Reacties

Best een aardige film noir. Wederom spelen na effecten van de oorlog mee, maar deze keer alleen ergens op de achtergrond.

De sfeer is goed (al had die van mij wat dikker aangezet mogen worden), het spel en de montage ook, en het verhaal wel aardig, maar erg bijzonder wordt het niet echt.

De soundtracks viel me af en toe positief op. Niet zozeer echt helemaal geweldig of zo, maar wel goed, mooi en passend.

Goed te genieten als je van de stijl houdt, maar er zijn zeker ook betere noirs gemaakt in die tijd. Oh, en echt heel noir is deze uiteindelijk niet.

Voldoende plus.

Best een aardige misdaad noir, maar een beetje simpel qua verhaal, vond ik.

Het was goed gedaan allemaal, keek lekker weg, en had de grimmige, rauwe noir sfeer, inclusief femme fatale (maar zonder broeierige prive detective), maar net wat recht toe recht aan voor mijn smaak.

Toch wel genoeg voor een voldoende plus.

Deze wat rommelige B-horrorflick van Italiaanse makelij viel bij mij, ondanks de vrij slechte en wat onsamenhangende productie, vrij goed in de smaak. Duidelijk beïnvloed/geïnspireerd door The Exorcist (1973), maar toch met een iets ander verhaal en andere smaak.

Er is veel op deze film aan te merken, het is niet best gemonteerd, beeld en muziek past soms slecht bij elkaar (soms ook juist goed, met toffe seventies muziek), de spelers zijn soms wat houterig of onnatuurlijk, met name de kids, en sommige elementen en gebeurtenissen lijken een beetje uit het niets te komen. De, niet altijd even goede, Engelse nasynchronisatie maakte het niet beter. Of juist wel..?

Er waren wat goede, maar onverwacht komende, of er schijnbaar een beetje los bij hangende, effecten die ik best tof vind. Het waren misschien wel juist die soort van klungelige, wat wringende, niet zo soepel lopende dingen die de film een aparte sfeer geven die ik leuk vond.

Ik weet niet wat het precies allemaal was, maar voor seventies Italo B-horror vond ik dit een leuke.

Voldoende met een aardige plus.

Een echte film noir, deze. En best een goede ook. Goede sfeer, goed gespeeld, en goede, passende muziek.

Het verhaal -duidelijk met de nasleep en traumas van de oorlog als thema- is goed, maar niet heel ingewikkeld. Dat waren de verhalen toen bijna nooit. Het gaat dan ook veel meer om de kleine dingen, persoonlijke beleving, het drama, de sfeer en opbouw van de spanning.

Verwacht trouwens niet het gebruikelijke soort noir met een broeierige detective en een femme fatale. Zo'n eendje is het niet.

Als je de smaak van fourties noir films kun waarderen, dan is dit geen slechte keuze.

Ruim voldoende, wat mij betreft.

Wel een aardig filmpje, zo in de stijl van de jaren twintig van de vorige eeuw. Het is een fan filmpje, dus geen productie met veel geld en proffecionals erachter, dus we mogen er ook niet snel over klagen. Maar dat hoeft gelukkig ook niet want met dat in het achterhoofd is het resultaat heel zo slecht nog niet!

Ik vind het in het begin wel wat warrig, en niet gelijk makkelijk te volgen, met al die verhalen in het verhaal, maar op een gegeven moment begreep ik die structuur wel, en ging het goed.
(Goed hè? Hoe ik toch meteen met een klacht begin..)

Vooral tegen het einde was het wel leuk gedaan vond ik. Met wat inventive goedkope trucage/effecten hadden ze er wel wat van gemaakt.

Het geheel heeft ook qua tempo en dergelijke wel veel van een 20er jaren zwart wit film, dus als je dat niet kunt waarderen is dit niets voor jou.

De muziek was prima, en had soms wat leuke accenten, maar had iets beter gekund denk ik. Met iets meer dynamiek bijvoorbeeld. Maar, zoals ik begon, het is een fan gemaakte film en vanuit dat oogpunt behoorlijk goed gedaan!

Voldoende met een plus.

Ik ben het helemaal met latevogel hierboven eens. Prachtige film! Een fantasy mystery drama, zou ik het noemen.

Hij heeft een goed, en lekker origineel verhaal, vreemd, mysterieus, soms spannend en eigenlijk ook best wel een soort van deeply romantic (zonder glazuurlaag) en touching. Goed opgebouwd en prachtig onvouwen.

Ik vond het allemaal erg goed gespeeld en het voelde bijna alsof het echt zou kunnen gebeuren.

Heel passende, sfeerverhogende en originele soundtrack.

Grappig hoe deze film mij af en toe deed denken aan: "I am at your house right now. Call me..". Voor wie de referentie herkend. Maar dan echt heel anders..

En inderdaad ook wat op One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975) gelijkende elementen.

Goed plus.

Hoi @latevogel ! 🙂

Hoe gaat het?

Mooie reactie hierboven. Ik kan me er helemaal in vinden. Het is wel jammer dat je zoveel weggeeft voor de mensen die de film nog niet gezien hebben. Ik was in ieder geval blij dat ik je reactie zo lang geleden had gelezen dat ik hem vergeten was toen ik vandaag ging kijken.

Misschien een paar strategische spoiler knoppen plaatsen bij de lade en TR gebeurtenissen?

Tis maar een voorstel hoor, misschien zie jij het anders..

Ik ga nog een voorstel doen om de synopsis hierboven te veranderen.

Groeten!

Ja, leuke documentaire over Hergé en Kuifje, en het verband tussen die twee, zeg maar. 😉

We krijgen wat te horen over de geschiedenis van beide, en best wat persoonlijke dingen, maar uiteindelijk gaat de goede man niet écht met de billen bloot (wat ook niet echt een vereiste is, natuurlijk). Er blijft toch een soort van afstand, en dat is in zichzelf eigenlijk ook een inzicht in de man.

Ik ben best wat nieuws te weten gekomen over de ontwikkeling van en rondom Kuifje, die hier natuurlijk consequent Tintin genoemd wordt. En als ik de strips ooit nog eens ga lezen (onwaarschijnlijk, maar wie weet), zal ik dat zeker met andere, meer waarderende ogen doen.

Het geheel is in een goede passende vorm gegoten, met aardige beelden en muziek. We zien beelden van hem tijdens het uitgebreide interview in de jaren zeventig, dat naar ik begrijp ook -in door Hergé zelf behoorlijk gecorrigeerde vorm- is uitgegeven, maar helemaal duidelijk was het me niet in hoeverre dat computer gegenereerd was. Het lijkt echt, maar er zijn zeker ook nagespeelde elementen in.

Anyway, zeker voor fans best de moeite waard.

Ruim voldoende.

Waar heb ik dit eerder gezien? Het cijfer op IMDb vrij hoog voor een horrorfilm, en als je 'm dan kijkt is ie amateuristisch, zeer laag budget en nogal slecht. Oh ja, hier op Prime Video zijn ze echt goed in dat soort films.

De truc om daar doorheen te kijken is even zien hoeveel mensen er beoordeeld hebben: onder de honderd? Dan zijn het geheid de familie en vrienden die beoordeeld hebben en is er verder vrijwel niemand gaan kijken. Op IMDb zelf zie je dan ook vaak dat er een duidelijke uitschieter is van mensen die een tien of net iets minder gegeven hebben, en een van erg lage stemmen.

Grappig genoeg viel deze me nog mee en heb ik 'm zowaar uitgekeken ook. Niet echt iets origineels, of goede effecten of acteurs of wat dan ook, maar ergens toch een of andere charme die vandaag goed viel. Het was een soort van sjunesekrwa of zoiets. Moeilijk uit te leggen of weet ik veel.

Bijna voldoende.

In deze misdaad actie thriller blijft de sfeer alsof de film op tieners gericht is, maar er zijn onverwacht toch best pittige onderwerpen. Het verhaal is al vele malen gedaan, maar de verpakking geeft ook iets mee.

Tis zeker geen super film, maar als je de dikke eighties/vroege nineties sfeer kunt waarderen en dat grauwe toekomstbeeld, dan is deze nog best aardig. En Arquette, op wie ik in der tijd een dikke crush had, speelt nog een stukje mee. Niet zoveel ais ik gehoopt had.

De muziek was passend.

Ik weet niet zo goed wat nog meer te zeggen.

Voldoende plus.

Ik had dubbele gevoelens over deze film, het was allemaal wat veel pluche en gladjes voor me, maar de eerste paar lekkere commerciële pop-'punk' rocknummers die de dames playbackten* vielen bij mij onverwacht goed. Een soort van guilty pleasure, zoals dat eerste album van Kelly Osbourne: https://open.spotify.com/track/6l2JdUq3mM5F1pwXQ6uZaT (beter niet zomaar op je telefoon luisteren, want dan klinkt het voor geen meter, dus oordoppen of gewoon een goede speaker!).

En dat deed wat voor de rest van de film. Bovendien had het verhaal ook wel wat leuke kantjes, net als sommige van de, veelal ook wel erg flauwe, humor. Maar dus ook wel veel kaas..

En helaas waren niet alle nummers zo leuk. Verderop zijn er veel wat meer middelmatige songs.

(* Overigens lijkt het erop dat dat de acteurs wel behoorlijk gestudeerd hadden voor en op dat playbacken:

*"Cook's singing voice in the film was provided by Kay Hanley of the band Letters to Cleo, while backing vocals were provided by Cook, Reid, Rosario Dawson, and Bif Naked. Although the actresses did not perform the instrumentation on the songs themselves, they took music lessons in order to look as if they were playing the songs in the film. The trio went through a "band camp" with the rock band Powder, learning their characters' instruments and rehearsing the songs for several months before filming."

https://en.wikipedia.org/wiki/Josie_and_the_Pussycats_(film)

Als je geen moeite hebt met komedies en wat gelikte producties, dan zal je het dit wellicht leuker vinden dan ik, maar ik heb me er niet mee verveeld en zelf wel wat mee vermaakt.

Niet al te onaardige super eighties romcom in een sci-fi jasje. Niet zo speciaal, maar ach, best aardig dus.

Ik denk wel dat het voor mij vooral veel nostalgie was dat het nog wel leuk maakte.

Grappig de paar korte fragmenten van die achterlijke vogel uit The Giant Claw (1957) erin. Er waren nog meer geinig uitgezochte film clips, maar deze vond ik het leukste. Waarschijnlijk hebben maar weinig mensen die film gezien.. 😅

Voldoende met een plusje, voor mij. Maar voor mensen die van eighties romcom en een beetje gedoe met computers houden is het wellicht wat meer.

Over hetzelfde onderwerp, maar dan veel serieuzer (en met bijzonder weinig romantiek! 😅), vond ik Demon Seed (1977) leuker.

Vrij simpele en tegelijk vreemde Oostblok sci-fi komedie vol clichés, maar dan toch net wel weer grappig en lekker oubollig uitgevoerd.

Wat mij betreft was het echt super oubollig en flauw, maar ondertussen ook met leuke dingen. Het monster(pak) was bijvoorbeeld behoorlijk bizar en ongebruikelijk, en ondanks de slappe komedie sfeer was er wat serieus bloed.

Als je niet terugschrikt voor wat aparte en oudere, wat langzamere films, en zin hebt in zoiets, zou dit wat voor je kunnen zijn.

Oostblok geur: zeer aanwezig.

Voldoende met een aardige plus.

Qua gevechten vind ik deze martial arts film best de moeite waard. Het was niet bijzonder, maar wel redelijk goed, en vooral in het begin leuk inventief. Maar het was jammer dat het weer eens allemaal zo kinderachtig, en zogenaamd grappig gepresenteerd moest worsen.

Er gebeuren echt heftige dingen, maar de sfeer is olijk en eigenlijk zijn alle personages oliedom en simpel, net als het onderliggende verhaaltje, al hebben ze het hier wel redelijk weten te verpakken.

De muziek was oke, maar niets bijzonders. Het nogal veel voorkomende domme gegiechel, dat kennelijk ge gewoonte was tijdens het plegen van gruwelijkheden, stoorde me soms.

Toch een voldoende met een kleine plus.

Niet echt om speciaal over naar huis te schrijven, deze fantasy actiefilm met een heel klein vleugje horrorsmaak. De basis van het verhaal is al vele malen vertoond (dat geldt voor de meeste genrefilms), maar het comic-achtige jasje is best leuk, albeit oubollig.

De stop motion animatie tegen het einde was in zichzelf nog wel geinig om te zien, gewoon om de kunst ervan te waarderen, maar echt iets nieuws werd daar niet mee gebracht.

Ach, als vrij korte fantasy film uit die tijd was ie wel aardig. In ieder geval met de dikke smaak van de vroege nineties.

Voor gewoon wat simpel nineties fantasy vermaak tussendoor vond ik het vermakelijk genoeg voor een voldoende, maar niet veel meer.

Hmm ja, ik snap dat veel mensen dit een erg goede film vinden, en het was ook goed (denk ik), maar ik kon me helaas niet goed verplaatsen in de personages en ontwikkellingen, of ze waarderen.. 🥴

Op die manier was de film voor mij ook niet echt boeiend, en kon ik er niet echt inkomen. Ergens best vreemd, want meestal houd ik wel van wat fantasievolle verhalen, waar je misschien niet weet of alles wat je ziet ook werkelijk gebeurt, of vooral in het hoofd van de personage. En ook getroubleerde types en zo vind ik vaak leuk.

Ik vermoed dat dat het vooral te maken had met op welke manier de hoofdpersonages neurotisch waren. Dat dat niet het soort van gecompliceerd die voor mij herkenbaar is of op een andere manier aanspreekt. Er was ook geen resolutie die voor mij ergens raakte.

Het is echt vooral dat het me niet kon boeien, dat ik dit cijfer geef, want het zat best goed in elkaar en zo. Voldoende, geen plus.

Wat een geweldige openingszin!

"In the Christian Year 2015 the insensitivity of man finally triumphs, and hundreds of atomic bombs devastate all five continents..."

Wat er daarna volgt is in het geheel niet geweldig, maar alleen vermakelijk als je echt van Italiaanse eighties sci-fi horror pulp houdt. Want pulp is het echt wel!

Een late meelifter op het succes van Escape from New York (1981) en vooral Mad Max (1979), maar dan natuurlijk vele malen goedkoper en slechter.

Alle karakters zijn lomp, dom en theatraal, net als de gesprekken en gebeurtenissen. Veel van de effecten, als je ze al zo mag noemen, waren totaal ongeloofwaardig.

Er werd niet netjes omgegaan met de dieren. Ze kwamen heel af en toe wel echt goed creepy in beeld, maar waren verder zo mak als lammetjes (drugged?).

Echt heel vermoeiend om uit te kijken, maar het (een na) laatste shot was nog wel grappig.

Ik vind het cijfer op IMDb veel te mild. Wat mij betreft is het overduidelijk flink onvoldoende.

Best een aardige misdaad sci-fi thriller (met een snufje horror) voor die tijd, en op een bepaalde manier wonderlijk actueel. Magnum P.I. in de hoofdrol. 😉

Er ware elementen van andere films in terug te vinden, maar het had ook een eigen smaak, al deed die me af en toe ook aan andere films denken. 😅

Grappig hoe er verschillende vormen van geavanceerde technologie waren, maar men verder nog steeds werkt met telefoons met echte hoorns die je op moet nemen en waar draden aan zitten, en dat soort dingen van voor de eenentwintigste eeuw.

Het einde is een klein beetje voorspelbaar, maar best goed uitgespeeld, waardoor het nog best even wat spannend wordt, als je mee kunt leven.

Ik heb me er wel mee vermaakt, een voldoende met een dik genoege plus om nét naar boven af te moeten ronden.

Het verhaal ging ook hier gewoon weer verder door op de gebeurtenissen in deel één en twee. Ook de sci-fi met noir sfeer blijft, maar op de een of andere manier had ik de indruk dat er in dit deel veel minder gebeurde. Hij was ook wat korter, maar of het echt in die tien minuten zat, vraag ik me af.

Het geheel maakte een wat goedkope en rommelige indruk. Niet al te boeiende sites, soms slordig gemonteerd, dat soort dingen.

Het verhaal was ook minder sterk, terwijl dat toch al niet zo'n hoogvlieger was. Niet dat ik de film echt af wil kraken, maar het was toch vooral de eighties (nou ja, vroege nineties dan) feel waar ik plezier aan beleefde.

Nog wel te verteren, maar aanraden zal ik deze niet. Ik denk niet dat ik de verdere drie vervolgen ga kijken. Ook de cijfers op IMDb geven duidelijk aan de het alleen nog aar bergafwaards gaat.

Nog net een bijna voldoende, in plaats van onvoldoende.

Ietsje minder dan deel één, maar nog steeds dezelfde soort van eighties sci-fi noir toestanden. De trancers hebben geen vampier achtige neigingen meer (wat ik eigenlijk wel jammer vond), maar het verhaal gaat gewoon door waar het gebleven was. Een snuifje meer tijdreis problematiek, deze keer.

Het is een prima film om een avondje lekker languit op de bank voor de tv mee te vullen. Maar ik durf de film niet aan te raden voor mensen die geen specifieke eighties sci-fi fans zijn, en de betere films in dit genre nog niet gezien hebben.

Voldoende, zonder plus, deze keer.

Laag budget, harde misdaad actiefilm uit Indonesië.

In de openingsscène viel het me gelijk op dat het er goedkoop, wat geknutseld/stijf en amateuristisch uitzag, en ik verwachtte een dikke C film die hoogstens aardig zou zijn omdat ie zo slecht was..

..en daar had ik min of meer gelijk in. Maar de film verraste me ook met zijn goede slechte sfeer, prima tempo, brutale rauwe (niet altijd even goed te volgen) actie, en best toffe muziek (voor die tijd en dit niveau). Nog steeds goedkoop en wat amateuristisch aandoende, maar best amusant. En de chikas doen hier ook lekker mee.

Nog even een waarschuwing: er zijn twee scènes met animal cruelty.

Niet echt een kwestie van zo slecht dat het goed is, maar toch ook weer wel. Ik denk bijvoorbeeld niet dat mensen die nooit waardering hebben voor slechte films hier wat aan zullen vinden. Maar heb je dat wel en wil je een goede hoeveelheid explosies zien..?

Net geen ruime voldoende, maar wel een met een lekkere plus.

Goed gezien en verwoord, hé! 🙂

Aan de andere kant had de serie wel erg veel mooie plaatjes, en waren de trucs goed uitgevoerd. Ondanks de 'stijl-onvastheid', was de sfeer met regelmaat erg goed, en ik heb best genoten van het geheel.

Het verhaal was op zich ook niet slecht (al voelde het hier en daar wat te veel opgerekt). Des temeer jammer dat een en ander eigenlijk vrij oppervlakkige dingen me af en toen echt stoorde..

Ik denk echt dat het sterker was geweest met meer eenheid, minder bij elkaar geraapte elementen en vooral alle 'trucs'. Mijn waardering zou zeker één punt omhoog zijn gegaan. Misschien zelfs wel twee..

Voldoende.

Hmm, van de zes films uit de Hammer Films: Icons Of Suspense verzameling die ik de afgelopen week gekeken heb, was dit eigenlijk de enige uit de collectie waar ik echt wat meer plezier van heb gehad, en waarover ik niets te nuilen heb.

Een aardige Britse misdaad thriller, waar het klein maar fijn wordt gehouden. Dus geen epische gangster verhalen, of klopjachten, of zoiets

Het verhaal was ook niet heel ingewikkeld, maar goed uitgedacht, en vooral goed gespeeld. Cushing en Morell zijn erg goed gekozen voor hun rollen en spelen goed, al is het net de nodige, maar ook passende Engelse stijfheid.

Het geheel was af en toe zelfs echt een beetje spannend. Het speelt zich in een paar kleine ruimtes af en er wordt veel gepraat, maar dat stoorde mij niet.

Het is geen heel ruime voldoende die ik wil geven, maar ruim genoeg om het wel echt zo te noemen. Let wel: ik had zin in een wat oudere film en daardoor ben ik misschien ietsje milder met het cijfer, dan wanneer dit een film van nu zou zijn geweest.

Buff.. 🫪

Ik kan me helemaal vinden in het commentaar van Rock2Share hierboven. Dat de paar grote sterren zich hiervoor geleend hebben verbaast me.

Ik ben na ongeveer drie kwartier gestopt met kijken.

Geen bijna voldoende, maar een onvoldoende van mij. Maar er zijn misschien best mensen die dit wel leuk vinden, met alle (drie keer) over de top toestanden.