Reacties

In waardering

De film nog een keer bekeken. Goed gemaakt en gaandeweg wordt de emotionele snaar geraakt terwijl de vaart er goed in zit, de actie en special effects goed blijven. Dus ik kom terug op mijn eerdere mening. Het is de vijfde film van Del Toro, veel van zijn beste werk moest nog komen. Punt erbij.

Een prachtig drama rond in-yun: het betekent dat je op een bepaald moment en op een bepaalde plek iemand hebt ontmoet en die persoon door omstandigheden weer zult ontmoeten.

Een Koreaanse man en vrouw waren in hun jeugd erg gehecht aan elkaar maar zijn door omstandigheden een ander leven gaan leiden. De vrouw woont inmiddels in New York en is met een Joodse Amerikaan getrouwd. Dan komt haar jeugdvriend langs en moeten er veel levensvragen worden verwerkt over liefde, verlangen en waar je hoort. De vrouw is met haar man en blijft bij hem. Het is allemaal heel gevoelig en warm gefilmd. "Een relatie is als twee planten in een pot. Beiden moeten een weg zoeken om zich te wortelen".

Ik sla deze over.

Aardig vervolg. Het is nergens beter dan de eerste. Gelukkig was die volledig geneutraliseerd. Gek genoeg werd ik halverwege het kijken gedeneutraliseerd. Gek hoe dingen kunnen gaan.

Voor deze in prachtige beelden geschoten film is alles uit de kast gehaald. De karakters komen wat minder goed uit de verf. De oudere getrouwde Komarodsky valt voor de beeldschone 18 jarige Lara. Er wordt dwingend gekust en volgens wordt ze ook verkracht. Echt romantisch is het niet.

Batman blijft interessant om te verfilmen, steeds vanuit een andere invalshoek. Deze lijkt qua sfeer enigzins op Bladerunner 2049. Net als in de 1e comics blijft hij de strijder tegen onrecht. In tegenstelling tot andere superhelden moet hij het meer van zijn intelligentie hebben, veel superkrachten zijn hem niet gegeven. Tijdens de vechtpartijen moet hij tussen het uitdelen veel klappen opvangen. Ergens in de jaren 50 of 60 krijgt hij er een paar gadget bij zoals een batmobiel. In deze duistere film (de voice-over past zich er bij aan) zijn de bat-motor en batmobiel sober en kan Batman veel weerstaan en vrij gemakkelijk van gebouwen naar beneden scheren. Hij kust met cat-woman, zij zonder masker en hij heeft hem nog op. De boef (sterk gespeeld door Paul Dano) neemt wraak op het establishment van schijnrechtvaardigheid, maar slaat natuurlijk te ver door. Dit wraakverhaal lijkt op Se7en, maar krijgt niet een vergelijkbare apotheose. The Riddler gebruikt graag raadsels gelijkend op die van Bilbo en Gollem in de LotR. Net als Gollem praat hij tegen einde van de film tegen zijn schizofrene ik. Het einde van de film is teleurstellend: die van de 500 Riddlers is ronduit zwak uitgewerkt, net als de laatste reddingsactie van Batman. Is deze nieuwe film nu nodig? Batman lijkt eenzaam en getraumatiseerd, zwakke punten waar hij mee moet handelen om toch op een rechtvaardige manier voor rechtvaardigheid te strijden. Maar wat moet hij anders in Gotham, stad van wolkenkrabbers waar het altijd regent?

Subtiele horror, goed verweven met relationele kanten van liefde, afwijzing en verdriet.
Met veel jonge acteurs die een goede prestatie neerzetten.

Natuurlijk heb ik de muziek van Bob Marley meegekregen, vooral de bekende nummers. Verder heb ik me er nooit zo in verdiept, ook niet in rasta of rastafari. Wel meegemaakt dat een rasta-vader niet zijn verantwoordelijkheid nam om zijn dochter op te voeden, dat hoefde niet van zijn geloof. En zo ging hij met andere vrouwen en maakte daar ook kinderen. Net als Bob Marley, die 11 kinderen kreeg bij meerdere vrouwen, zelfs 3 kinderen van 3 verschillende vrouwen in één maand tijd. Verwekken lukte prima, maar zorgen voor liet hij vast aan de moeders over. Totdat er door het succes geld in het laatje kwam, dat verzacht veel. En toch zeggen dat geld niet belangrijk is.. ik heb er wat moeite mee. Ondertussen gaat de film er omzichtig mee omheen, zowel met het geloof als met zijn seksuele pleziertjes. Wat jammer is. Aan het einde komen nog beelden van Bob Marley zelf langs. Die zijn overtuigend, beter dan de film. Dat geeft te denken. Dit neemt niet weg dat de invloed van Bob Marley groot is, evenals zijn betekenis voor Jamaica en voor de zwarte bewoners. God kan zwart zijn, in plaats van wit. Met als consequentie dat we er weer een god bij hebben met het oude testament als basis. Dat maakt het niet perse beter. Maar ook dat komt in de film niet aan bod. Ontwijkend dus, net zoals Bob Marley in de film steeds doet: "wanneer heb je dit nummer geschreven?" "Mijn hele leven lang".

Mooie uitleg! Als het meer een uitbeelding van een groepsdynamiek in een complexe situatie is en minder een karakterstudie dan lijkt dat op een keuze van de regisseur. Vind je dat er voor die diepere karakterstudie ook een plek had moeten zijn?

Benieuwd naar je uitleg. Waar mis je het en hoe zou het dieper kunnen?

Wat mij betreft is dit een sterke film over een urgent onderwerp. Rob Bilott (Mark Ruffalo) moet als advocaat een cruciale afweging maken. Eigenlijk is hij een bedrijvenadvokaat en dat is niet zijn ding. Dat is onze samenleving ten voeten uit: dit is niet mijn opdracht, hier word ik niet voor betaald, ik heb er geen kennis van etc. Sta eens stil bij je eigen keuzes en motivering om iets te doen of te laten? Waar heb je onlangs gezegd of gedacht 'this is not my cup of thea' terwijl het wel om iets wezelijks gaat (bijvoorbeeld tijdens de snikhete dagen besloten om net als de buren een airco aan te schaffen zodat je nu met elkaar in nog warmere tuinen zit). Oja, ik ben niet roomser dan de paus.

Nog iets over de film 'Naarmate de strijd harder wordt en Bilott meer uitgeput raakt, gaat Ruffalo er allengs verkreukelder uitzien-iets waarvoor hij een opvallend talent bezit', Frank Heinen, vk 2-07-2026. Daar ben ik het helemaal mee eens.

Aangrijpend thema en de vrouwen nemen een goed besluit. Maar de verfilming is teveel een toneelsetting en nogal saai. Vrouwen praten maar er is toch een man die moet achterblijven in een situatie die niet leuk gaat worden. Ook is er dat rare geloof (door mannen bedacht) met de altijd gestelde vraag: als God goed is, zou hij dit toch niet laten gebeuren? En zoals altijd komt daar geen antwoord op: de vrouwen moeten hun eigen weg gaan. Als actrice of acteur lijkt me wel moeilijk de Godsvraag goed te spelen: met een serieus gezicht een onzinnige vraag stellen. Doe dat maar eens goed.
Los van geloofsaspect: er zijn mannen die hun vrouw drogeren en dan verkrachten en voor zo'n misdaad toch vrijuit gaan. Het is te gek voor woorden.

Ik kan het zelf niet terugvinden, mogelijk ben ik in de war met een andere film.

Ontsnappen uit een streng bewaakte gevangenis. Het is nog nooit iemand gelukt maar misschien kan Frank Morris het. Inmiddels wat gedateerde film en ik ben een beetje Clint Eastwood moe. De hoofdrolspeler zit in een moeilijke situatie, is in de kern rechtvaardig maar kan bij onrecht zijn vuisten laten spreken en weet gaandeweg de situatie in zijn voordeel aan te wenden.

Het kon mij minder boeien dan de 1e. Af en toe grappig, meestal flauw. Gezien de foto's op het eind hebben we als kijker veel gemist. De beelden van Thailand en Bangkok waren prima maar ook cliché. We zien het decadente en het sjofele deel. Ook prachtige natuur, bijvoorbeeld in het begin van de film (hoe pijnlijk die asfaltweg door overweldigende schoonheid) en aan het einde (hoe onzinnig om daar met een speedboot doorheen te varen. In het begin zit er nog een storende fout in de montage. De vrienden komen 2x op het vliegveld aangelopen en 2x loopt er dame in dezelfde jurk uit het beeld weg. Deel 3 ga ik niet zien.

Het moet ook een beetje je smaak zijn. Ik zie het als een amusante betere B-film.

Zoete, brave 'chocolade' film die enerzijds geluk uitstraalt met Juliette Benoche als blikvanger en anderzijds alle personen iets moet laten verwerken. We weten allemaal uit ervaring dat chocola daarbij kan helpen, zeker als het over stukken vlees wordt gegoten.
Halverwege komt Johnn Depp als verleider en ruwe bolster, blanke pit in beeld. Hij papt aan met Viviane,verleid haar in een tent op een drijvende boot. Meer dan de kus mogen we niet zien en als er dichtbij brand wordt gesticht komen ze gekleed de tent uitrennen.
Het komt met iedereen goed behalve met de vrouwelijkonvriendelijke brandstichter, die wordt door de burgemeester weggestuurd. Wat zal die wel bedoeld hebben met "Er moet nu echt iets gebeuren"? Geloof wordt gebruikt om gevoelens en verlangens te onderdrukken van zichzelf en die van anderen. Om de sfeer aan het eind goed te houden, krijgt dat een laag humanisme van de jonge pastoor mee.

Rittersport halfbitter 50%

Slapstick. Mogelijk een voorloper van Buster Keaton (vanaf 1920), Charlie Chaplin (vanaf 1914) en Laurel vanaf 1917) &Hardy (1921 en echt samen vanaf 1917)? Of maak ik deze korte film dan te groot?
Tussen alle mannengeweld ook een vrouwelijke regisseur.
Er is weinig tussentekst nodig om het verhaal goed te volgen. Vader loopt steeds in de weg als dochter en niet-muzikale aanzoeker elkaar willen kussen. Dan maar met een trap door het raam (geen serenade) bij de schone jonkvrouw naar binnen. Maar ook dan is de vader niet ver weg. Binnenopnames zijn redelijk goed, de buitenopname karig met kale, droge buitentuin en armoedige tent. Wat heeft de vader daar te doen? Ga het zien.

Pff. Het evangelie wordt verfilmd aan de hand van het letterlijke verhaal en bijbelteksten. Eigenlijk niet te pruimen. Na de kruisiging houdt de film er mee op. Geen begrafenis, opstanding en Hemelvaart. Wel zo rustig.

Leuke zussen, maar verder een stom verhaal. De huishoudster houdt het geld niet voor zichzelf, maar probeert het met duister figuur uit de kluis te halen. Zelf houdt ze door een rond gat in de wand een pistool op de zussen gericht. Behoorlijk knullig.
De hele film lang zijn de beelden schokkerig.

Prachtig geschoten gangsterfilm met korte schietpartij en een vleug romantiek. Het verhaal en de plot laten te wensen over. Het zijn vooral mannen die iets met elkaar uitzoeken, waarbij de bekoorlijke vrouw lijdzaam volgt.

"In zijn boek The Movie Stars schreef filmhistoricus Richard Griffith over de scène waarin Lillian Gish een andere vrouw op straat passeert: Griffiths camera richtte zich in deze scène toevallig op het onvergetelijke gezicht van het naamloze meisje in het midden van het beeld, en een golf van gejuich overspoelde het publiek op dit punt in de film, telkens wanneer het werd vertoond. Niemand weet wat er van deze specifieke figurante is geworden, maar dergelijk ruw materiaal en dergelijke cameratoevallen werden later de ingrediënten voor sterrenstatus".

https://youtu.be/-QGdZtNxTkc?is=M2S2C0SiGJXIFdpt

The cameraman's revenge.

Best grappig verhaal en ook grappig gemaakt. Kussende kevers en een kever die overspelig is met eem libelle.

When the Dead Return is een Amerikaanse filmuit 1911 van één filmrol, geproduceerd door Kalem Company en geregisseerd door Sidney Olcott, met Gene Gauntier , Jack J. Clark en JP McGowan in de hoofdrollen, en met cinematografie van George K. Hollister.

De film heeft geen imdb score, is niet op you tube te vinden, is waarschijnlijk verloren gegaan.