Reacties

Ik had blue heron helaas gemist op LIFF vorig jaar, maar gelukkig kreeg de film alsnog een reguliere release. Intieme film over onbegrepen gedrag, en de impact daarvan op een gezin. Deed me bij vlagen aan aftersun denken, en dat is iets positiefs.

Masters of the universe bevat veel dingen die ik in de laatste decennia Hollywood blockbusters niet vind werken. Overkill aan green screens, een verhaal dat van het ene cliché naar het andere holt, waarbij je op basis van de resterende speelduur ongeveer uit kan tekenen wat er gaat gebeuren.

Toch heeft masters of the universe ergens wel iets charmants, omdat het zichzelf bij vlagen totaal niet serieus neemt. Dat is een plus en minpunt tegelijk, want 140 minuten is veel te lang voor een semi serieus verhaal. Wel echt tof is de soundtrack trouwens, naast het karakter van Jared Leto. Half bonuspuntje daarvoor.

Van de hedendaagse filmmakers is Ulrich Seidl toch wel een van de regisseurs die waar het moeilijk is om naar te kijken. In Paradise - Love, volgen we de Oostenrijkse Teresa, die met vriendinnen naar Kenia gaat om daar van lokale mannen te ‘genieten’. Het hele concept is natuurlijk al neo-koloniaal, maar de manier waarop het in beeld gebracht wordt maakt het nog een stuk ongemakkelijker. De camera draait nergens van weg, en ongemakkelijke scènes duren tergend lang. Ik ga deze film zeker geen tweede keer bekijken, maar ben toch blij dat ik ‘m gezien heb. Margaretha Tiesel speelt fantastisch.

Je weet wat je kan verwachten bij een film als normal, maar dit is een mindere variant in vergelijking met vele voorgangers.

Het enige deel dat correct is aan de titel is “Lee Cronin”, de rest dekt de lading niet. De film duurt veel te lang, waarbij in Blumhouse stijl naar een finale wordt toegewerkt, die vervolgens toch tegenvalt.

Er zit best wat gore in deze film, waar ik wel van kon genieten, het is alleen jammer de rest nogal inspiratieloos overkwam, en meer kenmerken heeft van een andere legendarische horror film.

I was a stranger is een film over de vluchtelingen crisis, die nog aardig begint, maar hoe verder de film vorderde, hoe meer ik me begon te ergeren aan de manier waarop het verhaal is neergezet.

Er wordt vrijwel niets aan achtergrond en beweegredenen uiteengezet, en het voelde exploitatief ten aanzien van de vluchtelingen. De boodschap ligt er duimendik bovenop, en dat is an sich niet erg, maar het geschetste beeld is nogal eenzijdig en onvolledig, en maakt van de complexe omstandigheden hapklare brokken die weinig met de realiteit van doen hebben. 

Paar ‘vreemde’ dingen:
Syrische soldaten reageren boos dat in een veldhospitaal een naar het zich liet aanzien ‘witte’ man wordt behandeld aan zijn verwondingen. De suggestie wordt gewekt dat het een ‘westerse’ soldaat is, wie was dat dan? Er woedde een burgeroorlog.
Aan het begin van de film wordt de trump tower in beeld gebracht. Er is op allerlei mogelijke manieren kritiek op Trump te leveren natuurlijk, maar dit is wel een erg gratuite manier van in beeld brengen, terwijl als je kijkt naar de rest van de film en wat de vluchtelingen moeten doorstaan, kritiek op Europa, Turkije, etc. een stuk meer op z’n plaats zou zijn geweest.

The drama is bij vlagen grappig, goed geacteerd en de schokkende anekdote waar de film voor driekwart op leunt is een interessant uitgangspunt. Toch werkt het voor mij maar deels. Charlie lijkt vooral bezig met wat anderen ervan vinden, en we komen niet echt tot zijn eigen standpunt. De chaos in het laatste half uur maakte nog wel een hoop goed.

Romeria is een semi-autobiografische film van Carla Simon over een jongvolwassen vrouw die als wees in een pleeggezin is opgenomen, maar om een studiebeurs voor de filmacademie te verkrijgen erkend moet worden als dochter van haar overleden ouders.

De premisse en hoe dit in het eerste uur van de film wordt uitgewerkt is degelijk, en Llucia Garcia overtuigt in de dubbelrol van moeder en dochter, hoewel dit in het begin van de film wat verwarring bij me opriep.

Vanaf het moment dat dochter Marina ook in de jaren ‘80 terecht komt werkte het voor mij niet meer. Toch zaten er wel pareltjes van scenes in de film, zoals het moment dat opa Marina probeert af te kopen.

Onevenwichtig verhaal en matig geacteerd, maar door de spanning in het scenario het afkijken (net) waard.

Dead man’s wire laat wat mij betreft de beste Bill Skarsgard tot nu toe zien. Geweldige mimiek en motoriek, de hele film door. De film is spannend, en ik kende gelukkig de afloop van dit waargebeurde verhaal nog niet. Tenslotte nog een shout out naar de fijne stem van Colman Domingo.

Amrum is een verhaal dat zich afspeelt op een Duits Waddeneiland, tijdens de laatste week van WOII. De film wordt verteld door de ogen van Jasper, een jongen die bij de Hitlerjugend zit, maar eigenlijk te jong is om de wereld om hem heen goed te begrijpen. Aangrijpende film.

Project Hail Mary leunt zwaar op Ryan Gosling, en dat pakt geweldig uit, zowel op de komische maar zeker ook op de meer dramatische momenten. De film is visueel schitterend, met sterke muziek en maakt z’n speelduur waar. Dit had een topscore kunnen worden bij een iets minder Hollywood achtig (en daarmee voorspelbaar) scenario, vooral in de laatste akte, maar alsnog een aanrader.

Dreams is een film waarin lust en machtsverhoudingen een belangrijke rol spelen. Op zich interessante onderwerpen, maar er wordt zo weinig duidelijk van de beweegredenen van de personages dat het mij maar zelden engageerde. Het eind is wel redelijk heftig (en goed), maar de opbouw er naartoe had beter gekund. Alsnog wel een film die stof tot nadenken geeft.

Rains over Babel is een film over het vagevuur, in deze film weergegeven als een queer nachtclub. We maken kennis met de dood zelf, haar assistent, en vele karakters in en buiten de nachtclub waarvan een aantal al gestorven zijn.

De vele personages maken het lastig de film goed te volgen, zeker in het begin, maar als je je gewoon overgeeft aan de sfeer en de fantastische neon verlichte sets is dit een film om van te smullen.

De volgende Colleen Hoover is verfilmd, ditmaal reminders of him. Wederom is het verhaal erg dun, is niet al het acteerwerk fantastisch, en moet je maar niet te diep nadenken bij de beweegredenen van sommige personages, maar dit verhaal is wel coherent en qua scenario sterker dan de vorige verfilming, regretting you. Al met al toch teveel minpunten voor mij.

Een van begin tot eind boeiend epos over post-Sovjet periode in huidig Rusland. Startend bij de wilde jaren 90 waarin alles mogelijk leek, naar de opkomst van Poetin en het nieuwe staatsbestel. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van spindoctor Baranov, die terugblikt in gesprek met een Rowland (mijn grootste minpunt van de film is dat de aard van hun relatie volstrekt vaag blijft).

Alleen al deze periode vanuit Russisch perspectief zien is voor mij al genoeg om me aan het scherm gekluisterd te houden, en voor mij vloog de speelduur dan ook voorbij, en ik vond het jammer dat het voorbij was.

Gaite Jansen is geweldig als Emma Nieuwenhuis, wiens periode op de PAAZ afdeling centraal staat in de film. Goed dat geestelijke gezondheid aandacht krijgt op filmgebied, maar de manier waarop laat te wensen over. Alle andere patiënten worden wel erg eenzijdig neergezet, en de rol van Emma’s familie en vooral vriend zijn verwaarloosbaar. Het ‘omslagpunt’ bij Emma kwam laat, waardoor het laatste deel van de film wat gehaast aanvoelde. Krappe voldoende.

Film over het onderzoek naar het handelen van de politie bij een incident tijdens de ‘gele hesjes’ periode. Het voelt meer als een rechtbankdrama dan een thriller, wat gezien de taak van interne zaken (bewijs vergaring) een logische en goede keuze is. Lea Druckner is goed als altijd, maar moet wel vrijwel in haar eentje de film dragen.

The Bride! is in slecht Nederlands een mixed bag. Fantastische sets, kostuums, danssequenties en een behoorlijk verhaal aan de ene kant, hoewel soms rommelig en een onzinnig subplotje met  Mary Shelley aan de andere kant.

Mijn verwachtingen waren zeker hoger gespannen dan het uiteindelijke resultaat, maar er is genoeg te zien en te genieten om dit toch de moeite waard te laten zijn.

Die ik nooit gelezen heb. Ik begrijp wel dat de roman een totaal andere vertelstructuur heeft. Als je dan toch als filmmaker die creatieve vrijheid pakt, had voor mij die onverschilligheid iets meer achtergrond kunnen krijgen in de eerste helft van de film (waarom?).

Ik ben niet bekend met de serie, maar de film is prima stand alone te kijken. Veel leukere humor dan ik had verwacht, en een fijne korte speelduur.

Een Gilliam die mij beter bevalt dan sommige van zijn andere werk. Bridges en Williams beiden fantastisch, en de ‘waanzin’ en het verdriet mooi in beeld gebracht.

L’étranger is in zwart wit geschoten en ziet er fantastisch uit, misschien wel Ozon’s meest stijlvolle film. Helaas stelde de inhoud me teleur. De protagonist is dusdanig onverschillig over alles wat er gebeurt, dat het mij als kijker ook niet meer interesseerde, en de film voelde daarmee aan als lange zit.

Genoten van deze film, die gelukkig minder ‘slow’ startte dan ik vreesde, en ik vanaf minuut 1 in zat  Moura fantastisch, de verschillende onderdelen komen geweldig bij elkaar in een zenuwslopend slot. De CGI is spuuglelijk, maar dat vergeef ik maar in dit geval.

The testament of Ann Lee is een film die me na de eerste 20 minuten goed aangreep, vooral gedreven door de fantastische sets, het acteerwerk van Seyfield, maar vooral de weergaloze muziek en songs die het verhaal veel sterker maakten.

Gevoelsmatig blijft de film nog steeds een beetje aan de oppervlakte, zowel t.a.v. Ann Lee, maar vooral t.a.v. de belangrijkste personen in haar leven. Ander klein puntje waren de steden, die er op de voorgrond prachtig uitzagen, maar in de gebouwen in de achtergrond waren niet fraai.