Reacties

SCORE 8/10. Naast godsdienst kan ook landbouw een splijtzwam zijn, waarbij mensen tegenstrijdige meningen naar elkaar roepen zonder echt overtuigd te worden van wat de andere kant zegt. Ik had verwacht dat deze film zou uitdraaien op een “shouting contest”, temeer omdat aanliggende buren last hebben van de nieuwe werkwijze van die ene deviant. De argumentatie van de intensieve boer was heel helder: voortbouwend of hoe hij van jongs af aan het vak geleerd heeft, en later de productie opdrijvend vanwege de achterliggende industrie alsook de banken. Bij het na-gesprek kwamen natuurlijk ook de supermarkten in beeld, evenals de consument. De verwachte ruzies bleven uit in de film. Eindigde onverwacht genuanceerd met begrip voor elkaar, wat overigens nog niet betekende dat beleid werd omgegooid, want nog steeds is er die bankdirecteur wiens schoorsteen moet roken. Tenslotte: mooie visuals van bezige dieren en diertjes (bijen, libellen, bevers) in het wild.

SCORE 6/10. Good intentions all around to present some insight in Brazil as it was at that time, with corruption on all levels, and violence throughout to settle all sort of things. Initially, I saw this movie at home but switched it off after 3/4 hours as I could not detect a plot. No idea whether it was going anywhere. But it happens more often than not that I cannot focus enough when at home, so had hopes that it would be better when watching in a cinema. After a second watch, I know now that it takes roughly an hour to get an idea what it is all about plotwise. And then it becomes clear that things are handled differently in Brazil at that time, different from what we are used to here. Maybe that is the real plot of this movie, a study on local customs and rules. Colorful and entertaining, no less, and something happens all the time. But is it all enough to maintain our attention for 160 minutes??

SCORE 4/10. Ik keek naar deze film als verlengstuk van L’Étranger, gezien bij IFFR 2026. Eindpunt van L’Étranger is beginpunt van The Arab. Rechtszaak en veroordeling zijn voldongen feiten en komen verder niet aan de orde. Alles wat wij theoretiseerden bij de eerste film wordt hier dus niet verhelderd. En ik weet te weinig van de bevrijding van Algerije (ik was 13 in juli 1962) om de voorvallen in te passen in The Arab. Kortom, weinig interessant (voor mij). De tijdsprong voorwaarts later in het verhaal maakt alles er niet begrijpelijker op. We weten uit andere films, en evenzovele boeken, dat historie wordt herschreven door de generaties erna, losjes gebaseerd op de feitelijke gebeurtenissen maar ingekleurd alnaargelang degene die je spreekt. Ik heb geen echte spijt dat ik deze film zag, maar ik had er weinig aan als aanvulling op L’Étranger.

Ik denk dat ook wel eens, maar durf het niet hardop te zeggen😊

SCORE 4/10. Mooi wereldbeeld van toentertijd, en goed geacteerd. Maar het verhaal is weinig boeiend en herhaalt zichzelf nogal vaak. Is vleselijke lust nu werkelijk de bron van alle kwaad en houden seksuele relaties geen stand omdat zij prioriteit geven aan waar het niet echt om gaat?? De logica van Ann Lee is niet goed te volgen. En toch: hoe lukt het haar een groep mensen te motiveren?? Zijn het haar woorden, haar visioenen, haar onnavolgbare zelfopoffering?? Het wordt er niet beter op met musical fragmenten waarbij een vol orkest meespeelt op allerlei ongeloofwaardige plaatsen. Alles bij elkaar: niet boeiend en met onnavolgbare onlogica, maar oogt mooi en goed gespeeld. Eigenlijk had ik het halverwege al gezien maar ben blijven zitten uit luiheid.

SCORE 5/10. Ik weet niet bij deze film wat ik ervan moet vinden. Het kan alle kanten op gaan (geen spoilers), zoals medische experimenten met nieuwe medicijnen of behandelingen, terminale gevallen in leven gehouden want familie wil dat vanwege financiële redenen of een testament dat hen onterft, verbergen lichamelijke afwijkingen niet meer toonbaar in de maatschappij, en ga zo maar door. Een paar jump-scares maar niet hinderlijk. De logica van A via B naar C is lastig te vinden. Intrigeert desondanks toch wel in afwachting van een oplossing aan het einde, maar erg verlost van den boze voel ik me niet.

SCORE 4/10. Seen at Club Imagine in LAB111. Not difficult to sit it out, and no inclination to walk out halfway, but still I missed a binding theme and a coherent story (or stories) to let me enter the flow and stay into it for all the generous running time (2 hours and 40 minutes!). The background story is about people who stopped dreaming to live eternally, contra a few deviants “Deliriants” dreaming anyway, contra one who was a vampire and already lived very long for other reasons. It all did not work for me. Still a formidable achievement, beautiful to look at, but I felt no real connection with its protagonists and the plot (if any). Décor and clothing transformed in steps from the days of early cinema until nowadays, but I found this changing rather a gimmick than proficient for the story (if any). This movie pushes boundaries, if I may believe most reviews. I apparently missed all that and found it less exciting than most others seem to do.

SCORE 7/10 (a compromise). A romantic story but with sufficient elements to stand out above a proverbial kitchen-sink-novel. Well-made and well-acted, with building blocks as grief, loneliness, trauma and the will to survive. The poacher is an intriguing plot element, as is schoolfriend Oscar who has plans to live in the house of his late mother. Jen and Oscar share a fatal accident in their youth, but he left her with the pieces and disappeared. And last but not least: the forest and its population are relevant protagonists too.

SCORE 7/10. Does not rescue us from the apocalypse nor from melting ice caps. Instead, it scratches the surface of climate issues by using it as binding element of everything that happens in this movie, albeit not all is covered by straight logic. The story and its developments are “cute” as well as weird, without becoming overly sentimental, tear jerking or surreal. Watching this film boils down to one-off entertainment, just for fun, and no masterpiece by far. But its unique combination of climate issues, romance and unexpected moves by the people involved, makes it still worthwhile having seen it. I was not expecting much of it beforehand, having read the plot, but I stand corrected now. I had a poor excuse having booked this film, seeing some empty space in my calendar on a Monday morning with not much else to do, so that’s why it came on my path. No regrets, however.

SCORE 7/10. Op een Duits (!!) Waddeneiland manoeuvreert onze jonge held Nanning (12) in de laatste weken van WW II tussen fanatieke nazi’s (in zijn eigen familie), vluchtelingen uit een ander deel van Duitsland, voedselschaarste, en de alledaagse gevaren vanwege de zee rond het eiland. Hij is voornamelijk druk met voedsel regelen voor het hele gezin. Dit verhaal combineert alle denkbare dilemma’s tussen fanatieke nazi’s, meelopers, nazi tegenstanders, en alle nuances daartussen. We maken een keerpunt in de oorlog mee (Hitler zelfmoord, later ook nazi-oom Otto en moeder die niet meer wil eten). Na de capitulatie van Duitsland verschuiven ieders posities en wordt alles ineens heel anders.
Goed gemaakt, met een zware last voor de jonge Nanning om het hele verhaal te dragen. Maar het lukt hem. Ik denk dat daar de aantrekkingskracht (unique selling point) van de hele film zit, en minder in de Wij/Hen dilemma’s die we eerder in diverse varianten zagen in andere verhalen. In elk geval zien we hier heel duidelijk dat Nanning er niet veel van begrijpt, maar hij moet toch doen wat hij moet doen, vooral voedsel vinden voor het gezin. In het bijzonder heeft hij het heel druk met zijn moeder die net bevallen is maar hongerstaakt uit stil protest tegen het verlies van de oorlog.

Seen at filmfestival Gent 2025. Unusual (plus) but too repetitive (minus), thereby missing several opportunities to liven up the meager plot. Is this really about a man afraid of becoming a father?? Besides our main protagonist, we see an unnamed man too many times walking through the same endless corridors, being a tediously boring element in de story, something that could have been worked out better and more productive.

Seen at Filmfestival Gent 2025. Not bad enough to run away from it and walk out halfway, but I did not understand much of it, especially as the synopsis talked about “(…) a bold satire on grief, repression and Thailand's political traumas.” Possibly I miss the necessary background info, given how many times I see that reviewers write about political history. And some talk about gender roles too, also something I cannot find reflected in this story. So, I’m at a loss what it was all about.

Hoofdpersonen zijn schattig en heel verschillend, wat zorgt dat je aandacht niet verslapt. Maar eigenlijk gebeurt er niet zoveel bijzonders. Alyssa heeft als hobby “problemen zoeken” aldus reisgenoot Medhi, terwijl omgekeerd zij hem ervan beschuldigt nooit keuzes te maken. Ik was verrast dat er geen seksuele spanning tussen hen is, en seks speelt ook geen rol in hun verhaal. Wel zijn er andere spanningen tussen hen vanuit hun avontuurlijke onderneming die heel fout had kunnen eindigen, maar ook veel verder kwam dan ooit verwacht. Kan er weinig aan toevoegen zonder alles te verklappen.

Gezien bij IFFR 2026: Onwetenschappelijk mengsel van restanten Manhattan project in Picui gebied tijdens WW II (atoombom), recent onderzoek met uranium als ingrediënt om gele-koorts-mug onschadelijk te maken, inwoners van Picui die restanten van WW II experimenten bewaarden, lokale mythen, en meer bouwstenen voor een kleurrijke plot. Experimenten gaan fout, leger komt erbij, lockdown en maanlanderpakken. Positief is dat we veel zien van de dorpelingen, minstens zoveel als van de wetenschappers. Alles bij elkaar mooi om naar te kijken, zolang je wetenschappelijke logica laat varen. Vrouwelijke wetenschapper doorbreekt alle protocollen, samen met een paar dorpelingen, en redt de wereld van de ondergang. Geweldig als film maar met wat schoolkennis natuurkunde zit je er toch niet lekker bij (punten verlies vanwege wrakke logica).

Gezien bij IFFR 2026. Inzichtelijke docu over opkomst van Putin. Actuele kwesties inbegrepen t/m annexatie van de Krim. Hoofdpersoon is niet zozeer Putin maar een jonge filmmaker, de “wizard”, een spindoctor die Putin begeleidt in de periode vanaf 1990. Geeft goed beeld hoe Putin is gekomen waar hij nu is. Film met looptijd 2 uur en 32 minuten had wel wat korter gekund maar was nergens vervelend.

Gezien bij IFFR 2026: Taiwan/Hongkong. Aanklacht tegen afvalrace op middelbare scholen voor beste universiteiten. Aantal studenten gebruikt nieuw medicijn, uit buitenland geïmporteerd, om prestaties te verbeteren. Zien daar geen fraude in, want is even oneerlijk als bijlessen ingehuurd door rijke ouders. Anonieme student dreigt met zelfmoord vlak voor het eindexamen en zet van alles in beweging. Spannend verhaal met onvoorspelbare en onverwachte afloop. Duidelijk herkenbare karakters bij schoolbestuur, docenten en leerlingen, goed uitgewerkt. Het is niet de eerste film die ik zie over de uitputtende afvalrace op scholen in oosterse landen (schijnt een structureel fenomeen te zijn, bijv ook in USA).

Gezien bij IFFR 2026. Letters D&S uit BDSM in zeer ongewone relatie van twee mannen die niets gemeenschappelijk hebben. Gelukkig geen enkele overeenkomst met 50 Shades Of Grey, of met enige van de SAW films. De S in BDSM staat hier niet voor sadisme maar voor submission. Interessante interactie met ouders van de Sub. Ongebruikelijk in alle opzichten, en loopt ook heel onverwacht af. Of het een getrouw beeld geeft van de sub-cultuur, weet ik niet.

Gezien op IFFR 2026. USA: Over man die hypotheek agent in gijzeling nam, en voor TV/radio en telefoon zijn situatie bepleit. Speelde in US in 1977. Laat diverse aspecten van de kwestie zien, allemaal van heel dichtbij, terwijl de zaak zich ontwikkelt vanaf moment van gijzeling. Belangrijke rol voor radio en TV.

Gezien op IFFR 2026. De film met titel "2 m2" gaat over een Belgische/Turkse begrafenisondernemer. Oppervlakte 2 m2 is wat iemand inneemt in een graf. Humor, bureaucratie, omgang met familieleden die het soms oneens zijn, en verschillen in cultuur en godsdienst. Keuzes wie in Belgie of Turkije begraven wil worden en bijbehorende generatiekloof.
Eeuwige rust is in België niet toegestaan. We zien hem brieven schrijven aan de minister om dit verbod op te heffen, maar kreeg nooit antwoord, terwijl de islam niet overweg kan met een graf dat na 10 of 20 jaar wordt geruimd.

SCORE 9/10. Gezien op IFFR 2026. Argentinie. Eigenlijk houd ik standaard niet van actiefilms, maar voor deze maak ik graag een uitzondering. Actuele kwesties, zoals wie de baas is in een narco wijk waar bendes de dienst uitmaken. Interessante Q&A na afloop met veel info hoe je een very-low-budget film maakt, en hoe je werkt in een wijk waar zelfs de politie niet in durft. De "single take" waar iedereen bewonderend over schrijft, was (gaf de regisseur zelf toe) niet een (1) enkele take, maar wel minder dan een handvol. Alles in dezelfde take zou de flow van het verhaal opbreken, aldus de regisseur.

Gezien bij IFFR 2026: Horror met romantiek. Twee verhaallijnen die elkaar dwars zitten, en niet beide kunnen kloppen. Te complex, mogelijk met opzet om assortiment speciale effecten te etaleren. Too much going on dus. Overdaad schaadt.

Seen at IFFR 2026: Promised a lot but I left the venue very disappointed. Colorfully and beautifully made but lacking any substance in the underlying story/stories (nested stories, be aware of the sudden yet illogical switches). Even the frame story was useless and did not deliver on its promises of highlighting a patriarchal society, necessity to produce an heir, husband neglect, gender roles, and (last but not least) leaving an attractive man in the vicinity of his wife for 100 days.
[Disclaimer: Though reasonably fluent in the English language, I must admit that I did not understand half of the dialog. I may have missed something important to explain the shallow story/stories. My bad.]

Seen at IFFR 2026: South-Korea. Excellent choreography, spectacular jumps and fights, but after all it is utterly useless and carried by a nonsensical story, lacking any morale or take-away message.

Gezien bij IFFR 2026: Spanje. Middelbaar-scholiere van 17 kondigt aan dat ze “geroepen is”, naar het klooster wil. Familie had heel andere plannen en denkt er gemengd over. Er is een prille relatie met een jongen; hebben “het” nog niet gedaan maar wel bijna (zusje betrapte hen). Diverse dialogen met diverse mensen, allemaal met andere meningen. Interessant om te volgen, want ze hebben allen wel iets zinvols te zeggen. Idem moeder-overste en medezusters.

Gezien bij IFFR 2026: Egypte. Jammer van het amateuristisch aandoende acteren en intonatie (leren ze dat op toneelschool daar?), want de inhoud was best vermakelijk en ook nog inhoudelijk relevant. De titel suggereert meteen al telefoonmenu’s, opgeblazen reparatie facturen en gebrekkige dienstverlening als onderwerp. Als bonus gaat het om gender rolverdeling (vrouw met beter pensioen dan man), omvangrijke familie, en omgang met scheidende buren. Onverwacht loopt het verhaal vredig af met verbeterde verstandhouding tussen man en vrouw.