Profiel van Zwerk

Dat ben ik wel met je eens.

Als film vond ik het geen meesterwerk, maar het verhaal is afschuwelijk. Het verhaal van de dictatuur die Iran is, waarin een mensenleven niet telt: als we je terecht gemarteld hebben, dan ga je naar de hel, als we ons vergist hebben, wordt het wel goed gemaakt in de hemel. De film laat goed zien hoe verschillend de slachtoffers hiermee omgaan. De dader is wat ongrijpbaarder, die lijkt in zijn ééntje verschillende reacties te belichamen, maar uiteindelijk bekent hij toch ineens schuld. Dat had ik niet zien aankomen. Veel om over na te denken dus, maar ik vond het script en de enscenering en dat soort filmdingen niet zo heel sterk. De acteurs wel.

Idee is wel leuk, maar ik werd op een gegeven moment wel moe van al dat geknal

Mooie documentaire over het leven van Chinezen in Nederland en over de Chinees-Indische restaurantcultuur. Chinees-Indisch was het eerste buitenlandse eten dat je in Nederland kon krijgen, verder aten we alle dagen aardappels, groente en vlees, echt smerig, vooral die gekookte aardappels. Dus ik vond het wel wat, als kind. Later werd ik een snob en vond ik het allemaal te gewoontjes, maar dat is weer gezakt.

Er ging een beetje een schok door me heen toen ik hoorde dat de saus bij de babi pangang bedacht is door de eigenaar van Pom Lai, want dat ken ik uit Eindhoven.

Aan het eind van het verhaal gaat het meer over hoe Chinezen belachelijk werden gemaakt hier, hoe hard hun leven was en tenslotte over de relatie tussen de dochter, die de documentaire heeft gemaakt, en de vader, die een restaurant heeft gehad (en niet kon verkopen). Hoe lastig het voor haar was om tot haar ouders door te dringen, die het alleen maar druk hadden, terwijl ze eigenlijk beschermd wilde worden tegen de kinderen die vervelende dingen tegen haar riepen. Dat raakte me wel.

Voor mij is het Chinese eetwezen vooral nostalgie.

Boeiend om te zien hoe zo'n dorp werkt. Ik heb nog nooit zo'n hechte gemeenschap meegemaakt. De beelden zijn ook geweldig, van al die stomme schapen dat lege land. Maar het gaat natuurlijk vooral over wat je moet doen om erbij te horen. Het geluid lijkt hier te zijn: pas je maar lekker aan aan ons, wat redelijk bekrompen is (maar weer iets vriendelijker dan gewoon aan de grens geweigerd worden), maar als het dan misgaat in Iran, het land van herkomst van de regisseur, blijkt dat mensen toch ook gewoon om elkaar geven en meeleven. Integreren vraagt van de mensen die er al zitten dat ze ook een beetje plaats maken. De serie laat zien dat dat ook wel gebeurt als mensen zich aan elkaar beginnen te hechten.