Reacties

The blue caftan is een film over verlangen, liefde (niet noodzakelijkerwijs lichamelijk) en speelt zich af in een kleermakerswinkel in Marokko. Eén en ander wordt uiterst minimalistisch in beeld gebracht, met lange shots waar het meeste door middel van blikken verteld wordt. Ik merkte dat ik naar het einde toe moeite kreeg mijn aandacht er goed bij te houden, maar de film is alsnog goed gemaakt.

Er verschijnen deze week een tweetal films met Tom Blyth in de hoofdrol. Ik zag plainclothes al tijdens het LIFF, en ben daar enthousiast over.

Helaas ben ik over people we meet on vacation minder enthousiast, al ligt dat niet aan Blyth of Bader. De film is een romcom, die een vanaf seconde 1 voorspelbaar verhaal door middel van flashbacks vertelt.

Voorspelbaarheid hoort een beetje bij romcoms, maar de manier waarop naar het voorspelbare einde wordt gewerkt kan wel op een originele manier. In People we meet on vacation gebeurt dit niet, en de meeste grappen lijken ook geleend van gelijkaardige films. Er had tenslotte wel iets van de speelduur afgekund.

Film die op een slimme wijze de belangrijkste ontwikkelingen in ruraal China gedurende drie generaties laat zien, en de rol die de overheid daarin speelt. Het kind perspectief vond ik iets minder, maar was niet storend.

Het duurde lang (te lang) voor Hamnet me greep, maar nadat dit lukte vloog de rest van de film voorbij. De tweede helft zoekt nadrukkelijk naar de emotie bij het publiek, maar doet dat zo goed dat die emotie ook daadwerkelijk komt. Buckley zoals altijd geweldig en steekt erbovenuit, maar ook Mescal van genoten.

Helaas minder dan het eerst deel. Het hangt van clichés aan elkaar, naar een voorspelbaar einde toe werkend.

Rampenfilm die alles wat daarbij hoort redelijk afvinkt. Gelukkig relatief weinig aandacht voor het spektakel, en meer voor de zaken eromheen, waardoor het redelijk onderhoudend was.

Spannende maar blij vlagen enigszins herhalende thriller / horror, met een uitblinkende Kathy Bates, die intimiderend en angstaanjagend is. Mooie climax

Film over een jongen die in de jaren ‘60 in een moeilijke omgeving opgroeit, maar door het werken met een torenvalk ontstaan er lichtpuntjes in zijn bestaan. Zware kost, zoals vaker bij Loach, maar overtuigend in beeld gebracht.

Boeiende docu die uitblinkt in het laten zien van het prachtige arctische landschap, de honden, en de emotionele ontwikkeling van drie adolescenten. Emotioneel fraai gedaan

Komedie die op sommige momenten net te lang aanvoelt, maar verder een mooi tijdsbeeld geeft van het Amerikaanse bureauleven begin jaren ‘60. Timing wise perfecte grappen.

Paper Moon is een roadmovie met een hart, waarbij de twee hoofdpersonages fantastische chemie hebben (niet gek gezien ze vader en dochter in het echte leven zijn). Eén van de beste kindacteur prestaties die ik ooit heb gezien.

Als tijdsbeeld van eind jaren 60/jaren 70 geslaagd (sets, cultureel), maar daar is het positieve dan ook wel mee gezegd. Er zitten denk ik iets teveel onderwerpen in deze film, waardoor alles oppervlakkig blijft, aan elkaar gepraat door een voice-over.

Nadat ik lange tijd geleden Pather Panchali heb gezien en die wat tegen vond vallen (ik zag de film waarschijnlijk te vroeg), heb ik lang geaarzeld een andere film van Ray aan te zetten, ten onrechte zo blijkt.

The big city is een meesterwerk, zeker gezien de context (locatie, tijd) waarin de film geschoten is, en de onderwerpen die behandeld worden. Briljant acteerwerk, waarbij met name de vrouwen uitblinken.

Left handed girl is een subtiel drama over familieverhoudingen en tradities, zich voornamelijk afspelend in het nachtleven van Taipei. Ik denk dat een tweede kijkbeurt de film nóg sterker zal maken, omdat je dan de aandacht vol op de subtiele hints kan leggen en het verhaal al kent. Dat deze film op iPhones geschoten is, is niet te merken.

Waar de film over rouw(verwerking) gaat is het goed en respectvol, maar het holocaust thema en alles wat in de synagoge gebeurt is wat mij betreft op het grensje van het respectloze.

Het acteerwerk was in grote lijnen prima, maar ik weet niet waar ze die dochter van Eleanor gecast hadden, die acteerde erg matig. De muziek, duidelijk met als belangrijkste doel een traan te bewerkstelligen, had wat mij betreft een stuk minder prominent mogen zijn.

Een film waar voor iedereen herkenbare zaken in zullen zitten, verpakt in een prachtige jas rond schrijverschap en kalverliefde. De dialogen zijn weer meesterlijk, en onderwerpen als jaloezie en (on?)beantwoorde liefde worden schitterend in beeld gebracht. Ik heb zelf soms mijn melancholische buien en vond het heerlijk om hierin meegezogen te worden. De beste Noorse film van 2025 wat mij betreft!

Biopic over Sarah Bernhardt die er qua sets en kostuums fantastisch uitziet. De verhaalstructuur maakte het voor mij soms lastig mijn aandacht er bij te kunnen houden, en ik heb niet het gevoel dat ik nou zoveel meer over Bernhardt te weten ben gekomen.

Geweldige hommage aan de spionnenfilms van de jaren 60 tot 80, met elementen van Bond, de Italiaanse varianten daarop (inclusief soundtrack), en de strips. Dat het verhaal op een gegeven moment onnavolgbaar is (wat is nog echt en wat niet) maakt niets uit, het is een visueel spektakel dat blijft boeien. Een staaltje cinema van onze Zuiderburen waar ik mijn pet voor afneem.

Predator Badlands is vooral veel vermaak en actie, waarbij het enigszins voorspelbare verhaalverloop ruimschoots wordt goedgemaakt door de actie, en een aantal aardige grappen. Speelduur vloog voorbij.

Prachtige film over een zwaar onderwerp, maar enorm licht en bij vlagen komisch in beeld gebracht. Geweldige hoofdrol!

Positief is dat het verhaal wat kleiner is/lijkt dan het vorige deel, maar verder is het helaas weinig soeps. In tegenstelling tot de vorige delen zitten er saaie stukken in, en daarnaast weer overmatig cgi gebruik. Wat mij betreft de minste entry in de reeks tot nu toe.

Keeper is atmosferisch, creepy, en qua verhaal op zich aardig te volgen, maar er blijven tegelijkertijd zoveel vragen over. Laatste half uur heel gaaf en mooi.

Indringend drama over vrouwenrechten en een specifiek geval van een onschuldig veroordeelde vrouw. Te bizar voor woorden dat dit anno nu überhaupt nog een topic is, maar helaas waar.

The running man schakelt al vrij snel naar een hoge versnelling en houdt dat de hele film vol. Dat maakt dat je in ieder geval geboeid blijft kijken, maar qua diepere lagen en boodschappen die we van Wright toch gewend zijn blijft het helaas wat achter, vooral richting het wmb wat teleurstellende einde. Prima mee vermaakt, toch licht teleurgesteld.

Documentaire die veel omvat, de opiatencrisis, de AIDS epidemie, New York in de 70s en 80s, en daarnaast het persoonlijke en professionele leven van Nan Golden. Alles is op een fraaie wijze gemonteerd, waarbij de onverschilligheid van de Amerikaanse regering t.o.v. slachtoffers een rode draad vormt. Aanrader!