Reacties

Aan de kassa vroeg ik om een kaartje voor Napoleon, maar deze film gaat over een Franse held van een eeuw daarna. De Gaulle. Ik vond de film "good, not great". Het lijkt wel alsof Frankrijk, dat aan het degraderen is tot een 3e rangs-wereldmacht, zichzelf hiermee een beetje moed probeert in te praten.

Ik vond 3 uur wel lang voor het verhaal van een conservatieve, super-nationalistische generaal (die nooit iemand bedankt, vindt hij niet nodig) die als enige zijn rug rechthoudt als de nazi's zijn land makkelijk overwinnen en de overwonnenen het maar meteen op een akkoordje met hen gooien.

Een moeilijke man, die het bijvoorbeeld verrekt om Engels te spreken tegen Churchill. De Engelse elite sprak gelukkig Frans. Het wordt even komisch als hij een noodlanding moet maken met een watervliegtuig, dat daarna toch weer verder kan, en hij tot aan zijn navel onder de modder door de gouverneur van Tsjaad wordt ontvangen. Uiteraard met rechte rug en zonder een krimp te geven.

Zijn ups en downs zijn wel ontluisterend: hoewel hij, als we de film mogen geloven, zonder enige achterban in Londen aankwam, mocht hij toch meteen op de radio om de Fransen toe te spreken, maar vervolgens was hij weer volkomen afhankelijk van Churchill, die wel een medestander kon gebruiken (uit een ander land), maar weer door Roosevelt onder druk werd gezet om niet met die rare Fransman in zee te gaan (die twee Franse eilandjes voor de Canadese kust had laten veroveren).

De apotheose van de film is de slag bij Bir Hakeim, waardoor het wel heel erg een oorlogsfilm wordt met al zijn heroïek en patriottisme, bah.

Door het verhaal van De Gaulle loopt dat van een Franse jongeman, die zich ook als een van de weinige Fransen tegen de Duitsers wil verzetten, met een leuk meisje (cheesy). Uiteindelijk helpt hij De Gaulle terug in het zadel door zijn vervanger neer te knallen. Wat ik dan weer uit de Wikipedia moet halen is dat de arme jongen - hij wordt de volgende dag gefusilleerd - royalist was: hij wilde de graaf van Parijs terug op de troon. Dat laatste past niet zo in het verhaal, maar ja.

Kortom, ik weet nog niet of ik naar deel 2 ga kijken.

Mooi gemaakte docu over hoe je fatsoenlijk met de natuur omgaat. En dat zonder hel en verdoemenis te preken. In plaats daarvan zie je telkens mensen die met een natuurdingetje bezig zijn, zoals de chef-kok die dol is op vlees, maar ook wel snapt dat je daar geen bossen voor moet kappen (om ruimte te maken voor het planten van veevoer, zeg ik er maar even bij).

Je ziet hem een scene verderop in een stukje vers-gekapt regenwoud staan praten met de man met de kettingzaag die daarvoor heeft gezorgd en hij kijkt er erg ongelukkig bij. Niet de man met de zaag, die heeft een inkomen.

Nog weer wat verder is de chef-kok op bezoek bij een collega die met vleesvervangers werkt, en die zijn soms best te hachelen (ik moet de eerste nog tegenkomen).

Lichte ergernissen zijn de presentatie van Cumberbatch die praat alsof hij een stuk van Shakespeare aan het voordragen is en verder iemand die het de mensen niet kwalijk neemt dat ze meehelpen het klimaat/milieu/hun leefomgeving te slopen/vergiftigen, maar alleen het systeem. Het lijkt mij dat het systeem door mensen is bedacht, dus hoezo?

Aan het eind zie je een dam gesloopt worden, waardoor zalm weer de rivier op kan zwemmen, tegen de stroom in, en kan kuitschieten. De oorspronkelijk bewoners van het rivierdal kunnen hun geluk niet op, dat is leuk om te zien.

Tot slot: volgens Cumberbatch is er maar één criterium voor het goed omgaan met milieu/leefomgeving/klimaat (een KPI om het in kantoortaal te zeggen) en dat is biodiversiteit.

Deze serie ga ik niet uitkijken. In het begin is hij een beetje James Bond-achtig, waar ik wel van hou (vooral met Roger Moore), met allemaal bekakte Engelse aristocraten (en ook vrouw, Suzy Glass, die uitsluitend in volzinnen spreekt uit boeken uit de 19e eeuw, maar dan met een mockney-accent), maar ik begon me toch eigenlijk wel snel te ergeren: het moet allemaal extreem zijn, vooral de moordpartijen, er zit toch wel een stille bewondering in voor aristocratie en snobisme, en de hoofdrolspeler, Eddy, is wel erg kleurloos. Soort ideale schoonzoon. Hij verbleekt volkomen bij zijn broer, Freddy. Misschien is dat een veel betere acteur (Daniel Ings), misschien is het het script.

Ik heb hem een 8 gegeven. Niet omdat het een meesterwerk van de documentairekunst is, want dat is het niet, maar omdat hij een verhaal vertelt dat iedereen moet horen. Het verhaal van soldaten die mee hebben gedaan aan de verwoesting van Gaza en de massamoord daar en daar niet mee kunnen leven. Een vertelde bijvoorbeeld dat hij met de klas in Polen was geweest en erg veel overeenkomsten zag tussen wat de nazi's daar hebben uitgevreten en wat Israël in Gaza doet. Een ander die telefoongesprekken afluistert, ook een telefoongesprek van een moeder die in paniek is omdat haar dochtertje in brand staat nadat er een bom is gevallen. Weer een ander die vertelde dat op de basis vrolijk wordt gelachen, als er weer eens een voltreffer is.

Bill Nighy vond ik echt een stuk beter in Love Actually (Don't buy drugs, get them for free!), maar hij is ook erg goed in staat een oersaaie, stuck up, ambtenaar te spelen. De vraag is of dat zo leuk is om naar te kijken (datzelfde gevoel had ik bij de Avonden van Gerard Reve, mooi beschreven, dat treurige leven, maar moet ik dat lezen?). Halverwege krijgt het verhaal wat kleur en blijkt Nighy zin in de laatste maanden van zijn leven te vinden door een vergunning voor een speeltuintje door de verstikkende bureaucratie van de gemeente Londen in de jaren vijftig te jassen. Hij slaapt gelukkig in op de schommel in een sneeuwbui. Groots en meeslepend is het allemaal niet, eerder wel aardig.

Niet heel erg sterk. Het is denk ik bedoeld als een verhaal over authentiek zijn en dan zie je dat Kurt daar het verst mee komt (hij wordt zelfs vader), terwijl zijn schoonvader, die een bijzonder smerige opportunist is geweest, door de mand lijkt te vallen. De vrouwelijke hoofdrol is wel erg traditioneel, voor die figuur lijkt het krijgen van een kind het allerbelangrijkste. Het verhaal had ook in de helft van de tijd gekund. Op zich wel mooi in beeld gebracht, het mocht wat kosten, en ook leuk om in de recente geschiedenis te worden rondgeleid. En ook leuk dat het over kunst gaat, alhoewel de vaagheden van Joseph Beuys (Van der Verten heettie in de film) niet te hachelen zijn. Kortom, leuk om naar te kijken, maar geen meesterwerk.

Cold Feet is een van de beste series die ik ooit gezien heb.

@Carmen163 Je bent wel streng voor Rachel!

Bij dit soort films verwacht ik een beetje actie, wat humor en wat Britse nostalgie. En een niet volkomen stupide verhaal. Dat is niet gelukt. Wel veel diepzinnige dialogen. Die zijn alleen nogal saai.

Erg boeiend, ik heb de vijf afleveringen in twee avonden en één middag doorgewerkt. Tegelijkertijd vond ik het verhaal wel erg extreem. Het tempo waarin de hoofdpersonen stommiteiten begaan (de essentie van de film) is wel erg hoog en ze doen ook wel extreem domme dingen.

Eigenlijk heb ik alleen afdeling 1 (van 2) gekeken. Ik vind de Beatles leuk en Swinging London geweldig, ook de kunst en de literatuur uit die tijd, maar George Harrison zonder de andere Beatles blijk ik een stuk minder interessant te vinden. Hoewel de documentaire goed gemaakt is, heb ik hem daarom niet afgekeken. Iets te veel meditatie en Ravi Shankar.

Ik weet niet eens of ik het zo'n goede film vond, de manier waarop het verhaal verteld wordt. It's a sin is in dat opzicht stukker beter. Maar die gaat over het veilige verleden van de AIDS-epidemie in de jaren 80. Deze gaat over homohaat, aangewakkerd door het normaliseren daarvan en social media, en mensen die daar niet mee om kunnen gaan. Angstaanjagend.

@Filmfanaat Dat is mij goed bevallen!

Vanavond opnieuw gekeken. Was vergeten dat de film over doodgaan ging, en liefde. Kon me van de vorige keer alleen de foute grappen nog herinneren. Maar ook deze keer vond ik hem geweldig, ontroerend ook.

Briljante film vol met absurditeiten, geweld en trauma. Jeugdtrama, om precies te zijn. De familiegeschiedenis is de verhaallijn, die - spoiler - richting een happy end gaat. Sterke combinatie van ernst en mijn soort humor. Kaas doet het goed, Mikkelsen is bijna onherkenbaar met zijn permanentje.

@ladekker Het boek was in mijn herinnering heel anders en ook wel beter.

Gaité is geweldig, maar het verhaal is flut. Het is depressie, maar dan Instagrammable. Zo wil ik ook wel suïcidaal zijn. Wat voor aandeel mams of het vriendje hadden in de situatie van Emma had wel uitgewerkt kunnen worden. Dat had de film boeiender kunnen maken. En sommige dingen zijn wel erg cringe, bijvoorbeeld dat ze bij het happy end ineens makeup opheeft.

Dat ben ik wel met je eens.

Als film vond ik het geen meesterwerk, maar het verhaal is afschuwelijk. Het verhaal van de dictatuur die Iran is, waarin een mensenleven niet telt: als we je terecht gemarteld hebben, dan ga je naar de hel, als we ons vergist hebben, wordt het wel goed gemaakt in de hemel. De film laat goed zien hoe verschillend de slachtoffers hiermee omgaan. De dader is wat ongrijpbaarder, die lijkt in zijn ééntje verschillende reacties te belichamen, maar uiteindelijk bekent hij toch ineens schuld. Dat had ik niet zien aankomen. Veel om over na te denken dus, maar ik vond het script en de enscenering en dat soort filmdingen niet zo heel sterk. De acteurs wel.

Idee is wel leuk, maar ik werd op een gegeven moment wel moe van al dat geknal

Mooie documentaire over het leven van Chinezen in Nederland en over de Chinees-Indische restaurantcultuur. Chinees-Indisch was het eerste buitenlandse eten dat je in Nederland kon krijgen, verder aten we alle dagen aardappels, groente en vlees, echt smerig, vooral die gekookte aardappels. Dus ik vond het wel wat, als kind. Later werd ik een snob en vond ik het allemaal te gewoontjes, maar dat is weer gezakt.

Er ging een beetje een schok door me heen toen ik hoorde dat de saus bij de babi pangang bedacht is door de eigenaar van Pom Lai, want dat ken ik uit Eindhoven.

Aan het eind van het verhaal gaat het meer over hoe Chinezen belachelijk werden gemaakt hier, hoe hard hun leven was en tenslotte over de relatie tussen de dochter, die de documentaire heeft gemaakt, en de vader, die een restaurant heeft gehad (en niet kon verkopen). Hoe lastig het voor haar was om tot haar ouders door te dringen, die het alleen maar druk hadden, terwijl ze eigenlijk beschermd wilde worden tegen de kinderen die vervelende dingen tegen haar riepen. Dat raakte me wel.

Voor mij is het Chinese eetwezen vooral nostalgie.

Boeiend om te zien hoe zo'n dorp werkt. Ik heb nog nooit zo'n hechte gemeenschap meegemaakt. De beelden zijn ook geweldig, van al die stomme schapen dat lege land. Maar het gaat natuurlijk vooral over wat je moet doen om erbij te horen. Het geluid lijkt hier te zijn: pas je maar lekker aan aan ons, wat redelijk bekrompen is (maar weer iets vriendelijker dan gewoon aan de grens geweigerd worden), maar als het dan misgaat in Iran, het land van herkomst van de regisseur, blijkt dat mensen toch ook gewoon om elkaar geven en meeleven. Integreren vraagt van de mensen die er al zitten dat ze ook een beetje plaats maken. De serie laat zien dat dat ook wel gebeurt als mensen zich aan elkaar beginnen te hechten.

Deze film is afgemaakt in reviews, maar ik vond hem eigenlijk wel aardig. Goed gemaakt, lekker tempo, top-acteurs. Het verhaaltje is een beetje dun en loopt af en toe uit de rails, maar ik kon er wel om lachen.

Oertrage film, die ineens overging in lollige horror. Toen heb ik hem uitgezet.

Best aardig, beetje apart verhaal, maar het is leuk om te zien hoe mensen over hun vooroordelen heen stappen. En aan het eind wint de liefde!