Profiel van JvH4848

SCORE 8/10. Een mysterie volgehouden gedurende de hele looptijd van de film. Onderwijl zie we beelden van de US bij een road trip om onduidelijke redenen richting Omaha. Hoofdmoot is en blijft de interactie tussen de drie hoofdrolspelers, een zwijgzame vader met Ella van 9 en Charlie van 6.

Ik was onvoorbereid en had geen idee wat te denken van een vader die twee kinderen vroeg in de ochtend wekt, en hen met hond en al meeneemt in de auto met bestemming Omaha, Nebraska. Wilde hij de kinderen onttrekken aan een moeder die een rechtszaak over voogdij had gewonnen?? Dat was mijn eerste gedachte. Diezelfde ochtend kwam een sheriff langs die hem aanspoorde om niet te treuzelen. Kennelijk was er niets stiekems aan de hand. Desondanks was het allemaal heel ongewoon, iets wat zowel mij als beide kinderen bezighield. De onduidelijkheid bleef meerdere dagen en nachten bestaan, want zo lang duurde de autorit.

De hele tijd was duidelijk dat er financiële problemen waren, maar niet zo ernstig dat ze compleet aan de grond zaten. Er was geld voor benzine tijdens de hele reis, en er was altijd wat om te eten onderweg. Ook hoefden ze niet in de auto te slapen. Er was zelfs geld om de befaamde dierentuin te bezoeken, een welkome afleiding voor beide kinderen, zeker voor de oudste met steeds meer vragen over hun bestemming. Conflicten onderweg vielen me erg mee, behalve toen de hond werd achtergelaten bij een instelling die op hun komst was voorbereid. Vragen daarna over het lot van de hond en de bestemming van hen drieën bleven koppig onbeantwoord.

Beelden van de US en de omgeving krijgen we er gratis bij tijdens deze tocht. Maar natuurlijk gaat het om de interactie tussen vader en beide kinderen, die een dagenlange reis maken in de beperkte ruimte van een auto, met ook nog zeer weinig zicht op waar ze heen gaan. Vooral het waarom van de reis blijft tot het einde toe een groot mysterie.

   SCORE 6/10. Een prachtig tranen trekkend verhaal maar ik heb er nogal wat moeite mee. Veel mensen zullen natuurlijk sympathiseren met Maria, en weinigen zullen begrip hebben voor “evil” dochter Clara. We zien die dochter eigenlijk te weinig, alleen aan begin en eind. Hoe nijpend haar situatie is, kunnen we zo moeilijk beoordelen. Extra lastig als dan zou blijken dat Maria jarenlang kosteloos heeft gewoond in haar appartement.

    Ongeacht hoe de geldstromen lopen en liepen, datgene wat Maria nu doet is puur egoïstisch en onverantwoordelijk. Ter verdediging kan ik alleen vermoeden dat zij lang heeft geleefd zonder besef van financiën en wat het dagelijks leven kost. Alleen al het feit dat Maria verbaasd is dat de antiquair die eerder haar meubilair heeft opgekocht, een hogere prijs vraagt als zij die spullen terug wil, spreekt voor mij al boekdelen. Zij leeft in een andere wereld, verre van geldzaken en andere dagelijkse beslommeringen. Ik kan me voorstellen dat haar voormalige echtgenoot dat alles regelde en aan haar zicht onttrok.

   Toch toont de film ook opwekkende zaken. Maria toont initiatief om haar eigen zaken te regelen en financieel op eigen benen te staan, bijvoorbeeld de catering verzorgen bij mensen die naar voetbal op TV willen kijken maar in reguliere cafés en bars niets eetbaars geserveerd krijgen. Een gat in de markt waar Maria in springt, mogelijk daarmee een oorlog uitlokkend met de horeca aldaar. Riskant want de relatie met de buurt is Maria’s belangrijkste “bezit”. Dat laatste zien we ten voeten uit als een onverwacht bezoek van de politie moet worden gesust.

   De romantische episodes in het verhaal zijn aardig gevonden. De doorsneekijker ziet dat graag want een loslopende weduwe is eigenlijk tegen de natuur. Het creëert daarmee een extra verhaallijn die los staat van de zakelijke perikelen. Misschien jammer dat het einde opengelaten is, rond zowel die romantische relatie als haar dochter die aan het eind ineens opduikt. Een realistisch einde is lastig eraan vast te knopen met alles wat voorafging, en zou extra druk leggen op de toch al niet geringe 2 uur looptijd van de film. Misschien is het maar beter zo.

   Goed geacteerd en zo. Ook duiken we in de omgeving waar Maria woont en de lokale bevolking. Het verhaal loopt overal door zonder zwakke momenten, met genoeg verwikkelingen om ons bezig te houden. Maar de teneur blijft me tegenstaan.

SCORE 7/10. Achteraf heel tevreden met deze horror. Eigenlijk had ik een routineuze variant verwacht op veel andere horrorfilms met bekende thema’s zoals een afgelegen gebouw met geschiedenis, geruchten over een afgesloten kamer met een heks, een groot bos in de buurt, en dat in een land dat op je eigen land lijkt en je taal spreekt maar met toch nèt iets andere tradities. Deze overbekende zaken komen hier bij elkaar, maar afgezaagd is het resultaat zeker niet.

Het aantal jump scares valt erg mee, stoort niet en vormt zeker niet de hoofdmoot. Er is maar een beperkt aantal randpersonages te zien, en het is jammer dat die weinig inhoud krijgen. In elk geval kon ik weinig greep krijgen op hun motieven. Gelukkig genoeg sfeer en volop onverwachte verwikkelingen, zodat ik niet op de klok hoefde te kijken. Onderwijl heb ik het gebeuren met spanning kunnen volgen. (Over klokken gesproken: de rol van de klok bij de lift snap ik nog steeds niet. Het leek belangrijk maar ik zie het niet.) Vergeet verder niet om altijd wat schoolbord krijt bij je te steken als je van huis gaat, want het kan van pas komen als er een heks in de nabijheid is.

Zoals gezegd, ondanks alle cliché bouwstenen was het een horror van de onderhoudende soort. Een goede tijdsbesteding met de juiste sfeer. Aan begin en eind zien we een raamvertelling, een tocht in de woestijn die dreigt slecht af te lopen, waarvan waarbij ik me afvraag of die iets toevoegt. Maar met een schrijver als hoofdpersoon die gewend is dat soort verhalen te verzinnen, kun je van alles verwachten.

SCORE 1/10. Ik zie helemaal niets positiefs in deze film. Met liefde heeft het al weinig te maken, hooguit met wegnemen van eenzaamheid, wat toch iets heel anders is. De uitdrukking “gaat over lijken” om een doel te bereiken, krijgt in dit verhaal een eigen speciale betekenis.

In het bekende Frankenstein verhaal waar deze film naar knipoogt, wordt tenminste nog geprobeerd om de wetten van de fysica te eerbiedigen, ondanks dat daarin ook behoorlijk wat grenzen worden verlegd. Deze film doet niet eens moeite om bij de realiteit te blijven (afvangen van bliksem op de manier die hier wordt gepraktiseerd, moet ik sterk ontraden).

Om zeer onduidelijke redenen heb ik de hele filmlengte uitgezeten, in de hoop dat er iets zou gebeuren om het toch een positieve draai te geven. Dat de verwikkelingen onmogelijk en niet realistisch zouden zijn, had ik op gerekend. Dat is te accepteren als ik tenminste nog een moraal of een boodschap mee naar huis kan nemen. In dit geval sta ik met lege handen. Zelfs geen sympathiek hoofdpersoon in wiens situatie ik kan meeleven.

SCORE 8/10. In mijn leven heb ik al meerdere VvE (Vereniging van Eigenaren) vergaderingen bijgewoond, maar zo extreem als deze is wel erg uitzonderlijk. Nu is het natuurlijk bedoeld als satire, een vooraf bedachte smeltkroes van wat er mis kan gaan op zo’n vergadering. Zet verschillende soorten mensen met allemaal andere achtergronden en tegenstrijdige belangen bij elkaar, en je hebt gegarandeerd hommeles. Wat de een benoemt als overlast, vindt een ander “moet kunnen” gezellig. Wat de een omschrijft als een redelijk bedrag, is voor een ander onmogelijk op te brengen. Elkaars fouten verbeteren en belerend toespreken is ook al weinig bevorderlijk voor een soepel lopende vergadering. Maar ondanks alle gekrakeel moet er wel een agenda worden afgewerkt, en zijn er besluiten te nemen en te notuleren, want dat eist de wet.

Drie schrijvers met de regisseur samen zijn er goed in geslaagd om al die aspecten helder in beeld te brengen. Ze weten anderhalf uur te vullen met steeds weer verrassende ontwikkelingen. En het is gelukkig niet altijd dezelfde die ten prooi valt aan hij/zij-clichés die niets te maken hebben met het agendapunt van dat moment, maar er met de haren worden bijgesleept om de ander af te schilderen als onwetend, partijdig, of anderszins niet meewerkend. De schrijvers zijn erg creatief geweest om een assortiment van dat soort situaties te laten zien, met genoeg afwisseling om niet repetitief te zijn. En zo weten ze dus ons steeds te verrassen.

Ik vind vooral de afloop heel mooi. Typisch een voorbeeld van “Boontje komt om zijn loontje.” Maar ik ga er verder niets over zeggen. De hoofdmoot van deze film is immers het grote aantal verrassende wendingen. Erg vaak wisselt wie het oneens is met wie, dus welke vergaderaar(s) uiteindelijk aan het kortste eind trekken, laat ik ook graag in het midden.