Reacties

Helemaal mee eens. Met als extra eervolle vermeldingen voor Rietland van Sven Bresser (die ik niet op de lijstjes terugzie) en Voor de Meisjes van Mike van Diem. Bij de beste 25 van 2025 van de lezers van de VK staan ook films uit 2024. Zoals Un Complete Unknown.Vond ik ook goed.

En je beste is....?

Visueel zit het goed in elkaar, wel flink heftig en niet bedoeld om een een goed verhaal te vertellen. De vampieren en de meeste mensen hebben slechte bedoelingen. Blade niet, al heeft hij geweld ook als enige optie. Ergens zit er ook nog een vader zoon drama in, vooral bedoeld om meer geweld te laten zien. Blade 2 is drie jaar na de 1e Matrix, is Del Toro daardoor beinvloed? En Tarentino mogelijk voor de gevechtscenes in Kill Bill?

Mooie film. Integer portret. De film duurt even, maar dat is nodig om het dieperliggend leed te duiden.

Otto Preminger vestigde zijn reputatie met Laura (1944) en werd een van de hoogst aangeschreven regisseurs van de film noir Zijn andere klassieke noirs zijn Fallen Angel (1945), Whirlpool (1949), Where the Sidewalk Ends (1950) en Angel Face (1952).

Laura (Gene Tierney) is aan het begin vermoord. De vraag is waarom en door wie. De kijker wordt erin meegenomen door een voice-over en flash-backs en hoort de hard-boiled agent (Dana Andrews) nieuwsgierig vragen stellen over of er voldoende liefde in de relatie is/was of dat er een geheime liefde op wordt nagehouden. Want daar zal toch de motivering tot de daad gevonden moeten worden.

De 1e film noir stamt uit 1941 (the Maltese Falcon), deze is uit 1944, maar het in 1946 dat franse bioscoopbezoekers de stijl herkennen en het een naam geven.

'Pas toen na de Tweede Wereldoorlog en na het einde van de censuur door de Duitse bezetters de Franse filmrecensenten de Amerikaanse films te zien kregen die in de oorlog gemaakt waren, ontstond het idee dat het hier om een aparte groep films ging. De stijl is niet vrij van Europese invloed want veel regisseurs waren eerder het opkomend nationaal-socialisme ontvlucht. In deze tijd is het nodig om de VS te ontvluchten.

David Raksin schreef voor Otto Premingers Laura sfeervolle, spookachtige, romantische thema's die een inspiratie vormden voor de noircomponisten die volgden.

Korte tekenfilm. Een variatie op Roodkapje en de wolf.
De wolf kiest voor een sappig konijn maar is niet zo slim en het huis van grootmoeder is lekker groot. Dat geeft het konijn Bugs Bunny alle ruimte. Gelukkig wordt de wolf gered🤭

Zeer geslaagde film met duidelijke handtekening van Wes Anderson.
Verrassende (top)cast. Alle lof ook voor Suzy en Jary.

"Ik heb er spijt van". "Waarvan?". "Van wat er nog gaat komen".

Een film van Del Toro. De eerste films die ik van hem zag was The Shape of Water en El Labirintho del Fauna als tweede. Die films maakten indruk. Pacific Rim kan daar niet aan tippen. In deze film moet de aarde gered van monsters dus dan weet je wel enigzins dat het geen bijzonder diep verhaal gaat worden met wel meer kans op een visueel spektakel. Dat laatste is gelukt. De monsters komen van diep, het verhaal is rim ram.

'Het is één grote film waarin je zit, maar je weet nog niet in welk genre'. Een heerlijke film die zichzelf voortdurend persifleert en niet serieus neemt, toch een prima horror en spanning heeft. Er wordt driftig gemoord door een nogal klunzige moordenaar. Wie is het?

Een boeiende film, zelfs briljant te noemen. Regisseur voert Norma Desmond (Gloria Swanson) op als actrice uit het tijdperk van de stomme film die, net als veel andere acteurs niet de stap naar de sprekende film, kon maken. Vergane glorie, maar toch blijven dromen van een hernieuwde carriere. 'Ik ben nog steeds groot. De films zijn klein geworden'. 'We hoefden geen dialoog, we hadden gezichten'. Bijzonder dat iemand de tijd van de stomme film moet verbeelden in een sprekende film. De laatste scene maakt duidelijk wat het verschil is en hoe het er tot aan de jaren 30 aan toeging. De film zit vol met goede, grappige en sarcastische dialogen. Toppertje uit de oude doos. Ook met geslaagde voice-over.

Rechtbankdrama. Weer één. Uit hetzelfde jaar als het beroemde Twelve Angry Men. Die film snijdt een serieus thema aan, in deze film gaat het met name om het plot.
Witness For The Proscution is met Marlene Dietrich (30 jaar na haar 1e film-respect). "Had mijn vrouw maar één zo'n been", grapte Godfried Bomans. Toch krijgen we niet veel been te zien en vind ik haar verdere acteerwerk niet zo sterk. Sir Wilfried consumeert zijn medicijnen tegen hartproblemen via het roken van sigaren en via een serie van pilletjes. Zo speelt hij het klaar om onschuld voor Leonard Vole te pleiten. Met aan het einde van de film dan toch een onverwachte wending. Ik denk niet dat iemand het vooraf had kunnen zien aankomen.
‘Witness for the Prosecution’ biedt, zoals het klassieke rechtbankdrama’s betaamt, de nodige onverwachte plotwendingen, scherpe dialogen en vondstige verweren'.

Opmerkelijk is het tijdstip dat Vole bij het verhoor noemt van thuiskomt: 9.26 PM. Later in de rechtbank is het 9.25 uur. Oké, ik ben nu een pietlut.

'People killing people'. Om te overleven. En dan denk je veilig te zijn, krijg je te maken met hitsige soldaten. Wel vol actie en bloed, maar ook over de rand van geloofwaardigheid (zover als dat kan in een zombieflim).
Het geheel is wat smoezelig gefilmd en met veel scheve camerapositie. Met goede muziek en sterke rol voor Cilann Murphy (Jim), maar veel ander acteerwerk valt wat tegen. Het hele verhaal komt niet origineel over, maar wellicht is juist uit deze film door andere regisseurs in latere films flink 'geciteerd'.

Ik heb de trailer bekeken. Het lijkt me toch vooral een typisch hollywooddrama inclusief een liefdesaffaire, kenmerkend voor die tijd. De hoofdrol is belangrijker dan het thema en wordt nogal zoet gespeeld.

Pittig griezelen. Ondertussen gaat het ook over vriendschap tussen kinderen met getroubleerde ouders. Als ze bij elkaar blijven, winnen ze. De eigen angst onder ogen zien en overwinnen.

Film uit de oude doos, nog goed te bekijken. Hoe een seriemoordenaar van jonge meisjes de stad in rep en roer brengt. De politie is overal aanwezig en zelfs gangsters voelen zich bedreigt. De dader zegt dat hij niet anders kan en zich na afloop niets herinnert en doet een beroep op ontoerekeningsvatbaarheid. Vraag aan de moeders van de verdwenen kinderen hoe de veroodeling eruit moet zien.
Er is veel gesnauwde monoloog. Het lijkt soms wel op de latere speeches van Hitler.

De 1e sprekende film van Fritz Lang, de regisseur die het meest bekend is van Metropolis.

'De montage is revolutionair. Scènes zijn met elkaar in dialoog en becommentariëren elkaar. De vaart die dit aan de film geeft maakt het moeilijk voorstelbaar dat de film al zo oud is. Ook de cameravoering is opvallend modern. Gewaagde shots geven inzicht in het karakter van de personages'.

Wat een prachtige film in een geweldig landschap op een eiland aan de Ierse westkust. De bevolking is op zichzelf aangewezen en van de pub en kerk als plaatsen van ontmoeting. Het isolement wordt versterkt door een burgeroorlog op het vaste land. Kortom: ze zitten oneindig lang met elkaar opgescheept en moeten elkaars saaie verhalen aanhoren. Het wordt Colm Doherty (Brendan Gleeson) teveel en hij beeindigt zijn vriendschap. Toch kunnen ontmoetingen met de pub als middelpunt niet uitblijven maar ook omdat Pádraic Súilleabháin (Collin Farell) Colm Doherty blijft opzoeken. De tussen opgestapelde stenen muren lopende landwegen verbinden de ontmoetingen en confrontatie. Siobhán Súilleabháin (Kelly Condon) probeert tevergeefs bij te sturen terwijl Dominic (Barry Keoghan) de boel weer tijdig in de war brengt. Tussendoor kondigt de geest van Inisherin het onheil aan.

'Er is geen plaats meer voor saaiheid'. Een mini-ezel is het 1e slachtoffer. "Denk je dat God zich druk maakt op een mini-ezel". "Nee, dat is nu juist het probleem".

Een aangrijpende film. De Thaise familie hecht waarde aan het herinneren van de doden, terwijl ze tijdens elkaars leven maar weinig tijd aan elkaar besteden, totdat er een verdeling van een erfenis nabij is, dan dienen de kinderen zich weer zorgzaam aan. M maakt zich los van zijn game en gaat voor zijn zieke oma zorgen. Gaat het om de relatie of om het geld?

"De zonen erven het geld en dochters de kanker".

Grappige film met een geliefde Mary (Cameron Diaz). Wie wil haar niet.

Top om de helden van weleer in deze film te zien. Toch vind ik het geheel niet consistent. Soms stoer, dan komisch, vervolgens weer naief. De muziek is goed, maar past deze bij de film..ik heb zo mijn twijfels.

Inderdaad weinig humor, wel wat seksistische flauwekul in het begin.

Aardige actiefilm, ik heb me wel vermaakt. H (Jason Statham) overleeft alles maar zijn zoon niet. En ook Dana, de enige vrouw, niet. Het is meer voor mannen, al blijft daar ook maar weinig van over. 180 miljoen verdelen over 0 mannen. Het is eigenlijk minder voor mannen.

Christianne de Bruyn speelt als Willy Wolters of Antonia Brico een sterke vrouw die dirigent wil worden. Van alle kanten ontmoet ze tegenwerking (ook iets ingewikkelds met adoptie) maar het lukt tenslotte wel. Het is een lange film die niet altijd in evenwicht voelt. Sommige acteurs zetten teveel een typetje neer en het dirigentenwerk lijkt me toch wat houterig overkomen. Niet de muziek maar de dramatiek van de relaties worden in het voetlicht gezet.
Toch een fijne film op naar te kijken met dank aan het spel van Christianne de Bruyn.

Al snel mee gestopt om te kijken. Had er meer van verwacht vanwege de film uit 1996.
Deel 2 is het niet waard om deel 2 genoemd te worden.

Interessant artikel in de vk van 20 januari 2026, geschreven door Nick Muller over de film Metropolis van Fritz Lang uit 1927. Ik wist (niet meer) dat de film een verwijzing had naar 2026. Het blijkt in 1984 bij de restauratie van de film uit oogpunt van marketing te zijn bedacht. Anyway: de film zou verder zijn gebaseerd op de premisse dat wie uitbuiting ziet, haar wil beeindigen. Dit is inderdaad wat de zoon van de kapitalist in beweging zet, echter niet zonder zijn verliefdheid voor Maria. Zij is de enige vrouw in de film, een schoonheid, het ideaalbeeld van de moeder/vrouw (ze heet niet voor niets Maria), de enige die voor de arbeiders opkomt en ook nog een vervangen dreigt te worden door een robot. Mannen vinden zichzelf belangrijk, geven weinig tot geen ruimte aan vrouwen en van wat erover blijft maken ze een vervangbaar ideaalbeeld die zonder weerwoord en eigenzinnigheid doet wat de mannen willen. Alleen als de man verliefd wordt, geeft hij zijn rationaliteit op.
En nee, wie uitbuiting ziet, wil haar niet perse beeindigen. Het is tenslotte ook doelbewust veroorzaakt. Het gaat er vooral om het mechanisme zichtbaar te maken. Dat is met Metropolis goed gelukt. Alleen de afloop van de film is teleurstellend.
Wat het artikel dan weer interesant maakt is de analyse dat we niet meer in een wereld leven van dwang en uitbuiting maar van zelfexploitatie. Niemand verplicht de pakketbezorger om 's avonds 22.00 uur nog pakjes te bezorgen, terwijl hij zichzelf wijsmaakt dat dit vrijheid is. De uitbuiter en de uitgebuitene zijn dezelfde dezelfde persoon geworden. Het resultaat is niet een opstand, maar een burn-out.

Een soapkenner en of die het gelijknamige boek heeft gelezen weet over wie deze film gaat. Het is een pijnlijk verhaal en vooral vertelt van uit Esther (lees Isa Hoes). Dat kan ook haast niet anders want Bastiaan (lees Antonie Kamerling) is er niet meer en liet tijdens zijn leven en depressies maar weinig los. Althans zo komt het in boek en film naar voren, wat overigens heel begrijpelijk is, want passend bij het ziektebeeld. Al bij al een aparte situatie. Antonie was mogelijk bedekt narcistisch, kon alleen van zichzelf uitgaan en Isa Hoes kan naderhand alleen over haar eigen ervaring met Anthonie vertellen en schrijven. Het is gebeurd en eigenlijk weet ik nog niets.