Reacties

Nee ik woon in Leiden, en heb daar 3 bioscopen op 5-10 minuten fietsafstand (allen met pauze). Als pauzes die bioscopen overeind helpen houden, helemaal goed wat mij betreft (en de pauze duurt 5 tot 10 minuten, net genoeg voor een eventueel toiletbezoek en een nieuw drankje).

Qua totale tijd ben ik net zoveel tijd kwijt bij Pathé, gezien hun 20 minuten durende blok voorafgaand aan de film.

Ik kende het verhaal van La Grande Arche en haar architect, Johan Otto von Spreckelsen niet. De film was in dat opzicht in ieder geval leerzaam, en was over het algemeen ook goed kijkbaar.

Gezien het toch wat vlakke verloop met veel feitelijke en soms technische discussies had een documentaire of een mengvorm misschien net zo goed kunnen werken. Het acteerwerk is wel goed, en leuk om Xavier Dolan weer eens te zien.

Ik vind een pauze geen enkel probleem, ben er aan gewend. En dit is 5 minuten fietsafstand, ook wat waard!

Wat een heerlijke verrassing is dust bunny. Ik zeg niets over het verhaal, hier ingaan zonder enige voorkennis is het leukste. 

Qua productie design is dit fantastisch en doet het bij vlagen aan Wes Anderson denken. Ook de kostuums (vooral die van Mads) en de props (varkenlamp) zijn briljant. Humor is precies in mijn straatje.

Minpuntje vond ik de CGI, maar wat kan je verwachten bij een film als deze. Deze film zal zeker niet voor iedereen zijn, maar wie van genremixen en stilistische perfectie houdt een absolute aanrader.

Vie privee is een film die me na een heel stroef begin toch wel wist te boeien. Met humor op de raarste momenten was het soms niet duidelijk hoe serieus de hele zoektocht genomen moest worden, maar hoe verder de film vorderde, hoe duidelijker het werd met welke bril er gekeken moest worden. Foster speelt fijn, maar vooral Auteuil stal wat mij betreft de show.

Il falsario is qua looks een typische Netflix film, maar beviel mij beter dan de meeste originals. Het verhaal over vervalser Toni Chichiarelli speelt zich af in de tumultueuze jaren ‘70 in Italië, waar we een (oppervlakkig) inkijkje krijgen in kerk, staat en de toen aanwezige extremistische bewegingen.

Het gebeurt niet vaak in Netflix verband, maar ik had ditmaal gewild dat de film wat langer had geduurd, en meer had laten zien van Toni, hoe hij van meerdere walletjes at (op diverse gebieden), en ik had hem graag iets minder dom/naïef gezien. Zoals hij hier wordt weergegeven zou hij nooit de meestervervalser zijn geworden die hij was.

Desalniettemin een onderhoudende film, en dat is in het geval van een original al heel wat.

Dank voor je opmerkzaamheid, ik heb de synopsis aangepast.

Signs of life is een film waarbij ik veel moeite had met het hoofdpersonage. Ja, ze rouwt, maar ze is daarbij zo onmogelijk voor iedereen die ze tegenkomt dat het niet lukt om iets voor haar te voelen. Daarbij maakt ze inconsistente en vooral onlogische keuzes. Bill is vriendelijker, maar zijn rusteloze en opvliegende karakter is wat over de top. De soundtrack is tenslotte veel te aanwezig.

“Jij zit op het spectrum? Of niet?” . Alleen in NLse romcoms kunnen dit type zinnen leiden tot een relatie. Het was bij vlagen cringe, en vooral op zoek naar emotie door middel van een (geniaal spelende) hond. Niet mijn film.

Film die intrigeert, en je je aandacht continue bij moet houden. De verteller (Luc) vertelt het vanuit zijn perspectief, en de beelden ondersteunen zijn verhaal niet altijd volledig. Veel ruimte voor eigen interpretatie.

Het winterse landschap is fraai, maar gaat na een tijdje vervelen. Het vergeetbare en zeker het eerste uur vrij saaie verhaal doet de film ook geen goed.

Mercy is conceptueel interessant, zeker gezien de tijden waar we in leven, en de film was daarom het eerste half uur nog wel aardig. Hoe langer de film vorderde, hoe meer het verhaal uit de bocht vliegt, waarbij de laatste 20-25 minuten vooral lachwekkend zijn. Dat Ferguson zich hiervoor leent snap ik niet.

Evenals deel 1 niet best. Matig acteerwerk, een verhaal dat niet boeit en met allerlei niet-interessante achtergrond wordt opgevuld, eindigend in een voorspelbaar laatste half uur.

Het was inmiddels bijna 15 jaar geleden dat ik the artist in de bioscoop zag. Veel was weggezakt, en na herzien begrijp ik wel waarom. The artist laat vooral een mooi tijdsbeeld zien, met prachtige sets waaraan alles klopt, maar behalve het verhaal van George Valentin is de film vrij vergeetbaar. Mooie score wel!

De reputatie van Baise moi als een van de bekendere werken uit de new French extremity was me bekend, maar toch was de film explicieter dan ik had gedacht. Met twee pornoactrices als leads wordt een heftig werk neergezet, wat een soort kruising oplevert tussen Thelma en Louise en Ms .45, met zeer expliciete sexscènes, waardoor het bij vlagen meer op een pornofilm lijkt. 

Het verhaal is dun, maar boeit, voortgedreven door een heerlijke soundtrack.

Redelijk standaard US marine verhaal die het kijken enkel waard is door de vertolking van Eastwood, veel andere personages zijn helaas op het karikaturale af.

Winter in Sokcho raakt een hoop thema’s, en kiest tegelijkertijd (bewust) nergens. Terug op de fiets uit de bioscoop besefte ik me dat je deze film (en vooral de rol/functie van de Fransman) op verschillende manieren uit kan leggen, maar je nooit zeker weet of het daadwerkelijk klopt.

Goed geacteerd, knappe cinematografie (met name de spiegel scene), maar de animatie voegde voor mij helaas weinig toe.

Hoe beoordeel je een film die op bijna alle vlakken een ruime voldoende of meer scoort, maar je tegelijkertijd vaker dan ooit op je horloge laat kijken. De dialogen, kernpunt van de film, zijn boeiend geschreven, maar over een voor mij niet boeiend onderwerp. Zeker de eerste helft vond ik een eindeloze zit, na de pauze was er iets meer te zien en beleven. Hele krappe voldoende dan maar.

Docu die een poging doet de propaganda in het Russische onderwijs t.a.v. de oorlog in Oekraïne vast te leggen. De focus ligt sterk op Pasha, en dat is te begrijpen na het zien van de docu. Hoewel ik het uit veiligheidsoverwegingen snap, is het toch jammer niet meer van de meningen van de schooljeugd te horen, sommige scènes schreeuwden om een reactie die helaas niet kwam. Desalniettemin knap gemaakte docu met vooral veel lef.

The bone temple is nog wat naargeestiger dan zijn voorganger, en ook weer net anders van toon en manier van weergeven, en dat maakt dat deze franchise verfrissend blijft, en ieder moment onvoorspelbaar is. Tevens leuk zijn de verwijzingen naar de werkelijke wereld (onder meer waar de naam Jimmy vandaan komt). Ik zie uit naar deel 3.

Un prophet doet eigenlijk niet eens zoveel nieuws, maar doet het wel op nagenoeg perfecte wijze. We ontmoeten de onzekere Malik El Sjebena als hij de gevangenis binnenkomt en zien hem transformeren gedurende zijn verblijf.

Cinematografisch interessante scènes, en de moslim die met/voor de Corsicanen werkt is interessant. Ik had deze film eerder gezien, maar nog niet gelogd, en het herkijken was een genot.

Azumi is een Japanse actiefilm dit vol zit met heerlijke over-the-top gevechten. Een vrouwelijke protagonist is fijn, al is het verhaal nogal dun.

All shall be well is een familiedrama dat met name de moeilijkheden van de queer community in Hong Kong laat zien. Als een relatie er eigenlijk niet mag zijn, is het ook lastig zaken als eigendommen etc te regelen, tenzij alles formeel vastligt. Schoonfamilie blijkt ook niet altijd te zijn wat je ervan dacht, en daarmee staat de hoofdpersoon al snel alleen.

Sterk geacteerd, ingetogen film, die indruk maakt en nog wel even zal blijven hangen.

Film die het moet hebben van zijn originele idee, en daarnaast de rake grappen. Film boeide daardoor meer dan ik vooraf had gedacht, juist omdat de randen aardig werden opgezocht.

The Chronology of Water is zeker niet voor iedereen, maar gelukkig wel voor mij. Met een uitgesproken stijl (vooral in de editing en verhaalopbouw) wordt een uiterst zwaar en treurig levensverhaal verteld.

Imogen Poots geeft alles, en doet dat op een fantastische wijze, wat een prestatie. Ik hoop dat Kristen Stewart nog vele films zal regisseren, ik zie er alvast naar uit.