Profiel van JvH4848

Ik heb het geheel uitgezeten, alle 108 minuten, in de vergeefse hoop dat het uiteindelijk ergens over zou gaan. Helaas kan ik hier helemaal niks mee.
Wellicht ben ik te nerdy en te serieus, maar met die kenmerken kan ik goed leven.
De scores bij IMDB en Rottentomatoes spreken mij tegen, zowel de professionals als de "gewone mensen" zoals jij en ik. Allemaal scores boven 80%. Ga ik niet wakker van liggen.

SCORE 8/10. Een genre overstijgend verhaal met een groot aantal onverwachte ontwikkelingen en met goed uitgewerkte karakters. Er zijn twee duidelijk onderscheiden delen: de eerste helft waarin Amziah King de handeling aanvoert, en de tweede helft waarin zijn pleegdochter Kateri leidend is in een aantal statistisch niet helemaal geloofwaardige acties. Tussen neus en lippen door leren we ook nog heel veel over bijen en honing productie, een vak apart waar we weinig van weten. Dat Kateri een inheemse is, speelt een rol maar niet in negatieve zin (ze wordt niet gediscrimineerd of denigrerend behandeld).

Hoewel mijn muzikale scope normaliter beperkt is tot klassiek uit de 18e eeuw (slordige verzamelterm: barok), kon ik de combinatie van instrumenten toch heel goed waarderen. We zien en horen symfonisch (viool, cello) en zang harmonieus samengaan met een grote diversiteit aan instrumenten die je zelden of nooit in een orkest aantreft. Een soort kers op de taart voor mij, onverwacht maar mooi meegenomen.

Over het verhaal ga ik niets zeggen. Dat ontrolt zich vanzelf, in logische stappen, en er is genoeg materiaal om de iets meer dan twee uur te vullen. Een heel diverse collectie aan mee- en tegenwerkende krachten komt aan bod. En we leren typische “huis”regels: je mag van alles stelen, maar nooit iemands pick-up truck (vergelijkbaar met het stelen van een paard dat een halsmisdaad was in het Wilde Westen).

Ik heb moeite om er een samenhangend verhaal van te maken. Dan maar wat losse flarden van notities:
• ??Is er een boodschap of moraal te ontlenen aan deze film?? Dit i.t.t Asghar Farhadi‘s vorige films die maatschappelijk betrokken waren en echt ergens over gingen. Deze regisseur en deze acteurs zijn overkill voor deze niet-zo-speciale plot
• ++Interacties lopen door elkaar heen maar zijn toch goed te volgen. De complexiteit is opzet natuurlijk, maar het wordt geen warboel en de kijker raakt de draad niet kwijt
• +/-Echter, ik had wat moeite met de chronologie, zoals de controverse tussen beide broers die aan het eind de kop opsteekt, terwijl ik veel eerder in de film zie hoe de ene broer de ander in de auto trachtte te wurgen met een kabel. De aanloop naar beide scenes is identiek “Kan ik een stuk meerijden, want ik moet in die buurt een geluidsopname maken.”
• +/-Echter idem: Ook is het wantrouwen er al eerder. We zien de ene broer via een zijraampje de ander bespieden, terwijl hij eigenlijk naar een MRI Scan had gemoeten vanwege zijn pijnlijke rug. Een buurvrouw betrapt hem daarbij, wat weer nieuwe ontwikkelingen in gang zet als zij dat doorvertelt
• ??Kost veel tijd voordat verhaallijnen in elkaar gaan lopen. Heeft de gemiddelde kijker zoveel geduld??
• Even moest ik denken aan Calle Málaga (Maryam Touzani 2026) waar een bejaarde vrouw die al haar hele leven woont in “haar” appartement, moet verhuizen naar wat kleiners, omdat een mede-eigenaar geld nodig heeft. Haar plotselinge verzet, ondanks eerdere afspraken, zien we in een scene waarin dit opkomt (maar is geen onderdeel van de overspannende plot)
• Gluren bij de buren heeft ook zijn goede kanten: onze hoofdpersoon vermoedt dat een overbuurman mogelijk al een paar dagen dood in zijn appartement ligt, en belt de hulpdiensten. Terecht zoals blijkt

Moet ik deze film een tweede keer gaan zien om de inhoud te gaan waarderen?? Of juist niet?? Ik kan in elk geval nu geen score verzinnen.

SCORE 7/10. Onderhoudend, verliest de kijker niet onderweg, ondanks allerlei fysisch twijfelachtige en statistisch onmogelijke ontwikkelingen. Mengsel van familiedrama, horror en SF, maar gelukkig zonder hightech SF met onbegrijpelijk techno gebabbel, en ook zonder enge horror met zombies, geestverschijningen of duivels die uitgedreven moeten worden. Allemaal zeer wel acceptabel voor de hele familie, mede door verwijzingen naar de “Jurassic” films van heel lang geleden. Sommige prehistorische beesten zijn best wel grappig om te zien, terwijl de meeste andere weer bloeddorstig zijn en vol dodelijk gevaar. Onze hoofdpersonen hebben geen wapens van betekenis, dus hebben ze een flinke dosis moed en geluk nodig om het eind van de film te halen. En vooral samenwerking, ondanks de onderlinge perikelen, waardoor het geheel toch positief eindigt.

SCORE 6/10. Over functioneringsgesprekken, iets wat wij bijna allemaal meemaken (vaak: ondergaan). Ik ben nu met pensioen, maar heb aan beide kanten van de tafel "mogen" zitten. Nooit erg prettig gevonden, ook niet toen ineens functioneringsgesprek en beoordeling uit elkaar werden getrokken. Want dat zijn (in theorie) verschillende zaken die je dus ook apart moet behandelen. In deze film zien we toch dat het er vaak insluipt en dat beide aspecten worden verward.

De hele tijd zien we de managers frontaal. De medewerkers horen we wel maar zien we niet. De meeste gesprekken die we meemaken, zijn eigenlijk veel te kort om precies te bevatten wat eraan vooraf ging. Waar de manager heen wil, is meestal wel duidelijk. Slechts twee gesprekken gaan wat dieper, ieder weer gesplitst in twee losse fragmenten. Beide gevallen zijn welzeker interessant. De ene heeft zich bij de sollicitatie (te) goed verkocht, en is zodoende (te) hoog in de salarisschalen gekomen, terwijl er navenant niet reëel is gepresteerd in de afgelopen periode. De ander wil wat meer flexibiliteit en zou graag 50% van zijn contract als vast aanhouden en de overige 50% van de week zich laten inhuren, omdat hij en zijn gezin nog wat moeten wennen in Nederland.

We krijgen ook nog stukken te zien van cursussen voor aanstaande managers. Ik heb de indruk dat sommige van de getoonde functioneringsgesprekken onderdeel zijn van die cursussen, waar altijd onvermijdelijke rollenspellen bij horen. We zien bij een van de gesprekken dat een docent ingrijpt en uitlegt dat de "houding" van de manager niet past bij het doel van het gesprek.

De looptijd van de film is relatief kort, namelijk 70 minuten. Het valt me op dat een deel van de tijd wordt "verspild" met vergezichten op wandelgangen, mensen achter glas in vergadering, liften die mensen ergens heen brengen, en meer zulke stoplappen. Mogelijk goed bedoeld als intermezzo's, maar geven mij toch het idee dat er te weinig materiaal was om extra situaties te laten zien en/of om dieper op de vertoonde casussen in te gaan en meer tijd ervoor in te ruimen.

Kortom, interessant concept maar te weinig inhoud om ons iets mee te geven naar huis. Vandaar de score 6/10, net voldoende, omdat het idee wel aardig is. Als instructiefilm bij een cursus voor managers zal het averechts werken, ben ik bang. Bijna de hele tijd is ongemak het vaste bestanddeel, voor zowel manager als medewerker als kijker.