Reacties

Prachtige film. "Er zijn geen geheimen in dit huis, anders is er schaamte. Er is geen schaamte in dit huis".

Ik moest de film in 2 etappes kijken. Mooi gekaderd beeld, ook met lommerrijke bomen. Op den duur vond ik het acteren toch iets te gekunsteld. En ja, er bleek toch een geheim in het huis te zijn, maar dan toch meer met verdriet dan schaamte als gevolg.

Wederom een zeer kritisch- humoristische filering van de VS. Vergelijkbaar met de 1e, daarom minder origineel.

Een zeer respectabele leeftijd. Op naar 8 jaar filmkijken💪

Lijstjes bijhouden van films die gezien zijn. Toch? Ik denk niet dat erveel zijn die verder komen. Alleen bij een levensverwachting van 150 maak je kans op verdubbeling😅. En dan te bedenken dat er elk jaar zo'n 10.000 worden gemaakt.

Een paar uitspraken in deze film hebben voorspellende waarde, maar diep gaat het niet. Feitelijk is het gewone vechtfilm om de kunsten van Van Damme te showen. Wat er gebeurt als dezelfde materie elkaar ontmoet is bedroevend slecht voor het verhaal. Ook de vechtscene daarvoor, op en rond het 'spookhuis' was niet best. Er zijn geen twee vrouwen die met elkaar praten, de vrouwen die wel praten zijn alleen met mannen bezig of met gered worden.

Volgens was dit je 25.000ste film die je hebt gezien. Indrukwekkend bijzonder veel, ik vind het een felicitatie waard.

Met je eens. Putin is bezig om dode dictators als Stalin weer op een voetstuk te zetten, waarschijnlijk omdat hij in de geschiedenis graag in een rijtje wil staan. Het enige rijtje dat hem past is die van potentaten en massamoordenaars, dat gaat hem lukken.

Denk je niet dat de uitverkiezing van Abdulmanov gemanipuleerd is?

Klopt!. Ik pas het aan.

Vanaf dat moeder en kind zich bijna dood rijden op een splitsing herinner ik me de film weer. De meeste actiefilms lijken allemaal op elkaar, dus niet makkelijk ze uit elkaar te houden. Altijd fijn op een film met Harrison Ford te zien en Sean Bean speelt de schurk met overtuiging maar eigenlijk te wraakzuchtig, teveel een psychopaat, waardoor het verhaal op veel punten te vergezocht is. Maar misschien valt dat pas op na 2 of 3 keer zien. In ieder geval kijkt de film lekker weg.

Alice Guy-Blancé?

Volgens mij met muziek van Neil Young.

64 afleveringen? In die tijd die daar voor nodig is, kun je 20 tot 30 films zien.

Een sprookje. Moorden moeten met moderne technieken worden opgelost. Crane gaat het proberen maar komt toch in een wereld met een heks en een (haast) onthoofde Henk op een paard die samen uit een dode boom springen. Daar is niet tegenaan te wetenschappen. De film is in een blauwtint gefilmd, een soort schemerzone. De aandacht wordt goed vastgehouden, filmthechnisch allemaal oke. Voor het plot moet teveel op het laatst worden uitgelegd en verder heeft het geen enkele betekenis.

Of Ladybird, ladybird. Ooit mijn 1e kennismaking met Ken Loach.

Actueel drama van Ken Loach, helaas matig geacteerd.

Terwijl het nog maar zijn 2e speelfilm was.

Hard, harder, hardst. De coole Turkish (Jason Statham) zit midden in de shit in een verhaal rond een supergrote diamant. Heerlijk plastisch geweldig én goede Britse humor. Film wel eens eerder gezien, zoals dat soms gaat. De tweede film van Guy Ritchie.

Vanaf het begin een ongemakkelijke film. Het kan niet goed aflopen. Het is een manier van vakantie vieren die voor Tara niet goed uitpakt. Lekker los gaan met alcohol en op de dansvloer, tussendoor steeds bijkomen op een toilet waarbij de slecht zittende kleding moet worden beoordeeld, de opmaak hersteld, het gezicht weer in de niets aan de hand plooi wordt getrokken: de confrontatie met de leegte van het leven. Ondertussen ook nog het bestaan met sex bewijzen en zo door een jonge man misbruikt te worden. Het is een slechte combinatie: je laten verdoven op vakantie in een hitsige omgeving. Het is allemaal goed op de film gezet. Het lijkt erop dat de onvrijwillige sex het enige punt is, terwijl het hele vakantieverblijf met het er naar toe vliegen, de meldpot van alleen maar jeugd, de overmatige alcohol en het jezelf steeds moeten bewijzen: dat is de hel.
Volgend jaar weer, goed vooruitzicht🫣

Mooi Schotland. Het weer zit er niet altijd mee. Joan Webster (Wendy Hiller) wil naar een noordelijke gelegen eiland om daar te trouwen. Een beetje op z'n kafkaiaans komt ze er nooit aan. Bij de beste poging met een boot komt deze in slecht weer, sterke stroming en wordt er een verwoestende draaikolk net op tijd ontkomen. Voor dit tijd knap gefilmd. Niet alleen het weer, maar ook de liefde voor een andere man (Roger Livesey in de rol van Torquil) houdt haar op het vaste land. Ik ben niet onder de indruk van het acteren en hrt lukt de regisseurs niet om voldoende spanning te creeren.

Jack Black kan behoorlijk irriteren, maar talent genoeg voor fraaie mimiek, elastieke bewegingen en muzikaliteit wat ogenschijnlijk speels wordt gebracht. Je moet er van houden, maar het is wel goed gespeeld en goed gebracht. Oké. De kinderen en ook Dewey (Jack Black) willen er allemaal wel een keer mee stoppen. "Ze zullen me dik vinden". "Je zingt als Aretha Franklin, je moet door" "Oké". Met een kleine peptalk, gevolgd door een droog oké gaat het feestje steeds weer door.

Schattige verfilming van naieve man of naieve verfilming van een schattige man. De film berust op feiten, maar zal vast op allerlei manieren zijn aangedikt en geromantiseerd zoals de getormeerde, alcoholische en rokende trainer van Eddie. Eigenlijk volgt de film een bekend script om emotie op te wekken.

Geweldige film, lang geleden gezien, maar blijkbaar niet in de FilmVandaag fase. Hierbij alsnog een dikke negen.

Twee kussende en ruziemakende krullebollen. Mager verhaal, opgeklopte emotie van vrouw die heel goed kan dansen maar dat ontkent totdat een ze auditie doet voor sigaarrokende en snuitende jury.
Verder prima muziek en dans. Film liftte ongetwijfeld mee op de hype van Saturday Night Fever, Grease en Xanadu, wel met extra sausje bloot. In latere jaren pakt regisseur Adrian Lyne met prima films uit, met name The Jacobs Ladder.

Pijnlijk om te zien. Van nabij vergelijkbare situatie meegemaakt. Charlie is een intelligente man, maar is zich door verdriet van verlies dik gaan eten en beweegt zich als een walvis door zijn huis, gelegen op een 1e verdieping van een soort motel. Hij oogt als de Goblin King uit door Peter Jackson verfilmde The Hobbit. Het verhaal is gebaseerd op een toneelstuk wat het begrijpelijker maakt dat het op één locatie is, de andere acteurs in en uit lopen (of aanstalten maken om te gaan, dat niet doen of worden tegengehouden) en iedereen telkens van de ene in de andere emotie schiet. Charlie wil niet geholpen worden en niet naar een ziekenhuis. Dat is wel te begrijpen. (Nb. Hij kan niet op eigen kracht en zou met de brandweer uit zijn huis getakeld moeten worden om dan in het ziekenhuis te horen dat ze hem niet kunnen helpen. Alle organen zijn beschadigd en bij slapen op bed drukt het lichaamsvet alle zuurstof uit de longen. Het kan niet lang meer duren). Charlie heeft het gewoon opgegeven en wil nog maar 1 ding: weten of hij minstens één ding in zijn leven heeft goed gedaan.
Tsja. Verder prima film en dito spel. Charlie vindt zichzelf walgelijk om te zien, geheel terecht en goed in beeld gebracht.

Er zit nog een apart shot in de film. Tijdens een dialoog tussen Charlie en en zijn dochter wordt er een keukenmes dwars in de rand van het aanrechtblad gezet. Dit kan alleen maar Ellie zijn die dat doet. Charlie zegt steeds dat Ellie goed is, maar dit beeld laat het tegendeel zien. Als ze inderdaad slecht is (hoor haar moeder, zie hoe ze doet), komt dit dan doordat haar vader haar op haar 8e heeft verlaten of haar niet meer mocht zien? Of is ze inmiddels zelf verantwoordelijk?