Reacties

Wow, dat laatste is ook even een heftig detail..! 😳

Ik begrijp dat er nog steeds geen gerechtelijke uitspraak over is of de beschuldigingen juist zijn of niet..

Erg gaaf gefilmd de opening van deze film, prachtige location settings en vissersdorp-actie, lange (dolly) shots en 'panning'. Tof stukje met Monroe in een van haar eerste grotere rollen met top billing in de opening credits, die hier niet de dwijl uithangt, maar lekker pittig is en van zich afbijt (zo vind ik haar veel leuker). Echt heel goed ingeleid, het verhaal. Geen wonder dat er zulk vakmanschap zien, want de grote stomme film regisseur Frits Lang staat hier aan het roer.

Het middenstuk van deze film was niet echt zo aan mij besteed, ik was bijna afgehaakt. Niet omdat het slecht was, maar het was me te veel een gewoon drama waar ik geen zin in had, omdat ik gehoopt had op iets meer opwinding (excitement).

Tegen het einde kreeg de film me echter toch nog te pakken als gewoon een goed drama met wat donkere kantjes. Ik was het niet noodzakelijkerwijs helemaal eens met de karakterontwikkeling die de hoofdpersoon doorstond, en het was misschien een beetje plotseling, niet helemaal vloeiend en op het randje van prekerig, maar ik vond het toch tof, een film met zo'n menselijke draai, en het maakte dat ik de film met terugwerkende kracht alsnog goed vond.

Mooi gefilmd en gespeeld!

Drama met een donker randje dus.

Ruim voldoende.

Best aardig, maar niet echt bijzonder of zo, deze, niet zo noir film noir. Het verhaal is oke, maar stelt weinig voor. Er zijn noir elementen, maar die gaan niet erg diep, en zo blijft het bij een vrij standaard onschuldige man op de vlucht film, met een paar geinige toevoegingen.

Verder wel prima gedaan, maar ook dat zonder veel bijzonders. Heel verteerbaar allemaal.

Voldoende, niet meer.

Aardige, maar een beetje korte, en ook kort door de bocht biopic over John Dillinger, een van de meest geweldadige bankrovende gangsters actief in de jaren dertig. Zijn echt actieve periode was eigenlijk maar heel erg kort. Maar daarvoor had hij al tien jaar(!) gevangen gezeten vanwege een mislukte roofoverval op een simpele winkelier.. 😳

In de film lijkt het maar een korte periode, en er zijn nog wat meer dingen die, onder andere(!) qua tijdsverloop, niet helemaal (misschien moeten die twee woorden van plaats wisselen) lijken te kloppen met de informatie zoals we die nu hebben. Geen idee waarom..

Als je echt wat wilt weten/leren over de man en zijn leven, is het lezen van de Engelse wiki-pagina in een paar minuten vele malen informatiever! Dikke kans dat er nog veel betere bronnen zijn.

Deze film betekende een doorbraak voor de, tot dan toe vrij onbekende, acteur Lawrence Tierney, vanwege zijn 'menacing presence' (dreigende uitstraling). Die uitstraling kwam in deze noir, naar mijn idee nog wat beter naar voren:
Born to Kill (1947)
In het echte leven leek de man ook geen lieverdje te zijn, al scheen hij daar zelf heel anders over te denken. 😅

Zelf vond ik de seventies uitvoering van het Dillinger verhaal net wat beter, minder afstandelijk en spannender:
Dillinger (1973)
Maar voor een film uit de jaren veertig is ie echt zo slecht nog niet. Ik heb er in ieder geval genoeg plezier van gehad.

Voldoende mettun dikke plus.

Goed, (voor die tijd) intelligent, Brits misdaad mysterie, dat de zaak vooral van de kant van het politieonderzoek laat zien.

Het is allemaal erg Brits.. 😅

Ruim voldoende.

Hmm, ik had er geen last van dat deze film langzaam op gang kwam. Ik zou eerder zeggen rustig opgebouwd. Maar vanaf het begin waren er kleine dingen die de sfeer zette en me bleven boeien.

Juist dat onderhuidse, en dat de hoofdpersonen niet zo standaard types waren zoals je ze meestal in films ziet (lees: dat ze een beetje apart waren), deed me wel wat.

Het geheel was lekker een beetje vreemd, en het verhaal niet zo doorsnee, zwaar leunend op de beklemmende, unheimliche sfeer. Goede muziek, en af en toe vet creepy. Lekker hoor!

Met iets naar boven afronden wordt het voor mij zelfs een goed.

Aardig voor een oude whodunnit, een beetje zoals de Hercule Poirot verhalen. Prima gedaan, maar echt bijzonder vond ik het niet.

Verder wel prima gedaan, spel muziek en opnames, dus prima voor een luie zonnige zondagmiddag, of morgen. Maar niet echt meer dan een goede voldoende, wat mij betreft.

Variatie op een bekend thema, maar met net een wat andere invulling en aardig uitgevoerd, al was het ook wel een paar keer ietsje geforceerd.

Het was prima werk voor een horrorfilm, spel, effecten, soundtrack.

Vaak vind ik het einde van zo'n film wat minder, maar deze had een een goede climax.

Ik heb me ermee vermaakt en het was soms best wel spannend.

Voldoende met een plus.

Variatie op een bekend thema, maar met net een wat andere invulling en aardig uitgevoerd, al was het ook wel een paar keer ietsje geforceerd.

Het was prima werk voor een horrorfilm, spel, effecten, soundtrack.

Vaak vind ik het einde van zo'n film wat minder, maar deze had een een goede climax.

Ik heb me ermee vermaakt en het was soms best wel spannend.

Voldoende met een plus.

Deze was mij aangeboden als een noir, maar zo noir was ie eigenlijk niet. Af en toe wel een beetje, maar niet echt. Inderdaad meer een misdaad mystery drama, zoals hierboven aangegeven staat.

Hij had wel iets vriendelijks over zich. Een verhaaltje met een moord, maar toch ook met goede, vriendelijke (maar ook slechte) mensen die elkaar ontmoeten in deze nacht in New York.

Het verhaaltje zit aardig in elkaar en is prima verfilmd, maar een echt meesterwerk vond ik het niet. Wel net een ruim voldoende.

Fraai gefilmde, somber sfeervolle griezelfilm. Nóg een Val Lewton productie, geregisseerd door Mark Robson, met de kenmerkende sterke licht donker belichting en schaduwwerk (let op de alom aanwezige luxaflex! 😉). En daarbij heel passend: Karloff in een van de hoofdrollen.

Het script en het acteerwerk is wat aan de droge, en soms theatrale kant, maar dat draagt ook bij aan de sfeer.

De onderliggende boodschap is op zich heel goed, maar hier wat mij betreft een beetje te dik er bovenop gelegd, of in ieder geval met een iets te simpel verhaal.

Gelukkig blijft de sfeer goed en daar had ik het meest plezier van.

Voldoende met een plus dik genoeg om naar boven af te ronden.

Tja, wel aardig, maar ergens raakte ik toch de draad kwijt, geloof ik. Niet dat ik het echt niet meer begreep, maar meer dat ik de (achterliggende) bedoeling niet kon vatten. Ook niet echt in een wat meer abstracte zin.

Kleuren waren mooi en zo, wat aardig uitziende (milde) gore en de Italiaanse stijl van filmen, maar ja, wat ik hierboven al zei..

Het was niet slecht maar het greep me niet echt, meer weet ik niet te zeggen.

Voldoende.

Leuke, creatieve gevechten, maar wat mij betreft toch vaak aan de langdradige kant, en met te veel erg flauw gedoe, geschreeuw en dingen die grappig moesten voorstellen.

Het was goed genoeg om uit te kijken, leuk gedaan met de verschillende stijlen en Jackie's talent is duidelijk te zien, maar ik was ook wel blij toen het afgelopen was.

Voldoende.

Ik zag pas Zu: Warriors from the Magic Mountain (1983) en las erover dat Carpenter gezegd heeft dat hij daar veel inspiratie uit gehaald had voor de stijl en special effects van de bovenstaande film.

Veel noirder dan deze noir wordt het niet, denk ik. Smerige spelletjes en streken.. 🖤

Wel goed opletten, want het gaat vrij snel en ze leggen het niet allemaal lekker overzichtelijk uit, en soms gaat het behoorlijk onderhuids. Aan de andere hand wordt een en ander ook wel duidelijk als je gewoon blijft kijken.

Curtis is goed in zijn glibberige gladjakker rol en de andere spelers ook. Alles in strak contrast zwart wit met goede muziek (al denk ik dat dat nog net iets beter had gekund, met iets zweterige jazz).

Volwassen aanrader in het genre.

Ik moest nog wel iets omhoog afronden voor een echt helemaal goed.

Rustig en eenvoudig, maar sfeervol en boeiend romantisch sci-fi roadtrip drama met wat humor.

Het is een vrij lange film, zonder veel echt spannende momenten, maar ik vond het fijn zo rustig in het drama te worden meegenomen. Geen haastige beleving, zodat je lekker relaxed kunt kijken, maar steeds wel genoeg om geboeid te blijven.

Invoelbaar, soms op het randje van corny, maar gelukkig net niet eroverheen.

Geinig hoe Carpenter's stijl/smaak ook hier herkenbaar is. Ook wat betreft de muziek.

Ruim voldoende plus.

Ik vond deze film saai en fantasieloos. Het verhaal sleepte een beetje voort, maar veel boeiends gebeurde er niet.

Het tragische onderdeel van het verhaal had ergens nog wel wat potentie, maar het is echt allemaal wat te simpel en rechttoe rechtaan, te nietsig.

En dan tegen het einde een kudde fakkels het bos in je achtertuin in slingeren, en die vervolgens gewoon laten liggen branden terwijl je achteloos vertrekt, is natuurlijk wel zo gruwelijk dom dat zoiets voor mij de hele film bijna alsnog zou verpesten, was ie beter geweest. Misschien vond men dat in de fifties heel normaal, maar mij lijkt dat stug. Desondanks kon ik het de scriptschrijvers en regisseur niet vergeven me zo'n stupiditeit voor te schotelen.

Mijn waardering weerspiegeld deze wrokgevoelens van mijn kant echter niet, ook zonder vond ik de film onvoldoende.

Leuke, speelse documentaire, danwel jazz concert/festivalregistratie uit 1958. Het voelde voor mij allemaal heel levendig en direct. Heerlijk sfeervol en soms poëtisch.

Soms wat onrustig qua beelden en jammer dat het niet altijd duidelijk is wie er aan het spelen is. Ik ken niet alle beroemdheden uit die tijd van gezicht.

Niet alle muziek was echt goed, vond ik, maar er was genoeg bij dat dat wel was, en het was hoedanook erg leuk een aantal van de grote jazzgoden zo lekker aan het werk te zien!

Satchmo cracked some jokes, en speelde een heerlijke solo in een opwindend optreden tegen het einde van de film. 🥰🎶

Ondanks de gebreken, die wibo54 hierboven ook al aangeeft, vond ik het als muziek en jazz fan zeker de moeite waard!

Ruim voldoende.

Tja, alles is hierboven al wel een beetje gezegd. Positief en negatief.

Het was inderdaad wel een beetje een slow burner, die uiteindelijk wel ontvlamt

Ik vond dat zelf allemaal wel tof eigenlijk, zoals het wat onduidelijk opbouwde met die uncanny er-is-iets-goed-mis-maar-wat? -spanning, en dat sommige zaken toch ook nog net wat vaag bleven. Al denk ik ook dat het einde misschien iets meer pit had kunnen hebben.

Ik vond 'm redelijk origineel, soms wat schokkend en spannend. En ik vind 'm goed.

Ik durf 'm wel aan te raden, languit op de bank en zo..

Goede misdaad film noir. Rauw (voor die tijd) en dicht op de mensen gefilmd. Prima gespeeld, gefilmd en gemonteerd. De paar, niet heel heel opvallende, first person shots doe het ook goed. Een van de dingen die deze film direct, dichtbij en 'echt' doet aanvoelen.

Het verhaal laat de persoonlijke belevenissen, en de klem waarin de hoofdpersoon komt te zitten, goed zien. Dat maakt dat er hierboven ook het genre drama genoemd wordt, denk ik.

Charles Bronson in een goede bijrol.

Het lijkt erop dat ik de noirs uit de jaren veertig en vijftig veelal beter vind dan de horror en sci-fi, die ik meestal het liefste kijk. Kan ook komen omdat ik de betere horror en sci-fi al gezien had en nu vooral nog b-films zie, terwijl ik ik de noirs pas aan het ontdekken ben.

Aanrader wat mij betreft, als je van noirs houdt.

Ik vond 'm goed in al zijn in geknutselde rauwheid voor die tijd.

Wow, niet best hoor..! De beelden van de spin waren af en toe nog wel geinig, maar verder was het niet veel soeps.

Het is een verhaaltje van nix, er wordt slecht geacteerd, de personages zijn dom en één dimensionaal. Wat het me echt deed was het moment dat een van de belangrijkste spelers zei: "Mike, I can't see!", vervolgens gilt, de handen in de lucht gooit en dan duidelijk bewust naar beneden springt, een soort afgrond in.

Oh, well..
Ik vermoed dat die gemaakt moest worden in die tijd, een film met een gigantische spin. Dat soort spul was tenslotte (nog net) hip op dat moment.

Ach, er zijn nog wel een paar aardige momenten, maar of het de moeite is om daar de hele film voor te kijken. Wellicht als je echt fan bent van fifties sci-fi slop.

Het is lang geleden dat ik 'm zag, maar als ik me goed herinner, was Tarantula (1955) een stuk beter.

Onvoldoende. Misschien met een plusje, maar bijna voldoende vind ik te veel eer.

Je hebt gelijk: hij duurt 1 uur en 35 minuten. Ik heb het doorgegeven.

Best vette xianxia (voor zover ik het tot nu toe begrijp, en heel kort door de bocht: Chinese superheldenfilm -soort van wuxia, zeg maar- met veel magie, spirituele- en leraar leerling themas) martial arts film, met veel Chinese magische krachten, geesten, heen en weer gevlieg, een overdaad aan (voor die tijd) gave special effects, en een snufje horror.

Het verhaal ging snel en was niet altijd goed te volgen, net als de actie, maar het heeft echt die maffe Aziatische Xianxia vibes! Wat een spektakel!Misschien is dat het niet allemaal te volgen was wel onderdeel van die vibes..

Er was hier ook wat humor, maar deze vond ik onverwacht toch wel geinig en in ieder geval niet storend, zoals ik er wel eens bij martial arts films over geklaagd heb.

Ik zag een versie waar volgens mij wat van de zijkanten was afgeknipt, zodat het beter aansluit bij het breedbeeld formaat. Dat was tijdens de actie-scènes soms helaas duidelijk te zien. Ik kan aanbevelen het originele 1.85 : 1 formaat te zoeken. Maar liefst in de bios te gaan zien, natuurlijk (want er gaat bij deze film echt veel verloren op je TV). Al acht ik de kans dat je die gelegenheid treft klein.. 😅

John Carpenter heeft wel eens gezegd dat deze film zijn inspiratie was voor veel van de stijl in Big Trouble in Little China (1986)

Als je een echt over de top maffe Aziatische fantasy/vechtfilm zoekt, probeer deze eens. Aanrader in dit genre, wat mij betreft!

Ruim voldoende.

Wow..! 😅
Maar prima hoor, als jij dat ook doet..

In het begin snapte ik niet zo goed waar deze vrij grimmige noir naar toe wou, maar langzaamaan werd dat wel duidelijk. Het toffe in dit verhaal vond ik de soort van diepgang in de personages en hun worsteling met zichzelf.

Het verhaal is niet heel uitgebreid, al is ie toch wat langer dan de vaak vrij korte films uit die tijd, maar het zit goed in elkaar en wordt sterk gespeeld. Je moet wel een beetje in de drijfveren van de personages kunnen duiken om plezier te hebben van deze film, denk ik.

Voor deze, en veel van de films rond deze tijd, geldt zeker dat je het verhaal echt moet invoelen, en goed opletten. Het verhaal is meer ingetogen en minder oppervlakkig sensationeel, dan wat we tegenwoordig vaak zien.

Het geheel is trouwens ook erg fraai verfilmd. Mooie shots, goed gespeeld met de verlichting, dat soort dingen.

Deze keer wel met een privé detective én een femme fatale (en een homme fatale ook nog! 😅),maar niet op de cliché manier. Grappig te ontdekken dat ik toch echt een erg beperkt standaard beeld had van film noir. Geen van de noirs die ik de laatste tijd gezien heb leek daarop.

Ik zag een versie met audio commentaar door iemand die verstand had van film noir. Dat was ook interessant.

Ruim voldoende plus.