Reacties

Een soapkenner en of die het gelijknamige boek heeft gelezen weet over wie deze film gaat. Het is een pijnlijk verhaal en vooral vertelt van uit Esther (lees Isa Hoes). Dat kan ook haast niet anders want Bastiaan (lees Antonie Kamerling) is er niet meer en liet tijdens zijn leven en depressies maar weinig los. Althans zo komt het in boek en film naar voren, wat overigens heel begrijpelijk is, want passend bij het ziektebeeld. Al bij al een aparte situatie. Antonie was mogelijk bedekt narcistisch, kon alleen van zichzelf uitgaan en Isa Hoes kan naderhand alleen over haar eigen ervaring met Anthonie vertellen en schrijven. Het is gebeurd en eigenlijk weet ik nog niets.

Geen makkelijke film, wel een echte arthouse. Over door zwaar beschadigde Joodse overlevers uit het concentratiekamp van de 2e WO.
Helaas moet Lazslo (Adrien Brody) zijn acteren vorm geven door continu te roken, dan wel een sigaret op te steken. Vervolgens lukt het me ook niet om hem sympathiek te vinden.
Lange zit. Het schuurt en kraakt, met veel ongemakkelijke momenten. De hele lichtkoepel van het huis van Harrison Lee van Buren (Guy Pearce) dondert uit de takel, maar alleen de schade aan de dakgoot zou het probleem zijn. Lazslo slaapt in een daklozenopvang, staat op een onwezelijke plek zonder duidelijk doel kolen te scheppen en heeft toch een opdracht voor een bowlingbaan. Vervolgens wordt hij 'ontdekt' en krijgt meteen een megaopdracht, waarvan de bedoelde schoonheid nergens echt goed in beeld komt (of niet op mij overkomt).
Het is een omlijsting van een grotere premisse die de regisseur voor ogen heeft, het ergert ook.
De architectuur van Lazslo Toth is die als gelijk aan een mausoleum, de unheimlichkeit van een concentratiekamp. In tegenstelling tot zo'n kamp is er in de ontwerpen wel een opening naar het licht. Dat is fijn maar niet genoeg om het harde en desolate van beton voldoende te verzachten.

Een film uit 1961 van Stanley Kubrick waarbij hij niet volledig zelf het voor het zeggen had. Hij was niet tevreden met het eindresultaat. De film is in latere tijd meerdere keer gerestaureerd en aangevuld met eerder weggelaten scenes. Ik heb nu de gerestaureerde versie van 2015 gezien.
Misschien zou Kubrick er zich beter in hebben kunnen vinden. Het is al bij al een hele zit van meer dan drie uur die vooral naar het einde toe een goede veldslag kent, de beste dialogen en betere acteerprestaties, bijv Jean Simmons.
Persoonlijk vind ik Kirk Douglas wat te statisch spelen, zeker bij het uitspreken van semi-poetische teksten.
Het eind van de veldslag is heftig verbeeld. Ook oude mannen, vrouwen en kinderen zijn niet gespaard (zo zal het leger toch niet zijn samengesteld?).

Stanley Kubrick zelf heeft zich van de film gedistantieerd. Het schijnt zijn enige film te zijn waarbij hij geen volledige zeggenschap had. Weet je wat hem tegenstond?

Mooi geënsceneerde film. Het is een musical waarbij de toon aanvankelijk licht is maar dan volgt er een dreiging van een pogrom.
"Fijn dat God de Joden als volk heeft uitverkoren, maar mag het af en toe geen ander volk zijn?"

Heb je ook ruimte om naar een andere mening te luisteren?

Ik ben het met je eens! Het lukte mij wel om de film in één keer te bekijken. Alleen ergens in een dialoog met Marlene Dietrich zakte het even in, verder aaneengesloten sterke film.

Veel beter dan in deze film kan het niet worden gezegd en verbeeld. Zelfs gewone en capabele mensen kunnen zichzelf misleiden tot het plegen van misdaden.
Het punt waar het om draait is: "de beschuldiging is die van bewuste deelname aan een landelijk door de overheid georganiseerd systeem van wreedheid en onrecht in overtreding van elk moreel en juridisch principe die in alle beschaafde landen bekend is".
En ja: er zijn ook andere (landen) verantwoordelijk voor wat er in Duitsland gebeurd is. Maar dat neemt de verantwoordelijkheid voor strafbare daden niet weg, zeker niet als het gaat om de moord van 6 miljoen joden of meer. Janning (Burt Lancaster) zoekt aan het einde bij rechter Haywood (Spencer Tracy) nog enig begrip, maar krijgt de kous op zijn kop: je was al schuldig bij de eerste veroordeling waarbij je wist dat de persoon onschuldig was.

Geinspireerd door The Border:
Grenswacht Greg Bovino is bijna letterlijk het gezicht van Amerikaanse deportatieacties
https://www.volkskrant.nl/buitenland/grenswacht-greg-bovino-is-bijna-letterlijk-het-gezicht-van-amerikaanse-deportatieacties~b89704e8/

'Stel dat er een systeem buiten de wet is opgezet, maar er geen bewijs is'. Mohamedou Ouid Slahi (Tahar Rahim) beroept zich op de wet maar ondervindt dat Amerika op basis van het opwekken van angst regeert. Het is vandaag de dag nog erger. De leugen wordt toegepast als waarheid. ICE mag mensen die niets doen doodschieten, vervolgens wordt de media overspoelt met onjuiste, verdraaide informatie.

Een soort van katje beleefd avonturen. De hond is liever dan gedacht, zijn baasje juist niet. Gelukkig vinden ze samen nieuwe baasjes.

Grappig! Wie het laatst lacht, lacht het best.
Het filmpje duurt maar 3 minuten dus niet meer dan een 7.

Veel aparte druk gemonteerde actie waar je van moet houden. ' Shoot the fly'. Met een opeens veel geld op de bankrekening kun je je veel meer man voelen. Vervolgens nog ff aan het werk om een goede moordenaar te worden. Gelukkig zijn er herstelbaden en vliegen kogels in een boogje.

Een soort schildersanimatie. Prachtig! Het doet me denken aan het werk van Matisse.

Apart verhaaltje met drie verhaallijnen. Relatie, vriendschap en een ontmoeting met bootvluchtelingen. Alle drie even aangeraakt, met open uitkomst.

100 jaar disney wordt gevierd met een animatie in de studio. Als mensen er niet zijn, komt in Toy Story het speelgoed tot leven, hier komen alle disney figuren uit de schilderijen in de disneystudio tot leven voor een groepsfoto. En natuurlijk hoort dit filmpje in de top 100 van korte animatiefilmpjes maar niet in die van lange speelfilms.

Geinig. Met de humor van Tom & Jerry.

Cute. De menselijke emotie op een strandplevier plakken.
En ook kort. Niet te waarderen in vergelijking met grote speelfilm.

Prettig veel avonturen in deze animatie. 'De dingen die ik ga doen'. Maar ook: "Juist de saaiste dingen herinner ik me het best".

Zeer vermakelijk. Ook speelgoed is in staat tot dictatuur. Kijk deze film tot en met de aftiteling.

Naturel gemaakte film met echte mensen. Tegelijkertijd een mooie reis door delen van Polen.
"Als je ergens binnenkomt, verlicht je de ruimte. Waarom schijt je het vervolgens vol". Het is vanwege een dieperliggende pijn, die niet lijkt geheeld te kunnen worden, hooguit begrepen. Iedereen heeft pijn maar gaat er verschillend mee om. Benji raakt de reisgenoten met zijn opmerkingen, maar is met zijn gedrag ook vreselijk irritant. Een soort grote bek en arrogant, zelf niet bereikbaar, behalve als hij complimenten krijgt of een klap in zijn gezicht. Wat ziet hij in het laatste shot?

In grote lijn eens met je reactie, behalve in het stuk over de poging over jaren om Rubia vrij te krijgen. Het is toch al vrij snel onofficieel duidelijk dat hij vermoord is. De film maakt een tijdssprong tussen het verlaten van het huis en de ontvangst van de overlijdingsacte. Toch?

Aangrijpend. Eén man wordt in het Brazilie van de jaren 70 met onbekende redenen, opgepakt, gemarteld en vermoord. Zijn lichaam is nooit gevonden, de overheid heeft jarenlang verantwoordelijkheid ontkent. Deze film laat zien hoe een famliiesysteem hierdoor psychologisch wordt ontwricht. Het is ook een film met mooie auto's uit de jaren 70 en een familie met mooie mensen.

Vlak voor zijn overlijden perst David Bowie er nog een prachtig album uit. De docu probeert de hele carriere met de ups and downs te vatten. Veel gepraat, weinig muziek en weinig Bowie. Toch een aardige impressie.

Speelgoed bestaat alleen met de liefde van kinderen. Maar wat nu als kinderen groot groeien? Of als het niet gekocht wordt en in de doos blijft?

Spaarvarken roept uit: "Niet meer kijken totdat mijn kurk er weer inzit."
En zo zitten er meer leuke grappen in! Ook de bloopers aan het eind zijn vermakelijk. Ik had graag alle buzzlightyears in actie gezien.