Reacties

SCORE 1/10. Ik zie helemaal niets positiefs in deze film. Met liefde heeft het al weinig te maken, hooguit met wegnemen van eenzaamheid, wat toch iets heel anders is. De uitdrukking “gaat over lijken” om een doel te bereiken, krijgt in dit verhaal een eigen speciale betekenis.

In het bekende Frankenstein verhaal waar deze film naar knipoogt, wordt tenminste nog geprobeerd om de wetten van de fysica te eerbiedigen, ondanks dat daarin ook behoorlijk wat grenzen worden verlegd. Deze film doet niet eens moeite om bij de realiteit te blijven (afvangen van bliksem op de manier die hier wordt gepraktiseerd, moet ik sterk ontraden).

Om zeer onduidelijke redenen heb ik de hele filmlengte uitgezeten, in de hoop dat er iets zou gebeuren om het toch een positieve draai te geven. Dat de verwikkelingen onmogelijk en niet realistisch zouden zijn, had ik op gerekend. Dat is te accepteren als ik tenminste nog een moraal of een boodschap mee naar huis kan nemen. In dit geval sta ik met lege handen. Zelfs geen sympathiek hoofdpersoon in wiens situatie ik kan meeleven.

SCORE 8/10. In mijn leven heb ik al meerdere VvE (Vereniging van Eigenaren) vergaderingen bijgewoond, maar zo extreem als deze is wel erg uitzonderlijk. Nu is het natuurlijk bedoeld als satire, een vooraf bedachte smeltkroes van wat er mis kan gaan op zo’n vergadering. Zet verschillende soorten mensen met allemaal andere achtergronden en tegenstrijdige belangen bij elkaar, en je hebt gegarandeerd hommeles. Wat de een benoemt als overlast, vindt een ander “moet kunnen” gezellig. Wat de een omschrijft als een redelijk bedrag, is voor een ander onmogelijk op te brengen. Elkaars fouten verbeteren en belerend toespreken is ook al weinig bevorderlijk voor een soepel lopende vergadering. Maar ondanks alle gekrakeel moet er wel een agenda worden afgewerkt, en zijn er besluiten te nemen en te notuleren, want dat eist de wet.

Drie schrijvers met de regisseur samen zijn er goed in geslaagd om al die aspecten helder in beeld te brengen. Ze weten anderhalf uur te vullen met steeds weer verrassende ontwikkelingen. En het is gelukkig niet altijd dezelfde die ten prooi valt aan hij/zij-clichés die niets te maken hebben met het agendapunt van dat moment, maar er met de haren worden bijgesleept om de ander af te schilderen als onwetend, partijdig, of anderszins niet meewerkend. De schrijvers zijn erg creatief geweest om een assortiment van dat soort situaties te laten zien, met genoeg afwisseling om niet repetitief te zijn. En zo weten ze dus ons steeds te verrassen.

Ik vind vooral de afloop heel mooi. Typisch een voorbeeld van “Boontje komt om zijn loontje.” Maar ik ga er verder niets over zeggen. De hoofdmoot van deze film is immers het grote aantal verrassende wendingen. Erg vaak wisselt wie het oneens is met wie, dus welke vergaderaar(s) uiteindelijk aan het kortste eind trekken, laat ik ook graag in het midden.

SCORE 7/10. Meestal probeer ik coming-of-age films te vermijden, maar de synopsis van deze had toch iets bijzonders, anders dan het gebruikelijke rond populariteit, parties, kleding en dergelijke. En mijn gok pakte goed uit. Deze jongeren hebben al meer dan gemiddeld meegemaakt met medische onderzoeken en behandelingen, en daarmee hebben ze andere prioriteiten in het leven dan hun leeftijdsgenoten. Daar komt bij dat kanker kan blijven sluimeren en weer terugkomen. Hun horizon is veranderd en zijn daarmee misschien ook eerder (bijna) volwassen, maar toch nog wel druk met verliefdheid en “de eerste keer”.

Veel van de jongeren op het kamp komen hier al vele jaren, evenals hun begeleiders die dit ook al jaren doen. Onze hoofdpersoon Ivy is nieuw en komt met frisse tegenzin. De continu opgewekte, positiviteit uitstralende begeleiders werken haar op de zenuwen, en zij maakt meteen naam op de eerste avond door recalcitrant gedrag. Een gesprek met de kampleiding, door Ivy ervan beschuldigd een “pedo wall” aan de muur te hebben, maakt het er niet beter op. Werk voor de in het kamp ook aanwezige “consulent”. Gelukkig wordt ze wel snel in een groep opgenomen, waarmee het verhaal zich verder ontwikkelt.

De leden van die groep leren we stuk voor stuk kennen. Maar ook de kampleiding met zijn vermeende “pedo wall”, heeft zijn verhaal daarbij en blijkt meer inhoud te hebben dan we eerst dachten. Genoeg kleine en grote voorvallen om ons bezig te houden. Niet alles maakt ons even blij overigens, maar er is geen enkele reden om de filmzaal depri te verlaten. Bewonderenswaardig is de manier waarop de filmmakers erin zijn geslaagd om een onderhoudend verhaal te maken, zij het dan wel met de nodige ups en downs omdat het niet met alle jongeren even goed gaat. Ook de begeleiders hebben hier en daar een onverwachte rol in het geheel. Daarmee is in elk geval de broodnodige afwisseling gegarandeerd.

SCORE 8/10. Deels gênant en deels hilarisch, en dat afwisselend gedurende de hele looptijd met grote aantallen onverwachte wendingen. Start een beetje depri met een uitgeblust echtpaar dat nog wel samenwoont, moeite heeft met de communicatie en verder niet veel meer heeft samen, maar uit elkaar gaan is ingewikkeld en ook een soort afgang. Boven hen woont een echtpaar dat nogal luidruchtig tekeergaat in de nachtelijke uren, kennelijk hun tegenpolen, en die zijn uitgenodigd voor een etentje om over die geluidshinder te praten in een vriendelijke sfeer. Verder valt er niet veel over te zeggen, want de ene verrassende ontwikkeling volgt op de andere, te veel en te gevarieerd om in een paar alinea’s over te vertellen. De hele film leunt op vier sterke acteurs, en vindt plaats in een en hetzelfde appartement.

SCORE 4/10. Pretentieloze road-trip langs diverse horeca als mijlpalen. Met twee berooide ex-oplichters die hun vroegere verdiensten over de balk gegooid hebben en geen nieuwe bron van inkomsten hebben kunnen vinden. Zij nemen een architectuur student op sleeptouw, die zorgt voor het broodnodige contrast en enkele verrassende verhaalwendingen. Eigenlijk zijn de twee op weg naar het vliegveld om hun vroegere partner-in-crime af te halen, in de hoop dat die misschien nog weet waar ze jaren geleden een deel van de buit hebben verborgen.

Voor mij is het allemaal erg teleurstellend. Dit verhaal mag dan wel ergens vandaan komen, maar het gaat uiteindelijk nergens heen. Het is misschien onderhoudend als je ervoor in de stemming bent. Het is toch niet echt boeiend, omdat de hoofdpersonen te extreem verwijderd zijn van ons als gemiddelde burger. Er gebeurt wel steeds wat, waardoor het uitzitten van ruim anderhalf uur goed te doen is. Kortom, een tegenvaller maar geen zeperd waar je halverwege (of nog eerder) uit wegloopt.

SCORE 9/10. Op het eerste gezicht een ongeloofwaardig verhaal, echter wel “based on true events”. Ook krijgen we uitleg van een psycholoog verderop in het verhaal, hoe dit toch kan gebeuren en hoe het geheugen van de vader iets heel anders vastlegt dan hoe het werkelijk ging. Dit is overigens geen documentaire met “talking heads” deskundologen, maar een realistisch gezinsleven bevolkt met gewone mensen. Regisseur/schrijvers en de twee hoofdpersonen zijn hierin bepalend, en tillen het uit boven de tranentrekker die bij een dergelijk familiedrama op de loer ligt.
Vooraf was ik een beetje bezorgd hoe deze film zou uitpakken. Hoe kun je een verhaal maken over een dergelijk fataal voorval, waarin je de dood van je eigen tweejarig kind veroorzaakt?? Het was immers geen ongeluk, want dat kan iedereen overkomen, maar dood door eigen schuld. Je kunt niet anderhalf uur vullen met spijt betuigen, ruzie maken en elkaar van alles verwijten. Deze film slaagt er toch in om tot een boeiend verhaal te komen met onverwachte ontwikkelingen.
Het eerste halfuur toont een normaal gezinsleven met vader, moeder en een kind van twee jaar oud. Beide ouders hebben bezigheden buitenshuis en brengen daarom hun kind naar de dagopvang. Druk druk druk dat eerste halfuur, waarbij de ouders elkaar ook nog opzadelen met boodschappen voor later die dag. Verder geen vuiltje aan de lucht, geen onderhuidse spanningen of ander ongenoegen. We “zien” zelfs hoe het kind wordt afgeleverd bij de dagopvang. Daarna rijdt de vader naar zijn werk. Die dag zijn er allerlei spannende gebeurtenissen omdat het bedrijf op de rand van faillissement staat. Ondanks dat belt zijn vrouw hem regelmatig op het werk over relatief-triviale huishoudelijke zaken.
Aan het eind van de werkdag krijgt hij een panisch telefoontje van zijn vrouw. Die wilde het kind ophalen bij de dagopvang, maar hoort dat het daar nooit is aangekomen. Over het vervolg vertel ik niets. Dat moet je zelf ervaren, want het zal je verrassen. Er is natuurlijk veel spijt, boosheid, er zijn verwijten, en er komt een rechtszaak met een vijandige aanklager die vijf jaar gevangenis eist. Maar verhaaltechnisch loopt het gelukkig heel anders dan ik had gevreesd. Regisseur/schrijver en beide hoofdpersonen zijn er goed in geslaagd om het verhaal een boeiende draai te geven. Er zijn zelfs meerdere onverwachte wendingen, zonder geloofwaardigheid in te leveren.

SCORE 6/10. Anders dan vele critici vind ik de eerste helft matig, en heb ik moeten wachten tot de tweede helft die pas inhoudelijk ergens over ging.
In de eerste helft van de film zie we Jimpa die overal een mening over heeft en anderen nauwelijks de kans geeft om iets in te brengen. Zijn dochter Hannah is bezig als filmmaker en wil daar steeds iets over vertellen, temeer omdat die film ook over Jimpa gaat, maar ziet weinig kans daartoe. En weer een generatie verder hebben we non-binaire tiener Frances, die vooral vragende en zoekende is, maar ook weinig kans krijgt er open over te praten. En om die drie hoofdpersonen heen zwermt een bonte collectie mensen met allemaal hun eigen voorgeschiedenis, meningen en dilemma’s. Veel sociale interactie en veel onbeantwoorde vragen die blijven zweven. Niet mijn soort film dus.
In de tweede helft begint het pas interessant te worden, na een beroerte van Jimpa, die daarna alleen nog maar op ja/nee niveau kan communiceren. Alle verhoudingen gaan daarmee veranderen. Iedereen moet zijn/haar eigen weg zoeken om met de nieuwe situatie om te gaan. Kan de voorheen interactieve Jimpa wel verder met zijn leven, en hoe zinvol is ermee door te willen gaan. Voor zowel Hannah als Francis ontstaat er veel meer ruimte om hun weg te zoeken en duidelijk te zijn in wat ze eigenlijk graag willen.
Jammer dat ik eerst bijna een uur door drukke sociale interactie heen heb moeten ploegen, terwijl er toch veel onuitgesproken en onbeantwoord bleef. Pas een uur later werd het inhoudelijk interessant. Dat veel critici schreven dat de film in de tweede helft inzakte, laat ik maar passeren. Misschien heb ik het allemaal niet begrepen.

SCORE 2/10. Dit had satire kunnen zijn over de opgeblazen nadruk op uiterlijkheden, zoals biceps en sixpack, evenals internet helden met miljoenen volgers die zich dus belangrijk wanen. Helaas is de humor weinig subtiel en het aantal clichés is overdadig. Veel mensen zullen een nieuw woord leren, te weten prostaat orgasme. Dat zal het enige zijn wat ze mee naar huis nemen, want de rest is allemaal erg stereotype en dat wist de gemiddelde kijker allang. De hoofdpersonen staan weliswaar vol met kleur getekend op het scherm, maar als karakters toch redelijk kleurloos ingevuld. Daar was meer uit te halen geweest.

SCORE 7/10. Aanvankelijk dacht ik dat dit een nieuwe en verbeterde versie zou zijn van Exit 8 (Genki Kawamura, 2025), waarin een man vastzit in een ondergronds doolhof. Die film begint veelbelovend, maar wordt gaandeweg repetitief en eentonig doordat wezenlijke ontwikkelingen uitblijven. Deze film daarentegen komt meteen goed op gang en weet dat tempo minstens het eerste uur vast te houden. En nog voordat ook hier de verveling kon toeslaan, wordt een extra verhaallijn geïntroduceerd waarin de therapeute zelf op onderzoek uitgaat. Dat maakt het geheel een stuk interessanter en voorkomt dat het verhaal langzaam doodbloedt.
In de semi-finale is de cirkel rond wanneer patiënt en therapeute hun oorspronkelijke rollen hervinden, zij het niet helemaal vrijwillig en minder ontspannen dan bij de therapeute op de divan. Pas daarna kom er een echte finale, waarbij ik de logica van de gebeurtenissen kwijtraakte. Er lijkt ineens een overkoepelend verhaal te worden geïntroduceerd: als het ware een doolhof rondom een doolhof. Misschien heb ik daar iets gemist, maar dat bedoel ik niet als kritiek. Die nieuwe laag hield het algehele mysterie juist overeind. Ik kan me goed voorstellen dat hierin de oorzaak ligt van de verdeelde reacties op deze film, zoals ik die elders lees.
Ik had de gelegenheid om de film twee keer te zien. Bij de tweede kijkbeurt herkende ik ineens allerlei “ingeworpen” fragmenten die mij de eerste keer volledig willekeurig leken. Destijds schonk ik er nauwelijks aandacht aan, omdat ze kort waren en geen duidelijke relatie leken te hebben met de hoofdstroom van dat moment. Nu ik weet hoe de film eindigt, begreep ik dat deze ogenschijnlijk losse tussen-scènes heel bewust door de makers zijn geplaatst. Toch betwijfel ik of veel kijkers ze zullen herkennen als betekenisvolle aanwijzingen die vooruitwijzen naar wat nog gaat komen.
Misschien is het een typisch geval van parels voor de zwijnen. Ik vermoed dat slechts een klein deel van het publiek deze subtiele hints zal opmerken en waarderen. Een kleine tip voor wie de film voor het eerst gaat zien: let eens goed op het meubilair: er klopt iets nét niet, bijvoorbeeld stoelen met ongelijke poten. Natuurlijke proporties raken meer een meer zoek. Maar ik ga verder niets verklappen hoe het afloopt, en zeker niet waarom, want echt begrijpen doe ik het nog steeds niet.

SCORE 7/10. Meer dan genoeg aardige momenten, ook amusante ondanks het Horror label. Het telefoongesprek bijvoorbeeld met de “One Wish Willow” producent is hilarisch maar ook weinig hoopgevend. De aanhankelijke obsessie van Nikki richting Bear vind ik overdreven vormgegeven, in die mate dat haar psychotisch gedrag storend werkt en afbreuk doet aan de kern van het verhaal. Er zit een suggestie van Jekyll en Hyde in haar gedrag, waar ik wat moeite mee heb.
Hoofdpersonen Bear en Nikki zijn nadrukkelijk aanwezig in bijna alle scenes. Helaas is de rest van de cast redelijk kleurloos, eerder entourage dan het totaal verrijkend.
Het basisgegeven van het verhaal is prima en bevat een stevige moraal. Denk aan koning Midas uit de Griekse mythologie, die ondoordacht een wens had uitgesproken dat alles wat hij aanraakte in goud zou veranderen. Veel traditionele sprookjes kennen een soortgelijk gegeven, die allemaal laten zien dat je drie wensen nodig hebt, waarvan de tweede en derde dienen om de gevolgen van de eerste wens ongedaan te maken. De hoofdpersoon in deze film kent zelfs deze ontsnapping niet en moet andere uitwegen zoeken.

SCORE 4/10. Het verhaal vind ik niet echt boeiend. Ik moest mezelf ertoe zetten om te blijven kijken. Erger is dat ik de meeste “enge” scenes helemaal niet eng vond. En ook met de logica in de ontwikkelingen die ons worden voorgeschoteld, had ik moeite. Ook weinig spanning hoe het verder zou gaan.

Dit lijkt op exploitatie van hedendaagse trends rond afvallen, denk aan bijv. Ozempic. Belangrijk verschil is hier wel dat het middel niet uit een fabriek komt maar illegaal wordt gewonnen uit kadavers die in de snijzaal worden gebruikt als studiemateriaal voor een medische opleiding. En bij een van die kadavers hoort een verleden. Extra verhaallijnen gaan over de vader en de moeder (wonen gescheiden) van onze hoofdpersoon.

Ik vond het allemaal een beetje bij elkaar gezocht, wellicht om herkenbaarheid bij het potentiele publiek te bevorderen. Mogelijk ook met de bedoeling om een sociale boodschap uit te dragen, namelijk dat alle nadruk op lichamelijke aantrekkelijkheid leidt tot niets zinvols. Voor mij was het oud nieuws. Wel nieuw was een film cast met een vrouwenoverschot, iets wat je zelden ziet. Het enige positieve dat ik nog concludeer is dat er genoeg afwisseling in het verloop zat om het helemaal uit te kijken tot het einde, maar dat vergt wat goede wil.

SCORE 3/10. Vooraf de synopsis gelezen. Iets over verhaallijnen die eeuwen en landen omspannen en waarin diverse vrouwen voorkomen. Verder begon ik met een afwachtende houding. Het eerste verhaal met het dienstmeisje in een lang vervlogen tijd was relatief snel voorbij, en ging eigenlijk nergens over. Hoewel de nadrukkelijk zichtbare rode kersen leken te verwijzen naar iets wat later nog ergens verband mee zou houden.
Het vervolg speelt in onze tijd rond een niet erg capabele serveerster. Het kabbelt aardig voort maar ik zag er niets substantieels in. Weinig wat uitnodigt om verder te kijken. Dat was onveranderd op 0:40 (ik keek op mijn horloge, verdacht, maar dat terzijde). Behalve een “geleende” auto (ook rood!) van de buurman, gebeurt er niets opmerkelijks. Toch zitten we al bijna op de helft van de looptijd.
Eindelijk, op 0:50 zien we de Youtuber met de gebroken arm (aangekondigd in synopsis; onterecht gedacht dat het een man was; hoe fout van mij??). Nadat haar defecte auto (niet rood) is weggesleept, gaat de Youtuber te voet verder en kabbelt de film weer door. Na 1 uur was ik in dubio. Nog een half uur te gaan… Hoe vreselijk kan het zijn om het uit te zitten, en dan misschien zien hoe het geheel in elkaar past?? Ik laat me graag verrassen.
Af en toe kwam er een blauwgroene steen in beeld. Het zou teleurstellend zijn als dat het enige bindende element is. De genoemde “geleende” rode auto die de buurman als gestolen had gemeld, was wel aanleiding om met zijn allen te schuilen in een ondergrondse grot. Duisternis alom. Er kan van alles gaan gebeuren. Helaas, dat bijna-einde levert niets op dat het voorafgaande kan verklaren. Natuurlijk kwamen de vrouwen die we eerder zagen, samen in de finale scenes. Maar het was zonder doel en zonder een verklaring over mogelijke verbindingen.
Het dienstmeisje uit het eerste verhaal zei dat ze de over-over(…)grootmoeder was van de ander, hetgeen lijkt iets te gaan onthullen. Maar verder gaat het uit als een nachtkaars. Er is wel ineens een koffieautomaat in de grot, en er lijkt ook een gang te zijn naar een naburig museum. Net genoeg hints om door te gaan met kijken, hopend op iets spannends.
Uiteindelijk blijft de vraag: Wàs er wel een verhaal om de schaarse bindende elementen te verklaren, zoals rode kersen en blauwgroene stenen die duidelijk in beeld kwamen tussen begin en eind, steeds de suggestie wekkend dat er iets bijzonders mee is. Het loopt allemaal af met een sisser en betekent niets (voor mij, althans). Paarlen voor de zwijnen, en ben ik dan het zwijn??

SCORE 6/10. Gezien bij IDFA 2025. Ik moest wachten tot het laatste half uur voordat het interessant werd (wat heel persoonlijk kan zijn; verklaar ik later). Mijn interesse werd gewekt vanaf het moment dat de rol van de media werd besproken, als een van de weinige beschermingen tegen totalitaire krachten zoals we die overal om ons heen zien groeien. Mogelijk ben ik “gehinderd” door de IDFA‑week voorafgaand aan deze vertoning, omdat ik het eerste anderhalf uur voelde als herhaling van wat ik al had gezien. Of misschien heb ik in mijn vorige baan als security consultant al te veel gelezen over privacy. Hoe dan ook, dat is niet de schuld van de film, maar voor mij voelde het toch als déjà vu.
Het is heel goed mogelijk dat deze documentaire wél werkt voor mensen die minder thuis zijn in privacy kwesties en die propaganda niet herkennen op de plekken waar ik het overal zie. Er woeden wereldwijd verschillende informatieoorlogen, of het nu gaat om Israël‑Gaza “zelfverdediging”, of Rusland‑Oekraïne “denazificatie”, of vele andere voorbeelden. En in de binnenlandse politiek is het een van de drijvende krachten, waarbij de waarheid wordt opgeofferd door spindoctors en consorten, en ophef belangrijker wordt geacht dan pure feiten. Deze documentaire is een aantrekkelijke manier om bewustwording te creëren.
Kan deze documentaire een poging zijn om hedendaagse totalitaire bewegingen te exploiteren, zoals die bijvoorbeeld zichtbaar zijn in de binnenlandse politiek van VS/China/Rusland? Wat 1984 liet zien, was juist dat het dagelijks leven in de film 24/7 werd gecontroleerd. Mensen wisten dat ze werden bekeken en beïnvloed, maar er was geen ontsnappen aan omdat het geïnstitutionaliseerd was. Tegenwoordig is er niemand die openlijk de massa’s volpropt met de visies van Trump, Poetin en de hunnen, immers we zijn “vrij” zijn om ernaar te luisteren of het te negeren. Maar zelf-censurerende media en sociale netwerken met hun algoritmen en influencers werken heimelijk op ons in, veel meer dan we ooit zullen toegeven. In dat opzicht waren eerdere films die ik tijdens IDFA zag over onderzoeksjournalistiek veel belangrijker en relevanter, al waren ze minder aantrekkelijk dan deze.

SCORE 8/10. Gezien bij IDFA 2025. De documentaire bestrijkt vele jaren onderzoeksjournalistiek en toont talloze spraakmakende zaken. De royale speelduur van twee uur biedt veel ruimte voor zowel beeld- als foto-beeldmateriaal, waardoor de kijker al snel buiten adem raakt. Dat overkwam mij in ieder geval. Het noemen van al die namen en het tonen van zoveel fragmenten en foto's zou meer tijd hebben gekost om alles te verwerken, tijd die we niet kregen door de snelle presentatie van feiten en cijfers. In tegenstelling tot mensen in de VS had ik in dit tempo moeite om de meeste gezichten te herkennen, behalve (uiteraard) Johnson, Kissinger, Nixon, enz., die ook in Europa in het nieuws waren. Zijn invloed is duidelijk, zelfs nadat ik de helft van de foto's/fragmenten en de interviews over het materiaal waar hij bij betrokken was, had gezien.

SCORE 6/10. Heb niet het einde gehaald maar toch redelijk ver gekomen (op 2/3) bij het doorploegen van de goede, lelijke en slechte grapjes, onrealistische situaties, en andere goedbedoelde halve nonsens. Mogelijk geschreven als satire op de Engelse adel, denk aan P G Wodehouse, maar voor dat doel is het niet scherp genoeg en is het mengsel karakters te vergezocht, te kunstmatig opgebouwd, met het enige doel om een maximaal aantal grappen per strekkende minuut af te leveren. Ik stapte eruit toen politie-inspecteur Watt werd voorgesteld aan de verzameling familie plus personeel, waarna iedereen zich afvroeg wat de achternaam van de inspecteur was. Dat is precies wat ik eerder bedoelde met gezochte constructies om een grapje te maken.

SCORE 4/10. Een deel van de tijd veelbelovend maar leverde uiteindelijk weinig. Het duurde een uur voordat er iets angstwekkends gebeurt. De podcast die gedurende de looptijd werd samengesteld, leek een mooie vondst om ons door een aantal tapes te leiden die waren ontvangen door de podcast makers. Maar de toevallige links tussen die tapes en Evy’s eigen leven, gingen langs me en voelde ik niet in mee.
Anderzijds, de film slaagde erin om me te laten wachten tot er iets interessants zou gebeuren, en het was een prestatie op zichzelf dat het me weerhield van weglopen. Is dat de atmosfeer rond Evy alleen in een huis met donkere hoeken en alleen een paar schemerlampen aan? Is dat het samenwonen met een bijna-overleden moeder op de eerste etage, waarbij we ons steeds afvragen wat of wie de oorzaak is van de soms-lopende wastafelkraan. Er waren voldoende bouwstenen voor een mysterieuze plot, maar het resultaat had niet het niveau waarop ik had gehoopt.

SCORE 2/10. Gezien bij het IMAGINE film festival 2025 in Amsterdam. Ik kan hier helemaal niks mee. Is dit een James Bond 007 parodie?? Zoniet, wat is het dan?? Wat het ook bedoelt te zijn: het is repeterend en monotoon. Er is geen spanning, en zelfs geen verhaal, tenminste geen wat ik kon bespeuren. Pluspunt: deze nietsigheid is wel mooi in beeld gebracht, mooie decors, iedereen is goed aangekleed en ziet er verder goed uit.

SCORE 9/10. Seen at the IMAGINE film festival 2025 in Amsterdam. Messy environment and messy situation. Great achievement in making an entertaining and tense story out of the apparent meager ingredients. It succeeds in keeping our attention from start to finish. Variations in developments, most totally unexpected and original. Lots of yelling and shouting in the confined space. Unmitigated violence by the bar owner, but also an unexpected killing by the seemingly powerless victim of circumstances. More surprises along the way, more than I can condense in a few sentences. Watch it for yourself.

SCORE 9/10. Gezien bij het Imagine filmfestival 2025 in Amsterdam. Inderdaad, wat bijna iedereen erover schrijft, een klassieke horror met alle bekende en nodige ingrediënten: romantiek, gedreven wetenschappers, wat humor, onverwachte wendingen, bloed spetters, enzovoort. Met bouwjaar 1985 onmiskenbaar oud, maar zeker niet overjarig en zeker niet rijp om weg te werpen. Kan er niet veel aan toevoegen zonder te spoiler-en.

SCORE 4/10. Het is me gelukt om het uit te zitten tot het einde, maar dat kostte moeite. Gewichtigdoenerige poging om wat existentiële gedachten neer te zetten over AI, Virtual Reality en hoe we allemaal ten onder gaan aan verknochtheid met onze smartphone. Rusteloos en chaotisch verhaal, waarbij de drager van de zelfmoordbom meermalen een groepje mensen aanvoert om een missie te volbrengen, maar steeds mislukt. Daarna gaat hij voor de zoveelste keer terug in de tijd om een nieuwe poging te wagen, met steeds een iets ander verloop. Slechts een paar van de onvrijwillig betrokkenen leren we beter kennen, maar de rest blijft onbekend in wat hen beweegt. Eigenlijk meer chaos dan een consistente verhaallijn, maar niets dat uiteindelijk wat oplevert. Ik houd van tijdreis paradoxen, maar dit is een belediging van de toeschouwer. Brengt niets nieuws en zeker geen hints om ons gedrag aan te passen.

SCORE 9/10. Seen at the IMAGINE film festival 2025. Remarkable plot with a perfect series of unexpected developments. It is impossible to condense here in a few sentences, not even some paragraphs will do. Icing on the cake was the excellent final scene, where we see an unexpected survivor rise from a presumed death much earlier in the story. Even those who are familiar with Dupieux, if not semi-experts in outguessing his turns of events, won’t see this coming. It proved a relatively short but meaningful closure, very welcome after the death toll we got before. It may be considered unchristian to say, but the number of dead bodies does not feel problematic, given the seemingly inexhaustible list of unlikable characters we meet and see (of which said survivor was a rare exception). This is Dupieux all over!

SCORE 6/10. Gezien op Netflix. Deze film heeft mij verrast, hoewel minder diepdenkend dan bijvoorbeeld Ex Machina (Alex Garland 2014), Uncanny (Matthew Leutwyler 2015) en Marjorie Prime (Michael Almereyda 2017). Dat drietal heeft mij toentertijd aan het denken gezet over de interactie tussen mens en mens-achtige robot, in welke gevallen die robot iets toevoegt aan ons leven, en waarin mens en robot precies van elkaar verschillen. We zijn nu ruim 10 jaar verder. De tijd heeft wat AI betreft niet stilgestaan, en toch was ik bij deze film (Companion) niet voorbereid op wat er ging komen.

Los van de verrassing, voor mij persoonlijk, graaft het verhaal niet diep en je bent ermee klaar na eenmaal kijken. Goed geschreven, maar geen lessen voor de toekomst en geen moraal om mee naar huis te nemen (alleen het feit dat diefstal verboden is, maar dat zou geen nieuws moeten zijn).
=========================

SCORE 8/10. Gezien via Amazon Prime Video. Ik ben zo vrijpostig om steeds hun aanbevelingen te negeren, maar dat ik in dit geval hun adviezen heb opgevolgd, geef ik zonder berouw toe.
Heel veel standaard ingrediënten, en toch viel het allemaal erg mee en werd het geen clichéverhaal. Een antiek huis met historie, drie bedienden die ongevraagd hun diensten aanbieden, grafzerken rond het huis die met hopen bladeren zijn afgedekt, kinderen die geen licht kunnen verdragen, en een moeder met dwingende ideeën over het geloof dat voor alles een oplossing heeft. De kinderen ondervinden de aanwezigheid van anderen in huis, maar dat los je natuurlijk niet op met bijbelteksten citeren en er geen aandacht aan besteden.
De verdere ontwikkelingen zijn niet voorspelbaar en ik zeg er dus niks over. De weg naar de afloop is continu spannend en goed vormgegeven. Acteurs zijn goed gecast en spelen hun rol voortreffelijk. En zeker de schrijvers hebben originele wegen gevonden om elke vorm van cliché te vermijden.

SCORE 8/10. Interesting to watch how Brian Epstein became the manager of The Beatles, by sheer accident seeing them perform in a simplistic venue somewhere in Liverpool. He “saw” something in this group, could not explain it to others what it is what he “saw”, but anyway history proved him right.
His methods of convincing others to enter a deal or contract were special, surely different from how other managers approached the captains of the music industry. We saw how “I'm Gonna Knock on Your Door” (1961) was flatly rejected by all well-known record labels, after which debacle he finally found Parlophone as a distributor. There were more such actions, for example, booking three concerts in Carnegie Hall (1964), historical for several reasons. The non-standard way he approached relevant people, and succeeded in his mission, was and still is a mystery to me. But a fact is that he did and it worked.
Hiding being gay is logical, given the fact that it was illegal at the time (1960 England), hence risking social stigma and blackmail, and even being chased by the police. Some of it was shown in a few scenes. How this double life influenced his role as manager of a band is not clearly outlined. It would explain his moods we witnessed a few times. I assume that the film makers did not deem it important enough to devote too much time to it, given the already generous running time (nearly two and a half hours) and their expectation that not many people find it interesting nowadays how gayness was suppressed at times long forgotten.
He was very present as a band manager when telling drummer Pete Best that he was to be replaced by Ringo Starr. At first Pete thought it was sort of an April fool’s joke, and it took some time to let the message sink in. That is the sort of thing a band manager has to do. It was not made clear (or I missed it) how it came about to replace the drummer, whose idea it was. Such things happen all in the background, out of plain sight, just like contacting record labels, concert venues and other “invisible” actions necessary to keep the band relevant and in the picture.
A variety of things were shown in the course of the story and its developments we all know from history. No opportunity to spoil how it all ended. We know from other groups at the time how stressful it was to tour around relevant concert halls. We did not see much of the famous group sessions in studios where for example Yellow Submarine was composed in a continuous session by the whole group (at the time we could read all about it). That said, so much was included in the nearly two-and-a-half-hour running time; that dropping lots of material was unavoidable.

In short: Brazilian drama around land ownership. Shooting in 2009, late court case in 2018. Relevant because of power inequality shown. SCORE 6/10 (verdient meer, maar zie slotalinea hieronder).

Seen at the film festival Ghent 2025. Courtroom footage of a 2018-case, better late than never covering a shooting in 2009. These proceedings needed 9 years of protests to get started. This case basically revolves around land ownership. Members of the Indigenous community who worked on the land for many years already, and considered it their legal property, were attempted to be evicted by people armed with guns, thereby killing community leader Javier Chocobar. The fatal event is reconstructed, based on a video made in 2009, now serving as evidence in the court procedure as of 2018.

Although this seems a local matter and not really relevant for us, the underlying issues are not specific Argentinian. We see similar struggles everywhere in the world. All are typical cases of inequality in power, money and legal aid, making it difficult for the local people living and working there for a long time already, to fight dispossession, to offer sufficient resistance and to finally win when their case when brought to a legal court. Often, their complaints strand much earlier by sheer intimidation, political machinations, or simply by lack of resources.

Visually, the power difference is illustrated in several ways. For instance, the appearance of the white well-fed/dressed males displaying education and confidence all over, compared with the local people who did not enjoy many years in school. And there is also an example specifically demonstrated by a cross examination of a witness showing the same difference in eloquent speaking.

Though broadly relevant for us viewers outside Argentina, a considerable part (1/4??) of the running time is devoted to things possibly interesting for people familiar with local history, but we can do without the family relationships and the who-is-who. For international viewing, these parts should be edited out or reduced to a bare minimum. This reduces the score to 6, while could have been 7 or 8/10.