Reacties

In gesprek met een stem in andermans hoofd. Met als doel deze te ontmantelen of te bevestigen als een stem van de persoon zelf. Een stem die in het leven kwam omdat er een geheim nodig was, een gebeurtenis die niet kon worden verteld of gedeeld.

Bijzondere verfilming van de meester. Er is veel uit de kast getrokken om dit mogelijk te maken. Het verhaal wordt langzaam vertelt wat ruim de tijd geeft om de schilderachtige beelden te bekijken, zelfs als ze geweldadig of aangrijpend zijn.

"Kunst gemaakt met dwang, of is het intentie. In ieder geval is het mijn wapen."

Film die mijn aandacht vasthield. Er gebeurt van alles wat lekker schuurt en een heerlijke ergenis opwekt. De kern is serieus: als er elke dag (school)schietpartijen zijn, in een land vol met wapens in bezit van burgers, wie denkt er dan niet aan om het zelf te doe?

Pattinson past in uiterlijk niet helemaal bij Zendaya, maar is in het acteren gelijkwaardig, hij zet de onhandige sukkel op goede wijze neer.

Een film met elementen die veel navolging heeft gekend. Je kind ruitjes in laten gooien om als glaszetter klandizie te verwerven. In een armoedige situatie als man zich toch te ontfermen over een achtergelaten baby.

Maar ik zie een 8.

Sterke film met bijzondere wendingen. De toekomstige moordenaar kijkt op een groepsfoto naar de vrouw die later wordt vermoord. Op een andere foto kijkt de strafrechtelijke onderzoeker
die de moord moet oplossen naar de vrouw waar zijn liefde naar uitgaat. De reconstructie vindt 25 jaar later plaats in combinatie met het schrijven van een boek. Geraffineerd in elkaar gezet.

Verhaaltjes die opeens beginnen in een Parijse wijk en opeens met elkaar verbonden zijn. Veel gaat over seks die openhartig en mooi wordt gefilmd, maar uiteindelijk gaat het ook over liefde en relaties in een onzekere wereld. Knappe en goed spelende acteurs in zwartwit gefilmd, ondersteund met sfeervolle muziek. Omdat het soms ook teveel kabbelt, geen 8 maar en 7.

Het valt niet mee om de verhaallijnen te volgen. Voor mij iets te ingewikkeld.

Het gaat over het voorbijgaan van de tijd. Is verbeelding. Draaien, verstrengelen, splijten, en weer verbinden. Dat is de tijd.
Symbolisch aanwezig in een gevlochten koord. Ambacht van Itomori, het dorp dat verwoest werd door een komeet. Mitsuha en Taki vinden elkaar eerst op afstand en later in het echt. Of is het allemaal gedroomd? Ik kom er niet uit.

De film past wel samen in het genre van Adolescense. Weliswaar anders opgenomen, maar dezelfde onrust. In het begin schrijft Carla Novak een telefoonnummer op de binnenkant van haar hand waarna je haar vervolgens allerlei handelingen ziet verrichten, die vast weinig overlaten van het nummer. En ik maar wachten op het moment dat ze kijkt en ziet dat het is verdwenen. Maar dat moment komt niet. Even later is er een voorval met een blouse met sterretjes, gelinkt aan een diefstal van geld. Al snel is er een persoon met dat bloesje in beeld, maar is dat ook de dader? En ik maar wachten op het moment dat er nog meer personen met hetzelfde bloesje in beeld komen. En dat moment komt wel maar anders dan gedacht. Dat maakt de film spannend en ook leuk. Het eindshot is een misser, alles daarvoor is vrij goed. Al neemt de geloofwaardigheid af en toe een loopje.

Goed gemaakte film met prima acteerprestaties. De film volgt wel stereotiep patroon, maar er is toch een mooie spanning. James Stagg moet het weer voorspellen en Eisenhouwer een besluit nemen tot D-day toch lijken de rollen te wisselen. Stagg voorspelt storm en Eisenhouwer wijst op de zon die buiten schijnt. Gelukkig ontstaat er een dag later een 'wig' in de weersverwachting. En zo is er aan het eind deze spannende 'praat'film nog een stukje oorlog van de landing op het strand te zien. Zonder het zoete einde zou de Saving Private Ryan aansluitend kunnen worden gedraaid. Ik had het al eerder over stereotiep. Daarmee bedoel ik de licht gekunstelde spanning tussen Stagg en Kriek. Maar ook de vrouw die op afstand meedoet als irrelevant.

Interessante film, min of meer over hoe Steven Spielberg tot filmen kwam. Eigenlijk vind ik alles goed aan de film behalve het einde. Ik had graag tot in de kaken van Jaws gekeken, maar zo ver komt de vertelling niet.

Een schokkende en indrukwekkende film over de blanke hebzucht, gespeeld door Leonardi di Caprio ( Ernst Burkhart) en Robert de Niro (King) als liegende weldoener of warmbloedige familiale bedrieger. In zijn manier van spreken denk ik ook wat Trump-manieren te herkennen.
De Osages moeten het bezuren, waaronder de goedgelovige Mollie (Lily Gladstone) ook. Aan het eind is er gelukkig nog een vorm van gerechtigheid. Film met een lange speelduur die gek genoeg aan het eind nog haastig aanvoelt. Wat mij betreft had de ondergang van King en Ernest met meer dramatiek mogen worden uitgewerkt.

Wederom Lubach. Weer wat minder scherp. Of zit de sleet er definitief op? Toch nog één van de weinige programma's die ik op tv kijk. Verder probeer ik dat reclamemormel en emotiemonster zoveel mogelijk te mijden.

Ja, nu ik je reactie lees en de film zie: de vooruitstekende kin, niet heel de film maar een groot deel van de 2e helft, waarschijnlijk bedoeld om de onnozelheid te versterken.

Bij vlagen een B film. Het geworstel van Italiaanse migranten in België in de jaren 50 waarvan de mannen in de mijnen werken is voorstelbaar, evenals de wens om zich daar aan te ontrekken. Maar vervolgens stapelen de clichés en de slechte redeneringen zich op en houdt het acteerwerk ook niet over. Teleurstellend. Rocco gokt de naam van Helena verkeert en moet vervolgens bij herhaling Marina zingen.

"Iemand kan je bondgenoot zijn maar toch niet aan je kant staan". Goring (Russell Crown) rekent op de vriendschap van de psychiater (Rami Malek), maar krijgt deze niet. De film gaat over een vreselijke episode in de menselijke geschiedenis. De vraag is of ieder mens in staat is om mee te werken aan herhaling. Ja, kijk naar Gaza etc maar ook naar hoe we met dieren omgaan. Net als Goring wordt de verantwoording ontkent, terwijl we wel weten wat er elke dag gebeurt.
Inmiddels is er een nieuwe dimensie aan toegevoegd: de aantasting van de leefbaarheid op aarde.

Nog een keer bekeken. Alles voelt vertraagd en ingehouden, veel uitgesproken zinnen worden eerst herhaald voordat het antwoord volgt, waardoor het geheel vervreemdend en surrealistisch aanvoelt. Het lijkt er soms net op dat de acteurs er naast te zitten, dat het spel niet past bij de emotie. Volgens mij is dat juist de bedoeling, zo krijgt de vervreemding meer accent. De camera doet daaraan mee, vaak eerst van achteren, dan zijwaarts, vervolgens schuin van voren en dan dichtbij, recht in het gelaat.
Veel vrouwen geven zichzelf 'bloot', ook Nicole Kidman. Je moet maar durven. Als kijker voel ik me soms toch een voyeur. De vrouw die dood gaat 'is maar een hoertje'. Feitelijk weten we niet of het waar is of toch een droom.

Of het nu echt gebeurt is of gedroomd, we zijn nu wakker!

"Er zwemt genoeg vis in de zee" Tom wordt in zijn vreugde en verdriet door een jong meisje gecoacht. En dat is natuurlijk al heel grappig en zo zijn er meer grappige momenten. Stel dat er geen liefde bestaat, wat doet er dan pijn als de relatie tegen je zin en verlangen wordt verbroken? In iedergeval niet te moeilijk over doen: na de zomer volgt de herfst. Al bij al een tragikomisch onderzoek in de opkomst en ondergang van liefde in de menselijke relatie.

Prachtige animatie. Het verhaal is een fabel maar op teveel momenten ongeloofwaardig. Alsof er eerste de plaatjes waren en aan de hand hiervan het verhaal is samengesteld.
Mahito moet een soort intiatie doorlopen om de wereld te redden, de dood van zijn moeder een plek geven en de nieuwe vrouw van zijn vader, die exact op zijn moeder lijkt, terugbrengen naar zijn vader uit een wereld van een andere dimensie met allerlei bijzondere wezens. Heerlijke fantasie maar teveel voor een meeslepend verhaal.

Scherpe, intellectuele film over de macht van tv over de emoties van de mens. Uit 1976 maar nog steeds super actueel en overtuigend geacteerd.

Prachtige film. In afwachting van Silent Friends II
Het lukt de regisseur om je zowel met de acteurs als met de planten te laten verbinden. Nooit gedacht dat ik emotioneel geraakt zou worden als een Geranium wordt bedreigd.

God, wat een film. Wens nooit dat iemand van je moet houden. Wens niks, dat is het beste. Of wens dat je altijd mag blijven wensen. Maar ook dan verwacht ik problemen.

Vermakelijke film, af en toe flink plastisch. Iedereen is weleens niet leuk en voor de eenheid is het goed om gelijk te zijn. Mads Mikkelsen speelt Manfred😱, ik bedoel John met verve, maar ook de andere acteurs maken er een feestje van. Gaandeweg mijn leven heb ik wel wat gebreken en tekortkomingen opgelopen. Het is een goed idee om die ook aan anderen te schenken, dan voel ik me vast meer gelijk. Het hoeft niet met een bijl.

De schurk Gabriel blijft lachen, maar legt het toch af tegen Ethan, de redder van de mensheid. Luther gaat dood (de laatste woorden zijn van hem) en Benji is the still looking good guy. De lenigheid van Tom Cruise valt wat minder goed samen met wat gezwollen gezicht. Het einde van de eeuwig jonge mooiboy komt in het zicht. Er zitten weer spectaculaire acties in, maar dat alles lukt in de laatste seconde dat weten we nu wel. Okay de laatste milliseconde, een oogwenk. Ondertussen mocht de wereld willen dat er een zwarte vrouw president van de USA. De echte wereld zit opgescheept met een...vul zelf maar in. Kijk naar deze films om de actie, niet om de quasi filosofische teksten die aan het begin, ergens halverwege en aan het einde worden gebezigd. Vooralsnog zit de entiteit in een doosje.