Recensie 'The Death of Robin Hood'

Robin Hood is al talloze keren op het witte doek verschenen, maar zelden zo gebroken als in The Death of Robin Hood (2026). Regisseur en schrijver Michael Sarnoski kiest niet voor de charmante volksheld die steelt van de rijken en geeft aan de armen, maar voor een afgezonderde man die wordt achtervolgd door zijn gewelddadige verleden. Vanaf de grimmige opening wordt duidelijk dat dit geen traditioneel heldenverhaal gaat worden. Robin lijkt spijt te hebben van de vele levens die hij heeft genomen, al draait die spijt misschien nog wel meer om wat al dat geweld met hemzelf heeft gedaan. Het vormt het uitgangspunt voor een opvallend realistische en bovenal sombere interpretatie van het bekende personage.

Traag, maar genadeloos

Vooral in de eerste helft neemt Sarnoski uitgebreid de tijd om kennis te maken met deze versie van Robin Hood. Dat levert interessante momenten op, maar zorgt tegelijkertijd voor een van de grootste problemen van de film. Hoewel het verhaal genoeg te vertellen heeft, worden scènes regelmatig langer uitgespeeld dan nodig. Hierdoor voelt het tempo in de eerste helft soms onnodig traag aan, waardoor de film bij vlagen wat saai kan aanvoelen.

Dat betekent overigens niet dat er weinig gebeurt. De verschillende gevechten zijn hard, rauw en opvallend realistisch in beeld gebracht. The Death of Robin Hood maakt zijn 16+-classificatie moeiteloos waar en romantiseert het geweld nauwelijks. Iedere klap lijkt pijn te doen en de gevolgen ervan worden niet snel vergeten. Juist door die aanpak past het geweld goed bij de grimmige wereld die Sarnoski probeert neer te zetten.

Een held die weer mens wordt

In de tweede helft verschuift de aandacht steeds nadrukkelijker naar de mentale staat van Robin. Sarnoski laat zijn hoofdpersonage een duidelijke ontwikkeling doormaken, zonder daarbij zijn gewelddadige verleden uit het oog te verliezen. Die ontwikkeling voelt natuurlijk aan en behoort tot de sterkste onderdelen van The Death of Robin Hood.

Het tempo gaat ondertussen opvallend genoeg nog verder omlaag. Dat is een gedurfde keuze die niet altijd even goed uitpakt, maar wel past bij de manier waarop Sarnoski zijn verhaal wil vertellen. The Death of Robin Hood is daarmee nadrukkelijk een arthouse-interpretatie van het bekende personage en staat ver af van de traditionele avonturenfilm die bij Robin Hood misschien eerder voor de hand ligt.

Middeleeuwen zonder romantiek

Die realistische aanpak komt ook visueel sterk naar voren. De uitgestrekte landschappen zijn schitterend gefilmd en geven het verhaal echt een extra dimensie, zonder dat de middeleeuwse wereld ooit geromantiseerd aanvoelt. In combinatie met het geweld, de dialogen en de sterke score ontstaat een wereld die daadwerkelijk geleefd lijkt te zijn.

Ook de cast draagt daar veel aan bij. Noah Jupe weet met een relatief kleine rol indruk te maken. Na sterke rollen in onder andere A Quiet Place (2018) en Hamnet (2025) wordt het steeds interessanter om te zien wat hij met een grote hoofdrol zou kunnen doen.

Niet voor iedere Robin Hood-fan

The Death of Robin Hood is uiteindelijk een bijzondere film die bewust weinig concessies doet aan zijn trage en ingetogen manier van vertellen. Dat tempo werkt niet altijd in het voordeel van de film en vooral de eerste helft had op sommige momenten strakker gemogen. Daartegenover staan sterke karakterontwikkeling, uitstekend acteerwerk en een prachtige, realistische presentatie.

Het hoge arthousegehalte en het lage tempo zullen niet voor iedereen even goed werken, maar geven deze versie van Robin Hood tegelijkertijd een duidelijke eigen identiteit. Sarnoski probeert de bekende legende niet groter of spectaculairder te maken, maar juist kleiner, menselijker en een stuk grimmiger. Niet iedere keuze pakt even sterk uit, maar The Death of Robin Hood laat wel zien dat er binnen een eeuwenoud verhaal nog altijd ruimte is voor een verrassend andere interpretatie.