Reacties

Signs of life is een film waarbij ik veel moeite had met het hoofdpersonage. Ja, ze rouwt, maar ze is daarbij zo onmogelijk voor iedereen die ze tegenkomt dat het niet lukt om iets voor haar te voelen. Daarbij maakt ze inconsistente en vooral onlogische keuzes. Bill is vriendelijker, maar zijn rusteloze en opvliegende karakter is wat over de top. De soundtrack is tenslotte veel te aanwezig.

“Jij zit op het spectrum? Of niet?” . Alleen in NLse romcoms kunnen dit type zinnen leiden tot een relatie. Het was bij vlagen cringe, en vooral op zoek naar emotie door middel van een (geniaal spelende) hond. Niet mijn film.

Film die intrigeert, en je je aandacht continue bij moet houden. De verteller (Luc) vertelt het vanuit zijn perspectief, en de beelden ondersteunen zijn verhaal niet altijd volledig. Veel ruimte voor eigen interpretatie.

Het winterse landschap is fraai, maar gaat na een tijdje vervelen. Het vergeetbare en zeker het eerste uur vrij saaie verhaal doet de film ook geen goed.

Mercy is conceptueel interessant, zeker gezien de tijden waar we in leven, en de film was daarom het eerste half uur nog wel aardig. Hoe langer de film vorderde, hoe meer het verhaal uit de bocht vliegt, waarbij de laatste 20-25 minuten vooral lachwekkend zijn. Dat Ferguson zich hiervoor leent snap ik niet.

Evenals deel 1 niet best. Matig acteerwerk, een verhaal dat niet boeit en met allerlei niet-interessante achtergrond wordt opgevuld, eindigend in een voorspelbaar laatste half uur.

Het was inmiddels bijna 15 jaar geleden dat ik the artist in de bioscoop zag. Veel was weggezakt, en na herzien begrijp ik wel waarom. The artist laat vooral een mooi tijdsbeeld zien, met prachtige sets waaraan alles klopt, maar behalve het verhaal van George Valentin is de film vrij vergeetbaar. Mooie score wel!

De reputatie van Baise moi als een van de bekendere werken uit de new French extremity was me bekend, maar toch was de film explicieter dan ik had gedacht. Met twee pornoactrices als leads wordt een heftig werk neergezet, wat een soort kruising oplevert tussen Thelma en Louise en Ms .45, met zeer expliciete sexscènes, waardoor het bij vlagen meer op een pornofilm lijkt. 

Het verhaal is dun, maar boeit, voortgedreven door een heerlijke soundtrack.

Redelijk standaard US marine verhaal die het kijken enkel waard is door de vertolking van Eastwood, veel andere personages zijn helaas op het karikaturale af.

Winter in Sokcho raakt een hoop thema’s, en kiest tegelijkertijd (bewust) nergens. Terug op de fiets uit de bioscoop besefte ik me dat je deze film (en vooral de rol/functie van de Fransman) op verschillende manieren uit kan leggen, maar je nooit zeker weet of het daadwerkelijk klopt.

Goed geacteerd, knappe cinematografie (met name de spiegel scene), maar de animatie voegde voor mij helaas weinig toe.

Hoe beoordeel je een film die op bijna alle vlakken een ruime voldoende of meer scoort, maar je tegelijkertijd vaker dan ooit op je horloge laat kijken. De dialogen, kernpunt van de film, zijn boeiend geschreven, maar over een voor mij niet boeiend onderwerp. Zeker de eerste helft vond ik een eindeloze zit, na de pauze was er iets meer te zien en beleven. Hele krappe voldoende dan maar.

Docu die een poging doet de propaganda in het Russische onderwijs t.a.v. de oorlog in Oekraïne vast te leggen. De focus ligt sterk op Pasha, en dat is te begrijpen na het zien van de docu. Hoewel ik het uit veiligheidsoverwegingen snap, is het toch jammer niet meer van de meningen van de schooljeugd te horen, sommige scènes schreeuwden om een reactie die helaas niet kwam. Desalniettemin knap gemaakte docu met vooral veel lef.

The bone temple is nog wat naargeestiger dan zijn voorganger, en ook weer net anders van toon en manier van weergeven, en dat maakt dat deze franchise verfrissend blijft, en ieder moment onvoorspelbaar is. Tevens leuk zijn de verwijzingen naar de werkelijke wereld (onder meer waar de naam Jimmy vandaan komt). Ik zie uit naar deel 3.

Un prophet doet eigenlijk niet eens zoveel nieuws, maar doet het wel op nagenoeg perfecte wijze. We ontmoeten de onzekere Malik El Sjebena als hij de gevangenis binnenkomt en zien hem transformeren gedurende zijn verblijf.

Cinematografisch interessante scènes, en de moslim die met/voor de Corsicanen werkt is interessant. Ik had deze film eerder gezien, maar nog niet gelogd, en het herkijken was een genot.

Azumi is een Japanse actiefilm dit vol zit met heerlijke over-the-top gevechten. Een vrouwelijke protagonist is fijn, al is het verhaal nogal dun.

All shall be well is een familiedrama dat met name de moeilijkheden van de queer community in Hong Kong laat zien. Als een relatie er eigenlijk niet mag zijn, is het ook lastig zaken als eigendommen etc te regelen, tenzij alles formeel vastligt. Schoonfamilie blijkt ook niet altijd te zijn wat je ervan dacht, en daarmee staat de hoofdpersoon al snel alleen.

Sterk geacteerd, ingetogen film, die indruk maakt en nog wel even zal blijven hangen.

Film die het moet hebben van zijn originele idee, en daarnaast de rake grappen. Film boeide daardoor meer dan ik vooraf had gedacht, juist omdat de randen aardig werden opgezocht.

The Chronology of Water is zeker niet voor iedereen, maar gelukkig wel voor mij. Met een uitgesproken stijl (vooral in de editing en verhaalopbouw) wordt een uiterst zwaar en treurig levensverhaal verteld.

Imogen Poots geeft alles, en doet dat op een fantastische wijze, wat een prestatie. Ik hoop dat Kristen Stewart nog vele films zal regisseren, ik zie er alvast naar uit.

The blue caftan is een film over verlangen, liefde (niet noodzakelijkerwijs lichamelijk) en speelt zich af in een kleermakerswinkel in Marokko. Eén en ander wordt uiterst minimalistisch in beeld gebracht, met lange shots waar het meeste door middel van blikken verteld wordt. Ik merkte dat ik naar het einde toe moeite kreeg mijn aandacht er goed bij te houden, maar de film is alsnog goed gemaakt.

Er verschijnen deze week een tweetal films met Tom Blyth in de hoofdrol. Ik zag plainclothes al tijdens het LIFF, en ben daar enthousiast over.

Helaas ben ik over people we meet on vacation minder enthousiast, al ligt dat niet aan Blyth of Bader. De film is een romcom, die een vanaf seconde 1 voorspelbaar verhaal door middel van flashbacks vertelt.

Voorspelbaarheid hoort een beetje bij romcoms, maar de manier waarop naar het voorspelbare einde wordt gewerkt kan wel op een originele manier. In People we meet on vacation gebeurt dit niet, en de meeste grappen lijken ook geleend van gelijkaardige films. Er had tenslotte wel iets van de speelduur afgekund.

Film die op een slimme wijze de belangrijkste ontwikkelingen in ruraal China gedurende drie generaties laat zien, en de rol die de overheid daarin speelt. Het kind perspectief vond ik iets minder, maar was niet storend.

Het duurde lang (te lang) voor Hamnet me greep, maar nadat dit lukte vloog de rest van de film voorbij. De tweede helft zoekt nadrukkelijk naar de emotie bij het publiek, maar doet dat zo goed dat die emotie ook daadwerkelijk komt. Buckley zoals altijd geweldig en steekt erbovenuit, maar ook Mescal van genoten.

Helaas minder dan het eerst deel. Het hangt van clichés aan elkaar, naar een voorspelbaar einde toe werkend.

Rampenfilm die alles wat daarbij hoort redelijk afvinkt. Gelukkig relatief weinig aandacht voor het spektakel, en meer voor de zaken eromheen, waardoor het redelijk onderhoudend was.

Spannende maar blij vlagen enigszins herhalende thriller / horror, met een uitblinkende Kathy Bates, die intimiderend en angstaanjagend is. Mooie climax