Reacties

Drukke film. Soms past het, bijvoorbeeld als de jonge Elvis in extase raakt tijdens een kerkdienst. Aan het einde van de film wordt daarop teruggegrepen. Vaak ook is het onrustig en wordt herhaaldelijk het zelfde trucje uitgehaald: de gebeurtenissen in het leven van Elvis zijn opmaat voor nummer met optreden, gemixt met intermezzo waarin Parker aan het onderhandelen is.
De vertolking van Elvis door Austin Butler is oke, bij die van Tom Parker door Tom Hanks weet ik het zo net nog niet. Het type is goed geacteerd maar past het type wel? Aan het eind zien we kort een pafferige Elvis, waarmee hij eindelijk een goed duo vormt met Tom Parker. Maar die is dan inmiddels uit beeld.

Innemende film over liefde in culturele context.

Het leven wat ook geleefd had kunnen worden of juist gemist. Sterke film over een rauw verhaal. Spike Lee is in staat het op een bijzondere manier te verfilmen.
Fan van Edward Norton, ook in deze film is ie goed. Hij mag ook flink los over alle eigenzinnige culturen die de Amerikaanse samenleving vullen in combinatie met een persoonlijke reflectie.
Philip Seymour Hofman speelt het sulletje met overgave.

Boeiende film met onverwachts geweldadige scènes. Daarbij ook best moeilijk, ik weet niet zeker of ik het nu goed heb begrepen, ook al heb ik mijn aandacht niet laten verzaken.

In het begin is het wennen maar gaandeweg wordt Marisa Abela een geloofwaardige Amy Winehouse. Het is een dramatisch leven, veel van Amy's prachtige expressieve liedjes gaan over het liefde en lijden. Zonder dat lijden hadden ze waarschijnlijk niet bestaan. De film gaat daar over maar haalt niet het niveau van de documentaire uit 2015 van Asif Kapadia. Amy heeft een obsessie voor Blake, hem valt niet eens zoveel te verwijten.

Zo lang de overweging duurt om wel of niet na je 75e uit het leven te stappen, zo lang lijkt de film te duren. Wat dat betreft past het goed. Het oogt als een documentaire, maar het is een film en kan toch letterlijk zo gaan.
Plan 75, als het leven is geleefd, hier thuis hebben we het er ook wel eens over gehad, toevallig ook met 75 als grens.
Misschien wordt het makkelijker als een jongere kloonversie mijn leven mag voortzetten. Lees ook 'Mogelijkheden van een eiland' van Houellebecq.

Hoogwaardige cinema met prachtige schuivende decors in een soort staccato vertelvorm op een manier waarop alleen Wes Anderson dat kan. Het kan ook overkomen als een maniertje en daardoor wat vervelend lijken, ook omdat het verhaal voor mij moeilijk is te volgen.

Naturel gefilmd drama met schokkende afloop. Het gaat over ongelijkheid en onrecht. Twee mensen die bij elkaar liefde en troost vinden in the struggle for life. Maar ook dat mag niet bestaan, wat is er aan te doen?

Goed rechtbankdrama in passende rol voor Harrison Ford met verrassende ontknoping. Al wist mijn vrouw halverwege de juiste dader aan te wijzen.

De film nu kunnen afzien. Al bij al een aparte film. In ieder geval is het gezellig bij de brandweer.

"In de keuken moet je een robot zijn". Vrolijke film. Er wordt heel wat afgesmikkeld, het ziet er heerlijk uit, maar als kijker kun je niet ruiken en proeven. De soundtrack is dan weer goed om te horen!

Sterke film. Iran en Israël zijn aartsvijanden. In de sport mogen ze niet tegen elkaar uitkomen. In ieder geval wil Iran dat niet. Maar de sporters willen winnen. Als ze dat niet mogen dan gaat de emotie een grote rol spelen. Voor het regime zijn het echter marionetten. Hoe staan we er vandaag voor? Het Iraanse regime onderdrukt haar bevolking, elk verzet en elke afwijkende mening wordt onderdrukt. Leila mag dan vrij zijn maar hoe is het met haar ouders afgelopen? Ondertussen is niet alleen Iran, maar ook Israel en de VS zijn van het padje af.

De moderne tijd. Zeer realistisch. Gekmakend. Oké, het is film en de muziek versterkt het. Maar toch. Ik heb ook een tijdje wat te ver van huis gewerkt. Anderhalf uur onderweg, steeds in de file, heen en terug. Ik had er toen blaasproblemen bij, regelmatig hoge nood, klem op de snelweg. En werk met onduidelijke taken en positie. Ik ging er heel slecht van slapen. Gelukkig waren de kinderen groot.
Het is niet verfilmd, maar het was wel kut. Net als alles in deze film, de vraag is of er aan eind voldoende verlichting is.

Een rechtbankfilm waar ik er voor mijn gevoel wel honderd van heb gezien. En toch is dit dankzij het acteren eentje om door het ringetje te halen. De jonge Edward Norton vertolkt eigenlijk drie rollen met zeer veel overtuiging.
Martin wil Janet verleiden, ze zegt nee en het blijft ook nee. Zo hoort het, een extra pluspunt.
Alcohol en roken zijn genotmiddelen, met het doel om ervan te genieten. In de film worden ze ingezet om zorgen en te onderdrukken. Minpuntje van de film.

Mooi dat je bent blijven zitten.

"De werelden bestaan uit vele werelden. Sommige zijn verbonden, andere niet".

"Schaduwen. Worden ze donkerder als ze elkaar overlappen?"

"Komorebi is het Japanse woord voor de flikkering van het licht en de schaduw die ontstaat als bladeren dansen in de wind. Het gebeurt maar één keer, op het moment zelf".

De film heeft nog meer wijsheden te vertellen. Maar de mooiste is, denk ik toch, de rust, sereniteit en verbondenheid die het uitstraalt. En gelukkig zijn binnen de gehaastheid van de stad. Tevreden met het eenvoudige. Als die rust wordt verstoord als zijn collega-schoonmaker er mee stopt, dan werkt hij zich een dag uit de naad, maar meer accepteert hij niet. Dat gaat over grenzen aangeven, je rustige en daardoor waardevolle leven niet laten verstoren.

Komische film met mensen vol (ouderdoms)gebreken die in de laatste dagen van hun leven er nog iets van proberen te maken. Chauffeur Sjef gaat er na zijn ontslag met de bus vandoor en neemt zijn vaste passagiers, die hij elke dag naar de dagbesteding brengt, mee. Waar zou de reis anders naar toe moeten dan na Frankrijk. Dat zorgt voor een taalprobleem en een bergachtig landschap, beide goed voor amusante maar flink voorspelbare humor.
Sjef, maar ook elke passagier, maakt een bepaalde ontwikkeling mee (al is er al snel eentje dood). De hartstochtelijke tongzoen tussen Sjef en een onbekende vrouw is één van de sterkste momenten, naast de muziek van Spinvis. De overacterende jonge vrouwelijke automonteur, die ook nog agent blijkt te zijn, is duidelijk een minder deel van de film. Het is ook in de fase dat er naar het einde toe teveel afgeraffeld moet worden.
Gezien op het Nederlands Filmfestival in Utrecht.

Een paar kunstzinnige vonsten (bijv. met een thermische camera filmen) om de leegte van het leven in een uitgaanscentrum te laten zien. Ook wat traag en slaapverwekkend.

Plastische film, wat een kijkervaring. En elke keer die naald in het lijf. Brr. 'Schoonheid is niet wezenlijk, zij vergaat heel snel, blijvend is de lelijkheid dus onderhoud haar wel'. Slecht één flink ouder gemaakte vinger aan de hand, doet alle schoonheid verbleken en alle resterend zelfvertrouwen verdampen. Maar het gaat verder, tot ver over de grens van wat nog schoonheid is.
Even moest ik aan Gollum denken, zowel het uiterlijk en de gespletenheid van twee personen in één. En ook aan de Elephantman. Elizabeth (Demi Moore) lijkt oke (ze geeft zich bijzonder veel bloot), maar als door het ouder worden, haar uiterlijk niet meer voldoet, wordt de afwijzing te pijnlijk en kiest ze voor een verleiding aanbod van de beste versie van haar zelf. Dat blijkt niet alleen een jonge, lenige, perfect gevormde vrouw te zijn, maar ook een meer egoïstische. Dat kan niet goed aflopen en het ontaardt dan ook in de slechtse versie van haarzelf, min of meer vergelijkbaar met de uitkomst in The Picture of Dorian Gray.
De boodschap van de film is op een gegeven moment wel verteld, maar voor het betekenisvolle slot moet er nog in een overdreven orgie van bloed worden getoond.

Mooi gemaakte, bombastische musical, anders dan anders en met een fantastische Nicole Kidman. De liefde wordt als hoogste goed op het podium gehezen en dat is niet in het belang van de show.

Geprobeerd de film te begrijpen, maar heb denk ik toch wat aanknopingspunten gemist. Het gaat in ieder geval over een aantal oorlogen waaronder de 1e. De film zelf is in 1943 opgenomen en kan met de wijsheid van dat jaar terugkijken. Het Duitse volk verloor de 1e wo, kreeg de schuld en werd vervolgens uitgeperst. De voedingsbodem voor een nieuwe oorlog gelegd. Theo Kretschmar-Schuldorf, de vriendelijke duitser komt er in 1934, een jaar na de machtsovername van Hitler, achter dat het nazisme fout is. Dat wordt hem wel verweten maar hij pareert:"de Engelsen deden er 5 jaar over".

Eerlijke film over een pijnlijke periode. Aids maakt veel slachtoffers en diegene die overleven moeten hun eigen weg vinden. De levenshouding is vrijheid blijheid maar toch dwingt de jaloersheid zich binnen relaties zich op. Als je steeds je eigen weg mag gaan, laat je ongemerkt ook steeds iets achter. De ander kan zich dan verlaten voelen maar dat is de consequentie van zelf zo vrij mogelijk te willen zijn. Totdat ziekte of ouderdom om de hoek komen kijken en de eeuwige jeugd achter je ligt. 3 jonge en 3 oudere acteurs die hun rol allemaal sterk neerzetten. Gezien op het Nederlands Filmfestival 2026 in Utrecht.

Is dit wat Lubach nog meer kan verzinnen? Het irriteert me.

Zou ik bang zijn als we er buitenaardse wezens op aarde zijn en dat we als mensen dus niet alleen zijn? Ik weet het niet. De vraag is of we überhaupt alleen zijn (wel als je deze uit puur antropocentrische blik bekijkt en op het totale heelal gericht - "je denkt toch niet dat God alleen mensen heeft geschapen?")
Ook ben ik al heel erg bang voor wat we als mens nu al uitspoken op aarde. De wezens van Spielberg zijn goedaardig (zelfs onhandig en breekbaar), geen SF met monsters die ons willen vernietigen. Juist het tegenovergestelde lijkt te gebeuren. In de film is het crisis op aarde (veel landen staan in de vechtstand)
en met het buitenaardse wordt een oproep aan alle mensen gedaan om het vredelievende te horen. Dat lijkt me dan ook de boodschap van Spielberg om ons huidige vernietigende gedrag te stoppen: luister!
Helaas lukt het de regisseur niet om dat overtuigend over te brengen, het verhaal wordt aan het einde te zoet.

Ik moest wel meer dan een paar tranen wegpinken. Wat een ongelofelijke wreedheid van Hitler Duitsland in contrast met de dankbaarheid van geredde overlevenden.