Profiel van JvH4848

SCORE 8/10. Kort samengevat: Goed opgebouwd verhaal en sterke karakterontwikkeling. Deels ongemakkelijk (cringey) om naar te kijken, deels heftig

Gezien op het Imagine Film Festival 2026 in Amsterdam. Soms wat ongemakkelijk, soms behoorlijk heftig. Los daarvan kan ik er niet omheen dat ik me in deze wereld enigszins een buitenstaander voelde. Ik heb zelf geen kinderen en ben niet vertrouwd met dit soort zomerkampen en de groepsdynamiek die daarbij hoort.

De drie begeleidende volwassenen, die zich vrijwillig voor deze taak hadden aangemeld (twee min of meer overgehaald, één spontaan), vormden een zorgvuldig samengestelde drie-eenheid. Ze verschilden sterk in wat ze uit hun eigen jeugd met zich meedroegen, in hun relatie met hun eigen kind, en vooral in hun manier van omgaan met problemen. Daardoor bracht ieder een eigen, herkenbare rol in het verhaal mee, wat het boeiend maakte om de gebeurtenissen te volgen.

Heel vaak werkten de interventies van de volwassenen juist averechts: amateuristische pogingen om pestgedrag op te sporen, discussies over de kamerindeling die door leraren was vastgesteld, het betrekken van hun kinderen bij hun eigen dilemma’s, enzovoort. Natuurlijk handelde iedereen met de beste bedoelingen, maar vaak zonder echt te weten wat juist of onjuist was. Een kleine hint: maak niet dezelfde fout als de drie volwassenen (en ikzelf) door medelijden te hebben met degene die door drie klasgenoten wordt gepest. Daarmee zit je er niet een beetje naast, maar volledig naast, en zelfs dubbelop.

Alles bij elkaar is dit een zorgvuldig gecomponeerd verhaal met een goed gekozen uitgangssituatie. Het biedt volop mogelijkheden om de valkuilen van het organiseren van een zomerkamp te laten zien. Zo'n kamp zou van nature een vrolijke gebeurtenis moeten zijn: weg van huiswerk, examenstress en andere schoolverplichtingen. Er wordt verondersteld dat iedereen zich kan ontspannen, los van de gebruikelijke schoolproblemen en moeizame verhoudingen tussen leerlingen. Maar lukt dat werkelijk? En zal zo'n ervaring de band met je dertienjarige kind versterken? Dat is uiteindelijk de vraag die boven het verhaal blijft hangen.

SCORE 7/10. Kort samengevat: een frisse kijk op tijdsprongen, een origineel verhaal en van begin tot eind hilarisch

Gezien op het Imagine Film Festival 2026 in Amsterdam. Dit is geen platgetreden tijdreisverhaal vol onvermijdelijke paradoxen. Als dat is waar je naar op zoek bent, kun je beter thuisblijven.

Terug in de tijd springen is hier op een verrassend nieuwe manier uitgewerkt, en het kost even moeite om het concept volledig te doorgronden. Wie de film later nog eens ziet, zal misschien enkele logische ongerijmdheden ontdekken bij het nauwkeurig nalopen van alle details. Zelf had ik vooral moeite met het feit dat na een sprong terug van vijf minuten sommige zaken behouden bleven, zoals verwondingen en zelfs dodelijke schotwonden, terwijl andere dingen halfslachtig werden "hersteld", zoals een schaal koekjes dat op de grond was gevallen. Misschien is het echter beter om zulke denkoefeningen los te laten. Logica en wetenschap zijn hier niet het hoofddoel. Integendeel.

Veel meer in lijn met de bedoelingen van de filmmakers is genieten van een reeks onverwachte en bijzonder komische ontwikkelingen. Het werkt waarschijnlijk het beste als je logisch redeneren even uitschakelt. Laat het scenario zorgen voor je vermaak en blijf meebewegen met de vrolijke, absurde sfeer, ongeacht wat er gebeurt. De ene tijdsprong volgt de andere zo snel op dat er nauwelijks gelegenheid is om uitgebreid stil te staan bij wat je zojuist hebt gezien, laat staan het allemaal rationeel te verklaren.

Ondanks wat ik hierboven schrijf, vind ik de slotscène in de auto moeilijk te rijmen met een plausibel vervolg van het verhaal. Vanaf dat moment lijkt werkelijk alles mogelijk. Gezien het bloedvergieten zal het minstens turbulent worden, en mogelijk zelfs rampzalig aflopen voor onze beide hoofdpersonages. Gelukkig voor zowel hen als voor ons eindigt de film precies daar, waardoor we achterblijven met de herinnering aan een chaotisch maar knap geconstrueerd verhaal.

Wat het abrupte einde ons evenmin vertelt, is of de huwelijkscrisis waarmee alles begon uiteindelijk wordt opgelost. Een gezamenlijk avontuur als dit kan een relatie sterker maken, ondanks alle verschillen. Het is echter net zo goed mogelijk dat de kloof die al bestond alleen maar groter is geworden en inmiddels niet meer te overbruggen valt. Dat zullen we nooit weten.

SCORE 9/10. Gezien bij Film Fest Gent 2026. Goed gecomponeerd verhaal, met verschillende bouwstenen die uiteindelijk allemaal goed bij elkaar komen. Neem bijvoorbeeld de buurman die een scheidingsmuur grof doorbreekt om er een raam in te maken, aanleiding tot wederzijdse discussies, terwijl datzelfde raam later prima zijn nut bewijst in de finale. Zo ook een inbraakalarm dat ten onrechte afgaat en daarna hersteld moet worden, maar zodoende niet gereed is als er echt wordt ingebroken. Dit zijn maar twee stukjes van de plot, maar beide voorbeelden laten zien dat alles zijn bestemming heeft in het verhaal.

Naast existentiële dilemma’s over investeren in bescherming tegen slechte tijden, de risico’s van langdurige afwezigheid vanwege werk in het buitenland, en hoe principieel wil je zijn om een zeer goed betaalde opdracht af te wijzen, komen er nog allerlei andere zaken aan bod als doordenkers voor onszelf. Nadeel van dit alles dat ik er nog niet klaar voor ben om er een doortimmerd verhaal over te schrijven. Ik laat het even bij deze twee alineas, bij wijze van aansporing: ga dit zien en praat er daarna over.

Kort samengevat: een confronterend portret van hoe het bedrijfsleven het gezinsleven opslokt. Vergeet mooie beleidsverklaringen over een veilige werkplek, loopbaanontwikkeling en andere nobele waarden.

Gezien op Film Fest Gent 2026. Een harde en meeslepende film die laat zien dat aandeelhouderswaarde voor ondernemingen de belangrijkste bestaansreden is. Optimisten onder ons denken misschien dat het bieden van een betrouwbare en veilige werkomgeving belangrijker is, zoals vastgelegd in wetten en reglementen, maar in de praktijk delft dat het onderspit tegenover productiviteit en winst. Afdelingshoofden worden verantwoordelijk gehouden voor het maximaal laten presteren van hun medewerkers, via periodieke evaluaties, het monitoren van hun productiviteit (wat sterk doet denken aan stukloon, vroeger als onmenselijk beschouwd maar blijkbaar nog altijd springlevend, lang na de donkere dagen van de industriële revolutie) en allerlei andere middelen die nodig worden geacht om de cijfers op te poetsen. Externe communicatie staat bol van slogans, catchphrases en missieverklaringen die een heel ander beeld schetsen, maar intern worden die vooral gezien als hinderpalen voor datgene waar het werkelijk om draait: resultaten.

Een van de openingsscènes toont een reclamespot voor personeelswerving die ter goedkeuring wordt voorgelegd. In de video worden ook mensen met een beperking expliciet aangemoedigd om te solliciteren. Verschillende aanwezigen rond de vergadertafel reageren enthousiast, omdat het de menselijke kant van het bedrijf benadrukt: ook mensen met minder mogelijkheden verdienen dezelfde kansen als ieder ander. Bovendien sluit het perfect aan bij het imago dat het bedrijf de laatste tijd naar buiten brengt. De CEO onderbreekt echter abrupt de stroom van positieve reacties om een totaal andere visie naar voren te brengen: wij willen de allerbesten aantrekken, en denken jullie echt dat die graag zullen samenwerken met collega's met een beperking, die misschien niet volledig meekunnen en extra begeleiding nodig hebben?

De vergadering besluit vervolgens de opdracht voor het reclamebureau grondig aan te passen. Onze hoofdfiguur, Carla, zit erbij als kersverse HR-manager en vreest dat haar ontslag nabij is, gezien de sfeer die ontstaat na de interventie van de CEO. Uiteindelijk zou de verantwoordelijkheid immers bij haar kunnen worden gelegd, aangezien haar afdeling verantwoordelijk was voor de rekruteringscampagne. Dat rampscenario wordt afgewend wanneer zij een creatieve nieuwe openingszin voor de campagne bedenkt, die bijzonder goed wordt ontvangen.

Op deze cruciale openingsscène volgen verschillende verhaallijnen rond haar werk als HR-manager, afgewisseld met interacties met haar gezin. Die contacten verlopen steeds vaker online, omdat ze steeds minder tijd aan haar kinderen kan besteden en tot laat moet doorwerken om deadlines te halen. Langzaam maar zeker ziet de kijker de druk op haar toenemen, terwijl haar gezin haar steeds meer verliest ten gunste van het bedrijf. Uiteindelijk stellen de kinderen zelfs voor om permanent bij hun vader te gaan wonen in plaats van wekelijks tussen beide ouders te wisselen, een symbolische illustratie van de schaarse tijd die hun moeder nog voor hen overheeft.

Ook elders gebruikt de film symboliek op een doeltreffende manier. Zo verliest Carla haar geduld wanneer ze haar zoon probeert te helpen met wiskunde. Ze reageert uiterst confronterend, verheft haar stem, noemt hem hopeloos en verwijt tegelijk haar ex-man dat het weekend werd besteed aan ontspanning in plaats van aan broodnodig huiswerk. Op dat moment gedraagt zij zich precies als een afdelingshoofd dat een medewerker kleineert omdat die het steeds hogere productiviteitstempo niet kan bijbenen. Net zoals zij op haar werk werd aangesteld om de prestaties van een moeizaam draaiende afdeling op te krikken, draagt zij daar nog steeds de last van werknemers die niet voldoende meegaan in de nieuwe bedrijfscultuur.

Achteraf bekeken bewonder ik vooral het scenario. Het schakelt voortdurend tussen twee werelden, het gezinsleven en de werkvloer, die op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen lijken te hebben. Toch worden die verhaallijnen gaandeweg met elkaar verbonden door één overkoepelend thema: de bedrijfswereld probeert haar werknemers op alle niveaus op te slokken.

Alles bij elkaar schetst de film een scherp beeld van het bedrijfsleven en zijn voortdurende strijd om de concurrentie voor te blijven en aandeelhouders tevreden te houden. Het aanbieden van een veilige werkplek en een kans om carrière te maken is duidelijk niet de primaire doelstelling, ondanks de rooskleurige verhalen in rekruteringscampagnes en promotievideo's. Via HR-manager Carla toont de film hoe moeilijk het is om die wereld te verzoenen met het gezinsleven. Haar man en kinderen staan steeds vaker op de tweede plaats, en vooral de kinderen krijgen uiteindelijk minder aandacht dan ze nodig hebben.

Gezien op Film Fest Gent 2026. SCORE 2/10. Ik had al heel veel positieve recensies gelezen, maar ik begrijp de lof niet. We volgen de 17-jarige Isabel, die eindeloos rondloopt op de golfbaan en vervolgens ook door de gebouwen, zonder duidelijk doel behalve dan het terugbezorgen van een verloren golfclub. Dat alles leidt tot niets betekenisvols, behalve dat ze toevallig enkele dubieuze zakelijke beslissingen opvangt, maar dat blijft een eenmalig zijspoor. Sommigen vergelijken de film met het werk van Wes Anderson, een filmmaker waar ik zelf ook nooit echt vat op heb gekregen, ondanks de algemene bewondering voor zijn oeuvre (aan mij geheel voorbijgegaan, ondanks dat ik meerdere van zijn films me heb laten overkomen).

Voor mij bood deze film geen verhaal, geen moraal, geen boodschap om mee naar huis te nemen, eigenlijk helemaal niets. In twee woorden: pretentieus en hol.

Er is een duidelijke intentie om maatschappijkritiek te leveren. Dat valt nauwelijks te missen, maar die kritiek blijft helaas zo impliciet dat het niet de eigenlijke kern van de film kan vormen. De openingsscène speelt zich af midden in het drukke Manilla en schakelt vervolgens over naar een bus waarin bezoekers van de golfclub worden voorbereid op een aangename ervaring. Daarna verhuist de film naar de countryclub voor de rest van de speelduur. Bij aankomst worden de bezoekers opgewacht en muzikaal verwelkomd, waarna iedereen wordt afgezet aan de ingang.

Dat alles vormt ongetwijfeld een bewust gecreëerd scherp contrast. Het zou kunnen suggereren dat de club haar bezoekers niet alleen afschermt van de dagelijkse drukte, maar hen ook op afstand houdt van de doorsnee man of vrouw op straat, zodat ze uitsluitend in contact komen met “hun soort mensen”.

We zien een enorme hoeveelheid personeel dat het grootste deel van de tijd verveeld rondhangt en wacht tot er eindelijk iets te doen valt. Daaruit leid ik af dat arbeid in dit deel van de wereld relatief goedkoop is. Wanneer een personeelslid zich toevallig buiten de toegestane paden begeeft, verschijnen er plotseling allerlei bewakers om hem of haar zo snel mogelijk weer uit het zicht te verwijderen. Dat onderstreept nog eens hoe strikt de sociale verhoudingen binnen deze afgesloten wereld worden bewaakt.