Profiel van Jerre1979

The Spy Who Loved Me is voor mij het moment waarop de Roger Moore-Bond echt volledig op zijn plek valt. Na een paar zoekende films voelt dit als een zelfverzekerde herstart: groter, strakker en met een duidelijke visie. Alles klopt hier nét iets beter, zonder dat de film zijn speelse karakter verliest.

Moore is ontspannen en charmant, maar ook verrassend effectief wanneer de film daarom vraagt. Zijn chemie met Barbara Bach werkt goed, en het idee van een gelijkwaardige vrouwelijke tegenhanger geeft de film extra dynamiek. De toon balanceert knap tussen humor en dreiging, iets wat niet elke Moore-film lukt.

De film zit vol iconische momenten: de pre-title skisprong, Jaws als tegenstander, de Lotus die verandert in een onderzeeër. Het zijn scènes die misschien absurd klinken, maar binnen deze film volledig logisch aanvoelen. Ook de schurk Karl Stromberg is misschien niet de meest complexe Bond-tegenstander, maar zijn megalomane plan past perfect bij de schaal van de film.

Wat ik vooral waardeer, is hoe zelfverzekerd The Spy Who Loved Me is. De film weet precies wat hij wil zijn en voert dat zonder twijfel uit. Natuurlijk is het allemaal overdreven en soms ongeloofwaardig, maar dat voelt hier als een bewuste keuze en niet als een zwakte.

The Man With The Golden Gun is een Bond-film waar ik altijd wat dubbel over ben. Aan de ene kant voelt hij kleiner en rommeliger dan zijn voorganger, aan de andere kant zit er zoveel charme en eigenheid in dat ik hem moeilijk kan afschrijven. Het is een film die duidelijk niet alles goed doet, maar wel blijft hangen.

Roger Moore is hier volledig gesetteld als Bond. Zijn luchtige, soms bijna nonchalante benadering werkt voor mij beter dan verwacht, al schuurt het af en toe met het idee dat hij het opneemt tegen een van Bonds interessantste tegenstanders. Christopher Lee is namelijk fantastisch als Scaramanga: koel, zelfverzekerd en geloofwaardig als Bonds spiegelbeeld. Hun confrontaties zijn het absolute hoogtepunt van de film.

Tegelijk voelt de film vaak onevenwichtig. De toon schiet heen en weer tussen serieus duel en flauwe humor, waarbij met name de komische zijpaden de spanning ondermijnen. Ook het verhaal rondom de energiebron is weinig boeiend en vooral een excuus om van locatie naar locatie te springen.

Wat het voor mij toch laat werken, is de sfeer. De Aziatische locaties, het John Barry-thema en het duel in het funhouse geven de film een eigen, bijna melancholische uitstraling. Het is geen Bond die voortdurend wil imponeren, maar eentje die zich soms juist inhoudt, al pakt dat niet altijd even goed uit.

Live and Let Die voelt als een frisse maar ook wat onwennige herstart van de James Bond-reeks. Met Roger Moore in de hoofdrol en een duidelijke poging om met de tijd mee te gaan, wijkt de film flink af van de Connery-films. Niet alles werkt even goed, maar de energie en eigen identiteit maken veel goed.

Moore’s Bond is meteen anders: minder dreigend, meer ironisch en zichtbaar comfortabel in zijn rol. Ik moest daar even aan wennen, maar naarmate de film vordert werkt zijn lichtere benadering steeds beter. Dit is geen brute geheim agent, maar een Bond die zich uit situaties praat met een glimlach, soms iets té soepel, maar meestal effectief.

De film is thematisch een rommeltje. Tijdgebonden stijlkeuzes, voodoo, drugs, bootachtervolgingen: het voelt alsof alles tegelijk in de film is gegooid. Dat zorgt enerzijds voor vaart en kleur, anderzijds voor een gebrek aan focus. Yaphet Kotto is een sterke schurk, maar wordt overschaduwd door de reeks excentrieke bijfiguren, waarvan niet alles even geslaagd is.

Wat voor mij overeind blijft, is de sfeer. Het titellied is fantastisch, de locaties zijn levendig en de film heeft een losse, bijna speelse energie die ik persoonlijk erg waardeer. Tegelijk is dit ook een Bond waarin de spanning vaak plaatsmaakt voor spektakel en bizarre ideeën, wat niet altijd even goed verouderd is.

Live and Let Die is rommelig, gedateerd en soms ronduit vreemd, maar ook verfrissend en opvallend eigen. Het is een Bond-film die durft te veranderen, zelfs als dat niet altijd elegant gebeurt. Voor mij werkt die mix beter dan verwacht, en ondanks duidelijke minpunten blijf ik hier veel plezier aan beleven.

Diamonds Are Forever is zo’n Bond-film waarvan ik rationeel weet dat hij eigenlijk niet zo goed is, maar waar ik toch elke keer met plezier naar kijk. Het is een rommelige, vaak absurde film die nauwelijks spanning heeft, maar wel precies weet wat hij wil zijn: licht, ironisch en vooral niet te serieus.

Connery is zichtbaar ouder en fysiek minder overtuigend, maar hij speelt Bond hier met een soort laconieke arrogantie die perfect past bij de toon. Dit is geen agent die de wereld redt uit noodzaak, maar eentje die er vooral lol in lijkt te hebben. Het verhaal met diamanten, satellieten en Blofeld slaat nergens op en voelt meer als een reeks losse ideeën dan een echt plot, maar eerlijk gezegd stoorde me dat nauwelijks.

Wat voor mij werkt, is de sfeer. Las Vegas geeft de film een heerlijk overdreven uitstraling en Mr. Wint en Mr. Kidd zijn zo vreemd en ongemakkelijk dat ze de film een eigen identiteit geven. De spanning is er wel, maar voelt vaak wat losser en minder urgent dan in andere Bond-films; Bond lijkt meestal een stap voor te blijven, waardoor het gevaar minder zwaar aanvoelt.

Diamonds Are Forever is geen strakke of keiharde Bond-film, maar wel een uitgesproken eigenzinnige. Hij is overdreven, onevenwichtig en soms ronduit flauw, maar ook charmant en zelfbewust. Voor mij werkt dat beter dan verwacht, en juist daarom kom ik hier regelmatig op terug.

Geen probleem hoor. Ik schrijf zelf reviews en concertverslagen en gebruik dit platform vooral om te oefenen en dingen uit te proberen. Je hebt trouwens wel een punt: ze zijn soms wat te strak en professioneel opgezet, en daar mag best wat meer persoonlijkheid en eigen stem in zitten. Dus dank voor de opmerking, daar ga ik zeker wat mee doen.