Reacties

SCORE 6/10. Gaf voldoende stof om mijn aandacht vast te houden, maar het raakte me niet en ik bleef een buitenstaander. De fragmenten met de respectievelijke opdrachten waren mogelijk relatief te kort om betrokken te raken bij degenen die hem hadden ingehuurd. Anderzijds is het mogelijk ook mijn fout om deze film te kiezen, want ik zie zelden iets in familierelaties en de problemen daaromheen. Kortom, goed gemaakt, goed ge-cast en goed geacteerd, maar inhoudelijk deed het me niet zo veel. Misschien alleen de scene met de dochter die achteraf vroeg “Had je misschien toch mijn vader willen zijn?”

SCORE 6/10. Seen at Movies that Matter 2026. The growing relationship between classmates Alec and Nina is certainly cute, originally caused by a school assignment. It is especially interesting given the very different backgrounds wherein they grew up. A perfect combination with Alec’s fruitless attempts to firstly hide his father’s business from Nina, and (after that came out) secondly his role therein that surpassed the involuntary bystander by far.
On the other hand, with the respective parents I feel not a single connection. I have the impression that these parents are invented to give the story an unusual element, something different from other coming-of-age plots. It may be intended to attract extra audience who will be intrigued by film title and synopsis. Hence my middle-of-the-road score.
The movie itself is technically well-made and well-acted, but overall not so interesting as it seemed upfront when reading the announcement.

SCORE 6/10. Seen at Movies that Matter 2026. Compliments for the achievement, similar to Boyhood (Linklater 2013) in gathering so much material, covering so many years, thereby succeeding in giving all family members enough attention. On the other hand, there is a difference, condensed in the mother’s statement in the beginning, that there is nothing worse than brothers fighting each other, with no chance of reconciliation. A family spreading over the world is also something extra that Boyhood did not have.
Anyway, I found it neither interesting nor compelling to follow the family members in subsequent stages in their lives, the same conclusion I wrote earlier about Boyhood. The only interesting aspect of this documentary were the field shots, where we saw everyone busy with the war and its fallout.

SCORE 8/10. Seen at Movies that Matter 2026. Well made, conveying a clear message. The pictures from inside the area are an added benefit. However, it shows nothing really new or unexpected, unless for those who have lived under a rock and/or were force-fed daily with biased news. The latter is something unavoidable in many countries saying to support Israel, where exposing bad acts by the IDF is immediately marked as antisemitism, instead of being anti-Isreal-rightwing government which is something completely different. Little chance that both sides ever reconcile, at least not in the foreseeable future. Will this documentary succeed in convincing people who were on Israel’s side by default?? Will it move them over to a more nuanced stance??

SCORE 9/10. Seen at Movies that Matter 2026. I saw Terrestrial Verses from the same filmmaker (saw it twice even), so I had some idea what to expect. The beginning scene was very similar to one of the stories in Terrestrial Verses, wherein a filmmaker fruitlessly argues with a censor about the contents of a film, removing scenes one by one to get an approval. This time, however, the filmmaker leaves the office with no intention at all to change his film, saying that him coming here was a mistake in the first place. From that moment on, the direction the story takes is not compliance but obstinacy, defying the obligation in Iran to obtain a permit to show a film in public (defined as >5 people).
Developments after that starting point are surprising and unexpected to say the least. For me I knew what to expect with this filmmaker, having also seen his Until Tomorrow / Ta Farda (2022), though the latter was multiple factors more tense than this one. All his movies have in common that they show several aspects of living in Iran, and how people cope with its restrictions. Very enlightening, as Iran is not the first choice to visit as a tourist, and even then, we won’t get to know how life is there in daily reality. These movies bridge the gap a little bit, still leaving much we don’t know and won’t ever get to know.

SCORE 8/10. Seen at Movies that Matter 2026. The documentary is many years late. This is not a complaint. The subject may be outdated yet still more contemporary than ever, in the world of today with many wars going on, where most wars are also fought in the media as well as on the battlefield. The circumstances for journalists were different at the time (Vietnam war), compared with the overload of footage available nowadays. The latter also introduces the dangers of cherry-picking and re-arranging, thus potentially framing and spreading misinformation. All in all, it was a perfect start for a conversation annex Q&A after the film.

SCORE 9/10. Gezien bij Movies that Matter 2026. Vooraf was ik bevreesd een kinderfilm te hebben geboekt, maar dat is helemaal niet het geval. Weliswaar lijkt mij (maar daar heb ik geen verstand) deze film heel geschikt om aan kinderen te vertonen, maar er zijn genoeg “volwassen” elementen om het kijkenswaard te maken. We zien de blinde devotie aan Sadam Hussein die op school wordt aangeleerd. We zien het leven op straat, markten en in allerlei gebouwen waar Lamia en haar partner-in-crime Saeed rondstruinen zonder plan, maar wel met een doel, namelijk ingrediënten verzamelen die op een briefje staan voor een cake die Lamia voor de president moet bakken.
Bouwstenen voor het verhaal zijn goed doordacht, en komen te pas al naargelang de verrassende ontwikkelingen elkaar opvolgen. Denk aan de haan die Lamia bij zich draagt, oorspronkelijk wellicht bedoeld als ruilobject, maar die gaandeweg toch op diverse momenten een rol krijgt en het verloop opfleurt. Grootmoeder Bibi heeft ook een belangrijke rol, maar heel anders dan je zou verwachten (geen details; geen spoilers).
Deze film is natuurlijk geen meesterwerk waar we jaren later nog over napraten. Desondanks: toch heel geslaagd en verdient alle lof, gegeven de beschikbare middelen en de goed acterende twee kinderen.

SCORE 4/10. Seen at Movies that Matter 2026. Dire stories, unpleasant to hear (though we knew such things already; torture “because they can” is a standard Russian mode of operation). While necessary and daunting, this is not really a subject for a movie as a visual medium. So, it’s a collection of talking heads, not my favorite way of learning things (accompanying visuals are not distracting but don’t add anything useful). The specialty this time is that not men are subject to such horrible techniques, but this specifically is applied to women, in which case additional elements are introduced (rape, undressing, shame) that feel different when men are tortured.
Notwithstanding my objections against this way of presenting the raw facts, it remains important that these war crimes are documented, either written or as a testimony on video, to be safely archived, but not necessarily as a documentary film for widespread cinematic release.
To end on a more positive note: the fact that abused women organize themselves and mutually support each other, as shown here, is a good thing and deserves follow-up elsewhere.

SCORE 6/10. Gezien bij Movies that Matter 2026. Ik houd standaard niet van coming-of-age films, maar ik heb een andere reden voor de krappe 6/10 score. Ik snap alle dilemma’s van Fatima, en die worden ook heel goed duidelijk gemaakt. Inclusief haar zoekende stappen in een nieuwe wereld waar vrouwen het doen met vrouwen. Het verhaal beslaat een periode van meer dan een heel jaar, waarin ze haar middelbareschooldiploma haalt, een nieuw begin maakt aan de universiteit, onderwijl ook nog wel contacten legt met jongemannen (maar niet intiem), en uiteindelijk toch met vrouwen. Daarbij steekt er eentje bovenuit, namelijk Ji-Na, die plots de relatie afbreekt omdat ze last heeft van een depressie, en daarna niets meer van zich laat horen. Fatima scharrelt nog wat rond, maar komt veel later weer met Ji-Na in contact. Daarnaast raadpleegt ze een imam over haar voorkeuren, maar (zoals verwacht) krijg je vanuit die hoek weinig goede raad. Wel heb ik daarbij geleerd dat lesbisch minder zondig is dan “gewoon” homosexueel, hoewel beide natuurlijk verboden. Tenslotte zijn we getuige van een lange een-op-een scene met haar moeder, maar die leidt ook niet tot de verwachte ontknoping (en dus ook geen onthulling binnen de familie, en dus ook geen onvermijdelijke confrontaties). En zo dooft de film als een nachtkaars.

SCORE 8/10. Seen at Movies that Matter 2026. Relevant theme, discussed around a coroner examination, who allowed the big-tech-influence to be taken into account (although he did not really need to). Well known US Congress scenes with Zuckerberg were included at suitable moments.
Some things I did not understand was that people were insisting that “the companies did not need to” go on with employing their algorithms. Counter fact is that shareholder value offers a compelling argument to continue notwithstanding.
Ditto argument: “they knew”; proof: one letter being sent (we see that) to Zuckerberg. But did it really reach his desk and his attention?
The usual stories about automatic and manual moderation, offered as defense by the big tech’s, quoting impressive numbers about number of staff involved and percentages what is actually catched: “We remove bad content before it even becomes visible”. However, we know from earlier documentaries its poor results due to sheer numbers that any individual moderator has to view and decide about in a few seconds.

SCORE 4/10 Gezien bij Movies that Matter 2026. Relevant thema, goed geacteerd met geloofwaardige spelers in de range 12 tot 14 jaar oud, maar het eigenlijke drama kwam niet echt van de grond door afleidende verhaallijnen die ik niet helemaal kon volgen (kan dus aan mij liggen, immers enige afstand tot de doelgroep qua leeftijd). Ik had vanuit de synopsis het idee dat The Plague iets fictiefs was, niet fysiek zichtbaar, maar verkondigd vanuit de groep. Maar toch speelt lichamelijke uitslag hier een zichtbare rol, niet alleen bij de ene outsider Eli waarmee het verhaal begint, maar later ook bij hoofdpersoon Ben. Ik ben confuus daardoor.

SCORE 8/10. Gezien bij Movies that Matter 2026. Een aantal observaties die los staan van elkaar
• Goed dat ze een (1) casus nemen als rode draad. En die komt steeds terug in opeenvolgende stadia, onderbroken met aanpalende onderwerpen. Misschien wordt dit afgedaan als een sandwichformule, maar ik heb er geen moeite mee. Het werkt (bij mij)
• Quote: “Er komen meer lijkzakken uit de gevangenis dan voorwaardelijk vrijgelatenen”
• Gevangenen worden aan het werk gezet in projecten buitenshuis. Als onbetaalde arbeiders krijgen zij 2$/uur, maar gevangenis declareert een normaal uurloon
• Staking duurde 3 weken maar doofde uit
• Bouwen van drie nieuwe gevangenissen loopt uit planning en budget. Gouverneur onttrekt geld uit ongerelateerd scholingsfonds om gat te dichten. Quote: “They are robbing our children.” Volgens gouverneur zouden die nieuwe gevangenissen alle problemen oplossen
• Huidige gevangenissen huisvesten dubbel zoveel gevangenen als bij de bouw voorzien. En worden ook nog gerund met minder dan de helft van benodigd personeel. Groot tekort aan bewakers, en ze nemen iedereen aan. Quote: “Shit runs down the hill”. Vrije vertaling: Zij die vroeger op school gepest werden, kunnen nu vrijuit hun gang gaan. Dat geldt niet alleen binnen de hiërarchie van bewakers maar evenzo bewakers richting gevangenen

SCORE 8/10. Naast godsdienst kan ook landbouw een splijtzwam zijn, waarbij mensen tegenstrijdige meningen naar elkaar roepen zonder echt overtuigd te worden van wat de andere kant zegt. Ik had verwacht dat deze film zou uitdraaien op een “shouting contest”, temeer omdat aanliggende buren last hebben van de nieuwe werkwijze van die ene deviant. De argumentatie van de intensieve boer was heel helder: voortbouwend of hoe hij van jongs af aan het vak geleerd heeft, en later de productie opdrijvend vanwege de achterliggende industrie alsook de banken. Bij het na-gesprek kwamen natuurlijk ook de supermarkten in beeld, evenals de consument. De verwachte ruzies bleven uit in de film. Eindigde onverwacht genuanceerd met begrip voor elkaar, wat overigens nog niet betekende dat beleid werd omgegooid, want nog steeds is er die bankdirecteur wiens schoorsteen moet roken. Tenslotte: mooie visuals van bezige dieren en diertjes (bijen, libellen, bevers) in het wild.

SCORE 6/10. Good intentions all around to present some insight in Brazil as it was at that time, with corruption on all levels, and violence throughout to settle all sort of things. Initially, I saw this movie at home but switched it off after 3/4 hours as I could not detect a plot. No idea whether it was going anywhere. But it happens more often than not that I cannot focus enough when at home, so had hopes that it would be better when watching in a cinema. After a second watch, I know now that it takes roughly an hour to get an idea what it is all about plotwise. And then it becomes clear that things are handled differently in Brazil at that time, different from what we are used to here. Maybe that is the real plot of this movie, a study on local customs and rules. Colorful and entertaining, no less, and something happens all the time. But is it all enough to maintain our attention for 160 minutes??

SCORE 4/10. Ik keek naar deze film als verlengstuk van L’Étranger, gezien bij IFFR 2026. Eindpunt van L’Étranger is beginpunt van The Arab. Rechtszaak en veroordeling zijn voldongen feiten en komen verder niet aan de orde. Alles wat wij theoretiseerden bij de eerste film wordt hier dus niet verhelderd. En ik weet te weinig van de bevrijding van Algerije (ik was 13 in juli 1962) om de voorvallen in te passen in The Arab. Kortom, weinig interessant (voor mij). De tijdsprong voorwaarts later in het verhaal maakt alles er niet begrijpelijker op. We weten uit andere films, en evenzovele boeken, dat historie wordt herschreven door de generaties erna, losjes gebaseerd op de feitelijke gebeurtenissen maar ingekleurd alnaargelang degene die je spreekt. Ik heb geen echte spijt dat ik deze film zag, maar ik had er weinig aan als aanvulling op L’Étranger.

Ik denk dat ook wel eens, maar durf het niet hardop te zeggen😊

SCORE 4/10. Mooi wereldbeeld van toentertijd, en goed geacteerd. Maar het verhaal is weinig boeiend en herhaalt zichzelf nogal vaak. Is vleselijke lust nu werkelijk de bron van alle kwaad en houden seksuele relaties geen stand omdat zij prioriteit geven aan waar het niet echt om gaat?? De logica van Ann Lee is niet goed te volgen. En toch: hoe lukt het haar een groep mensen te motiveren?? Zijn het haar woorden, haar visioenen, haar onnavolgbare zelfopoffering?? Het wordt er niet beter op met musical fragmenten waarbij een vol orkest meespeelt op allerlei ongeloofwaardige plaatsen. Alles bij elkaar: niet boeiend en met onnavolgbare onlogica, maar oogt mooi en goed gespeeld. Eigenlijk had ik het halverwege al gezien maar ben blijven zitten uit luiheid.

SCORE 5/10. Ik weet niet bij deze film wat ik ervan moet vinden. Het kan alle kanten op gaan (geen spoilers), zoals medische experimenten met nieuwe medicijnen of behandelingen, terminale gevallen in leven gehouden want familie wil dat vanwege financiële redenen of een testament dat hen onterft, verbergen lichamelijke afwijkingen niet meer toonbaar in de maatschappij, en ga zo maar door. Een paar jump-scares maar niet hinderlijk. De logica van A via B naar C is lastig te vinden. Intrigeert desondanks toch wel in afwachting van een oplossing aan het einde, maar erg verlost van den boze voel ik me niet.

SCORE 4/10. Not difficult to sit it out, and no inclination to walk out halfway, but still I missed a binding theme and a coherent story (or stories) to let me enter the flow and stay into it for all the generous running time (2 hours and 40 minutes!). The background story is about people who stopped dreaming to live eternally, contra a few deviants “Deliriants” dreaming anyway, contra one who was a vampire and already lived very long for other reasons. It all did not work for me. Still a formidable achievement, beautiful to look at, but I felt no real connection with its protagonists and the plot (if any). Décor and clothing transformed in steps from the days of early cinema until nowadays, but I found this changing rather a gimmick than proficient for the story (if any). This movie pushes boundaries, if I may believe most reviews. I apparently missed all that and found it less exciting than most others seem to do.

SCORE 7/10 (a compromise). A romantic story but with sufficient elements to stand out above a proverbial kitchen-sink-novel. Well-made and well-acted, with building blocks as grief, loneliness, trauma and the will to survive. The poacher is an intriguing plot element, as is schoolfriend Oscar who has plans to live in the house of his late mother. Jen and Oscar share a fatal accident in their youth, but he left her with the pieces and disappeared. And last but not least: the forest and its population are relevant protagonists too.

SCORE 7/10. Does not rescue us from the apocalypse nor from melting ice caps. Instead, it scratches the surface of climate issues by using it as binding element of everything that happens in this movie, albeit not all is covered by straight logic. The story and its developments are “cute” as well as weird, without becoming overly sentimental, tear jerking or surreal. Watching this film boils down to one-off entertainment, just for fun, and no masterpiece by far. But its unique combination of climate issues, romance and unexpected moves by the people involved, makes it still worthwhile having seen it. I was not expecting much of it beforehand, having read the plot, but I stand corrected now. I had a poor excuse having booked this film, seeing some empty space in my calendar on a Monday morning with not much else to do, so that’s why it came on my path. No regrets, however.

SCORE 7/10. Op een Duits (!!) Waddeneiland manoeuvreert onze jonge held Nanning (12) in de laatste weken van WW II tussen fanatieke nazi’s (in zijn eigen familie), vluchtelingen uit een ander deel van Duitsland, voedselschaarste, en de alledaagse gevaren vanwege de zee rond het eiland. Hij is voornamelijk druk met voedsel regelen voor het hele gezin. Dit verhaal combineert alle denkbare dilemma’s tussen fanatieke nazi’s, meelopers, nazi tegenstanders, en alle nuances daartussen. We maken een keerpunt in de oorlog mee (Hitler zelfmoord, later ook nazi-oom Otto en moeder die niet meer wil eten). Na de capitulatie van Duitsland verschuiven ieders posities en wordt alles ineens heel anders.
Goed gemaakt, met een zware last voor de jonge Nanning om het hele verhaal te dragen. Maar het lukt hem. Ik denk dat daar de aantrekkingskracht (unique selling point) van de hele film zit, en minder in de Wij/Hen dilemma’s die we eerder in diverse varianten zagen in andere verhalen. In elk geval zien we hier heel duidelijk dat Nanning er niet veel van begrijpt, maar hij moet toch doen wat hij moet doen, vooral voedsel vinden voor het gezin. In het bijzonder heeft hij het heel druk met zijn moeder die net bevallen is maar hongerstaakt uit stil protest tegen het verlies van de oorlog.

Seen at filmfestival Gent 2025. Unusual (plus) but too repetitive (minus), thereby missing several opportunities to liven up the meager plot. Is this really about a man afraid of becoming a father?? Besides our main protagonist, we see an unnamed man too many times walking through the same endless corridors, being a tediously boring element in de story, something that could have been worked out better and more productive.

Seen at Filmfestival Gent 2025. Not bad enough to run away from it and walk out halfway, but I did not understand much of it, especially as the synopsis talked about “(…) a bold satire on grief, repression and Thailand's political traumas.” Possibly I miss the necessary background info, given how many times I see that reviewers write about political history. And some talk about gender roles too, also something I cannot find reflected in this story. So, I’m at a loss what it was all about.

Hoofdpersonen zijn schattig en heel verschillend, wat zorgt dat je aandacht niet verslapt. Maar eigenlijk gebeurt er niet zoveel bijzonders. Alyssa heeft als hobby “problemen zoeken” aldus reisgenoot Medhi, terwijl omgekeerd zij hem ervan beschuldigt nooit keuzes te maken. Ik was verrast dat er geen seksuele spanning tussen hen is, en seks speelt ook geen rol in hun verhaal. Wel zijn er andere spanningen tussen hen vanuit hun avontuurlijke onderneming die heel fout had kunnen eindigen, maar ook veel verder kwam dan ooit verwacht. Kan er weinig aan toevoegen zonder alles te verklappen.