Profiel van Jerre1979

Ik had gehoopt op een leuke Britse komedie, maar His Excellency wist me eigenlijk nauwelijks te vermaken. De film voelt ontzettend statisch aan en het tempo ligt zo laag dat het lastig is om echt betrokken te blijven. Wat als een satire op politiek en diplomatie had kunnen werken, blijft hangen in eindeloze dialogen die zelden echt scherp of grappig worden.

De cast doet zichtbaar zijn best en af en toe zit er een aardige glimlach tussen, maar dat is niet genoeg om de film te dragen. Veel scènes voelen langer dan nodig en de humor mist vaak de timing die dit soort films nodig heeft. Daardoor dwaalden mijn gedachten regelmatig af.

Misschien sprak de politieke satire in 1952 meer tot de verbeelding van het publiek van toen, maar tegenwoordig voelt veel ervan behoorlijk gedateerd. Er zit ongetwijfeld een idee achter, alleen komt het nooit echt tot leven.

Geen rampzalige film, maar wel eentje die ik waarschijnlijk snel weer vergeten ben. Voor liefhebbers van klassieke Britse cinema valt er misschien nog iets uit te halen, maar voor mij was dit helaas een flinke tegenvaller.

Brelan D’as is een Franse anthologiefilm die drie afzonderlijke verhalen samenbrengt rond thema’s als bedrog, wraak en menselijke zwakte. Het idee van meerdere korte vertellingen biedt afwisseling, maar zorgt er tegelijk voor dat de film wat fragmentarisch aanvoelt. Niet elk segment is even sterk, waardoor het geheel wisselvallig blijft.

Wat wel werkt, is de sfeer. Elk verhaal heeft zijn eigen toon en setting, en vooral de meer duistere segmenten weten een interessante spanning op te bouwen. De film leunt duidelijk op karakter en dialoog, met personages die vaak gedreven worden door egoïsme of verborgen motieven. Dat geeft sommige scènes net genoeg scherpte om te blijven boeien.

Tegelijk merk je dat de film moeite heeft om echt impact te maken. De korte speelduur per verhaal beperkt de diepgang, waardoor ontwikkelingen soms gehaast of oppervlakkig aanvoelen. Ook de kwaliteit van de vertellingen wisselt: waar het ene verhaal intrigeert, voelt het andere meer als een schets zonder duidelijke afronding.

The Spy Who Loved Me is voor mij het moment waarop de Roger Moore-Bond echt volledig op zijn plek valt. Na een paar zoekende films voelt dit als een zelfverzekerde herstart: groter, strakker en met een duidelijke visie. Alles klopt hier nét iets beter, zonder dat de film zijn speelse karakter verliest.

Moore is ontspannen en charmant, maar ook verrassend effectief wanneer de film daarom vraagt. Zijn chemie met Barbara Bach werkt goed, en het idee van een gelijkwaardige vrouwelijke tegenhanger geeft de film extra dynamiek. De toon balanceert knap tussen humor en dreiging, iets wat niet elke Moore-film lukt.

De film zit vol iconische momenten: de pre-title skisprong, Jaws als tegenstander, de Lotus die verandert in een onderzeeër. Het zijn scènes die misschien absurd klinken, maar binnen deze film volledig logisch aanvoelen. Ook de schurk Karl Stromberg is misschien niet de meest complexe Bond-tegenstander, maar zijn megalomane plan past perfect bij de schaal van de film.

Wat ik vooral waardeer, is hoe zelfverzekerd The Spy Who Loved Me is. De film weet precies wat hij wil zijn en voert dat zonder twijfel uit. Natuurlijk is het allemaal overdreven en soms ongeloofwaardig, maar dat voelt hier als een bewuste keuze en niet als een zwakte.

The Man With The Golden Gun is een Bond-film waar ik altijd wat dubbel over ben. Aan de ene kant voelt hij kleiner en rommeliger dan zijn voorganger, aan de andere kant zit er zoveel charme en eigenheid in dat ik hem moeilijk kan afschrijven. Het is een film die duidelijk niet alles goed doet, maar wel blijft hangen.

Roger Moore is hier volledig gesetteld als Bond. Zijn luchtige, soms bijna nonchalante benadering werkt voor mij beter dan verwacht, al schuurt het af en toe met het idee dat hij het opneemt tegen een van Bonds interessantste tegenstanders. Christopher Lee is namelijk fantastisch als Scaramanga: koel, zelfverzekerd en geloofwaardig als Bonds spiegelbeeld. Hun confrontaties zijn het absolute hoogtepunt van de film.

Tegelijk voelt de film vaak onevenwichtig. De toon schiet heen en weer tussen serieus duel en flauwe humor, waarbij met name de komische zijpaden de spanning ondermijnen. Ook het verhaal rondom de energiebron is weinig boeiend en vooral een excuus om van locatie naar locatie te springen.

Wat het voor mij toch laat werken, is de sfeer. De Aziatische locaties, het John Barry-thema en het duel in het funhouse geven de film een eigen, bijna melancholische uitstraling. Het is geen Bond die voortdurend wil imponeren, maar eentje die zich soms juist inhoudt, al pakt dat niet altijd even goed uit.

Live and Let Die voelt als een frisse maar ook wat onwennige herstart van de James Bond-reeks. Met Roger Moore in de hoofdrol en een duidelijke poging om met de tijd mee te gaan, wijkt de film flink af van de Connery-films. Niet alles werkt even goed, maar de energie en eigen identiteit maken veel goed.

Moore’s Bond is meteen anders: minder dreigend, meer ironisch en zichtbaar comfortabel in zijn rol. Ik moest daar even aan wennen, maar naarmate de film vordert werkt zijn lichtere benadering steeds beter. Dit is geen brute geheim agent, maar een Bond die zich uit situaties praat met een glimlach, soms iets té soepel, maar meestal effectief.

De film is thematisch een rommeltje. Tijdgebonden stijlkeuzes, voodoo, drugs, bootachtervolgingen: het voelt alsof alles tegelijk in de film is gegooid. Dat zorgt enerzijds voor vaart en kleur, anderzijds voor een gebrek aan focus. Yaphet Kotto is een sterke schurk, maar wordt overschaduwd door de reeks excentrieke bijfiguren, waarvan niet alles even geslaagd is.

Wat voor mij overeind blijft, is de sfeer. Het titellied is fantastisch, de locaties zijn levendig en de film heeft een losse, bijna speelse energie die ik persoonlijk erg waardeer. Tegelijk is dit ook een Bond waarin de spanning vaak plaatsmaakt voor spektakel en bizarre ideeën, wat niet altijd even goed verouderd is.

Live and Let Die is rommelig, gedateerd en soms ronduit vreemd, maar ook verfrissend en opvallend eigen. Het is een Bond-film die durft te veranderen, zelfs als dat niet altijd elegant gebeurt. Voor mij werkt die mix beter dan verwacht, en ondanks duidelijke minpunten blijf ik hier veel plezier aan beleven.