Profiel van Zwerk

Aan de kassa vroeg ik om een kaartje voor Napoleon, maar deze film gaat over een Franse held van een eeuw daarna. De Gaulle. Ik vond de film "good, not great". Het lijkt wel alsof Frankrijk, dat aan het degraderen is tot een 3e rangs-wereldmacht, zichzelf hiermee een beetje moed probeert in te praten.

Ik vond 3 uur wel lang voor het verhaal van een conservatieve, super-nationalistische generaal (die nooit iemand bedankt, vindt hij niet nodig) die als enige zijn rug rechthoudt als de nazi's zijn land makkelijk overwinnen en de overwonnenen het maar meteen op een akkoordje met hen gooien.

Een moeilijke man, die het bijvoorbeeld verrekt om Engels te spreken tegen Churchill. De Engelse elite sprak gelukkig Frans. Het wordt even komisch als hij een noodlanding moet maken met een watervliegtuig, dat daarna toch weer verder kan, en hij tot aan zijn navel onder de modder door de gouverneur van Tsjaad wordt ontvangen. Uiteraard met rechte rug en zonder een krimp te geven.

Zijn ups en downs zijn wel ontluisterend: hoewel hij, als we de film mogen geloven, zonder enige achterban in Londen aankwam, mocht hij toch meteen op de radio om de Fransen toe te spreken, maar vervolgens was hij weer volkomen afhankelijk van Churchill, die wel een medestander kon gebruiken (uit een ander land), maar weer door Roosevelt onder druk werd gezet om niet met die rare Fransman in zee te gaan (die twee Franse eilandjes voor de Canadese kust had laten veroveren).

De apotheose van de film is de slag bij Bir Hakeim, waardoor het wel heel erg een oorlogsfilm wordt met al zijn heroïek en patriottisme, bah.

Door het verhaal van De Gaulle loopt dat van een Franse jongeman, die zich ook als een van de weinige Fransen tegen de Duitsers wil verzetten, met een leuk meisje (cheesy). Uiteindelijk helpt hij De Gaulle terug in het zadel door zijn vervanger neer te knallen. Wat ik dan weer uit de Wikipedia moet halen is dat de arme jongen - hij wordt de volgende dag gefusilleerd - royalist was: hij wilde de graaf van Parijs terug op de troon. Dat laatste past niet zo in het verhaal, maar ja.

Kortom, ik weet nog niet of ik naar deel 2 ga kijken.

Mooi gemaakte docu over hoe je fatsoenlijk met de natuur omgaat. En dat zonder hel en verdoemenis te preken. In plaats daarvan zie je telkens mensen die met een natuurdingetje bezig zijn, zoals de chef-kok die dol is op vlees, maar ook wel snapt dat je daar geen bossen voor moet kappen (om ruimte te maken voor het planten van veevoer, zeg ik er maar even bij).

Je ziet hem een scene verderop in een stukje vers-gekapt regenwoud staan praten met de man met de kettingzaag die daarvoor heeft gezorgd en hij kijkt er erg ongelukkig bij. Niet de man met de zaag, die heeft een inkomen.

Nog weer wat verder is de chef-kok op bezoek bij een collega die met vleesvervangers werkt, en die zijn soms best te hachelen (ik moet de eerste nog tegenkomen).

Lichte ergernissen zijn de presentatie van Cumberbatch die praat alsof hij een stuk van Shakespeare aan het voordragen is en verder iemand die het de mensen niet kwalijk neemt dat ze meehelpen het klimaat/milieu/hun leefomgeving te slopen/vergiftigen, maar alleen het systeem. Het lijkt mij dat het systeem door mensen is bedacht, dus hoezo?

Aan het eind zie je een dam gesloopt worden, waardoor zalm weer de rivier op kan zwemmen, tegen de stroom in, en kan kuitschieten. De oorspronkelijk bewoners van het rivierdal kunnen hun geluk niet op, dat is leuk om te zien.

Tot slot: volgens Cumberbatch is er maar één criterium voor het goed omgaan met milieu/leefomgeving/klimaat (een KPI om het in kantoortaal te zeggen) en dat is biodiversiteit.

Deze serie ga ik niet uitkijken. In het begin is hij een beetje James Bond-achtig, waar ik wel van hou (vooral met Roger Moore), met allemaal bekakte Engelse aristocraten (en ook vrouw, Suzy Glass, die uitsluitend in volzinnen spreekt uit boeken uit de 19e eeuw, maar dan met een mockney-accent), maar ik begon me toch eigenlijk wel snel te ergeren: het moet allemaal extreem zijn, vooral de moordpartijen, er zit toch wel een stille bewondering in voor aristocratie en snobisme, en de hoofdrolspeler, Eddy, is wel erg kleurloos. Soort ideale schoonzoon. Hij verbleekt volkomen bij zijn broer, Freddy. Misschien is dat een veel betere acteur (Daniel Ings), misschien is het het script.

Ik heb hem een 8 gegeven. Niet omdat het een meesterwerk van de documentairekunst is, want dat is het niet, maar omdat hij een verhaal vertelt dat iedereen moet horen. Het verhaal van soldaten die mee hebben gedaan aan de verwoesting van Gaza en de massamoord daar en daar niet mee kunnen leven. Een vertelde bijvoorbeeld dat hij met de klas in Polen was geweest en erg veel overeenkomsten zag tussen wat de nazi's daar hebben uitgevreten en wat Israël in Gaza doet. Een ander die telefoongesprekken afluistert, ook een telefoongesprek van een moeder die in paniek is omdat haar dochtertje in brand staat nadat er een bom is gevallen. Weer een ander die vertelde dat op de basis vrolijk wordt gelachen, als er weer eens een voltreffer is.

Bill Nighy vond ik echt een stuk beter in Love Actually (Don't buy drugs, get them for free!), maar hij is ook erg goed in staat een oersaaie, stuck up, ambtenaar te spelen. De vraag is of dat zo leuk is om naar te kijken (datzelfde gevoel had ik bij de Avonden van Gerard Reve, mooi beschreven, dat treurige leven, maar moet ik dat lezen?). Halverwege krijgt het verhaal wat kleur en blijkt Nighy zin in de laatste maanden van zijn leven te vinden door een vergunning voor een speeltuintje door de verstikkende bureaucratie van de gemeente Londen in de jaren vijftig te jassen. Hij slaapt gelukkig in op de schommel in een sneeuwbui. Groots en meeslepend is het allemaal niet, eerder wel aardig.