Reacties

Eerste alinea: De romantische film verscheen afgelopen najaar in de bioscoop en is nu ook al te zien op Netflix. 😊

Tekst is aangepast, nu klopt het 👍😉. Dank u 🙏

Lieve Filmvandaag, mag ik wat opbouwende kritiek delen? Als in de kop van het artikel staat dat de releasedatum bekend is, verwacht ik als lezer dat er een datum is. Toch? Dit wordt nog is herhaald in de tekst van het artikel maar blijkt dan te gaan om een releasedatum in de US. 🤦‍♀️ Maar wanneer dan? Overigens ben ik vooral geïnteresseerd in de NL releasedatum, maar dat geheel terzijde.
En als klap op de vuurpijl staat in de laatste alinea dat de Nederlandse releasedatum helemaal nog niet bekend is, maar wel rond dezelfde periode. Ehm, welke periode precies? 🧐 🤷‍♀️ Of lees ik nou niet goed?
Mijn suggestie zou zijn om een artikel als dit pas te plaatsen als er ook echt wat te melden is 👍
Met vriendelijke groet,
Een tevreden Filmvandaag-lezer ❤️

Een AI rechter.. juist. Een aardige invalshoek, in de basis een goed uitgewerkt verhaal maar meer dan vermakelijk wordt het niet. De AI in deze film is niet veel meer dan de beschikking hebben over onnoemelijk veel data en deze op commando laten zien. AI is veel meer dan het AI personage Maddox (Rebecca Furguson) waar deze film gebruik van maakt en hebben we al vaker gezien. Een gemiste kans. Daarnaast is de kruising tussen een drone en een politie motor een beetje onbenullig en komt wat onzinnig over. En dan die beelden waarbij ze de vrachtwagen volgen.. alsof je naar een computerspel zit te kijken. Niet heel overtuigend en doet zelfs afbreuk aan de film. Zoals gezegd, vermakelijk maar niet baanbrekend.

En opgelost! 👌

Verwarrend artikel; de tekst begint ‘Met nog ruim een maand te gaan..’, verderop in de alinea staat ‘..gaat in februari in première’ om het artikel te eindigen met ‘Vanaf nu te zien’.

Ik zou eindigen met: Doorhalen wat niet van toepassing is. 😆👍

Wat een genot deze film. De creativiteit spat al van het scherm in de eerste paar minuten en dan kijken we alleen nog maar naar de credits. Typische Coen film die net als Drive-Away Dolls uit 2024 gaat over twee lesbische dames die lekker nuchter en ongeremd in de wereld staan. Ditmaal gaat het over een aantal moorden in een slaperig stadje, die onderzocht worden door privé detective Honey O'Donahue, een aangename rol van Margaret Qualley. Verder hebben we een aan sex verslaafde dominee (Chris Evans) die er schimmige zaakjes op nahoudt en een mysterieuze Francaise. Ethan Coen slaagt er weer in om een simpel verhaal om te toveren in een geslaagde parodie, overgoten met een sausje van waanzin, gekkigheid en zwarte humor. Briljant!

Het type film waarbij je bij voorbaat al weet dat het niet gaat om de meest realistische film ever neer te zetten. Maar als de uitvoering is zoals deze; met de juiste cast, een treffende sfeer en lekker over de top, dan is het genieten. Sydney Sweeney en Amanda Seyfried maken het aanzien van deze thriller meer dan waard. Heerlijk vermaak waarin de zoete wraak schaamteloos maar bevredigend wordt opgediend.

Leuke film, geheel volgens het bekende Karate Kid-recept. De originaliteitsprijs zal deze film zeker niet winnen, het hangt aan elkaar van clichés. Maar ondanks dat en het snelle verloop van het verhaal, heeft de film toch de juiste nostalgische sfeer te pakken. Prima cast, de humor is aanwezig en de vechtscenes zien er goed uit. Al met al kijkt de film makkelijk weg en is het lekker vermaak voor een avondje languit op de bank.

Ik weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden. Of beter gezegd, ik weet wel wat ik ervan vind, het is een goede film maar vooral waarom dit verhaal op deze manier? Enerzijds een zeer sterk verhaal over de tankbemanning en de (psychologische) strijd die ze moeten leveren, zowel een strijd met de vijand als met zichzelf. Een intense beleving die overtuigend en indringend wordt gebracht. Anderzijds zijn er een aantal opmerkelijke (soms subtiele) momenten in de film die weliswaar later op hun plek vallen maar tegelijkertijd toch wat gefronsde wenkbrauwen opleveren. Vooral de waarom vraag wordt niet beantwoord. Een verhaal met een bijzonder einde die meer vragen oplevert dan antwoorden. Oordeel zelf.

Een film voor liefhebbers van de rally sport of als je gewoon van memorable historische sport momenten houdt. Het is niet van het niveau van Le Mans ‘66 (Ford vs Ferrari) maar het is een fascinerend stukje geschiedenis over de hegemonie van de Audi Quattro’s begin jaren 80 en de Lancia 037 als underdog: om precies te zijn over het rally kampioenschap van 1983. Dit is de film versie van een fantastisch item dat Jeremy Clarkson had gemaakt voor een aflevering van The Grand Tour (absolute topserie); een mooi verslag over de strijd tussen Audi en Lancia, zoals alleen Clarkson dat kan. Deze film vertelt hetzelfde verhaal vanuit met name het perspectief van Cesare Fiorio, de team manager voor het rally team van Lancia in de jaren zeventig en begin jaren tachtig (een rol van Riccardo Scamarcio). Een onwaarschijnlijke trukendoos werd door Lancia open getrokken om de vierwiel aangedreven Audi’s het hoofd te bieden. Nostalgie ten top en leuk om het heldenverhaal in film te zien. Natuurlijk valt er wel wat te zeggen over karakterontwikkeling van de personages, die blijven wat achter. Maar dat mag de pret niet drukken wat mij betreft. Het is een prachtig stukje rally geschiedenis voor de liefhebbers. Aanrader!

Een eenvoudig verhaal, karrevrachten vol aan stereotypen, en met humor en uitspraken die destijds niemand de wenkbrauwen deed fronsen. Een typische jaren 70 film. Heerlijk, voorspelbaar, simpel maar vermaak is gegarandeerd. Burt Reynolds en de mooie Sally Field in een car-chase die zo’n beetje de hele film duurt (a la Dukes of Hazzard). Vrijheid, blijheid, uit de tijd dat niemand nog had gehoord van airbags en mobiele telefoons. Maar de populariteit van CB radio’s daarentegen, nam een vlucht in de jaren 70 in de VS bij bestuurders en vooral vrachtwagenchauffeurs. In Smokey and the Bandit spelen deze radio’s een belangrijke rol en het was in feite een enorme reclamespot voor deze vorm van communicatie destijds. Nostalgie en volop sfeer in deze film! Categorie guilty pleasures. Heerlijk.

In de basis een aardige serie over de verschrikkelijke aardbeving in Mexico op 19 september 1985. Deze serie gaat vooral over de reddingsacties na de beving in Mexico-Stad. De overheid reageerde erg traag en de eerste reddingen werden uitgevoerd door burgers en ziekenhuispersoneel. In de serie worden tussendoor echte beelden getoond wat het erg realistisch maakt en indrukwekkend. Toch weet de serie mij niet echt te overtuigen. Met name het hoge soap-gehalte begon me erg tegen te staan. En buiten een aantal hoofdpersonen (Osvaldo Benavides, Maya Zapata en Miriam Balderas) was het overgrote deel van de cast niet heel sterk. Matig.

Oké, dan heb ik niets gezegd. Je reviews zien er zo perfect en gestructureerd uit, dat ze AI gegenereerd leken te zijn. My bad 🙃

De magie is er wel vanaf. Waar de eerste film nog nieuw en verrassend was en het tweede deel dat nog is dunnetjes over deed, is dit derde deel eigenlijk overbodig. Het is geen slechte film als je je hersenen even uitzet en het sprookjesgehalte voor lief neemt. Het is nog steeds enigszins vermakelijk. De cast doet zijn werk en maakt het beste van het flinterdunne verhaal. Maar bovenal is het een herhaling van zetten. Een dikke 6 voor het vermaak.

@Jerre1979 Reacties zijn leuk maar niet als ze van ChatGPT of andere AI agents afkomstig zijn. Graag voortaan je eigen persoonlijke mening plaatsen. Wordt gewaardeerd! 😊

De meeste mensen zullen het niet met mij eens zijn en wellicht waren mijn verwachtingen te hoog, maar voor mij is dit niet meer dan een aardige western. Viel eerlijkgezegd zelfs wat tegen. De film is goed geregiseerd en stijlvol gefilmd. Ook aan de cast ligt het zeker niet, met Paul Newman en Robert Redford. Maar ondanks de subtiele humor voelde het voortkabbelende verhaal wat stug. Het meest opvallende en bijzondere (en voor mij storende) was de zeer beperkte score van de film, en daarmee bedoel ik vooral het ontbreken ervan. De schaarse scenes met muziek waren een verademing, en zeker ook origineel en positief verrassend. Maar gedurende het grootste deel van de film was er geen filmmuziek, en dat voelde voor mij als een enorm gemis. Muziek kan een scene maken of breken, muziek maakt scenes intenser, is sfeerbepalend en draagt bij aan de beleving. Daardoor waren er weinig echt memorabele momenten, bleef de spanning beperkt en kwam het verhaal soms traag over. Het resultaat is voor mij een wat zielloze film, maar dat is natuurlijk persoonlijk. Vanwege de goede punten van de film houd ik het op een 6.

‘.. is menig kijker even stil’. 😇

Wat een heerlijk misdaad drama (waar je overigens gemakkelijk het label 'romantiek' aan toe zou kunnen voegen). Het is bizar dat het werkelijk gebeurd is, wat een doorzettingsvermogen en lef heeft de 'Roofman'. De beste man, Jeffrey Manchester, wordt gespeeld door Channing Tatum en hij doet dat zeer overtuigend. Prachtig hoe het verhaal zich ontvouwt, je vergeet af en toe dat je naar een crimineel kijkt. Alhoewel je meerdere malen een glimlach niet kan onderdrukken en zelfs waardering voelt voor zijn creativiteit is het tegelijkertijd toch ook treurig. Jeffrey wilde zo graag een ‘normaal’ leven dat hij de realiteit uit het oog verloor. Daarmee liet hij zijn nieuwe relatie, Leigh Wainscott (Kirsten Dunst) en haar dochters uiteindelijk teleurgesteld achter.. Hoe goed moet je iemand kennen voordat je je hart openstelt?

Deze film keek ik al een tijdje naar uit en heeft mij niet teleurgesteld. Het verhaal wint niet perse de originaliteitsprijs maar voldoende voor een sterke politiethriller. Het plot gaat over de vondst van miljoenen aan cash. Dat leidt uiteraard tot het nodige wantrouwen onder de agenten die betrokken zijn bij de ontdekking maar trekt ook de aandacht van corrupte agenten. Het levert voldoende spanning op en een aantal interessante plotwendingen. Sfeervol, beetje duister en een prima cast. Leuk om Matt Damon en Ben Affleck weer samen te zien, ze hebben onderling een fijne chemie en dat draagt de film. Lekker hoor, het kijken absoluut waard.

De film begint met een geschiedenisles over het verlies van Fins grondgebied in het oosten aan de Sovjet Unie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Veel Finnen zijn huis en haard kwijtgeraakt. Jorma Tommila speelt de getergde man Korpi (‘the man who refuses to die’) die zijn vrouw en kinderen heeft verloren tijdens de oorlog. Ze zijn bruut vermoord door de Sovjet commandant Yeagor Dragunov (Stephen Lang). Korpi reist na de oorlog terug naar zijn huis op voormalig Fins grondgebied om deze af te breken en in onderdelen op zijn truck te laden. Hij is vastberaden zijn huis weer op te bouwen in Finland. Dragunov krijgt hier lucht van en achtervolgt Korpi terug naar de Finse grens om hem om te leggen. Dit is zo’n beetje het plot en de opmars naar een heerlijk over-de-top ‘one man army’ verhaal. Verwacht geen logica maar absurde actie waarin het bloed niet geschuwd wordt. Jorma Tommila is zeer overtuigend in zijn rol. Het is werkelijk geniaal hoe hij zonder ook maar één gesproken woord zijn rol neerzet (er is zelfs geen innerlijke monoloog). Uitstekend vermaak en stijlvol gefilmd. Nostalgisch opgedeeld in hoofdstukken, de een nog idioter dan de andere. Heerlijk, een film die de absurditeit omarmt. Genoten!

Sfeervolle film over het legendarische Chess Records label in de jaren 50 en 60. Onder Leonard Chess (Adrien Brody) en zijn broer Phil (die vreemd genoeg in de film volledig buiten beschouwing wordt gelaten) zijn er verschillende talenten groot gebracht. De titel van de film refereert aan de gewoonte van de gebroeders Chess om hun artiesten een Cadillac kado te doen na de release van hun eerste album. De film blijft aan de oppervlakte en mist wel wat details. In amper 2 uur komen grote artiesten voorbij die een sterke invloed hebben gehad op het blues genre. Maar wat een heerlijke cast, naast Adrien Brody hebben we Jeffrey Wright als Muddy Waters, Eamonn Walker als Howlin’ Wolf, Cedric Kyles als Willie Dixon, Yasiin Bey speelt Chuck Berry, Columbus Short als
Little Walter en Beyoncé is Etta James. Deze film is niet historisch helemaal correct of volledig, maar dat hoeft ook niet, daarvoor kun je andere bronnen raadplegen. De film focust zich vooral op de muziek met een uitstekende jaren 50 en 60 setting. Het is genieten, je krijgt spontaan zin om weer is wat oude blues klassiekers te luisteren. Aanrader!

Wat een ellende, letterlijk en figuurlijk. Zwaar overtrokken opgezet verhaal over een moeder, Janiyah Wiltkinson, die voor haar zieke dochtertje zorgt en met weinig geld moet rondkomen. Maar zoveel pech en tegenslag op 1 dag is gewoon niet meer geloofwaardig. Zo typisch, heel geforceerd een ultra trieste situatie creëren en net zolang olie op het vuur blijven gooien waardoor zelfs Maarten van Rossem nog door het lint zou gaan. Zo onrealistisch dat de cast een onmogelijke taak heeft om het nog enigszins geloofwaardig over te brengen. De enige waarvoor ik in deze film waardering kan opbrengen is Taraji Hensen, als je verder de ‘RTL4-drama modus’ even buiten beschouwing laat. Hoe goed zij de radeloze moeder ook neerzet, tegen de achtergrond van dit plot is het bijna karikaturaal. Voor het overige is het tenenkrommend. Bijzonder is uiteindelijk ook de ontknoping. Ik heb het geprobeerd maar ik kan deze film niet serieus nemen.

Soms kom ik een film tegen waarvan ik me afvraag hoe ik die heb kunnen missen, dit er zo een. Een steengoede en tegelijkertijd afgrijselijke biografie over Gerry Conlon. Een overtuigende rol van Daniel Day-Lewis. Conlon werd samen met 3 anderen ten onrechte beschuldigd en veroordeeld voor de bomaanslagen van 5 oktober 1974 op twee pubs in Guildford, net buiten Londen. Ze hebben 15 jaar vastgezeten, onschuldig. Deze film vertelt het tragische verhaal. Werkelijk bizar als je ziet hoe de veroordeling heeft plaatsgevonden. En dan te bedenken dat naast deze 4 onschuldigen nog 7 anderen ten onrechte zijn veroordeeld voor het voorbereiden van de bomaanslagen, waaronder de vader van Gerry Conlon. Hij is in gevangenschap overleden. De betrokken agenten en rechercheurs zijn naderhand wel onderzocht maar nooit vervolgd. IJzersterke film die je bloed doet koken.

Bijzondere keuze om slechts een fractie van de carrière van Bruce Springsteen te verfilmen en dan ook nog de minst interessante en behoorlijk duistere periode. Bruce Springsteen heeft meerdere periodes van depressie gekend maar om daar nu de nadruk op te leggen.. het resultaat is een verschrikkelijk trage en donkere neerslachtige film. Daarmee doe je Bruce toch veel te kort. En er is zoveel meer te laten zien over het leven van Bruce Springsteen dan louter de paar jaar waarin hij werkte aan het album Nebraska. Er komen nog wel een aantal bekende nummers voorbij maar de afdronk van deze film is vooral bitter wat mij betreft. Weliswaar een goede productie en overtuigende setting, maar man man man, het is geen film waar je van opknapt.