Reacties

Pittige film. Maar wel eentje waarom er arthouse bestaat: een vertelling op een originele, bijzondere manier verbeelden.

Het leven van 4 vrouwen uit 4 verschillende generaties op dezelfde boerderij. De verhaallijnen worden door elkaar getoond, maar zijn toch met elkaar verbonden, net als de levens van de vrouwen. Ze overleven niet (door ongeval of zelfmoord) of verdwijnen. Het leven is door omstandigheden, door daden of keuzes van mannen ondraagelijk.

De kijker krijgt het beeld in 'vierkante' vorm voorgeschoteld, maar soms nog extra versmald tot sleutelgatafmeting.

FV plakt het thema oorlog aan deze film. Dat is het absoluut niet. Even zijn er wat soldaten te zien, maar nog geen minuut van de hele film.

Overvloeiende beelden met fragmenten van natuur en stad die het gevoel van onrust en pyschische nood oproepen.

Aangename film om te bekijken. Met sterk spel van Keira Knightley (Gretta) en Mark Ruffalo.

Modern ogende film met prachtige balletuitvoeringen. Tijdloos. Toch uit 1948.

Marius Goring lijkt op Alfred Abel uit Metropolis van Fritz Lang. Ik heb de indruk dat de regisseurs zich door Frits Lang hebben laten inspireren en of op het Duitse expressionisme uit de jaren 20/30.

Zie ook het begin van de recensie in Cinemagazine: 'Als Martin Scorsese aangeeft dat ‘The Red Shoes’ de film is die hem voor het vak deed kiezen, heb je eigenlijk geen recensie meer nodig. De balletfilm uit 1948 bleek na uitbreng al snel de absolute standaard in het genre, en werd op initiatief van de grootmeester volledig gerestaureerd. Scorsese, die de film van schrijvers- en regisseursduo Michael Powell & Emeric Pressburger (het beroemde tweetal filmmakers wordt meestal in één adem genoemd) als negenjarige voor het eerst zag, noemde het “de meest vormende ervaring van zijn leven.” De reden dat de Technicolor-bewerking van de tijdloze klassieker weer in haar originele kwaliteit is te bewonderen, danken we dan ook aan zijn liefde voor het vak.'

Mee eens.

Gemak dient de mens. Ogenschijnlijk dan. Om al die snufjes te ontwikkelen, is er toch het nodige werk gedaan. Leuk filmpje.

Grappig genoeg. Zijn vrouw wacht Charlie Chaplin op met een deegrol. Daaraan vooraf is er pret met een lift op een bouwplaats en in dronken toestand na een bezoek aan een kroeg.

Mede op basis van de kortere versie in 2012. De contex van het verhaal is schrijnend, maar dat maakt het niet meteen een goede film. Voetballers als Ronaldo en Messi zijn de idolen van jongetjes. Met een been minder kan Hamoudi nog steeds van betekenis zijn. Sport zou verbroederen maar Hamoudi moet veel vernederende opmerkingen van zijn broer en eerdere voetbalmakkers verwerken.

Inmiddels ontploffen er bommen in het midden-oosten. Wie gaat daar nu nog een lekker potje voetballen?

Schrijnend leven in Baghdad. Maar ook over jongetjes en voetbal. In 2023 is er een langere versie gemaakt.

Aardige choreografie. Een soort liefdesvertelling, althans daar lijkt het op. Met wat drama vooraf. Ik vind het verhaal niet perse boeiend. Wel fan van de muziek van Radiohead.

"Schilinski’s film gaat (juist) over een gevoel van incompleetheid. Over de belevingswereld van de vrouw als onherroepelijk gefragmenteerd. Omdat in het hart ervan een gedeeld trauma huist. Een gedeelde pijn. Dat trauma laat zich niet vangen, zich niet concretiseren. Het heeft iets te maken met een lichaam dat nooit vanzelfsprekend het jouwe is. Dat door talloze ogen wordt opgedeeld en uitgekleed. Dat door wetten eeuwenlang is toegewezen aan anderen dan jijzelf. Het heeft te maken met weggestopt zijn in de marges van de geschiedenis, met zelfs in je eigen leven aan de zijlijn moeten staan" - Elise van Dam, vk 7/03/26

Kardinaal Deken Lawrence (Ralph Fiennes) moet de pausverkiezing managen. Gaandeweg duiken er steeds meer intriges op. Ondertussen zien we als kijker niet alleen zwarte of witte rook, maar de hele gang van zaken. Het ontmythologiseert, lijkt ook begrip te vragen voor de menselijke kant van de kerkelijke leiders, maar nodigt ook uit om nog eens na te denken over het stoppen van deze poppenkast.
Als de mannen er niet uit komen, verwijzen ze naar God. En stiekem weg is er toch vrouwelijke invloed. Zuster Agnes staat opeens in het midden om de verkiezing een wending te geven: "Hoewel wij zusters geacht worden onzichtbaar te zijn, heeft God ons niettemin ogen en oren gegeven."

De zachtaardige Col. Robert Gould Shaw (Matthew Broderick) moet het eerste zwarte regiment in de Amerikaanse Burgeroorlog opleiden. Menig vooroordeel moet overwonnen maar 'at the end' mogen en willen ze voorop in de strijd. Het is mannelijke zwarte emancipatie om voor je land te mogen vechten. Uiteindelijk dienen ze als kanonnenvoer. Tsja, in welke oorlog niet.
De beelden zijn goed, de dialogen niet altijd logisch. Dit keer eens een film zonder een vrouwelijke hoofdrol, zonder een gekweld thuisfront van vrouw en kinderen (de mannen worden gewoon doodgeschoten zonder al teveel drama) en geen ondeugdelijke seksscene. Dat is ook wat waard.

Tom Stall leidt een rustig leven, maar in geval van dreiging weet hij zich heel makkelijk te verdedigen, wat niet goed uitpakt voor zijn slachtoffers. De acties worden zeer plastisch gefilmd, maar na de dood van Carl Fogarty is het met de film wel klaar.

Boeiende film. Naar het einde toe wel geduld nodig omdat de vertelling lijkt te vertragen. Onbevangen Maggie volhardt in haar vraag om Frankie (Clint Eastwood) als bokstrainer te krijgen. In de kampioenswestrijd wordt ze na de bel door Billie (Lucia Rijker) een verlamming geslagen (Nederlandse inbreng). Voor altijd gebonden aan het bed vraagt ze Frankie om haar leven te beeindigen. Een pastoor waarschuwt het niet te doen. "Het is ergste ooit....je zult jezelf nooit terugvinden".

Met voice-over van Morgan Freeman, die tevens de rol vervult van boksschoolhouder. Ik vraag me af of het niet zonder voice-over had gekund. Samen met de stem van Clint zijn het twee schore donkere stemmen. Nb. 'Kweek geen luie kijkers', zei de Britse regisseuse Kim Longinotto. 'Alles wat onzichtbaar of onuitgesproken blijft, is te vertalen naar beeld. Dat heet verbeelding. Dat is ons vak'.

De drie hoofdrolspelers zijn of raken met elkaar verbonden, maar zijn alle drie eenzaam en eerder beschadigd geraakt. Geen vrienden of lovers. Maggie heeft wel een moeder en broers maar die presteren zich als een soort familie flodder. Alle gedachtes en keuzes worden niet echt uitgewisseld en individueel gemaakt, hooguit door de stem van Morgan verbonden. Het is manier van filmen en vertellen die kenmerkend is voor Clint Eastwood.

Om welk issue gaat het precies? Het streven van Maggie om een goede bokser te worden om haar ouderlijk milieu te ontvluchten of de keuze die Frank aan het einde van de film temaken? En welke stap in zijn ontwikkeling heeft Eddie te doen?

Sterke film! 'Iedereen kent wel een moment waarop hij of zij iemand anders dood wenste en gedachtes heeft over een manier om dat uit te voeren'.
Miriam heeft flinke brilleglazen waarin de moord op haar door Bruno zich knap laat weerspiegelen.
Er is ook een tenniswedstrijd met mooie spanning en goed gefilmd!

"What is a victory of a cat on a hot tin roof". "Just stay on it, i guess. Long as she can". De knappe Brick (Paul Newman) speelt een verveelde, veel drinkende man en de knappe Maggie (Elizabeth Taylor) showt regelmatig haar ondergoed. Het is in de tijd van de puntbeha's, nu vooral curieus. Het is natuurlijk allemaal limonade wat Brick drinkt en zo drinkt hij het ook. Echte bourbon zou zorgen voor een lichamelijke reactie en de hoeveelheid voor een volledig delirium. Newman speelt geen dronken persoon maar een nukkig kind. Heel ongeloofwaardig voor een footballspeler.

Het beste spel en de beste tekst is van Taylor. Ze komt regelmatig goed geemancipeerd uit de hoek: waarom doen footballplayers het voor het geld en cheerleaders niet?

De film is gebaseerd op Cat on a Hot Tin Roof, een Amerikaans toneelstuk in drie bedrijven uit 1955 van Tennessee Williams . Het stuk, een bewerking van zijn korte verhaal "Three Players of a Summer Game" uit 1952, werd geschreven tussen 1953 en 1955. Het behandelt thema's als sociale normen, hebzucht, oppervlakkigheid, leugens, verval, seksueel verlangen, onderdrukking en de dood.

Als kijker van de film vroeg ik me steeds af waarom Brick de mooie Maggie steeds afwijst. In het toneelstuk schijnt homoseksualiteit een rol te spelen, in de film is het de verantwoordelijkheid voor de dood van een vriend. Regisseur Brooks zei hierover: "Ik vond het onderwerp van latente of zelfs openlijke homoseksualiteit niet nodig voor dit specifieke verhaal. Bovendien heb je in een theater een geconditioneerd publiek, maar als je naar de film gaat en er is een man op het scherm die steeds maar zegt dat hij niet met Elizabeth Taylor naar bed wil, dan begint het publiek te fluiten en te joelen... ".

Nogal omzinnig allemaal. Vooral jammer van die gele Volvo Polar.

Jeetje, wat een drukke film. Bij regelmaat volgt de camera kort op rug van Timotheé Chalamet gefilmd zijn karakteristieke soepele tred als brug van de ene chaos naar de andere. Vrij in het begin is te zien hoe bij bevruchting een eicel in een tafeltennisbal veranderd. Leuke vondst maar de diepere zin ontgaat me en eigenlijk vind ik dat het manco van de hele film. Of het moet de lichtheid van een tafeltennisbal zelf zijn als metafoor voor het leven: het is allemaal luchtig en leeg. Verf het balletje oranje, maak er een paar honderd exemplaren van en donder het halverwege de film van 3 hoog uit het raam op straat. Leuk effect. En dan?

Ik wist het niet maar ze spreekt al frans van jongsaf aan en dit is niet haar 1e film.
https://madame.lefigaro.fr/celebrites/actu-people/mais-pourquoi-jodie-foster-parle-t-elle-aussi-bien-francais-20250521
Jodie Fosters vloeiende beheersing van het Frans opende deuren naar de Franse cinema toen ze 15 jaar oud was. Ze speelde vervolgens de hoofdrol in Moi, Fleur Bleue (1978) naast Jean Yanne en Bernard Giraudeau, wat het begin markeerde van een liefdesrelatie met Franse regisseurs. In 1984, op 22-jarige leeftijd, bereikte ze een belangrijke mijlpaal met haar rol in Claude Chabrols Le Sang des autres , een rol die volledig in het Frans was.

Niet echt laaiend enthousiast over deze film. Er zijn wel twee sterke momenten: de jonge Hamnet (Jacobi Jupe) die de dood misleid en de gespeelde dood van de acteur die voor de oudere Hamlet (Noah Jupe) staat. De laatste weet de film aan het einde naar grotere hoogte te brengen én de Hamlet van Shakespeare te verbinden met het toekijkende publek, zowel in de film als in de zaal. Op alle andere momenten vond ik de film ondermaats. Kruidenvrouw Agnes heeft doorvoelende en voorspellende krachten maar zit er steeds naast, wat ik ook een manier vind een vrouw belachelijk te maken en natuur in een gekke hoek te zetten, versterkt door die ene vogel aan het begin (afgerichte havik) en het donkere hol bij de wortel van een oude boom (lege symboliek). De man kan zijn verdriet niet in woorden vatten (hoe cliché, maar wel door kunst. O, wat ben ik ontroerd. En ja, ik moest in de laatste 10 minuten toch een paar tranen wegpinken.

De opbloeiende liefde tussen Agnes en Will wordt snel geconsumeerd, alle opvolgende shit is voor Agnes. At the end heeft alleen Will een ontwikkeling doorgemaakt en komt Agnes niet verder dan verwondering voor de prestatie van Will. Alle waarde van haar verbinding met de natuur is uit beeld.

De regisseur Chloé Zhao is een vrouw, maar de film maakt nergens een geemancipeerde indruk. Volgens Nina Polak in Vk 21 feb 2026, in een terzijde bij de bespreking van Infitite Jest, David Foster Wallace, is de film een op Shakespeares leven gebaseerde rouwporno.

En nu we toch bij een terzijde zijn aangeland: het artikel van Polak laat zich moeilijk begrijpen maar citeert wel iets aardigs van Wallace: "Het heeft iets met liefde te maken.....met over de nodige discipline te beschikken om vanuit dat deel van jezelf te spreken dat kan liefhebben, in plaats van het deel dat alleen maar bemind wil worden".

'Zware' film. Ik bekijk deze voor de 2e keer, ergens het idee dat ik bij de 1e keer kijken niet de eindstreep heb gehaald. Komt deels vast door de lengte maar ook omdat de film flink onder de huid gaat zitten. Daniel wil veel verdienen om van mensen verlost te zijn. Aan het het eind lijkt Daniel 'op' te zijn, met versleten rug en afhankelijk van alcohol. Toch richt hij zich op, rekent af met het geloof en verlost zich van een kwelgeest.

De kwelgeest is Paul Dano in de rol van Eli Sunday. Nu zou Tarentino zich positief hebben uitgelaten over de film maar negatief over de rol van Dano. Gek, want ik vond hem wel overtuigend, behalve in de eindscene. Maar bij nader inzien vind ik het einde toch wat afgeraffeld, waardoor het acteren sowieso wat in de knel komt, zeker ook als je opeens als 'lijdend voorwerp' moet acteren. Al bij al roept het bij mij de vraag hoe je het niveau van acteren nou goed kan beoordelen.

Met filmmuziek van Jonnie Greenwood, ook gitarist van Radiohead. Muzikaal multitalent en Radioheadgitarist Jonny Greenwood breekt nu ook door als filmcomponist
https://www.volkskrant.nl/muziek/muzikaal-multitalent-en-radioheadgitarist-jonny-greenwood-breekt-nu-ook-door-als-filmcomponist~b14724a8/

Prachtige film met open dialogen. Goed op inhoud, zacht op de relatie. Zie ook de andere films van deze trilogie. Zeer aan te bevelen cinema.

Sirât: "de brug uit de Islamititische overlevering, tussen de hel en de hemel, 'zo dun als haar, zo scherp als een zwaard'".

Na de release van deze documentaire gaven Joaquin Phoenix en regisseur Casey Affleck toe dat die hele carriereswitch op onzin was gebaseerd. Dit wordt ook wel 'methodmarketing' genoemd. Steracteurs die het promotiecircuit gebruiken om hun rol in een bepaalde vorm door te zetten.