Reacties

Gezien in Tirana's Kinema Millennium met ietwat dof geluid waardoor ik zeker meer dan de helft niet heb verstaan. Nou denk ik eerlijk gezegd niet dat ik veel heb gemist. En wie heeft in hemelsnaam de kleding voor de personages uitgezocht?

Met name in het begin erg grappig. Aan de lange kant en zeker niet zo interessant als Parasite. Deed na verloop van tijd meer aan Okja denken.
Waarom Ruffalo's personage Kenneth Marshall soms wordt uitgebeeld als Trump is mij niet duidelijk. Er wordt verder nauwelijks iets mee gedaan. Maar misschien voelt dat ook wat mager omdat de huidige realiteit zoveel vreemder dan fictie is.

Niet erg goed of origineel, maar bij tijden wel vermakelijk. Heb regelmatig gegrinnikt. Tegen het einde gaat het allemaal wel vervelen en wordt het ook minder grappig.
Wat mij betreft meer komedie dan horror trouwens...

Persoonlijke notitie waar verder niemand iets aan heeft.
Gezien in Lissabon; Cinemas NOS Alvaláxia. Al snel in slaap gevallen. Mede daardoor en doordat ik afgeleid was door mijn ingeving om een maand Portugese les te volgen heel weinig vd film meegekregen en er nauwelijks iets van begrepen.

Na Metoo en films als Babygirl interessant om deze klassieker uit 1967 te kijken.

Een nieuwe Nederlandse genrefilm dacht ik. Helaas, gewoon weer een typisch Nederlandse komedie gericht op het intellectuele niveau van een 8 jarige. Met acteerwerk dat ik de Nederlandse school ben gaan noemen: zwaar overdreven en debiel. Leuk misschien als een cliniclown het doet, of als leerstof bij het begeleiden van zware autisten die geen emoties in gelaten kunnen herkennen, maar het zou eigenlijk verboden moeten worden in films. Met name Daniel Kolf blijkt een vertegenwoordiger van de stijl en hij komt dus op mijn te mijden lijst.

Leuke short. Gratis gezien op https://cinemakers.eu/short/Netflix_Chill

Gezien zonder enige voorkennis was dit een aangename verrassing. Redelijk origineel, met veel gevoel voor timing gefilmd en een mooie mix van grof en subtiel. De zelfingenomen glimlach van Quaid die om zijn eigen grapje lacht als hij tegen Thatcher zegt: 'I know this is a lot to proces', is goud waard. Een 8 is aan de hoge kant en vooral een waardering voor de entertainment waarde.

Hoewel je het einde al van ver aan ziet komen is het idee en de uitvoering origineel genoeg om een 8 te krijgen. Wat mij betreft boeiender dan The Substance, óók van Fargeat. Gratis te bekijken op YouTube.

Heerlijk absurdistische kortfilm. Alleen het einde komt wat uit de lucht vallen. Had langer mogen duren. Te zien op vimeo.

Schitterend gefotografeerd liefdesverhaal met veel pathos. In het Rusland onder Chroetsjov was er na de dood van Stalin voor het eerst ruimte voor meer genuanceerde verhalen die niet alleen maar in het teken van de staat stonden. Ook nu nog zeer de moeite waard.

Het label horror is hier behoorlijk misleidend. Ik had nl een soort van elevated horror verwacht, maar daar is geen sprake van. Het is een volbloed drama over het moederschap met als insteek dat het moederschap eigenlijk iets beestachtigs is.
Het is me niet helemaal duidelijk wat de doelgroep is. De film is te vreemd voor de gemiddelde jonge moeder en te gezapig voor mensen zoals ik die graag originele genre films zien waarin grenzen worden opgezocht en niets hebben met het moederschap. Hoog opgeleide moeders die Adams gedrag 'lekker gek' en opstandig vinden misschien?

Twee keer op het cijfer 6 gedrukt, maar steeds pakte de site een 7. Omdat ik zelf een 6.3 of iets dergelijks in gedachte had laat ik het maar zo...

Geen hoogvlieger deze 'thriller in the sky' van Mel Gibson. Je hebt het allemaal al eens gezien en van Gibson mag je meer verwachten. Vermakelijk is het wel. Wahlberg schmiert er vrolijk op los en het kijkt makkelijk weg. Topher Grace is de zwakke acteerschakel, maar wat maakt het uit. Popcorn erbij en lekker onderuit zakken.

Één bal van NRC recensente Dana Linssen. Nou is zij zo ongeveer de meest pretentieuze van de Nederlandse filmrecensenten (Met Kevin Toma van de VK op een mooie tweede plaats), dus daar trekken we ons niet veel van aan. Maar het moet gezegd worden, op bepaalde momenten is de film erg slecht. Zo slecht dat het weer leuk wordt. Dat is met name het geval in de serieus bedoelde 'emotionele' momenten. Die zijn vaak ronduit hilarisch. Daarnaast zijn er ook heel aardige scenes en de insteek is weliswaar verre van geniaal, maar ook zeker niet enorm afgezaagd. Al met al heb ik me uitermate vermaakt.

Oh echt, wanneer was dat? Ik meen heel duidelijk Brussel te hebben gehoord toen de actie zich daar afspeelde. Juist omdat ik visueel was afgeleid. Er was later ook nog een vermelding van de vlucht vanuit Afrika richting België. Kan me niet meer herinneren welke steden daar werden vermeld. Tegen die tijd was mijn interesse al flink gedaald...

Brussel!

Pretty Woman Sean Bakerstyle. Geen sprookje dus, maar een met behoorlijk wat humor gebrachte rauw realistische vertoning die toch vooral weer Baker's voorliefde voor de onderkant vd maatschappij belicht. Voorzover ik weet hebben de Nederlandse distributeurs Baker pas voor het eerst een plekje in de bioscoop gegund met zijn zesde film The Florida Project. Net als opvolger Red Rocket zeer de moeite van het kijken waard en dan nu weer deze heerlijke Palme d'Or winnaar. Ik zeg: 'Tijd voor een retrospectiefje beste mensen van Eye...'

Aardig, maar ook wat langdradig drama over geheimen. En wat is nou eigenlijk de boodschap? Ik kon het er niet uithalen. Daarnaast had ik persoonlijk nogal wat moeite met Rosellini die me op het einde in haar ouderdomsvermomming erg aan Tommy Wiseau deed denken. Het was leuk geweest als ze tijdens haar speech 'You're tearing me apart Pietro!' had geroepen, maar helaas...

Doorsnee arthouse dramedie die ook meekan in de wat grotere commerciële bioscopen. Mij deed het allemaal zeer weinig. Ik voelde hooguit wat ergernis bij het kijken naar (het personage van) Kieran Culkin. Als je de film niet kunt zien met een of ander bioscoopabonnement, dan kun je je geld beter besteden. Héél mager zesje.

Mooie film met ontroerende momenten, maar ik ben toch minder enthousiast dan de rest.
Het begin is heel sterk waarin de kat ook echt een kat is maar vanaf het moment dat de dieren zelf hun boot gaan besturen, sluipt het antropomorfisme er toch steeds meer in. Het voelt een beetje alsof ze niet konden kiezen tussen een echt dierenverhaal en een standaard antropomorfische animatie waarmee de bioscopen worden overspoeld.
Daarnaast zien delen vd animatie eruit alsof ze 25 jaar geleden gemaakt zijn. Dat geldt met name voor de dieren (de hoofdpersonages iig) zelf. Of het een financiële kwestie of een artistieke keuze is geweest durf ik niet te zeggen, maar het leidde mij wel af van het verhaal. Als je daar allemaal geen moeite mee hebt, zie het eerste deel van mijn eerste zin.

Geen geweldig script, met veel ietwat ranzige grapjes dat in de verkeerde handen een ramp van een film had kunnen worden. Maar Superbad heeft een Supercast die er met zijn allen toch iets gedenkwaardigs van weten te maken. Inmiddels terecht een moderne klassieker in het genre. Mocht ik ooit nog eens een vals identiteitsbewijs laten maken dan zal ik daarna met trots zeggen: I am McLovin...

Wie zich het beroep en de naam van het karakter dat gespeeld wordt door Harvey Keitel in Pulp Fiction nog herinnert kan de titel van deze film duiden. Aardige chemie tussen Pitt en Clooney inderdaad en laten we vooral Austin Abrahams niet vergeten die het ook heel aardig doet. Verder stelt het allemaal bar weinig voor en het is begrijpelijk dat hij in Nederland zonder omweg door de bioscoop rechtstreeks op streamer Apple tv is verschenen.

Veel moeilijke en intense blikken van en naar Hanks, die als zeer rechtschapen maar moeilijk toegankelijke kapitein veel commando's rondroept en regelmatig uit de bijbel citeert. Het kon mij nauwelijks boeien.

Wat zijn Supes?