Recensie 'Masters of the Universe'

Na jaren van mislukte pogingen om de franchise nieuw leven in te blazen, brengt regisseur Travis Knight een nieuwe live action versie van Masters of the Universenaar het witte doek. Wanneer prins Adam (Nicholas Galitzine) na vijftien jaar opnieuw het Zwaard der Macht in handen krijgt, wordt hij teruggeleid naar Eternia, zijn thuiswereld. Daar ontdekt hij dat het koninkrijk volledig is veranderd. Skeletor (Jared Leto) heeft de macht gegrepen en houdt Eternia stevig in zijn greep. Samen met Teela (Camila Mendes) en wapenmeester Duncan (Idris Elba) moet Adam ontdekken of hij klaar is om zijn lotsbestemming te vervullen als He-Man, de machtigste man van het universum.

Amazon zet groot in

Tijdens CinemaCon kondigde Amazon MGM aan jaarlijks één miljard dollar te willen investeren in bioscoopfilms. Na het succes van Project Hail Mary (2026) is Masters of the Universe de volgende grote franchise waar de studio haar pijlen op richt. Voor Travis Knight is het bovendien pas zijn tweede live actionfilm sinds Bumblebee (2018), opnieuw gebaseerd op een bestaande franchise. Met Nicholas Galitzine (meest recent te zien in de geweldige The Sheep Detectives (2026)), Camila Mendes (Striptease (1996)), Oscarwinnaar Jared Leto (Dallas Buyers Club (2013)) en Idris Elba (Beasts of No Nation (2015)) beschikt de film over een sterke cast. Voeg daar de start van een potentiële nieuwe filmreeks aan toe en er zijn op papier genoeg redenen om enthousiast richting de bioscoop te trekken.

Het ontbrekende karakter werk

De film opent met de training van een jonge Adam wanneer Eternia wordt aangevallen door Skeletor. Over de intenties van de schurk laat de film weinig aan de verbeelding over. Een wandelende schedel met gloeiende rode ogen maakt al snel duidelijk dat hier geen verborgen goede bedoelingen achter schuilgaan. Adam weet te ontsnappen en brengt vervolgens vijftien jaar door op aarde. Juist daar lijkt een interessante karakterstudie voor het oprapen te liggen. Wat doet het met een tiener die opgroeit op een vreemde planeet, gescheiden van zijn ouders en met het idee dat hij nooit meer naar huis kan? Helaas heeft de film daar geen belangstelling voor. Buiten een logische obsessie met Eternia, blijft Adam zeer vlak geschreven en ontbreekt vrijwel iedere onderbouwing voor de persoon die hij uiteindelijk is geworden.

Een schurk zonder gezicht

Hetzelfde probleem speelt bij de grote schurk van het verhaal. Skeletor ziet er niet alleen uit als een schurk, hij ís simpelweg de schurk. Dat klinkt misschien flauw, maar veel meer krijgt het publiek ook niet voorgeschoteld. De afgelopen jaren woedt in Hollywood regelmatig de discussie over zogenoemde 'comic accurate suits', en Masters of the Universe laat zien waarom dat niet altijd de beste keuze is. Personages als Skeletor, Duncan en Mekaneck ogen alsof ze rechtstreeks uit een speelgoedcatalogus van tientallen jaren geleden zijn weggelopen. Vooral Skeletor wordt slachtoffer van deze aanpak. Zijn personage bestaat grotendeels uit flauwe grappen, een misplaatst accent en voorspelbaar gedrag. Achtergrondinformatie over wie hij is, waar hij vandaan komt of wat hem drijft, ontbreekt volledig. Wanneer een film tekortschiet in zijn personages, hoop je als kijker nog op spectaculaire actiescènes, maar ook op dat vlak weet Masters of the Universe zelden indruk te maken.

Een gemiste kans voor Eternia

Met personages die nauwelijks diepgang hebben, wordt het lastig om een meeslepend verhaal neer te zetten. Toch is niet alles negatief. De visuele effecten zijn verzorgd en behoren zonder twijfel tot de sterkere onderdelen van de film, zeker in een tijd waarin Hollywood steeds vaker worstelt met overtuigende CGI. Ook de muziek weet geregeld de juiste toon te raken, al zorgt die er soms ook voor dat bepaalde momenten wat flauwer aanvoelen dan wenselijk is. Wellicht dat fans die zijn opgegroeid met He-Man nog wat plezier halen uit de nostalgische verwijzingen, maar voor de meeste filmliefhebbers zal Masters of the Universe een film zijn om snel te vergeten.