Reacties

Een beetje door deze film heen gezapt. Pubertijd, meisjes en feestjes. 'Zo fijn om er niet bij te horen'
Ik bleef wel even bij Emma Stone (zo ongeveer haar 1e film) hangen, om te zien hoe ze het als Jules er af bracht. Ze loopt een blauw oog op, ook in deze film loop ze niet weg voor een deuk meer of minder.

Grappig. Ik dacht 2x dezelfde grap: Tommy komt met volle vaart met zijn snuit in een muizenval waardoor zijn snuit ook die vorm aanneemt. Bij de 2e keer komen als variatie Jerry en Tweety uit de neusgaten zetten.

Geld maakt niet gelukkig. Goede film met sterke shots. Vooral Marie Windsor speelt als Sherry een prachtige rol.

Kubrick's 4e film. Hierna volgden er nog (maar) 10. Wel allemaal goed tot uitmuntend.
"Kubrick maakte verschillende versies van zijn films en bedacht talloze scènes die uiteindelijk de montage niet haalden. Dat bezeten perfectionisme zorgde ervoor dat zijn films niet alleen heel duur waren, maar dat het ook nog eens heel lang duurde voor er weer een volgende film kwam".

Erg grappig. Maar een 8 is wat veel voor dit korte werk.

https://youtu.be/zqpNT-OfD7E?feature=shared

Ook Woody en The Cat dromen van blonde vrouwen als beloning. Wat vinden de vrouwen daar nu van?

Flauwe humor, ik snap nog niet goed waar de hoge waardering vandaan komt.

Dit lees ik bij 'Schokkend Nieuws':"Er werd flink wat CGI gebruikt om kabels weg te poetsen voor Rocky’s verplaatsingen in zijn ‘bal’, maar Gosling acteerde steeds tegenover een echte pop, in plaats van een tennisbal voor een greenscreen."

Na 3/4 van de film ging het beeld op zwart. Ik vond het wel passend, er was al een moment zonder geluid geweest. En waarom zou het niet zomaar voorbij kunnen zijn, twee wezens zo kwetsbaar en eenzaam in de ruimte? Vervolgens kwam er geen aftiteling, het beeld bleef zwart. Na herstart van de tv ging de film verder en zag ik alsnog het happy end. De film heeft elementen van E.t, the Martian, Insterstellar, Arrival en nog wat andere ruimtefilms, niet te vergeten Moon. Het bevat pogingen om de kijker te verleiden met een brok levend steen. Rocky komt van een andere planeet uit een ander sterrenstelsel. Via beelden maakt hij kennis met de aarde, maar we zien niet zijn thuisland. En passant red Grace (Ryan Gosling) Rocky en mogelijk ook zijn thuisplaneet maar het is vooral de mensheid die moet worden gered als gevolg van een afnemende zon (wordt opgegeten door Astrofaag). De mensheid dus en niet het andere wonderschone leven. En zo zijn we volop bij het manco van de film terecht gekomen. Een eenzijdige antropocentristisch georiënteerde film die ons doet dromen dat de redding ver weg ligt, in plaats van heel dichtbij. Neemt niet weg dat Ryan Gosling weet wat acteren is in samenhang met prachtige beelden en dito muziek. Winst is dat er geen kwaadaardige wezens van een andere planeet zijn die op verwoesting uit zijn (met de indirecte boodschap dat de mens dat zelf is) maar iedereen met goede bedoeling en volop vertrouwen in de wetenschap. Dat is niet nieuw, alleen een hele periode vergeten in
"een filmcultuur die zichzelf opvreet met remakes, sequels, franchises"-citaat cinemagazine.

Toevoeging: iets eet de zon op maar er is ook iets wat kan beschermen tegen deze kannibaal. Het lijkt op de toevallige uitvinding die Alexander Fleming ooit deed. Hij zag dat er in de buurt van bepaalde schimmels geen bacteriën groeiden. Hiermee was penicilline ontdekt. Het ontdekken waar je niet naar op zoek was, wordt serendipiteit genoemd.

https://youtu.be/TIXuN9DOyA0?is=MC7lbH4nX9NrSq0G
Matig tot flauw, lijkt veel op Laurel en Hardy of Buster Keaton maar minder goed. Wellicht vooral bijzonder door de dansende Suzanne Kaaren in de rechtszaal. Toch waren ze zeer populair.

"The Three Stooges waren een Amerikaans variété- en komediegezelschap dat actief was van 1922 tot 1970. Ze zijn vooral bekend vanwege hun 190 korte films, geproduceerd door Columbia Pictures . Hun kenmerkende stijlen waren fysieke komedie , klucht en slapstick."

De klassieke 'beëdigingsroutine' ("Neem je hoed af!"; "Steek je rechterhand op"; "Judgy Wudgy") werd bijna letterlijk overgenomen uit Buster Keatons film Sidewalks of New York uit 1931 , geregisseerd door Stooges-producer Jules White .

Film vol knappe effecten, iets te zoet en bekend stramien. Veel gelijkenis met Lord of the rings en Star Wars en toch ook weer anders.

In waardering

De film nog een keer bekeken. Goed gemaakt en gaandeweg wordt de emotionele snaar geraakt terwijl de vaart er goed in zit, de actie en special effects goed blijven. Dus ik kom terug op mijn eerdere mening. Het is de vijfde film van Del Toro, veel van zijn beste werk moest nog komen. Punt erbij.

Een prachtig drama rond in-yun: het betekent dat je op een bepaald moment en op een bepaalde plek iemand hebt ontmoet en die persoon door omstandigheden weer zult ontmoeten.

Een Koreaanse man en vrouw waren in hun jeugd erg gehecht aan elkaar maar zijn door omstandigheden een ander leven gaan leiden. De vrouw woont inmiddels in New York en is met een Joodse Amerikaan getrouwd. Dan komt haar jeugdvriend langs en moeten er veel levensvragen worden verwerkt over liefde, verlangen en waar je hoort. De vrouw is met haar man en blijft bij hem. Het is allemaal heel gevoelig en warm gefilmd. "Een relatie is als twee planten in een pot. Beiden moeten een weg zoeken om zich te wortelen".

Ik sla deze over.

Aardig vervolg. Het is nergens beter dan de eerste. Gelukkig was die volledig geneutraliseerd. Gek genoeg werd ik halverwege het kijken gedeneutraliseerd. Gek hoe dingen kunnen gaan.

Voor deze in prachtige beelden geschoten film is alles uit de kast gehaald. De karakters komen wat minder goed uit de verf. De oudere getrouwde Komarodsky valt voor de beeldschone 18 jarige Lara. Er wordt dwingend gekust en volgens wordt ze ook verkracht. Echt romantisch is het niet.

Batman blijft interessant om te verfilmen, steeds vanuit een andere invalshoek. Deze lijkt qua sfeer enigzins op Bladerunner 2049. Net als in de 1e comics blijft hij de strijder tegen onrecht. In tegenstelling tot andere superhelden moet hij het meer van zijn intelligentie hebben, veel superkrachten zijn hem niet gegeven. Tijdens de vechtpartijen moet hij tussen het uitdelen veel klappen opvangen. Ergens in de jaren 50 of 60 krijgt hij er een paar gadget bij zoals een batmobiel. In deze duistere film (de voice-over past zich er bij aan) zijn de bat-motor en batmobiel sober en kan Batman veel weerstaan en vrij gemakkelijk van gebouwen naar beneden scheren. Hij kust met cat-woman, zij zonder masker en hij heeft hem nog op. De boef (sterk gespeeld door Paul Dano) neemt wraak op het establishment van schijnrechtvaardigheid, maar slaat natuurlijk te ver door. Dit wraakverhaal lijkt op Se7en, maar krijgt niet een vergelijkbare apotheose. The Riddler gebruikt graag raadsels gelijkend op die van Bilbo en Gollem in de LotR. Net als Gollem praat hij tegen einde van de film tegen zijn schizofrene ik. Het einde van de film is teleurstellend: die van de 500 Riddlers is ronduit zwak uitgewerkt, net als de laatste reddingsactie van Batman. Is deze nieuwe film nu nodig? Batman lijkt eenzaam en getraumatiseerd, zwakke punten waar hij mee moet handelen om toch op een rechtvaardige manier voor rechtvaardigheid te strijden. Maar wat moet hij anders in Gotham, stad van wolkenkrabbers waar het altijd regent?

Subtiele horror, goed verweven met relationele kanten van liefde, afwijzing en verdriet.
Met veel jonge acteurs die een goede prestatie neerzetten.

Natuurlijk heb ik de muziek van Bob Marley meegekregen, vooral de bekende nummers. Verder heb ik me er nooit zo in verdiept, ook niet in rasta of rastafari. Wel meegemaakt dat een rasta-vader niet zijn verantwoordelijkheid nam om zijn dochter op te voeden, dat hoefde niet van zijn geloof. En zo ging hij met andere vrouwen en maakte daar ook kinderen. Net als Bob Marley, die 11 kinderen kreeg bij meerdere vrouwen, zelfs 3 kinderen van 3 verschillende vrouwen in één maand tijd. Verwekken lukte prima, maar zorgen voor liet hij vast aan de moeders over. Totdat er door het succes geld in het laatje kwam, dat verzacht veel. En toch zeggen dat geld niet belangrijk is.. ik heb er wat moeite mee. Ondertussen gaat de film er omzichtig mee omheen, zowel met het geloof als met zijn seksuele pleziertjes. Wat jammer is. Aan het einde komen nog beelden van Bob Marley zelf langs. Die zijn overtuigend, beter dan de film. Dat geeft te denken. Dit neemt niet weg dat de invloed van Bob Marley groot is, evenals zijn betekenis voor Jamaica en voor de zwarte bewoners. God kan zwart zijn, in plaats van wit. Met als consequentie dat we er weer een god bij hebben met het oude testament als basis. Dat maakt het niet perse beter. Maar ook dat komt in de film niet aan bod. Ontwijkend dus, net zoals Bob Marley in de film steeds doet: "wanneer heb je dit nummer geschreven?" "Mijn hele leven lang".

Mooie uitleg! Als het meer een uitbeelding van een groepsdynamiek in een complexe situatie is en minder een karakterstudie dan lijkt dat op een keuze van de regisseur. Vind je dat er voor die diepere karakterstudie ook een plek had moeten zijn?

Benieuwd naar je uitleg. Waar mis je het en hoe zou het dieper kunnen?

Wat mij betreft is dit een sterke film over een urgent onderwerp. Rob Bilott (Mark Ruffalo) moet als advocaat een cruciale afweging maken. Eigenlijk is hij een bedrijvenadvokaat en dat is niet zijn ding. Dat is onze samenleving ten voeten uit: dit is niet mijn opdracht, hier word ik niet voor betaald, ik heb er geen kennis van etc. Sta eens stil bij je eigen keuzes en motivering om iets te doen of te laten? Waar heb je onlangs gezegd of gedacht 'this is not my cup of thea' terwijl het wel om iets wezelijks gaat (bijvoorbeeld tijdens de snikhete dagen besloten om net als de buren een airco aan te schaffen zodat je nu met elkaar in nog warmere tuinen zit). Oja, ik ben niet roomser dan de paus.

Nog iets over de film 'Naarmate de strijd harder wordt en Bilott meer uitgeput raakt, gaat Ruffalo er allengs verkreukelder uitzien-iets waarvoor hij een opvallend talent bezit', Frank Heinen, vk 2-07-2026. Daar ben ik het helemaal mee eens.

Aangrijpend thema en de vrouwen nemen een goed besluit. Maar de verfilming is teveel een toneelsetting en nogal saai. Vrouwen praten maar er is toch een man die moet achterblijven in een situatie die niet leuk gaat worden. Ook is er dat rare geloof (door mannen bedacht) met de altijd gestelde vraag: als God goed is, zou hij dit toch niet laten gebeuren? En zoals altijd komt daar geen antwoord op: de vrouwen moeten hun eigen weg gaan. Als actrice of acteur lijkt me wel moeilijk de Godsvraag goed te spelen: met een serieus gezicht een onzinnige vraag stellen. Doe dat maar eens goed.
Los van geloofsaspect: er zijn mannen die hun vrouw drogeren en dan verkrachten en voor zo'n misdaad toch vrijuit gaan. Het is te gek voor woorden.

Ik kan het zelf niet terugvinden, mogelijk ben ik in de war met een andere film.

Ontsnappen uit een streng bewaakte gevangenis. Het is nog nooit iemand gelukt maar misschien kan Frank Morris het. Inmiddels wat gedateerde film en ik ben een beetje Clint Eastwood moe. De hoofdrolspeler zit in een moeilijke situatie, is in de kern rechtvaardig maar kan bij onrecht zijn vuisten laten spreken en weet gaandeweg de situatie in zijn voordeel aan te wenden.