Reacties

Donderdag 19 feb 2026 krijgt deze docu een positieve recensie in de Volkskrant. Logisch, want al eerder geselecteerd op de Volkskrantdag van het Nederlandse filmfestival. En niet meer dan te terecht.
‘Meer dan babi pangang’ spreekt ook over de pijn en opoffering van de eerste generatie Chinese migranten
https://www.volkskrant.nl/films/meer-dan-babi-pangang-spreekt-ook-over-de-pijn-en-opoffering-van-de-eerste-generatie-chinese-migranten~bf45c943/

Te kort om hoog te waarderen. Eenzame, rokende en drinkende mannen verlangend naar de liefde van een vrouw. Of gewoon naar een stripteasetent. Een paar kunnen smachtend zingen.

Oude, hoog, gewaardeerde film. Bijzonder is de opbouw van sympathie voor Gondo (een prima baas voor een kundige werker) en het politieonderzoek. Iedereen in de film heeft het warm en dat is denk ook echt zo.

Echt vrouwvriendelijk is het niet. De vrouw van Gonzo volgt lijdzaam en de andere vrouw is een heroinehoer en is snel vermoord. Verder alleen maar mannen. En o, wat hebben die het zwaar.

(Detail)De film is uit 1963 en er wordt al druk getelefoneerd om telefoons met snoer zodat je er mee door de kamer kan lopen. Ik herinner me dat pas vanaf de jaren 70.

"‘High and Low’ speelt zich af in de geest van van ‘M – Eine Stadt sucht einen Mörder’ (Fritz Lang, 1931) en is een onvervalste voorloper van de jaren zeventig procedurele politiefilm".

Deze korte film wringt. Het klopt wel dat het niet duidelijke is waar de interne wereld eindigt en de externe begint. Iemand voelt zich zeer ongelukkig in haar lichaam en gaat in transitie om een hij te worden. Hij filmt zijn partner, wil van haar steeds weten of zijn transitie ook goed voor haar is. Pure projectie. Samen met de korte beschrijvingen wordt het bij elkaar een ego-docu. Het levert een narcistisch beeld op: kijk mij met met gevoelens en tattoo's. it'a all about me.

Wel met goede acteurs. Het script vraagt van ze om te spelen als grote kleuters.

Na Drømmer nu deze van regisseur Haugerud gezien. Haut-cinema. Allerlei ongemakkelijke gedachten en gedragingen worden besproken. Net als bij het vertellen van dromen worden de gaten tussen de gebeurtenissen door een ieder op een andere manier ingevuld.

Je beschrijft in de lijn van dialogen in de film😉

FV vergeet te vertellen dat Drømmer een onderdeel is van een trilogie.
Een film die in het begin vooral vertellend lijkt, ik vroeg mezelf af of er wel beeld nodig was, maar na het gesprek van Johanna met oma gaat het verhaal prachtig meanderen. Alles wat er door iedereen gezegd of gedacht wordt, kan 180 graden omdraaien. Heerlijk, ook met veel humor. Zo is er een gesprek over flashdance tussen Kristin en Karin. "Het is fout om te genieten van iets dat fout is. Dat is net zo erg als die massabijeenkomsten van de nazi's in Neurenberg". Oma blijkt een onvervuld verlangen, aan het eind prachtig verbeeld met een metafoor van de Jacobs Ladder.

Heb ik deze film ooit eerder gezien? Het doet een beetje hitchcock-achtig aan en sorteert ook voor op latere Bondfilms. Begrijpelijk want regisseur Guy Hamilton regisseerde ook Goldfinger en drie latere James Bond- films.

Aardige beelden van naoorlogs Berlijn. Verder redelijk saaie film. Veel tiepetjes. Maar voor 1966 welicht bijzonder. Grappig te zien wat er met het geld gebeurt: $ 60.000 is eerst een stapel van zo'n 10 cm, maar bij een volgende overhandiging in een enveloppe is het niet meer dan 2 of 3 cm.
Soldaten lopen volgens mij in uniform van de 2e WO

Even gezocht op Save the planet. Je bedoelt Save the Green Planet. De trailer daarvan bekeken en ja, je hebt gelijk: Bugonia is niet origineel maar een remake. Die film (nog) niet gezien.

Verontrustende film over de menselijke soort met acteurs als een soort anti-helden. Zelfs Emma Stone is niet te beroerd om er onsmakelijk uit te zien.

Het is een remake, zie reactie van Tees, maar dat staat ook in recencies. Die recensies zijn kritisch over de regisseur, zijn van mening dat hij een adempauze goed kan gebruiken. Hmm.

Met Rock2share eens. De handtekening van Wes Anderson is overduidelijk. De vormgeving is goed, maar het verhaal of acteren wordt nergens interessant of logisch. Het is zo saai als de koffers die de hoofdrolspelers driekwart van de film meezeulen.
Op 3/4 het nummer Play with Fire van The Rolling Stones. Dat stond op de b- kant van de single met The Last Time. Deze had ik als kind gevonden bij het vuil in de tijd dat dit nog open op de stoep mocht worden achtergelaten.

Deze film niet gezien maar op Iffr volkskrantdag wel een soort opvolger, ook met Ismael Khatib in de hoofdrol, maar vanuit een andere benadering, genaamd Habibi Huissein, welke film nog niet in de annalen van FV is opgenomen.
Zowel deze film als de opvolger gaan over de restauratie van een vervallen bioscoop in Jenin op de Westbank. De belofte is dat de kennis en en inzet van de lokale bevolking mee mag doen. Een oude filmoperateur ziet kansen een oude projector aan de gang te krijgen maar de Duitse initiatiefnemers gaan voor moderne techniek en houdeb Hussein aan het lijntje. Dat is op een zeker moment op het pijnlijk af en super vernederend. Gaandeweg wordt ook duidelijk dat niemand even Israel in kan komen. Maar ook dat de duitsers geen idee hebben welke films er in de vernieuwde bioscoop gaan draaien. Dan weet je al dat deze bioscoop geen toekomst heeft. Zoals is de vernedering van Hussein pijnlijk, maar besef ook dat het een als documentaire oogende speelfilm is. Hussein is en acteur. Het is dus minder schrijnend dan gedacht, maar meer dan voldoende om de koloniale houding van de duitsers scherp in beeld te krijgen.

Gezien op het IFFR, volkskrantdag. Film is door publiek verkozen tot publiekslieveling. Robert Aromayo speelt de rol van John Davidson met overtuiging.
Mooie mix van drama en humor. Op driekwart wordt het iets te serieus en happy end ( het volgt een waargebeurd verhaal), waardoor geen 9, maar een 8 als waardering.
Schokkend om te zien hoe snel een vader zijn gezin kan verlaten.

Gezien op het Iffr, Volkskrantdag.
Een eerste reactie: film met sterke opening, tot halverwege goed, wordt steeds meer traag serieachtig en verliest aan het plotloze eind alle geloofwaardigheid.

Gezien op de VK dag van het iffr.
Prachtige film in de sfeer van het boek van Camus. Goed aangevoeld, de essentie van het existentialisme en de koloniale verhouding worden in beeld gebracht.
Mersault (Benjamin Voison) kan de vraag van zijn vriendin naar liefde niet beantwoorden en heeft ook geen moeite om het leven van een ander te beeindigen. Het leven heeft toch geen zin, ook een priester kan daar geen verandering in brengen.
Voor het gerecht ontkent hij niet. Niet dat hij een arabier heeft vermoord, maar dat hij onhebbelijk onverschillig gedrag toont, wordt veroordeeld.

Van Camus heb ik zijn boek De Vreemdeling niet gelezen, wel de Pest. Die speelt zich ook aan de kust van Algerije af. Wat me opviel was het volledig ontbreken van de omringende Arabische wereld, terwijl die er toch moet zijn geweest. Zo stel ik me De Vreemdeling ook voor. Regisseur Ozon maakt echter een bruggetje: De arabier die gedood wordt, heeft een zus en aan het einde staat ze aan zijn graf.

De film sluit af met Killing an Arab van The Cure.

Over Camus: hij geldt als grondlegger van het absurdisme: de filosofie dat het leven geen betekenis heeft. De wereld is apathisch tov de menselijke verlangens. Om daaraan te ontsnappen moet je volgens Camus harstochtelijk leven.

Goed acteerwerk van Merab Ninidze en Benedict Cumberbatch die hun vriendschap prachtig tot uitdrukking brengen. Benedict moest waarschijnlijk voor zijn rol flink afvallen.
Een film over een spannend moment in de geschiedenis. Het verhaal wordt goed gebracht, ook wel wat stereotiep, zoals dat gaat met op waarheid berustte films.

Allemaal gekkies die de hoogste berg opgaan. Ego's pompen zich, de ene fout volgt de andere op. Toch lukt het de film om de beklemming boven de top en in de storm te voelen. Prima cast. De wisseling naar de vrouwen thuis vind ik minder. Het lijden vindt plaats op de berg, daar kan je ook dood zonder thuis met vrouw en kinderen.

Harde wereld. Teveel opgepompt eiwit en ondraaglijk veel tattoo.
En de politie is niet je beste vriend.
Vervolgens komt er behoorlijk gefantaseerde race met veel geweld en actie. Je moet er maar van houden. Het past wel goed in het rijtje van Jason Statham.
Er kan er maar één overleven en eigenlijk geen een. In combinatie met de toespraak van Hennessey(Joan Allen) herken ik elementen terug in de latere films van The Hunger Games.

Dit was wel een spektakel. Toendertijd ook het boek gelezen.

Film van Sam Mendes, welke kan gezien worden als geslaagde film met neo-noir ingredienten. gebaseerd op het eerste deel van de gelijknamige graphic novel-serie van DC Comics, geschreven door Max Allan Collins en Richard Piers Rayner.

Waar is de tijd gebleven dat je alleen met een pistool en het ook met het achterlaten van je naam een paar banken kon overvallen.

De film speelt zich af in 1931, tijdens de Grote Depressie , en volgt een maffiabaas en zijn zoon die wraak willen nemen op de gangster die de rest van hun familie heeft vermoord. De film behandelt thema's als vader-zoonrelaties en de gevolgen van geweld.

"De leegte die Sanyi opvulde, blijft nu weer leeg achter". Een ontsnapte haan zorgt voor verbinding tussen bewoners. Na het overlijden is die verbinding weer weg. Haast ongemerkt is het ook kritiek op de politiek die alleen maar zorgt voor polarisatie. Maar ook de bewoners doen dat met hun oordeel over klaplopers die zich in de openbare ruimte ophouden. Mooie docu, tekort voor een 8 of een 9.

Grappig en intiem cabaret. Genoeg om te lachen en serieus te overdenken.

'De vermoeide dood'. Wel een bijzondere titel. Het zou zo maar kunnen dat De Dood als persoon vermoeid raakt van de wensen van de jonge vrouw die haar geliefde terugwil in het leven. Kosten noch moeite worden door regisseur Fritz Lang gespaard om het thema te verfilmen: Is de liefde sterker dan de Dood? En kan levende een dode vervangen. De film heeft best aardige momenten, zeker aan het slot.

Een spektakelfilm over het verhaal van Ben Hur, het deel van de wagenrace. Het is vanuit een camera-standpunt standpunt gefilmd waarbij de paarden met racewagen een paar keer voorbij schieten. Dat geeft wel snelheid maar een overview ontbreekt, wat het saai maakt. Het is de 1e film van Sydney Olcott.
Mogelijk zijn de eerste beelden van de vertolking van romeinen. Benieuwd welke bronnen daarvoor zijn gebruikt en of ze historisch kloppen.