Reacties

Een groots verhaal op grootste wijze door Christopher Nolan verfilmd. Gezien op imax in Pathé.
Nolan's films gaan meestal over mannen die voor een onmogelijke opgave staan en toch een manier vinden om eruit te komen. Zo ook in The Odyssey. Oplettende lezertjes kennen de uitkomst. De vrijers in het hof van de treurende en wevende Penolope, die minder uit zijn op haar schoonheid maar meer op macht, worden bij terugkomst van Odysseus, min of meer ritueel aan boog, bijl en speer geregen. Leuk als amusement maar niet goed voor de boodschap van de film.

Er zijn gelukkig betekenisvolle rollen voor vrouwen. Gaandeweg de film maken we kennis met Penelope, Athena, Circe, Calypso en Helen. Een mooie vind ik dat de schransende mannen met teveel lust door Circe in varkens worden veranderd of, beter gezegd, geboetseerd.

Onlangs werd in een essay een poging gedaan om uit te leggen dat Nolan met deze film de bedoeling van het boek had gemist en zelf te oppervlakkig was gebleven. Zelf zie ik in de film een mooie diepere laag, die van 10 jaar wachtende mannen die bij het openen van de poorten van Troye wraakzuchtig en bloeddorstig te keer gaan, de bevolking uitmoorden (waarschijnlijk de vrouwen verkrachten) en de stad in brand steken. Hij laat Odysseus zeggen dat dat de ondergang was van de beschaving. Daarnaast wordt Odysseus geconfronteerd met alle onder zijn leiderschap omgekomen mannen die nog geen rust hebben gevonden omdat ze niet met een laatste eerbewijs zijn begraven.

De slag om Troye wordt in fragmenten opgediend en wordt verweven met de terugkeer van het geheugen van Odysseus bij langdurige verblijf bij Calypso. Mede hierdoor lukt het om er een typische Christopher Nolanfilm van te maken.

Grappig om te zien. Een snel verteld verhaaltje met originele vondsten.

De gefilmde bureaucratie is behoorlijk Kafkaiaans. Op oude leeftijd krijgt een man (Bill Nighy) op leeftijd de kans om nog 6 maanden wat zijn leven te maken.De eerste pogingen brengen hem bij kermisattracties en stripteaseshows. Toch apart dat dit als gemist leven moet doorgaan.
Ik moet denken aan het nummer Verloren Tijd van Klein Orkest. Het is te laat, te oud om nog geloofwaardig een feestbeest te worden. Hij is al op weg naar de dood en verandert niet door één goede daad. Hij kan het ook niet meer met overtuiging spelen, de andere acteurs moeten zijn veranderingen uitspreken. Ook nog eens een trage film.
Aimee Lou Wood maakt in de rol van Margaret veel goed.

Het blijft prettig om naar Jason Statham te kijken, zeker ook in combinatie met Robert de Niro. Verder komt de film niet verder dan 'meer voor mannen'. De vrouw is een hoer of een liefje op de achtergrond. De aftiteling suggereert dat de film op waarheid is gebaseerd. Dat lijkt me sterk, daarvoor zijn er teveel ongeloofwaardige scenes en is het teveel een Jason Statham film.

Gefilmd in breed beeld: Cinemascope. Mooie camerastandpunten en beelden van Londen. Het verhaal speelt zich af in 1943, de overview beelden van London zijn in 1955 gefilmd. Toch is het verhaal recht toe recht aan verteld waardoor nogal saai. Halverwege de film wordt 's nachts boven zee een postduif gelost. Hmm, duiven vliegen niet in het donker, dan kunnen ze zich niet oriënteren.

'Iedereen droomt van roem en avontuur'.
Een film met veel dialoog, maar in ieder geval met gelijkwaardige rollen voor mannen en vrouwen. Er ontwikkeld zich een intrige die wel alles van je aandacht vraagt. Alleen dan kan deze film boeien en is het genieten van de acteerprestaties met Bette Davis en Anne Baxter. Marline Monroe komt ook nog in een klein niemendalletje voorbij.
Regelmatig wordt het er flink gerookt en gedronken. Toen al.

Een dikke vette romantische saus, knappe acteurs, naïeve amerikanen. Hitler is een Europees probleem. Net als Oekraïne nu. Inmiddels zit Trump met zijn nek in de Middenoosten stront en heeft geen slagkracht meer om nog ergens anders te steunen. Taiwan wordt losgelaten en Saudi-Arabië mag nucleair materiaal ontwikkelen. China lacht zich gek. Dus wat hebben we aan deze film met gladde en valse romantiek?

Sterk gefilmd. Wat een puinhoop. Toch zou ik het ook graag vanuit de Somalische optiek willen zien. Dat komt in slechts 1 scene naar voren. Er worden heel wat mensen doodgeschoten. De Amerikaanse doden (19) tellen zwaarder dan alle Somaliërs (1000). "Mensen snappen niet dat het om je strijdmakkers gaat". De vraag is vanuit wiens perspectief?

Een bijzondere film. Gary (Cooper Hoffman) en Elana (Elana Haim) acteren heel sterk. Ze verschillen in de film in leeftijd, uiterlijk niet zo geloofwaardig maar daar moet je als kijker maar doorheen kijken. Hoe ze elkaar in de liefde vinden is het doorlopende thema, maar de film heeft diverse subplots. Die met de locale politicus en vriend Matthew vind ik persoonlijk erg sterk.

Ode aan de Jazz en deels aan musical met Liza Minelli. En over een man die zijn vrouw geen succes gunt.
Lange film, mooie shots, veel acteertalent. Toch pakt de film me niet zo. Voorbij de de helft is er een knallende ruzie tussen Jimmy (Robert de Niro) en Francine, vervolgens is er een baby, loopt Jimmy weg en maakt Francine furore.

Welke reviews bedoel je? Hierboven lees ik niets over traag, wel over rustig in combinatie met warm, mooi, ontroerend....

Een paar nachten niet slapen breekt een mens volledig op. Ik moet denken aan 'Nooit meer slapen' van Frederik Willem Hermans.
Al Pacino (Dormer) speelt de rol ijzersterk en Robin Williams (Walter Finch) biedt een ragfijn tegenspel. Toch klopt niet alles. Hoe weet Finch nou dat Dormer slecht slaapt? De eindscene is ook vreemd. Waarom zou Finch van een afstand met een buks gaan schieten? Prima acteerprestaties, mooi geënsceneerde en gemonteerde film maar rammelend verhaal.

Film met een paar aardige momenten maar ook verkeerde. Soort slapstick met soort dikke en dunne. De scene met de versnelde draaimolen ziet er wel goed uit. Hoofdrol voor Arbuckle die in veel korte films heeft gespeeld en ook veel geproduceerd.
"Arbuckle was een van de populairste stomme filmsterren van de jaren 1910 en een van de bestbetaalde acteurs in Hollywood. Hij was ook mentor van Charlie Chaplin , Monty Banks en Bob Hope , en bracht vaudeville-ster Buster Keaton in de filmwereld". "Arbuckle was de verdachte in drie veelbesproken rechtszaken tussen november 1921 en april 1922 wegens de verkrachting en doodslag op Virginia Rappe". Uiteindelijk werd hij vrijgesproken, maar het heeft zijn carrière overschaduwd.

Jerry gaat naar New York en beleefd daar o.a. een Harold Lloyd momentje.

Pot met schoensmeer.

Goed om deze film ook een keer te zien. Vol met prachtige beelden en een wonderschone vrouw. De manier van acteren past waarschijnlijk bij de jaren 60, het zou er nu flink anders aan toe gaan. Zhivago spreekt z'n gevoelens weinig uit, alles moet uit zijn peinzend blikken en zijn keuzes blijken. De omstandigheden in Rusland zijn niet best, maar het onderhouden van relaties met twee vrouwen geven ook maar kortdurend geluk.

Prettige film, wel zoetsappig. "Er zijn dingen juist en er zijn dingen onjuist". "En alles wat belangrijk is, kost tijd en moeite". Op een weinig geloofwaardige maar emotioneel mooie manier zorgt een octopus voor duidelijkheid.

Deprimerende film. Ook wel vaag. Jonge vader en tienerdochter gaan naar een Turks resort. Dat is al voldoende om in een depressie te belanden. Ze zijn al ongelijk qua leeftijd en situatie en kunnen ter plekke niet een gelijkgestemd contact met andere maken. Turkije is een mooi land, maar op de een of andere manier ziet het merendeel van de toerist alleen de binnenkant van een resort, een deel van de zee maar vooral het zwembad. Zorg wel voor geel polsbandje waarmee je alles kunt bestellen. De vader wordt allengs meer somber en de 'nieuwe' wereld die opengaat voor de dochter is placebo. Ondertussen wordt de donkere kant van haar vader niet begrepen, ook niet door de kijker.

Nederlandse speelfilm. Naast een onschuldig liefdesdrama is het ook verbeelding van de voortschrijdende techniek met telegram, treinen en boten. Op zeker moment is ook wel 'zie ginds komt de sleepboot.

De Bertha is een film uit 1913 van Louis H. Chrispijn, met Annie Bos in de hoofdrol. De film is teruggevonden in 2011 en gerestaureerd met behoud van originele tinten. Met fraaie buitenopnamen van IJmuiden en Haarlem.

Regisseur Chrispijn genoot redelijk succes als toneelspeler en blijspelregisseur, tot hem in 1913 werd gevraagd door Maurits Binger om voor zijn bedrijf Hollandia films te gaan regisseren. Omdat beiden nog beginners waren in het genre van de speelfilm, deden ze gezamenlijk de regie over de film De levende ladder, en vervolgens werd Chrispijn als huurling ingelijfd en maakte twintig korte en langere films. Hij kon daarbij gebruikmaken van een toneelgezelschap genaamd Hollandia Toneel, waar Annie Bos en Chrispijns vrouw Christine van Meeteren (Carolina Christina Manssen) ook deel van uitmaakten. In 1915 maakte Chrispijn zijn laatste film met De Vloek van het Testament. De opnamen waren hem zo zwaar gevallen dat hij officieel verkondigde dat hij geen artistieke waarde meer zag in het filmmaken.

https://youtu.be/crWqhW-EXaA?is=UGz2aEGESG_iDJ3s

Is wel te doen. Valt toch tegen, omdat er betere cartoons zijn gemaakt.

Hier moet je van houden, zeg maar. Veel liedjes met dans en decor.

Ontroerend. Tom is een keukenprins en een goede moeder!

At the end een mooi samenspel tussen Tom en Jerry.

Waar is de tijd gebleven dat muizen via een poortje in een plint netjes toegang hadden tot de rest van het huis. Tom droomt van de hemel en de hel. De uitkomst daarvan is voldoende om zich met Jerry te verzoenen.