Profiel van JvH4848

SCORE 7/10. Meer dan genoeg aardige momenten, ook amusante ondanks het Horror label. Het telefoongesprek bijvoorbeeld met de “One Wish Willow” producent is hilarisch maar ook weinig hoopgevend. De aanhankelijke obsessie van Nikki richting Bear vind ik overdreven vormgegeven, in die mate dat haar psychotisch gedrag storend werkt en afbreuk doet aan de kern van het verhaal. Er zit een suggestie van Jekyll en Hyde in haar gedrag, waar ik wat moeite mee heb.
Hoofdpersonen Bear en Nikki zijn nadrukkelijk aanwezig in bijna alle scenes. Helaas is de rest van de cast redelijk kleurloos, eerder entourage dan het totaal verrijkend.
Het basisgegeven van het verhaal is prima en bevat een stevige moraal. Denk aan koning Midas uit de Griekse mythologie, die ondoordacht een wens had uitgesproken dat alles wat hij aanraakte in goud zou veranderen. Veel traditionele sprookjes kennen een soortgelijk gegeven, die allemaal laten zien dat je drie wensen nodig hebt, waarvan de tweede en derde dienen om de gevolgen van de eerste wens ongedaan te maken. De hoofdpersoon in deze film kent zelfs deze ontsnapping niet en moet andere uitwegen zoeken.

SCORE 4/10. Het verhaal vind ik niet echt boeiend. Ik moest mezelf ertoe zetten om te blijven kijken. Erger is dat ik de meeste “enge” scenes helemaal niet eng vond. En ook met de logica in de ontwikkelingen die ons worden voorgeschoteld, had ik moeite. Ook weinig spanning hoe het verder zou gaan.

Dit lijkt op exploitatie van hedendaagse trends rond afvallen, denk aan bijv. Ozempic. Belangrijk verschil is hier wel dat het middel niet uit een fabriek komt maar illegaal wordt gewonnen uit kadavers die in de snijzaal worden gebruikt als studiemateriaal voor een medische opleiding. En bij een van die kadavers hoort een verleden. Extra verhaallijnen gaan over de vader en de moeder (wonen gescheiden) van onze hoofdpersoon.

Ik vond het allemaal een beetje bij elkaar gezocht, wellicht om herkenbaarheid bij het potentiele publiek te bevorderen. Mogelijk ook met de bedoeling om een sociale boodschap uit te dragen, namelijk dat alle nadruk op lichamelijke aantrekkelijkheid leidt tot niets zinvols. Voor mij was het oud nieuws. Wel nieuw was een film met een vrouwenoverschot, iets wat je zelden ziet. Het enige positieve dat ik nog concludeer is dat er genoeg afwisseling in het verloop zat om het helemaal uit te kijken tot het einde, maar dat vergt wat goede wil.

SCORE 3/10. Vooraf de synopsis gelezen. Iets over verhaallijnen die eeuwen en landen omspannen en waarin diverse vrouwen voorkomen. Verder begon ik met een afwachtende houding. Het eerste verhaal met het dienstmeisje in een lang vervlogen tijd was relatief snel voorbij, en ging eigenlijk nergens over. Hoewel de nadrukkelijk zichtbare rode kersen leken te verwijzen naar iets wat later nog ergens verband mee zou houden.
Het vervolg speelt in onze tijd rond een niet erg capabele serveerster. Het kabbelt aardig voort maar ik zag er niets substantieels in. Weinig wat uitnodigt om verder te kijken. Dat was onveranderd op 0:40 (ik keek op mijn horloge, verdacht, maar dat terzijde). Behalve een “geleende” auto (ook rood!) van de buurman, gebeurt er niets opmerkelijks. Toch zitten we al bijna op de helft van de looptijd.
Eindelijk, op 0:50 zien we de Youtuber met de gebroken arm (aangekondigd in synopsis; onterecht gedacht dat het een man was; hoe fout van mij??). Nadat haar defecte auto (niet rood) is weggesleept, gaat de Youtuber te voet verder en kabbelt de film weer door. Na 1 uur was ik in dubio. Nog een half uur te gaan… Hoe vreselijk kan het zijn om het uit te zitten, en dan misschien zien hoe het geheel in elkaar past?? Ik laat me graag verrassen.
Af en toe kwam er een blauwgroene steen in beeld. Het zou teleurstellend zijn als dat het enige bindende element is. De genoemde “geleende” rode auto die de buurman als gestolen had gemeld, was wel aanleiding om met zijn allen te schuilen in een ondergrondse grot. Duisternis alom. Er kan van alles gaan gebeuren. Helaas, dat bijna-einde levert niets op dat het voorafgaande kan verklaren. Natuurlijk kwamen de vrouwen die we eerder zagen, samen in de finale scenes. Maar het was zonder doel en zonder een verklaring over mogelijke verbindingen.
Het dienstmeisje uit het eerste verhaal zei dat ze de over-over(…)grootmoeder was van de ander, hetgeen lijkt iets te gaan onthullen. Maar verder gaat het uit als een nachtkaars. Er is wel ineens een koffieautomaat in de grot, en er lijkt ook een gang te zijn naar een naburig museum. Net genoeg hints om door te gaan met kijken, hopend op iets spannends.
Uiteindelijk blijft de vraag: Wàs er wel een verhaal om de schaarse bindende elementen te verklaren, zoals rode kersen en blauwgroene stenen die duidelijk in beeld kwamen tussen begin en eind, steeds de suggestie wekkend dat er iets bijzonders mee is. Het loopt allemaal af met een sisser en betekent niets (voor mij, althans). Paarlen voor de zwijnen, en ben ik dan het zwijn??

SCORE 6/10. Gezien bij IDFA 2025. Ik moest wachten tot het laatste half uur voordat het interessant werd (wat heel persoonlijk kan zijn; verklaar ik later). Mijn interesse werd gewekt vanaf het moment dat de rol van de media werd besproken, als een van de weinige beschermingen tegen totalitaire krachten zoals we die overal om ons heen zien groeien. Mogelijk ben ik “gehinderd” door de IDFA‑week voorafgaand aan deze vertoning, omdat ik het eerste anderhalf uur voelde als herhaling van wat ik al had gezien. Of misschien heb ik in mijn vorige baan als security consultant al te veel gelezen over privacy. Hoe dan ook, dat is niet de schuld van de film, maar voor mij voelde het toch als déjà vu.
Het is heel goed mogelijk dat deze documentaire wél werkt voor mensen die minder thuis zijn in privacy kwesties en die propaganda niet herkennen op de plekken waar ik het overal zie. Er woeden wereldwijd verschillende informatieoorlogen, of het nu gaat om Israël‑Gaza “zelfverdediging”, of Rusland‑Oekraïne “denazificatie”, of vele andere voorbeelden. En in de binnenlandse politiek is het een van de drijvende krachten, waarbij de waarheid wordt opgeofferd door spindoctors en consorten, en ophef belangrijker wordt geacht dan pure feiten. Deze documentaire is een aantrekkelijke manier om bewustwording te creëren.
Kan deze documentaire een poging zijn om hedendaagse totalitaire bewegingen te exploiteren, zoals die bijvoorbeeld zichtbaar zijn in de binnenlandse politiek van VS/China/Rusland? Wat 1984 liet zien, was juist dat het dagelijks leven in de film 24/7 werd gecontroleerd. Mensen wisten dat ze werden bekeken en beïnvloed, maar er was geen ontsnappen aan omdat het geïnstitutionaliseerd was. Tegenwoordig is er niemand die openlijk de massa’s volpropt met de visies van Trump, Poetin en de hunnen, immers we zijn “vrij” zijn om ernaar te luisteren of het te negeren. Maar zelf-censurerende media en sociale netwerken met hun algoritmen en influencers werken heimelijk op ons in, veel meer dan we ooit zullen toegeven. In dat opzicht waren eerdere films die ik tijdens IDFA zag over onderzoeksjournalistiek veel belangrijker en relevanter, al waren ze minder aantrekkelijk dan deze.

SCORE 8/10. Gezien bij IDFA 2025. De documentaire bestrijkt vele jaren onderzoeksjournalistiek en toont talloze spraakmakende zaken. De royale speelduur van twee uur biedt veel ruimte voor zowel beeld- als foto-beeldmateriaal, waardoor de kijker al snel buiten adem raakt. Dat overkwam mij in ieder geval. Het noemen van al die namen en het tonen van zoveel fragmenten en foto's zou meer tijd hebben gekost om alles te verwerken, tijd die we niet kregen door de snelle presentatie van feiten en cijfers. In tegenstelling tot mensen in de VS had ik in dit tempo moeite om de meeste gezichten te herkennen, behalve (uiteraard) Johnson, Kissinger, Nixon, enz., die ook in Europa in het nieuws waren. Zijn invloed is duidelijk, zelfs nadat ik de helft van de foto's/fragmenten en de interviews over het materiaal waar hij bij betrokken was, had gezien.