Reacties

Zou Roman D. deze film gezien hebben?

Weer een mislukking van Ben Wheatley. Het is het allemaal net niet. De knulligheid van de inwoners van het stadje is zelf knullig, de humor komt zelden aan en het over the top geweld is zielloos en slaapverwekkend. En dan zijn er nog de verplichte oneliners die coolheid moeten toevoegen maar zoals gebruikelijk vooral onnatuurlijk en genant klinken.

Spannende film, die voor een klimleek als ik geloofwaardig genoeg was.
Maar ik zou graag commentaar van een Brette Harrington of Alex Honnold zien. Kan die laatste misschien wat bijverdienen na het volgens eigen zeggen 'beschamend kleine bedrag' dat hij van Netflix kreeg na zijn Taipei beklimming.

Aardige horror. Niet erg origineel, veel elementen van films als o.a. The Exorcist, Hereditary en zelfs The Silence of the Lambs zijn te herkennen, maar onderhoudend genoeg. Regelmatig gegrinnikt wat in mijn geval bij horror geen slecht teken is.

Trage, ietwat deprimerende film, met veel grauwe en donkere tinten over een overleden moeder en zoon die samen door Colombia trekken en daarbij de ook overleden slachtoffers van de zoon tegenkomen die tijdens zijn leven bloedbaden aanrichtte onder vermeende FARC aanhangers. Veel dialogen over schuld en vergiffenis. Je moet er voor in de stemming zijn zeg maar. De mensen waar ik mee in de zaal zat waren dat duidelijk niet en verlieten één voor één de zaal. Voor mij typisch zo'n film die ik achteraf meer kan waarderen dan tijdens het kijken zelf.

Matige docu over de niet onsympathieke Frank de Ruwe. De animaties die ongetwijfeld zijn bedoeld om de streetart sfeer te benadrukken voegen niets toe en leiden vooral af.
Van: 'De drijfveer erachter is serieuzer dan het lijkt', uit de tekst hierboven heb ik niets kunnen vinden. De enige drijfveer die een rode draad in de film vormt is de zoektocht naar meer geld verdienen. Frankey wil graag een 'echte' kunstenaar worden wat vooral lijkt te betekenen 'Hoe word ik van een 20.000 euro kunstenaar, een 2 of 3 miljoen kunstenaar?' Dat leidt dan oa tot sneue taferelen waarbij hij zich in een onooglijk en onhandig pak hijst tijdens de verkiezingscampagnes van 2024 in de VS om zich zo in de kijker te kunnen spelen van de Amerikaanse media. Hij realiseert zich na de winst van Trump gelukkig wel dat het nogal ongepast was. Verder leukt hij nog een strandhuis op, wat de absurde prijs van 10 miljoen mede moet kunnen rechtvaardigen. Ja, we're living the hyper kapitalistische dream jongens. Of zoals Frank zou zeggen: 'lekker man'

Een dikke 7 voor de lef van de uitvoering, maar uiteindelijk een mager zesje door de slaapverwekkende boodschap, de ook door Jvh genoemde ietwat langdradige herhaling en een persoonlijk gebrek aan interesse voor ouderschapsverhalen.

'Tediously boring' sounds like one of the aspects of parenthood to me.

Abstracte, maar in de kern niet erg originele kijk op het vaderschap.

Ik maak uit je tekst op dat je de serie als propaganda voor de Oekraïense kant ervaart? Wel grappig, want ik lees net een artikel waarin de serie als een verlengstuk van Russische propaganda wordt gezien:
https://www.nrc.nl/nieuws/2026/03/27/thomas-erdbrink-is-onze-man-a4924145
Zonder abonnement te lezen via
https://archive.is/oHDZY

Borgli is wat mij betreft één van de interessantere regisseurs van dit moment en ook The Drama stelt niet teleur. Slim, origineel en urgent. Grappig en intrigerend. Met een kwalitatief hoogstaande beeldtaal en goede acteurs wist de film me op een klein dipje na van het begin tot het eind te boeien. Hoewel het einde van mij wel wat uitgesprokener had mogen zijn.
Na de afgelopen maanden vooral middelmatige, niet bijster boeiende films te hebben gezien die stuk voor stuk aanvoelden alsof ik het allemaal al honderd keer had gezien begon ik zelfs al te twijfelen aan mijn liefde voor film. Maar er is nog hoop bewijst Borgli.

Prima biopic waar ik me niet helemaal aan over kon geven omdat het ook een typische crowdpleaser is waarin veel personages nagenoeg perfecte mensen zijn. Verder boeiend genoeg.

Origineel in zijn lichtvoetige benadering van het sciencefiction genre, al zou ruimtefiction de lading beter dekken. De wetenschap slaat nergens op. Gebaseerd op een boek van de schrijver van 'The Martian' was dat voor mij persoonlijk nogal een teleurstelling.

Net als latevogel ben ik dol op 'ruimtereisfilms'. En een tweede keer kijken, nu een kleine tien jaar later, is geen reden om hem van mijn watchlist te halen. Wel twee enorme ergernissen die ik toch even kwijt moet. Systeemcomputers die interactie met mensen voeren op een niveau van een chatbot begin 21ste eeuw, maar wel een (verder functieloze) barman robot die de huidige AI functies overstijgt? Onvergeeflijk is de scène waarin een bewusteloos persoon onder water bij kennis komt. Dat was bij het Nederlandse gedrocht 'Invasie' uit 2024 reden genoeg om op te staan en weg te lopen

Uitstekende film, al leiden de overeenkomsten met klassieker Heat regelmatig af.

Waar heb je deze film gezien?

Geforceerd luchtige film over depressie en de afdeling psychiatrie in een ziekenhuis. De depressie waaraan het hoofdpersonage lijdt is zo atypisch dat ze er een nieuwe term voor in de DSM zouden moeten introduceren. Op het eind wordt nog even terloops een opmerking gemaakt waaruit op te maken zou kunnen zijn dat de hoofdpersoon eigenlijk manisch depressief was (de pieken zullen wat lager zijn en de dalen minder diep), maar dan zou de plank helemaal misgeslagen zijn. Aan de acteurs ligt het niet. Die laten in de afzonderlijke scenes zien in staat te zijn een behoorlijk scala aan emoties te vertolken. Het probleem is de regie en vooral het script.

Deze moderne versie van Bonnie & Clyde met een pietse feminisme erin verwerkt heeft niet heel veel meer vandoen met het klassieke Frankenstein verhaal, wat prima is wat mij betreft. Het is ook een film die meer aansluit bij de verwachtingen die ik destijds had bij het teleurstellende 'Joker, Folie a Deux'.

Met Jeanne Calment; in 1875 geboren en overleden in 1997. Ze heeft Vincent van Gogh ooit ontmoet in haar woonplaats Arles. Raar idee: Ik had op mijn 27ste iemand kunnen spreken die Van Gogh nog heeft gekend.

Op zoek naar de gelijknamige short van Michael Shanks kwam ik dit filmpje tegen. Uitermate amateuristisch (denk toelatingsexamen filmacademie waarbij de toelating verre van zeker is) zonder enige spanning. De plotbeschrijving hier boven is tien keer spannender dan het filmpje zelf. Het acteren is waardeloos en hoewel het 'verhaal' zich afspeelt in het Kenia van 1601 is op een gegeven moment gewoon een grote betonnen constructie op de achtergrond te zien. Daar staat dan wel weer tegenover dat ik de volle 11 minuten heb uitgezeten ... terwijl ik het filmpje van Shanks dat duidelijk professioneler is al snel heb weggeswiped. Gratis te zien op YouTube.

Alles zo vet aangezet (met name de muziek en fotografie) dat het geheel op mij eerder komisch overkomt dan dramatisch.
(gezien in Cine Albeniz; de enige niet nagesynchroniseerde film die er draaide)

Persoonlijke notitie: aangeraden op de Caminito del Rey omdat er een scene inzit die zich daar afspeelt.

Inderdaad een flauwe horrorkomedie, maar goed voor een paar keer grinniken en geen grote ergernissen.

Hebben we hier te maken met een Manic Pixie Dream Man? Het personage Yann lijkt vooral te functioneren als katalysator voor de ontwikkeling van hoofdpersonage Sooha. Kalme film die ruimte laat voor verschillende interpretaties.

Behoorlijk over the top, maar wel grappig. Vervelend is wel dat me voor het eerst dat ding op McAdams' linkerwang is opgevallen en daar zal ik vanaf nu voortdurend naar zitten staren of hard mijn best voor moeten doen er vooral niet naar te kijken. Gevalletje 'once you've seen it, you can't unsee it'.