Reacties

Het kon mij minder boeien dan de 1e. Af en toe grappig, meestal flauw. Gezien de foto's op het eind hebben we als kijker veel gemist. De beelden van Thailand en Bangkok waren prima maar ook cliché. We zien het decadente en het sjofele deel. Ook prachtige natuur, bijvoorbeeld in het begin van de film (hoe pijnlijk die asfaltweg door overweldigende schoonheid) en aan het einde (hoe onzinnig om daar met een speedboot doorheen te varen. In het begin zit er nog een storende fout in de montage. De vrienden komen 2x op het vliegveld aangelopen en 2x loopt er dame in dezelfde jurk uit het beeld weg. Deel 3 ga ik niet zien.

Het moet ook een beetje je smaak zijn. Ik zie het als een amusante betere B-film.

Zoete, brave 'chocolade' film die enerzijds geluk uitstraalt met Juliette Benoche als blikvanger en anderzijds alle personen iets moet laten verwerken. We weten allemaal uit ervaring dat chocola daarbij kan helpen, zeker als het over stukken vlees wordt gegoten.
Halverwege komt Johnn Depp als verleider en ruwe bolster, blanke pit in beeld. Hij papt aan met Viviane,verleid haar in een tent op een drijvende boot. Meer dan de kus mogen we niet zien en als er dichtbij brand wordt gesticht komen ze gekleed de tent uitrennen.
Het komt met iedereen goed behalve met de vrouwelijkonvriendelijke brandstichter, die wordt door de burgemeester weggestuurd. Wat zal die wel bedoeld hebben met "Er moet nu echt iets gebeuren"? Geloof wordt gebruikt om gevoelens en verlangens te onderdrukken van zichzelf en die van anderen. Om de sfeer aan het eind goed te houden, krijgt dat een laag humanisme van de jonge pastoor mee.

Rittersport halfbitter 50%

Slapstick. Mogelijk een voorloper van Buster Keaton (vanaf 1920), Charlie Chaplin (vanaf 1914) en Laurel vanaf 1917) &Hardy (1921 en echt samen vanaf 1917)? Of maak ik deze korte film dan te groot?
Tussen alle mannengeweld ook een vrouwelijke regisseur.
Er is weinig tussentekst nodig om het verhaal goed te volgen. Vader loopt steeds in de weg als dochter en niet-muzikale aanzoeker elkaar willen kussen. Dan maar met een trap door het raam (geen serenade) bij de schone jonkvrouw naar binnen. Maar ook dan is de vader niet ver weg. Binnenopnames zijn redelijk goed, de buitenopname karig met kale, droge buitentuin en armoedige tent. Wat heeft de vader daar te doen? Ga het zien.

Pff. Het evangelie wordt verfilmd aan de hand van het letterlijke verhaal en bijbelteksten. Eigenlijk niet te pruimen. Na de kruisiging houdt de film er mee op. Geen begrafenis, opstanding en Hemelvaart. Wel zo rustig.

Leuke zussen, maar verder een stom verhaal. De huishoudster houdt het geld niet voor zichzelf, maar probeert het met duister figuur uit de kluis te halen. Zelf houdt ze door een rond gat in de wand een pistool op de zussen gericht. Behoorlijk knullig.
De hele film lang zijn de beelden schokkerig.

Prachtig geschoten gangsterfilm met korte schietpartij en een vleug romantiek. Het verhaal en de plot laten te wensen over. Het zijn vooral mannen die iets met elkaar uitzoeken, waarbij de bekoorlijke vrouw lijdzaam volgt.

"In zijn boek The Movie Stars schreef filmhistoricus Richard Griffith over de scène waarin Lillian Gish een andere vrouw op straat passeert: Griffiths camera richtte zich in deze scène toevallig op het onvergetelijke gezicht van het naamloze meisje in het midden van het beeld, en een golf van gejuich overspoelde het publiek op dit punt in de film, telkens wanneer het werd vertoond. Niemand weet wat er van deze specifieke figurante is geworden, maar dergelijk ruw materiaal en dergelijke cameratoevallen werden later de ingrediënten voor sterrenstatus".

https://youtu.be/-QGdZtNxTkc?is=M2S2C0SiGJXIFdpt

The cameraman's revenge.

Best grappig verhaal en ook grappig gemaakt. Kussende kevers en een kever die overspelig is met eem libelle.

When the Dead Return is een Amerikaanse filmuit 1911 van één filmrol, geproduceerd door Kalem Company en geregisseerd door Sidney Olcott, met Gene Gauntier , Jack J. Clark en JP McGowan in de hoofdrollen, en met cinematografie van George K. Hollister.

De film heeft geen imdb score, is niet op you tube te vinden, is waarschijnlijk verloren gegaan.

In mijn beleving de 1e serieuze film met een maatschappelijk thema ooit. Tot aan deze waren vooral probeersels met een oppervlakkige premisse.
Drank maakt meer kapot dan je lief is. Bij aanvang is alles nog goed en krijgt de vrouw een mooie bos bloemen. Die schone schijn wordt snel doorbroken. De vrouw drukt haar wanhoop regelmatig met gebaren uit vlak voor de camera. Later in de film zoekt ze haar man op in de kroeg en schuwt ze een opstootje en verbaal gedrag niet. Het mag niet baten. Als de drank is in de man, is de wijsheid in de kan. Film met tragisch slot.

https://youtu.be/CK9I27HFUJo?is=cwavB1OodxBrW1vI
Een romantische klucht. De camera staat op een vaste plek (behalve in het één na laatste shot beweegt de camera van stoep- naar straatbeeld)
met wisselend decor. De acteurs bevinden zich binnen het beeld of komen er in of uitgelopen. Meerdere mannen en één vrouw, welke veroverd moet worden. En dat kan het beste in een stilstaande lift. Voor de definitieve versiering moet ze door de held nog uit het brandende kantoor worden gered.

Met erotische dans van Asta Nielsen. Die trekt je aandacht als een magneet.

Leuk gegeven hoe de telegrafie kan helpen om te waarschuwen. Gelukkig waren de twee boeven erg dom. De vrouw, gespeeld door Blance Sweet, is ook bijdehand. Ze kan het werk van haar vader makkelijk overnemen en houdt de boeven met een Bahco als pistool voor de gek.

Dit is een verloren gegaan Amerikaanse stomme film. Dus niet te bekijken. Wel zou je het gelijknamige boek van Nathaniel Hawthorne uit 1850 eens kunnen lezen.

The Scarlet Letter was een van de eerste boeken die in de Verenigde Staten op grote schaal werden geproduceerd. Het was populair toen het voor het eerst werd gepubliceerd en wordt beschouwd als een klassiek werk van de Amerikaanse literatuur. Het wordt vaak genoemd als een van de Grote Amerikaanse Romans en heeft talloze film-, televisie- en toneelbewerkingen geïnspireerd. Critici hebben The Scarlet Letter beschreven als een meesterwerk en romanschrijver D.H. Lawrence noemde het een "perfect werk van de Amerikaanse verbeelding".

Het boek heeft later nog veel meer verfilmingen gekend: De oudste bewaard gebleven verfilming is The Scarlet Letter (film uit 1911), geregisseerd door Joseph W. Smiley en George Loane Tucker , met Lucille Young als Hester en King Baggot als Dimmesdale. Latere verfilmingen volgden in 1926 (regie: Victor Sjöström ), 1934 (regie: Robert G. Vignola ), 1973 (regie: Wim Wenders ) en 1995 (regie: Roland Joffé , met Demi Moore in de hoofdrol). In 1979 werd er een televisieserie van gemaakt . De roman diende ook gedeeltelijk als inspiratie voor Easy A (regie: Will Gluck ), naar een scenario van Bert V. Royal , met Emma Stone in de hoofdrol .

Dit is een verloren gegaan Amerikaanse stomme film. Dus niet te bekijken. Wel zou je het gelijknamige boek van Nathaniel Hawthorne uit 1850 eens kunnen lezen.

Wel filmpjes van Gabriel Veyre gevonden, maar niet deze. Wie weet waar El Amansador is te vinden?

McKenna Grace kan overtuigend acteren. De film kijkt lekker weg maar heeft wel een flauwe basis als verhaalthema. Dat gedoe bij de rechter en plaatsing in een pleeggezin vind ik vrij onzinnig. Met de leuke juf krijgt Fred een relatie en dan is de spanning daarbij ook meteen weg.

Een film waarbij Susie Salmon vanuit de tussenwereld tussen leven en dood probeert haar vader en zus op het spoor van haar moordenaar en serieverkrachter te zetten. Als kijker weten we al snel dat het de buurman is.

Die bereid mbv van aantekeningen in een schriftje zijn perverse daden voor. Voor één van de voorbereidingen tekent hij een soort (zweet)hut van takken, in de uitvoering gebruikt hij broze, kromme takken: een blunder van jewelste, want daar heb je verse wilgentenen voor nodig.

De film boeit, maar zweeft soms ook surrealistisch veel. Voor regisseur Peter Jackson is dit een 'tussen'film tussen de LOTR-trilogie en de Hobbit-trilogie.

Aparte film, de ene na de andere gekke gebeurtenis, soms soft-porno, dus vrouwonvriendelijk. Wel lekker Brits, jaren 70 beelden (industrieel armoedig, typische interieurs). En Michael Caine die overal opduikt, waar iemand iets over zijn vermoordde broer kan vertellen.

Film met interessant thema en mooi gemaakt, maar zagen (1e scene in de houtfabriek) kunnen de jongens niet en geloven ga ik niet. Dus daar kan de film me niet raken. Wel de rauwe kant van het leven. De pastor danst, blowt, drinkt, vrijt en ziet eruit als een boef en is het ook. De gave van het woord ligt dicht bij de gave van de fantasie. De 'goede' inbreng is niets anders dan menselijkheid, wat meer humanisme is en minder geloof.
Maar het is waar gebeurd.

Prachtige gefilmd landschap van Texas en Oklahoma. Mannen hebben heel wat uit toe zoeken. Twee broers beroven banken en twee Texas Rangers wachten ze bij een bank op. Ondertussen twisten de rangers over hoe het land van de indianen is afgepakt. Vrouwen doen niet echt mee: zijn slachtoffer, hoer of feeks en hebben nergens met elkaar een gesprek. De soundtrack en de sfeer zijn goed.

Overdreven actie, behoorlijk slecht verhaal.
Getormeerde mannen en afhankelijke vrouwen, die de ene sigaret na de andere opsteken of anders wel alcohol naar binnen werken, verder alles geseksualiseerd. Soms kan ik er tegen, soms niet. Deze film kan niet gemaakt zijn zonder een flinke donatie van de tabaksindustrie.

"Deze relaties zijn niet echt maar een middel om een doel te bereiken". Stoeipoes Atomic Blonde Lorraine Broughton (Charlize Theron) geeft haar lichaam aan Delphine Lasalle terwijl het een 'meer voor mannen' film is. Ze is ook geheim agent en kan ongeloofelijk goed vechten. Toch komt ze onder de blauwe plekken en wordt bij terugkomst verhoord. Met dit verhoor als leidraad wordt het verhaal verteld (met de val van de muur aanstaande als decor), waarbij het lijkt alsof Lorraine in het pak genaaid is. "Ze is nog nooit een pakketje kwijt geraakt". Toch overkomt het haar. Maar ze heeft vast een verrassing in petto.

Met ondersteuning van een goede soundtrack.

De hoofdrolspelers zijn gezonde goedgetrainde mensen die desondanks alcohol nuttigen en veel roken. Dat heeft een acteerprestatie niet nodig. Een film maken is duur, het is duidelijk dat de tabak en alcoholindustrie mee financieren.

Al bij al aardige film die de kijker aan eind de ene na de andere plotwending presenteert. Daar kun je wat van vinden.

"Een kleine eeuwigheid tussen 0 en 1". Twee mooie, van gezondheid blakende mensen, spelen dat ze terminaal ziek zijn. Dat is het meest ongeloofwaardige aan deze film. Als er maar iemand van je houdt, al vind een aan alcohol verslaafde boekschrijver Peter van Houten (William Dafoe) dat het allemaal betekenisloos is. Hazel (Shailany Woodly) en Gus (Ansel Elgort) willen weten hoe één van zijn boeken verder gaat voorbij het einde, maar de schrijver wil daar geen antwoord op geven.