Reacties

Ik heb het geheel uitgezeten, alle 108 minuten, in de vergeefse hoop dat het uiteindelijk ergens over zou gaan. Helaas kan ik hier helemaal niks mee.
Wellicht ben ik te nerdy en te serieus, maar met die kenmerken kan ik goed leven.
De scores bij IMDB en Rottentomatoes spreken mij tegen, zowel de professionals als de "gewone mensen" zoals jij en ik. Allemaal scores boven 80%. Ga ik niet wakker van liggen.

SCORE 8/10. Een genre overstijgend verhaal met een groot aantal onverwachte ontwikkelingen en met goed uitgewerkte karakters. Er zijn twee duidelijk onderscheiden delen: de eerste helft waarin Amziah King de handeling aanvoert, en de tweede helft waarin zijn pleegdochter Kateri leidend is in een aantal statistisch niet helemaal geloofwaardige acties. Tussen neus en lippen door leren we ook nog heel veel over bijen en honing productie, een vak apart waar we weinig van weten. Dat Kateri een inheemse is, speelt een rol maar niet in negatieve zin (ze wordt niet gediscrimineerd of denigrerend behandeld).

Hoewel mijn muzikale scope normaliter beperkt is tot klassiek uit de 18e eeuw (slordige verzamelterm: barok), kon ik de combinatie van instrumenten toch heel goed waarderen. We zien en horen symfonisch (viool, cello) en zang harmonieus samengaan met een grote diversiteit aan instrumenten die je zelden of nooit in een orkest aantreft. Een soort kers op de taart voor mij, onverwacht maar mooi meegenomen.

Over het verhaal ga ik niets zeggen. Dat ontrolt zich vanzelf, in logische stappen, en er is genoeg materiaal om de iets meer dan twee uur te vullen. Een heel diverse collectie aan mee- en tegenwerkende krachten komt aan bod. En we leren typische “huis”regels: je mag van alles stelen, maar nooit iemands pick-up truck (vergelijkbaar met het stelen van een paard dat een halsmisdaad was in het Wilde Westen).

Ik heb moeite om er een samenhangend verhaal van te maken. Dan maar wat losse flarden van notities:
• ??Is er een boodschap of moraal te ontlenen aan deze film?? Dit i.t.t Asghar Farhadi‘s vorige films die maatschappelijk betrokken waren en echt ergens over gingen. Deze regisseur en deze acteurs zijn overkill voor deze niet-zo-speciale plot
• ++Interacties lopen door elkaar heen maar zijn toch goed te volgen. De complexiteit is opzet natuurlijk, maar het wordt geen warboel en de kijker raakt de draad niet kwijt
• +/-Echter, ik had wat moeite met de chronologie, zoals de controverse tussen beide broers die aan het eind de kop opsteekt, terwijl ik veel eerder in de film zie hoe de ene broer de ander in de auto trachtte te wurgen met een kabel. De aanloop naar beide scenes is identiek “Kan ik een stuk meerijden, want ik moet in die buurt een geluidsopname maken.”
• +/-Echter idem: Ook is het wantrouwen er al eerder. We zien de ene broer via een zijraampje de ander bespieden, terwijl hij eigenlijk naar een MRI Scan had gemoeten vanwege zijn pijnlijke rug. Een buurvrouw betrapt hem daarbij, wat weer nieuwe ontwikkelingen in gang zet als zij dat doorvertelt
• ??Kost veel tijd voordat verhaallijnen in elkaar gaan lopen. Heeft de gemiddelde kijker zoveel geduld??
• Even moest ik denken aan Calle Málaga (Maryam Touzani 2026) waar een bejaarde vrouw die al haar hele leven woont in “haar” appartement, moet verhuizen naar wat kleiners, omdat een mede-eigenaar geld nodig heeft. Haar plotselinge verzet, ondanks eerdere afspraken, zien we in een scene waarin dit opkomt (maar is geen onderdeel van de overspannende plot)
• Gluren bij de buren heeft ook zijn goede kanten: onze hoofdpersoon vermoedt dat een overbuurman mogelijk al een paar dagen dood in zijn appartement ligt, en belt de hulpdiensten. Terecht zoals blijkt

Moet ik deze film een tweede keer gaan zien om de inhoud te gaan waarderen?? Of juist niet?? Ik kan in elk geval nu geen score verzinnen.

SCORE 7/10. Onderhoudend, verliest de kijker niet onderweg, ondanks allerlei fysisch twijfelachtige en statistisch onmogelijke ontwikkelingen. Mengsel van familiedrama, horror en SF, maar gelukkig zonder hightech SF met onbegrijpelijk techno gebabbel, en ook zonder enge horror met zombies, geestverschijningen of duivels die uitgedreven moeten worden. Allemaal zeer wel acceptabel voor de hele familie, mede door verwijzingen naar de “Jurassic” films van heel lang geleden. Sommige prehistorische beesten zijn best wel grappig om te zien, terwijl de meeste andere weer bloeddorstig zijn en vol dodelijk gevaar. Onze hoofdpersonen hebben geen wapens van betekenis, dus hebben ze een flinke dosis moed en geluk nodig om het eind van de film te halen. En vooral samenwerking, ondanks de onderlinge perikelen, waardoor het geheel toch positief eindigt.

SCORE 6/10. Over functioneringsgesprekken, iets wat wij bijna allemaal meemaken (vaak: ondergaan). Ik ben nu met pensioen, maar heb aan beide kanten van de tafel "mogen" zitten. Nooit erg prettig gevonden, ook niet toen ineens functioneringsgesprek en beoordeling uit elkaar werden getrokken. Want dat zijn (in theorie) verschillende zaken die je dus ook apart moet behandelen. In deze film zien we toch dat het er vaak insluipt en dat beide aspecten worden verward.

De hele tijd zien we de managers frontaal. De medewerkers horen we wel maar zien we niet. De meeste gesprekken die we meemaken, zijn eigenlijk veel te kort om precies te bevatten wat eraan vooraf ging. Waar de manager heen wil, is meestal wel duidelijk. Slechts twee gesprekken gaan wat dieper, ieder weer gesplitst in twee losse fragmenten. Beide gevallen zijn welzeker interessant. De ene heeft zich bij de sollicitatie (te) goed verkocht, en is zodoende (te) hoog in de salarisschalen gekomen, terwijl er navenant niet reëel is gepresteerd in de afgelopen periode. De ander wil wat meer flexibiliteit en zou graag 50% van zijn contract als vast aanhouden en de overige 50% van de week zich laten inhuren, omdat hij en zijn gezin nog wat moeten wennen in Nederland.

We krijgen ook nog stukken te zien van cursussen voor aanstaande managers. Ik heb de indruk dat sommige van de getoonde functioneringsgesprekken onderdeel zijn van die cursussen, waar altijd onvermijdelijke rollenspellen bij horen. We zien bij een van de gesprekken dat een docent ingrijpt en uitlegt dat de "houding" van de manager niet past bij het doel van het gesprek.

De looptijd van de film is relatief kort, namelijk 70 minuten. Het valt me op dat een deel van de tijd wordt "verspild" met vergezichten op wandelgangen, mensen achter glas in vergadering, liften die mensen ergens heen brengen, en meer zulke stoplappen. Mogelijk goed bedoeld als intermezzo's, maar geven mij toch het idee dat er te weinig materiaal was om extra situaties te laten zien en/of om dieper op de vertoonde casussen in te gaan en meer tijd ervoor in te ruimen.

Kortom, interessant concept maar te weinig inhoud om ons iets mee te geven naar huis. Vandaar de score 6/10, net voldoende, omdat het idee wel aardig is. Als instructiefilm bij een cursus voor managers zal het averechts werken, ben ik bang. Bijna de hele tijd is ongemak het vaste bestanddeel, voor zowel manager als medewerker als kijker.

SCORE 6/10. Als je bereid bent om alle logica terzijde te schuiven, kun je best genieten van de spanning en de voorvallen die zich snel opvolgen. De familie van vier is inventief, los van enige strubbelingen onderling (welke familie heeft dat niet?), en leven zo over het algemeen goed samen. Weliswaar neemt de vader zijn rol veel te serieus. Hij denkt dat overleving alleen denkbaar is zolang hij de leiding daarin heeft. Gelukkig zijn er enkele scenes die ons laten zien dat ook anderen hun steentje kunnen bijdragen als de nood aan de man (m/v) komt.

Dat de familie zich staande houdt over een tijdspanne van vijf jaar, zonder elektra, zonder gas, zonder water is een beetje veel gevraagd van onze welwillendheid. Natuurlijk kweken ze groenten en fruit, en ze vangen kleine dieren via een “geautomatiseerde” buitenval waarvan de kleine details ons ontgaan. Vijf jaar! Zelfs vijf maanden zo leven overschrijdt alle grenzen van geloofwaardigheid. Maar goed, de filmmakers hebben hiervoor gekozen.

We zien een paar maal een niet-menselijk wezen verschijnen. Die kan zelfs het huis binnendringen via de hermetisch gesloten voordeur, maar is verder beperkt want merkt niet op dat er nog steeds vier mensen in dat huis zijn. Een wezen dat de macht heeft om de voordeur open te maken maar geen idee dat het huis bewoond is; hoe geloofwaardig is dat?? Dat speelt zich af in het tweede uur, waar opeenvolgende gebeurtenissen de aandacht afleiden van de logica die naar het tweede plan verhuist. Wel genoeg voorvallen die de vaart erin houden. Helaas wordt nergens duidelijk wat er nu echt aan de hand is, en wat te tegenstelling zout versus zoet water betekent. De suggestie dat de vreemde wezens uit zee komen, wordt weersproken door het zichtbare feit dat ze gewoon rondlopen.

Het viertal acteurs is goed in hun respectievelijke rollen, met name de twee ouders die hun tegenstellingen prominent in beeld brengen. Het verhaal loopt steeds door, ook op momenten dat een gemiddelde kijker zich afvraagt hoe dit verder moet. Ik heb me dat meermalen afgevraagd maar toch de hele looptijd uitgezeten zonder problemen. De gebeurtenissen houden het verhaal drijvend, maar verder betekent het niet meer dan eenmalig entertainment.

SCORE 7/10. Vergeleken met de zombie films die we gewend zijn, wijkt deze positief af van de gebaande paden en introduceert een paar nieuwigheden. Bijvoorbeeld het netwerken onderling tussen de geïnfecteerden, die op een of andere manier communiceren en zodoende gezamenlijk acties kunnen ondernemen. Een ander voorbeeld is dat zij leren vanuit opgedane ervaringen, zoals het eerder niet kunnen onderscheiden tussen mensen en afbeeldingen van mensen. Opmerkelijk is verder ook dat hoofd-schurk Young-cheol zich kan bewegen tussen geïnfecteerden zonder te worden aangevallen. Al deze afwijkingen van de “norm” leiden tot ongebruikelijke verhaallijnen, inderdaad verfrissend en origineel.

Minder origineel maar toch wel aardig is dat twee vrouwelijke geleerden Se-joung en Seol-hee het allemaal moeten gaan oplossen. De een is in het begin geïntroduceerd als een aankomend wetenschapper die contacten moet leggen met gevestigde collega’s. Maar tussen alle chaos springt Se-joung eruit, evenals Seol-hee die vanuit de commandopost buiten assistentie levert aan een minister en een politiecommissaris, die natuurlijk andere prioriteiten hebben en beslissingen nemen die wij onjuist vinden vanuit onze gemakkelijke stoel.

Ontwikkelingen op diverse etages in het gebouw volgen elkaar snel op. Er is altijd wel iets te beleven voor ons kijkers, met een focus op een groepje dat wij steeds kunnen volgen om de draad niet te verliezen. Zelfs de twee pestkoppen die aan het begin van het verhaal uit eten gingen en ruimhartig bestelden, waarbij een derde, de gepeste, alles mocht betalen, hebben aan het einde nog twee behartigenswaardige scenes die niet voor alle drie even goed aflopen.

Ik concludeer dat verhaaltechnisch de film goed is opgezet. Of het allemaal even interessant en spannend is, blijft de vraag. Wel erg geschikt als eenmalig entertainment voor een brede doelgroep.

SCORE 4/10. Aangekomen bij de finale van deze opeenhoping van bloed en ernstige verwondingen, denk ik het wel gezien te hebben wat de “Evil Dead” reeks betreft. Allerlei scherpe voorwerpen en riskante gereedschappen worden gebruikt voor doeleinden die door de ontwerpers nooit bedoeld waren, maar wel effectief zijn om zoveel mogelijk bloed en losse lichaamsdelen rond te laten spatten. Ben wel verbaasd het helemaal afgekeken te hebben. Voor de volledigheid: Ik heb de voorgangers nooit gezien.

Nog wel aardig van deze aflevering is hoe de verhoudingen binnen de familie worden getoond, met inbegrip van alle grieven en beschuldigingen die naar boven komen in het gezamenlijke diner na de uitvaart. Daar zit je dan als nieuwbakken weduwe tussen de familie van je overleden echtgenoot. Er wordt aangedrongen om het restaurant van je ex-man voort te zetten, terwijl je zelf heel andere plannen hebt. En wat doe je met beschuldigingen die ter tafel worden gebracht door de grootouders, waarvan de ene half-dementerend is en de andere “bezeten” door iets wat wij niet begrijpen maar wel angst inboezemt?? Dit kan inderdaad niet goed aflopen. En precies, het gaat dan ook ernstig bergafwaarts daarna.

Om toch nog een beetje positief te eindigen: personages van respectievelijke familieleden zijn goed ingevuld en er wordt goed geacteerd, passend bij de diverse rollen. Acrobatiek en stunts zijn bovennatuurlijk (lees: onmogelijk), maar wel goed uitgevoerd. Ook wie ernstig om niet te zeggen fataal gewond is, maakt bewegingen die er toch redelijk natuurlijk uitzien, zelfs als bijvoorbeeld delen van het hoofd ontbreekt. Ik heb weinig hinderlijke jump-scares gezien. Gelukkig waren er een paar angstige momenten, die wel passen bij het genre. Maar het heeft allemaal niet genoeg inhoud, en ik eindig dus met een onvoldoende cijfer.

GEEN SCORE. Van begin tot eind bleef ik me afvragen wat er nu eigenlijk aan de hand was, ALS (een grote als) er überhaupt iets vreemds aan de hand was. We zien de aanhoudende onrust van de moeder als uitgangspunt, maar verder niets om enige verdenking op te baseren. Terwijl we niet weten wat precies haar onrust veroorzaakt, kunnen we alleen maar kijken en luisteren naar de interacties, waardoor het erg moeilijk wordt voor onszelf om een positie te bepalen. Iedereen gedraagt zich aan de buitenkant rationeel, geen tranen, geen schreeuwpartijen of ander overdreven gedoe. Bovenal is het algemeen bekend dat een kind krijgen een avontuur is voor elke ouder, zeker wanneer het de eerste keer is, en nog meer geldt dat voor de kersverse moeder. Het biedt talloze mogelijkheden voor twijfels over wat normaal is en wat misschien abnormaal kan zijn. En iedereen doet zijn uiterste best om de nieuwe ouders ervan te verzekeren dat alles in orde is en dat ze zich geen zorgen hoeven te maken.

Het is duidelijk dat Julia in de hoofdrol het hele verhaal draagt. Ze heeft twijfels. Ze is overduidelijk niet gek of anderszins mentaal instabiel. Haar gevestigde carrière als dirigent bewijst dat. Er komen ook geen plotselinge problemen in hun huwelijk aan het licht. We moeten haar geloven wanneer ze zegt dat er iets mis is, terwijl er tegelijkertijd geen duidelijke aanwijzingen zijn dat er een soort samenzwering gaande is. Eén ding dat een beetje vreemd lijkt, is dat de baby ongevoelig lijkt voor pijn. En een ander ding betreft de salamanders die we af en toe in aquariums zien, waarschijnlijk met een betekenis (geen idee wat).

Ik weet heel zeker dat ik een aanzienlijk deel van de dialogen gemist heb. Het was in het Duits, zonder ondertiteling. Ik weet van mezelf dat ik een paar dagen in Duitsland nodig heb om weer vertrouwd te raken met de taal, en deze film kijken zonder die voorbereiding hield me op afstand van wat de hoofdpersonen deden en zeiden. De dialogen met Julia’s man en met dr. Vilfort lijken belangrijk, dus ik betreur het dat ik daar veel van gemist heb.

In een wanhopige poging om te begrijpen wat er nu echt aan de hand was, heb ik de laatste tien minuten opnieuw bekeken. Daarin gaat Julia stiekem een laboratorium in de kelder van het ziekenhuis binnen; een herhaling van een eerdere mislukte poging waarvoor ze door dr. Vilfort was berispt. Wat het ook was dat ze daar vond, ik begrijp het nog steeds niet en het verklaart nog steeds niet wat er daarvoor gebeurde. Hoe dan ook, het is niet het soort afsluiting waar ik op had gehoopt. Daarom geef ik maar GEEN SCORE.

SCORE 4/10. Misschien bedoeld als aanklacht tegen tekortschietende ouderenzorg, misschien om ons erop te wijzen dat kinderen contact moeten blijven houden met de oudere generatie, en misschien bedoeld om ons te waarschuwen tegen een toekomstige opstand van verwaarloosde senioren.

In deze film die speelt in een dorp met bijna uitsluitend senioren, is de verhouding oud tegenover jong slecht verdeeld. De jongeren zijn kansloos tegen een onverwacht mobiele, nietsontziende grijze overmacht. In het begin van de film zien we grote aantallen ouderen die uitgeblust lijken, op een enkele uitzondering na, maar dat verandert drastisch en bedreigend wanneer de avond valt.

Los van politieke overwegingen heb ik de film gezien als horror, maar het viel me tegen. Nergens enige spanning of enge atmosfeer, weinig logica in wat iedereen doet. Een slasher zonder doel of oogmerk. Wel aardig is dat we een familie volgen, waardoor er nog enige samenhang in het verhaal zit, met ook nog een tranen trekkende scene voor hun opa aan het eind. Als er een moraal of boodschap is bedoeld door de makers, dan heb ik niet goed opgelet en die helemaal gemist.

SCORE 4/10: Genoeg ingrediënten voor een spannende horror, die alle kanten op kan gaan, allemaal even interessant: Denk aan: niet-wetenschappelijke medische experimenten, iemand niet compos-mentis laten verklaren met het oog op een erfenis, aansturen op voortijdig overlijden zodat een nieuwe vrouw kan worden getrouwd, een herinnering in haar geheugen die bij een rechtszaak fout kan uitpakken, en ga zo maar door.

En vooral: In hoeverre vertrouwen we Homer, de man van patiënt Diana. Als toegift hebben we ook nog een afgelegen huis met vele verdiepingen en gangen, een soort doolhof dat niet te overzien is.

Jammer dan, maar niets van dit alles is zinvol gebruikt in deze film. Tegenvaller dus.

SCORE 8/10. Veel beter dan verwacht. Zoals zo vaak komt de echte dreiging uit de hoek waar je die het minst verwacht, bijvoorbeeld de erg spraakzame buurvrouw Vahna, de dominee of een van de andere dorpsbewoners die ze als nieuwkomer in korte tijd ontmoet. Net als iedereen zijn we geneigd meteen naar de voor de hand liggende verdachte te wijzen: ex-militair Winthrop, die gebukt gaat onder PTSS en weinig loslaat over zijn oorlogservaringen. Wanneer er iets vreemds gebeurt, lijkt hij de ideale kandidaat als dader, vooral vanwege zijn merkwaardige nachtelijke omzwervingen, die niet gemakkelijk als onschuldig zijn te verklaren. Aan de andere kant komt Vahna wel heel vriendelijk en behulpzaam over, maar ze komt vaker langs dan nodig lijkt en wekt de indruk iets in haar schild te voeren waarnaar we alleen maar kunnen gissen. Kortom, genoeg ingrediënten die vakkundig worden gebruikt om een interessant verhaal op te bouwen en de spanning er voortdurend in te houden.

Hoewel de finale enige overeenkomsten vertoont met The Exorcist en vergelijkbare films, loopt deze heel anders af. En terecht. Dit keer worden we niet opnieuw afgescheept met dichtslaande deuren, verschuivende meubels, wijwater, duistere bezweringen en andere bekende ‘gereedschappen’ uit het exorcistenarsenaal. De technologie op dat gebied heeft blijkbaar niet stilgestaan. Ondanks alle moderne apparatuur neemt het verhaal nog een aantal onverwachte wendingen.

De cast vormt een solide basis voor het verhaal. Neem Vahna: op het eerste gezicht is er niets mis met haar, maar toch geeft ze me voortdurend het gevoel dat ze niet te vertrouwen is. Ik weet niet hoe ze het doet, maar ze weet dat heel natuurlijk over te brengen.

Kortom, veel horrorfilms doen me gapen, maar deze hield me van begin tot eind geboeid. Vraag me niet waarom, want als je alleen naar de kale feiten van het verhaal en de daaropvolgende ontwikkelingen kijkt, is er eigenlijk niets bijzonders of opmerkelijks aan.

SCORE 4/10. Gestopt op de helft met kijken. Dit soort vechtfilms heb ik vaker gezien, en deze is niet veel anders. Uitstekende choreografie en de camera volgt alles van zeer nabij. Beide hoofdpersonen hebben overal ogen en oren, en reageren tijdig op wat de ander van plan is. Ze kunnen vele stootjes hebben, zoveel zelfs dat het onwaarschijnlijk wordt. Medelijden met anderen die wellicht thuis ook een echtgenoot en kinderen hebben, is er niet (maar dat is wederzijds). Hun taaie tegenstanders zorgen ervoor dat de gevechten wel erg lang duren, eindeloos zelfs, want na zeer ernstige verwondingen staan mensen toch nog op om de strijd voort te zetten.

Het is denkbaar dat er een consistent verhaal in deze film zit, mogelijk met een opwekkend einde; ik heb dat niet afgewacht. Iets voor de echte liefhebbers, maar daar hoor ik niet bij.

SCORE 7/10. Onderhoudend. Spannend. Er gebeurt steeds iets onverwachts. En dat allemaal in een besloten ruimte van een vliegtuig, met daarin een groot aantal mensen die elkaar niet kennen en allemaal verschillend in het leven staan. Ook interessant om te kijken naar het gedrag van die passagiers, eerst tegenover elkaar en de bemanning, later tegenover de onbekende dreiging van buitenaf. Zou bedoeld kunnen zijn als maatschappelijk commentaar, maar dat is niet de hoofdmoot van deze film.

Verhaaltechnisch goed geschreven. We volgen een paar mensen, die herkenbaar blijven tussen de grijze massa van de andere passagiers. Dat groepje ontmoet elkaar bij toeval, en de leden daarvan fungeren verder als verbindende schakel. Dat zorgt ervoor dat het allemaal goed te volgen is, heel hard nodig want de gebeurtenissen zijn erg divers en onvoorspelbaar. Die verteltrant werkt uitstekend, is onderhoudend en houdt de draad vast die je anders makkelijk kunt verliezen in de chaos.

De “invloeden” van buitenaf die we in het laatste halfuur zien, zijn wat minder geloofwaardig en helaas erg stereotype. Sommige recensenten schrijven dat het doet denken aan X-Files of Twilight Zone, maar zij hebben die TV-series misschien nooit goed begrepen. Desondanks snap ik hun associatie wel (kan dit niet uitleggen want dan spoiler ik). De conclusie na afloop is niet optimistisch over de wereld en degenen die daar leven. Het kan je straks aan het denken zetten over elke medemens die je tegenkomt, of die wel is wie hij/zij voorgeeft te zijn en of die geen verkeerde bedoelingen heeft.

SCORE 3/10. Matig interessant en matig geloofwaardig. Onderlinge verhoudingen in het vriendengroepje alsook de interacties met de gids maken het geheel nog een beetje relevant. We zien dat rollen veranderen al naargelang de omstandigheden penibeler worden. Toch nog een klein wonder dat ik de film helemaal tot het eind afgekeken heb. Ik had graag een extra plot element gezien en dan wat minder haai.

SCORE 7/10. Wie interesse heeft in tijdreis paradoxen, mogelijk daartoe aangetrokken door de synopsis, heeft hier weinig te zoeken. Met de regels van de fysica en de logica wordt een loopje genomen. Hun methodes om gebruik te maken van de bliksem moet ik ernstig ontraden (erger nog: die te koppelen met een elektra kastje in de straat, is nogal onverantwoordelijk).

Een originele vondst is het gedeelte waarin ze uit elkaar gaan (een van de twee vlucht van de ander vandaan, omdat hij genoeg heeft van steeds weer nieuwe plannetjes), en 17 jaar later elkaar weer tegenkomen, de een succesvol en de ander helemaal niet. Natuurlijk (kan ik hier rustig schrijven zonder spoiler alert) pakken ze weer de draad samen op richting een chaotische maar toch spannende finale.

En inderdaad, het is dan ook bedoeld als eenmalig entertainment. Dat is gelukt, want hoewel het verhaal eigenlijk nergens over gaat, ben ik toch van begin tot eind blijven kijken. Er zijn momenten waarop je je afvraagt hoe dit ooit nog goed kan aflopen. Maar denk niet te veel, laat het gebeuren en neem niets serieus.

SCORE 8/10. Uitgezonden op 7 juli 2026 om 0:55 door BBC2. Laat heel goed de dilemma’s zien op alle niveaus: (a) medewerker die beroepshalve geheime stukken onder ogen krijgt, maar daarvan niets naar buiten mag brengen, hoe laakbaar en illegaal het beschrevene ook is; (b) journalisten scoren graag met een opzienbarend verhaal, maar moeten zuinig zijn op hun bronnen, en kunnen daarom niet de feiten degelijk controleren; en (c) kranten riskeren dat hen een proces wordt aangedaan als regeringen of bedrijven worden geschaad door hun publicaties, en moeten onderbouwing hebben om zich te verweren, waar ze zwak staan want kunnen hun bronnen niet bekend maken. Wij zien diverse processen rond het lekken van informatie en besluitvorming rond publicatie. Heel helder in beeld gebracht, en ook heel zichtbaar waar de knelpunten liggen.

Wie wordt aangeklaagd in het kader van de Official Secrets Act, krijgt veel minder rechtsbescherming dan bij een “gewone” misdaad. Bijstand van een advocaat is problematisch, want die wil natuurlijk alles weten en alle documenten inzien, maar dat die geheim moeten blijven is nu juist de kern van de zaak. Ook dat wordt goed in beeld gebracht. Extra complicatie is dat de echtgenoot van de hoofdpersoon ineens onder een vergrootglas komt en zelfs dreigt te worden uitgezet.

Tenslotte de feitelijke rechtszaak. De film opent met het voorlezen van de aanklacht in de befaamde Old Bailey rechtszaal. Als je daar zo staat, alleen en onzeker over je lot, ga je je afvragen waarom je dit risico loopt en wat je ervoor over hebt om oneerlijk handelen van de overheid aan de kaak te stellen. Maar de scene stopt daar en gaat over naar het eigenlijke verhaal dat eraan voorafging. Veel later aan het eind zien we de hele rechtszaak, die niet erg lang duurt en heel verrassend afloopt.

SCORE 7/10. Ik ben gek op tijdreis paradoxen, maar moet meteen bekennen dat ik meestal word teleurgesteld. Daarom was ik niet heel optimistisch gestemd. Inderdaad waren er genoeg tijdsconflicten en andere zaken die niet helemaal klopten met mijn logica, maar ik bleek een kniesoor om daar te veel op te gaan letten. Ik ben dus toch aandachtig blijven kijken. De hoofdrolspelers doen het heel goed, hoe onlogisch ze ook soms handelen, maar dan ben ik weer die kniesoor. De regels van de fysica worden met voeten getreden, wat hen van de ene situatie in de andere brengt, heel afwisselend. Dat biedt steeds maar weer nieuwe uitdagingen en doet ons afvragen hoe dit nu weer kan aflopen. Er wordt gespeeld met ons kijkers, en ik heb dat probleemloos ondergaan.

Interessant onderwerp, maar ik kan niet goed meevoelen in die tak van sport en zeker niet in de mentaliteit van aanstormend sporttalent. Voor hen geldt dat pijn er gewoon bij hoort, evenals doorzetten ondanks pijn. Logisch dat de mede-boksers richting hoofdpersoon Camille weinig begrip tonen voor zijn onzichtbare pijn. Dubbel logisch omdat ze ook nog elkaars concurrenten zijn in de pikorde om in een hogere categorie te komen en aan belangrijker wedstrijden te mogen meedoen. En meeleven van de coach na wat gedoe met valse doktersbriefjes ligt ook weinig voor de hand.

Filmtechnisch goed gemaakt en goed geacteerd. De rol van de vossen is me niet geheel duidelijk, en ik weet ook niet of dat iets toevoegt om de hoofdpersoon beter te duiden. Ook de ontluikende romance met trompet spelende Anna bloedt dood naar mijn gevoel. Allebei mogelijke extra verhaallijnen die meer ingevuld hadden mogen worden. Of misschien heb ik gewoon niet goed opgelet.

Ik geef maar geen scores, want ik denk dat ik diverse boten heb gemist. Kan ook liggen aan mijn leeftijd (77) en dat ik nooit enige belangstelling heb gehad voor welke sport dan ook.

SCORE 6/10. Combineert een aantal interessante bouwstenen, zoals de drukkende invloed van een religieuze gemeenschap, in een dorp waar LHBTQ zogenaamd niet bestaat. Immers, dat is iets ver van hen vandaan, in de zondige grote stad elders. En als zoiets toch de kop dreigt op te steken, is er natuurlijk een zielenherder te bestellen met een ritueel om zondaars te “genezen” die afwijken van het rechte pad.

Ondanks de relevante thema’s maakt het eindresultaat me niet uitbundig gelukkig. Dat heeft te maken met het verhaal en opbouw ervan. De hoofdrolspelers Niam en Ryan doen het heel goed, vooral in hun onzekerheid hoe om te gaan met hun ontluikende verhouding (in het begin) en met de gevaren ervan (later) wanneer ze niet weten “Ben jij het echt?” of de ander is wie hij voorgeeft te zijn.

Achteraf jammer dat ik niet meteen doorzag hoe relevant de openingsscène was. Een badjuffrouw, alleen in het zwembad kort na sluitingstijd en bezig zich aan te kleden voor vertrek, wordt aangetrokken door een lopende douche. Wij zien niemand eronder staan, maar toch ziet zij kennelijk een bekende die haar uitnodigt erbij te komen. Even later zien we haar onder het bloed, zonder dat wij enig begrip hebben hoe dat gekomen is.

Dat is de kern van de horror hier: aangetrokken door iemand die exact lijkt op een goede vriend/vriendin, die onzichtbaar is voor iedereen behalve voor jezelf, maar die helaas ineens onverwacht gewelddadig blijkt. Voor mij begon dat pas in het laatste halfuur. In het eerste uur bood het verhaal nauwelijks “horror” elementen. Ik miste dus de spanning hoe het verder zou lopen, los van de romantische verwikkelingen die in het dorp buiten beeld moesten blijven, maar dat is iets wat in non-horror films ook gebeurt en dus weinig bijzonder.

Pas toen ik de film zag voor de tweede keer begon ik het beter te begrijpen. De eerste keer was ik verward toen Niam zag dat Ryan vreemdging met Hunter, waarna hij hen verklikte, met gevolgen die niemand had kunnen voorzien. Want nog eerder daarvoor had Niam met Ryan een plek ontdekt waar ze zichzelf konden zijn en elkaars nabijheid ontdekken, dus Niam zag Hunter als storingsbron. Los van de standaard onzekerheden van elke puber, ondervond Niam weinig aansluiting als jonge nieuwkomer in een dorp. Alleen Ryan was de enige die iets in hem leek te zien. Vandaar dat de omgang van Ryan met Hunter een tegenvaller was voor Niam.

Tenslotte zit de echte “horror” (nu bedoel ik niet het genre label) in het ritueel met de aansteker dat de zogenaamde genezer opvoert. Tweemaal zelfs, eerst met Hunter/Ryan en later met Niam/Ryan. Hij beoogt daarmee afwijkende gelovigen terug te brengen tot de ware leer, een methode om mensen af te brengen van hun verboden verlangens. “Griezelig” dat er mensen zijn die denken dat zoiets werkt, maar we weten helaas dat het bestaat en nog steeds wordt toegepast.

SCORE 4/5. Gezien op het documentaire festival Movies that Matter 2026 in Den Haag. Zeer relevant en actueel in een tijd waarin rechtbanken en advocaten overspoeld worden met SLAPP-rechtszaken, die als enige doel hebben de tegenpartij te intimideren die niet over de middelen beschikt om een degelijke verdediging op te bouwen en te onderhouden. De gedaagde verliest de zaak bij verstek, terwijl de eiser alle tijd, geld en advocaten heeft om door te zetten totdat de andere partij instort en opgeeft. (SLAPP staat voor Strategic Lawsuit Against Public Participation, oftewel Strategische Rechtszaak tegen Publieke Participatie.) Dreigen met zo'n rechtszaak, meestal met een intimiderend bedrag aan schadevergoeding, kan voldoende zijn. Door een paar spraakmakende #MeToo-zaken te bekijken, zien we hoe dit werkt. En we worden geïntimideerd door dit wapen, dat de mensen met veel geld op een manier dient die nooit de bedoeling was.

SCORE 9/10. Gezien bij Movies that Matter 2026 in Den Haag. Deze documentaire gaat niet alleen over dierenleed (wat te verwachten was) maar ook over bijkomende effecten van dierenproeven. Bijvoorbeeld dat proefdieren worden gekweekt in een soort boerderijen en massaal worden vervoerd, een ideale bron voor de volgende pandemie. Er zijn ook gevallen bekend van medicijnen die volledig slaagden op dieren, maar daarna toch ongewenste bijeffecten gaven op mensen.

De omstandigheden waarin de proefdieren worden gehouden en getest, geven spanningen en daardoor ontstaan er grote verschillen met de mens die het medicijn uiteindelijk krijgt toegediend. Er zijn undercover beelden van laboratoria waar je helemaal niet blij van wordt. Dat laatste ligt niet aan de verzorgers die best wel affiniteit met de dieren hebben, maar aan de testplannen zelf en wat er met de dieren gebeurt in het kader van zo’n testplan. Denk aan electroden in de hersenen, of een slangetje om iets in de maag te deponeren.

Niet helemaal begrepen: Een ongepland bijeffect van de aanstelling in de VS van R.F. Kennedy Jr was dat dierenproeven autonoom afnamen als gevolg van zijn beleid, zonder dat activisten hier iets voor hadden hoeven doen. Als je dit nazoekt blijkt het een mix van effecten te zijn, niet helemaal duidelijk wat de oorzaak van welk gevolg is, en vice versa.

Al met al, los van de laatste alinea, geeft deze documentaire een compleet beeld van bedenkelijke effecten rond dierenproeven, veel meer aspecten dan je op het eerste gezicht zelf zou bedenken. Het is en blijft een beladen onderwerp. Lastig om er objectief naar te kijken.

Ik heb zojuist daar al gereageerd (in positieve zin), voordat ik deze zag.

Geen man overboord, want het kan niet vaak genoeg gezegd worden dat je omzichtig moet zijn met spoilers.

Dank @SJoKoReeP voor de hint, maar eigenlijk wist ik dat al en heb het al hier&daar gebruikt.
Mooi dat het kan en dan ook inderdaad uit zicht verdwijnt. Want na zoiets als [spoiler alert] kan toch iemands blik wel eens verdwalen en iets lezen wat hij/zij niet had willen lezen.

Misschien was ik gewoon lui, en wilde een positieve ervaring beschrijven zonder al te veel details uit te werken. Wat denk je van die theorie??

SCORE 5/10. Deze variant mag dan wel origineel zijn volgens sommigen (vergeleken met voorgangers, die ik overigens niet ken), maar het eerste uur was voor mij zonder verhaal, zonder logica, zonder motivatie, afgezien van de interne stem die Billy steeds bij de les probeert te houden (welke les??). Dat eerste uur leek hooguit een kapstok om wat bloederige moorden te laten zien, niets meer en niets minder. Daar neem ik geen genoegen mee.

Net voordat ik ging besluiten om maar te stoppen, kwam er ineens een romantische verhaallijn bij. Billy vertelt zijn verhaal aan Pam, en zij loopt niet gillend weg. Het ongeloofwaardige duo trekt daarna het verhaal vlot. Het geeft een broodnodige draai aan de plot, genoeg om de aandacht enige tijd vast te houden. Dit belette me aldus om de “uit” knop te hanteren en over te gaan tot de orde van de dag. We krijgen ook meer achtergrond over Billy’s verhaal en zijn interne stem. Helaas nu pas, want dat had het eerste uur gezorgd voor de nodige motivatie en opheldering over zijn gedrag.

Alles bij elkaar is het toch geen voldoende cijfer geworden voor het geheel. Ik heb genoeg slashers gezien die wèl een goed verhaal hadden als onderbouwing. Dat miste ik hier, tot een veel te laat moment. Jammer, want de acteurs met de dragende rollen doen goed hun best en laten ons mensen van vlees-en-bloed zien.