Reacties

Wederom een geslaagde film van Kieslowski. Het werd meteen zijn laatste. Jammer want hij was lekker op gang. Het thema is broederschap, maar ik denk eerder verwantschap.
Aan het eind is een oude, krom gebogen vrouw te zien die een fles in een glascontainer probeert te duwen. Net als in Bleu en Blanc. Wat zal daar de betekenis van zijn? Misschien dat Kieslowski bepaalt, hoe het verhaal zich afspeelt.

Hij noemt zijn naam niet (Daniel Graig), wil niet op de lijst van dode criminelen. Krijgt hij dat voor elkaar? De film heeft zeker pluspunten, maar het script zit moeilijk in elkaar. Gelukkig hebben we de soundtrack nog.

Tweede boeiende film in de Franse vlag trilogie van regisseur Kieslowski. Deze bevat meer humor in combinatie met een dreigende ondertoon. Karol (Zbigniew Zamachowski) houdt de aandacht goed vast maar het is jammer dat we Dominique (Julie Delphi) lange tijd in de film moeten missen. Ze is toch een beetje gelijk 'de geboorte van Venus' van Botticelli. Karol verliest alles maar creëert op een bijzondere manier weer een soort van gelijkheid met zijn ex-vrouw. Ondertussen zien we net als in de 1e film een kromgebogen mens een fles naar de glascontainer brengen en Juliette Binoche, verder geen rol in deze film, weggestuurd worden bij de rechtbank.

Sterk verhaal met prachtig camerawerk. Absolute vrijheid is niets. Na de dood van haar man en dochter verbreekt Julie alle herinnering en banden. Als niets mag hechten dan wordt het leven onleefbaar. Er moet toch weer een doel worden gevonden en de dingen betekenis krijgen. Olivier houdt aan en is de brug naar verwerking en een nieuwe start. Julie (Juliette Binoche op haar mooist) blijkt de enige echte componist. Jarenlang streek haar man de eer op en hield er een geheime liefde naast. Aan het eind is er een catharsis.

Anyway, bedankt voor je moeite.

Na 7 jaar huwelijk krijgen mannen kriebels. Het wordt een hele kunst om vrouwen te weerstaan. Dat kan lukken maar niet als je Marilyn Monroe als bovenbuurvrouw krijgt. "De stoot van boven".
Alles in de film is gericht op haar sexy uitstraling in combinatie met naieve onschuld in beeld te brengen. "Als je kriebel hebt, moet je krabben".

Met plezier naar deze film gekeken. Het originele verhaal wordt goed aangehouden, Lois Lane schreeuwt er af en toe op los en wordt steeds netjes gered. Superman vliegt wat knullig door de lucht, maar de rampen zijn daarentegen weer goed gefilmd. Het is allemaal wat naief, soms komisch en de schurk (Gene Hackman) lukt het nog niet helemaal om echt schurk te zijn. Deze superman is opmaat tot volgende superheldenfilms die zich keer op keer herhalen maar ook steeds een extra menselijk aspect uitdiepen. En natuurlijk met steeds realistischere beelden en special effects. Aanvang en eind doen wat star wars achtig aan, heeft vast ook met de muziek van John Williams te maken.

Wat is er dan zo rot dat je het een 1 geeft? Je hebt gelijk: er is wel een flinke piek zichtbaar, meer dan bij andere topfilms. Het gekke is wel dat bij al die films bij 1 een klein piekje zichtbaar is. Dus blijkbaar zijn er altijd kijkers die keigoeie films met een 1 waarderen. Volgens mij speelt er dan ook iets anders mee: een trauma; een te hoge verwachting; een rancune of gewoon zin om iets af te fikken. Ik heb ook gekeken naar hoe je andere films waardeert. Het zijn er niet veel, je gemiddelde waardering is laag.
Leg het me alsjeblieft uit.

Vermakelijke film. Zoveel ook wat niet kan met dode mensen die toch nog leven en zoveel dat door het lot wordt bepaald dat het hele verhaal onnavolgbaar wordt. Het was dus 'droog' genieten van Brad Pitt, alle actie en special effects.

Enige reflectie is altijd goed, maar een groot deel slapend doorbrengen, ik mag aannemen met de ogen dicht, helpt niet om een film goed te waarderen.

Dappere mannen. Er is veel chaos, moeilijk om te volgen wat er gebeurt. Het is wel duidelijk een kutzooi. Ik ben benieuwd of Putin dit ook krijgt te zien. Het zal wel niet.

Lange tijd is de film aardig om te zien vanwege het ogenschijnlijke thema over verdriet en het speelse acteren. Aan het einde verwordt het tot een mierzoete komedie die toch weer over een stomme verliefdheid gaat onder het mom van een bestemming voor je wordt gekozen🤮 waardoor ik me flink in de boot genomen voel. Hoe lukt het Netflix om de film hoog in het rijtje van beste films van 2026 te krijgen?

Ja, dan zou het aardig uit de hand lopen.😅

Helaas had de film in de bioscoop geen 30 seconden terug knop, anders had ik het aantal windingen van het touw willen tellen waarmee Odyseus aan de mast was gebonden in het deel bij de Sirene. Ik dacht er in de 1e cut wel 10 te zien en in de 2e zomaar de helft minder.

De film slaat aan....

Een groots verhaal op grootste wijze door Christopher Nolan verfilmd. Gezien op imax in Pathé.
Nolan's films gaan meestal over mannen die voor een onmogelijke opgave staan en toch een manier vinden om eruit te komen. Zo ook in The Odyssey. Oplettende lezertjes kennen de uitkomst. De vrijers in het hof van de treurende en wevende Penolope, die minder uit zijn op haar schoonheid maar meer op macht, worden bij terugkomst van Odysseus, min of meer ritueel aan boog, bijl en speer geregen. Leuk als amusement maar niet goed voor de boodschap van de film.

Er zijn gelukkig betekenisvolle rollen voor vrouwen. Gaandeweg de film maken we kennis met Penelope, Athena, Circe, Calypso en Helen. Een mooie vind ik dat de schransende mannen met teveel lust door Circe in varkens worden veranderd of, beter gezegd, geboetseerd.

Onlangs werd in een essay een poging gedaan om uit te leggen dat Nolan met deze film de bedoeling van het boek had gemist en zelf te oppervlakkig was gebleven. Zelf zie ik in de film een mooie diepere laag, die van 10 jaar wachtende mannen die bij het openen van de poorten van Troye wraakzuchtig en bloeddorstig te keer gaan, de bevolking uitmoorden (waarschijnlijk de vrouwen verkrachten) en de stad in brand steken. Hij laat Odysseus zeggen dat dat de ondergang was van de beschaving. Daarnaast wordt Odysseus geconfronteerd met alle onder zijn leiderschap omgekomen mannen die nog geen rust hebben gevonden omdat ze niet met een laatste eerbewijs zijn begraven.

De slag om Troye wordt in fragmenten opgediend en wordt verweven met de terugkeer van het geheugen van Odysseus bij langdurige verblijf bij Calypso. Mede hierdoor lukt het om er een typische Christopher Nolanfilm van te maken.

Grappig om te zien. Een snel verteld verhaaltje met originele vondsten.

De gefilmde bureaucratie is behoorlijk Kafkaiaans. Op oude leeftijd krijgt een man (Bill Nighy) op leeftijd de kans om nog 6 maanden wat zijn leven te maken.De eerste pogingen brengen hem bij kermisattracties en stripteaseshows. Toch apart dat dit als gemist leven moet doorgaan.
Ik moet denken aan het nummer Verloren Tijd van Klein Orkest. Het is te laat, te oud om nog geloofwaardig een feestbeest te worden. Hij is al op weg naar de dood en verandert niet door één goede daad. Hij kan het ook niet meer met overtuiging spelen, de andere acteurs moeten zijn veranderingen uitspreken. Ook nog eens een trage film.
Aimee Lou Wood maakt in de rol van Margaret veel goed.

Het blijft prettig om naar Jason Statham te kijken, zeker ook in combinatie met Robert de Niro. Verder komt de film niet verder dan 'meer voor mannen'. De vrouw is een hoer of een liefje op de achtergrond. De aftiteling suggereert dat de film op waarheid is gebaseerd. Dat lijkt me sterk, daarvoor zijn er teveel ongeloofwaardige scenes en is het teveel een Jason Statham film.

Gefilmd in breed beeld: Cinemascope. Mooie camerastandpunten en beelden van Londen. Het verhaal speelt zich af in 1943, de overview beelden van London zijn in 1955 gefilmd. Toch is het verhaal recht toe recht aan verteld waardoor nogal saai. Halverwege de film wordt 's nachts boven zee een postduif gelost. Hmm, duiven vliegen niet in het donker, dan kunnen ze zich niet oriënteren.

'Iedereen droomt van roem en avontuur'.
Een film met veel dialoog, maar in ieder geval met gelijkwaardige rollen voor mannen en vrouwen. Er ontwikkeld zich een intrige die wel alles van je aandacht vraagt. Alleen dan kan deze film boeien en is het genieten van de acteerprestaties met Bette Davis en Anne Baxter. Marline Monroe komt ook nog in een klein niemendalletje voorbij.
Regelmatig wordt het er flink gerookt en gedronken. Toen al.

Een dikke vette romantische saus, knappe acteurs, naïeve amerikanen. Hitler is een Europees probleem. Net als Oekraïne nu. Inmiddels zit Trump met zijn nek in de Middenoosten stront en heeft geen slagkracht meer om nog ergens anders te steunen. Taiwan wordt losgelaten en Saudi-Arabië mag nucleair materiaal ontwikkelen. China lacht zich gek. Dus wat hebben we aan deze film met gladde en valse romantiek?

Sterk gefilmd. Wat een puinhoop. Toch zou ik het ook graag vanuit de Somalische optiek willen zien. Dat komt in slechts 1 scene naar voren. Er worden heel wat mensen doodgeschoten. De Amerikaanse doden (19) tellen zwaarder dan alle Somaliërs (1000). "Mensen snappen niet dat het om je strijdmakkers gaat". De vraag is vanuit wiens perspectief?

Een bijzondere film. Gary (Cooper Hoffman) en Elana (Elana Haim) acteren heel sterk. Ze verschillen in de film in leeftijd, uiterlijk niet zo geloofwaardig maar daar moet je als kijker maar doorheen kijken. Hoe ze elkaar in de liefde vinden is het doorlopende thema, maar de film heeft diverse subplots. Die met de locale politicus en vriend Matthew vind ik persoonlijk erg sterk.

Ode aan de Jazz en deels aan musical met Liza Minelli. En over een man die zijn vrouw geen succes gunt.
Lange film, mooie shots, veel acteertalent. Toch pakt de film me niet zo. Voorbij de de helft is er een knallende ruzie tussen Jimmy (Robert de Niro) en Francine, vervolgens is er een baby, loopt Jimmy weg en maakt Francine furore.