog het meest kijkbaar was.