Recensie 'The Last House'

The Last House (2026), gemaakt door de Franse regisseur Louis Leterrier (The Transporter (2002)), heeft een intrigerend gegeven, maar komt helaas niet lekker uit de verf. Als Jason (Wagner Moura) thuis komt van een middagje vissen en de regen inmiddels met bakken tegelijk uit de hemel komt, verandert er iets. Als zijn vrouw Ann (Greta Lee) en de kinderen Graham (Noah Alexander Sosnowski) en Ruth (Riley Chung) er toch uit willen om een kerstboom te gaan kopen, blijken alle deuren en ramen hermetisch afgesloten te zijn. Ze denken eerst nog dat het een grap is, maar al snel blijkt het menens.

Hoe kan dat nou?

Zonder zich af te vragen hoe dit kan, doet het gezin alles om de situatie door te komen. Vader werpt zich op als de leider en zal er persoonlijk voor zorgen dat zijn gezin het gaat redden. Gelukkig zitten de keuken en voorraadkasten goed vol dus kunnen ze wel even vooruit. De kinderen krijgen thuis les en er wordt fanatiek gesport. Maar dagen worden weken en weken worden maanden en op den duur zelfs jaren. Het gezin wordt noodgedwongen steeds inventiever. Dat de film daarmee de wetten van de logica tart, is tot dat punt nog wel te verdedigen.

Herhaling van zetten

Na een dik uur begint de film zich wel iets te herhalen. De kinderen zijn inmiddels vijf jaar ouder en iedereen loopt op zijn tenen. Alleen Ruth voelt in de regen iets van dreiging en denkt dat er wezens - het zijn duidelijk geen aliens - rondlopen. Als op een gegeven moment echt alles op is en iedereen er helemaal klaar mee is, worden er serieuze stappen gezet om deze wezens te grazen te nemen om zodoende het huis te kunnen verlaten. Hier slaat de film echt in door en wordt het zelfs lachwekkend. Wat begint als een survivalthriller die mede door het prima spel en de vaart nog goed te doen is, wordt in het tweede uur echt tenietgedaan.

Het grote pijnpunt

Het manco zit echt in het scenario. Omdat er geen echte dreiging is of we voelen die niet, wordt het ook nooit echt spannend. Daar hadden de scenarist en regisseur best wat beter hun best op mogen doen. Pas in het tweede uur als Leterrier alle registers opentrekt, komt er enige spanning in het verhaal. De film vertoont hiermee duidelijke overeenkomsten met A Quiet Place (2018) en Netflix-film Brick (2025).

Prima voor thuis

Hoewel de film aan de lange kant is, is het verder een prima thriller die er gewoon goed verzorgd uitziet. Leterrier is het bekendst van zijn actiefilms en weet dus wel hoe je een film goed moet verpakken. De vertolkingen zijn daarnaast prima. Het scenario en de logica zijn in deze Netflix Original de grote boosdoeners, maar dat neemt niet weg dat je naar een verder heel behoorlijke film zit te kijken. Het is geen materiaal voor de bioscoop, maar thuis vanaf je bank is deze verder prima te genieten.