Reacties

SCORE 7/10. Meer dan genoeg aardige momenten, ook amusante ondanks het Horror label. Het telefoongesprek bijvoorbeeld met de “One Wish Willow” producent is hilarisch maar ook weinig hoopgevend. De aanhankelijke obsessie van Nikki richting Bear vind ik overdreven vormgegeven, in die mate dat haar psychotisch gedrag storend werkt en afbreuk doet aan de kern van het verhaal. Er zit een suggestie van Jekyll en Hyde in haar gedrag, waar ik wat moeite mee heb.
Hoofdpersonen Bear en Nikki zijn nadrukkelijk aanwezig in bijna alle scenes. Helaas is de rest van de cast redelijk kleurloos, eerder entourage dan het totaal verrijkend.
Het basisgegeven van het verhaal is prima en bevat een stevige moraal. Denk aan koning Midas uit de Griekse mythologie, die ondoordacht een wens had uitgesproken dat alles wat hij aanraakte in goud zou veranderen. Veel traditionele sprookjes kennen een soortgelijk gegeven, die allemaal laten zien dat je drie wensen nodig hebt, waarvan de tweede en derde dienen om de gevolgen van de eerste wens ongedaan te maken. De hoofdpersoon in deze film kent zelfs deze ontsnapping niet en moet andere uitwegen zoeken.

SCORE 4/10. Het verhaal vind ik niet echt boeiend. Ik moest mezelf ertoe zetten om te blijven kijken. Erger is dat ik de meeste “enge” scenes helemaal niet eng vond. En ook met de logica in de ontwikkelingen die ons worden voorgeschoteld, had ik moeite. Ook weinig spanning hoe het verder zou gaan.

Dit lijkt op exploitatie van hedendaagse trends rond afvallen, denk aan bijv. Ozempic. Belangrijk verschil is hier wel dat het middel niet uit een fabriek komt maar illegaal wordt gewonnen uit kadavers die in de snijzaal worden gebruikt als studiemateriaal voor een medische opleiding. En bij een van die kadavers hoort een verleden. Extra verhaallijnen gaan over de vader en de moeder (wonen gescheiden) van onze hoofdpersoon.

Ik vond het allemaal een beetje bij elkaar gezocht, wellicht om herkenbaarheid bij het potentiele publiek te bevorderen. Mogelijk ook met de bedoeling om een sociale boodschap uit te dragen, namelijk dat alle nadruk op lichamelijke aantrekkelijkheid leidt tot niets zinvols. Voor mij was het oud nieuws. Wel nieuw was een film met een vrouwenoverschot, iets wat je zelden ziet. Het enige positieve dat ik nog concludeer is dat er genoeg afwisseling in het verloop zat om het helemaal uit te kijken tot het einde, maar dat vergt wat goede wil.

SCORE 3/10. Vooraf de synopsis gelezen. Iets over verhaallijnen die eeuwen en landen omspannen en waarin diverse vrouwen voorkomen. Verder begon ik met een afwachtende houding. Het eerste verhaal met het dienstmeisje in een lang vervlogen tijd was relatief snel voorbij, en ging eigenlijk nergens over. Hoewel de nadrukkelijk zichtbare rode kersen leken te verwijzen naar iets wat later nog ergens verband mee zou houden.
Het vervolg speelt in onze tijd rond een niet erg capabele serveerster. Het kabbelt aardig voort maar ik zag er niets substantieels in. Weinig wat uitnodigt om verder te kijken. Dat was onveranderd op 0:40 (ik keek op mijn horloge, verdacht, maar dat terzijde). Behalve een “geleende” auto (ook rood!) van de buurman, gebeurt er niets opmerkelijks. Toch zitten we al bijna op de helft van de looptijd.
Eindelijk, op 0:50 zien we de Youtuber met de gebroken arm (aangekondigd in synopsis; onterecht gedacht dat het een man was; hoe fout van mij??). Nadat haar defecte auto (niet rood) is weggesleept, gaat de Youtuber te voet verder en kabbelt de film weer door. Na 1 uur was ik in dubio. Nog een half uur te gaan… Hoe vreselijk kan het zijn om het uit te zitten, en dan misschien zien hoe het geheel in elkaar past?? Ik laat me graag verrassen.
Af en toe kwam er een blauwgroene steen in beeld. Het zou teleurstellend zijn als dat het enige bindende element is. De genoemde “geleende” rode auto die de buurman als gestolen had gemeld, was wel aanleiding om met zijn allen te schuilen in een ondergrondse grot. Duisternis alom. Er kan van alles gaan gebeuren. Helaas, dat bijna-einde levert niets op dat het voorafgaande kan verklaren. Natuurlijk kwamen de vrouwen die we eerder zagen, samen in de finale scenes. Maar het was zonder doel en zonder een verklaring over mogelijke verbindingen.
Het dienstmeisje uit het eerste verhaal zei dat ze de over-over(…)grootmoeder was van de ander, hetgeen lijkt iets te gaan onthullen. Maar verder gaat het uit als een nachtkaars. Er is wel ineens een koffieautomaat in de grot, en er lijkt ook een gang te zijn naar een naburig museum. Net genoeg hints om door te gaan met kijken, hopend op iets spannends.
Uiteindelijk blijft de vraag: Wàs er wel een verhaal om de schaarse bindende elementen te verklaren, zoals rode kersen en blauwgroene stenen die duidelijk in beeld kwamen tussen begin en eind, steeds de suggestie wekkend dat er iets bijzonders mee is. Het loopt allemaal af met een sisser en betekent niets (voor mij, althans). Paarlen voor de zwijnen, en ben ik dan het zwijn??

SCORE 6/10. Gezien bij IDFA 2025. Ik moest wachten tot het laatste half uur voordat het interessant werd (wat heel persoonlijk kan zijn; verklaar ik later). Mijn interesse werd gewekt vanaf het moment dat de rol van de media werd besproken, als een van de weinige beschermingen tegen totalitaire krachten zoals we die overal om ons heen zien groeien. Mogelijk ben ik “gehinderd” door de IDFA‑week voorafgaand aan deze vertoning, omdat ik het eerste anderhalf uur voelde als herhaling van wat ik al had gezien. Of misschien heb ik in mijn vorige baan als security consultant al te veel gelezen over privacy. Hoe dan ook, dat is niet de schuld van de film, maar voor mij voelde het toch als déjà vu.
Het is heel goed mogelijk dat deze documentaire wél werkt voor mensen die minder thuis zijn in privacy kwesties en die propaganda niet herkennen op de plekken waar ik het overal zie. Er woeden wereldwijd verschillende informatieoorlogen, of het nu gaat om Israël‑Gaza “zelfverdediging”, of Rusland‑Oekraïne “denazificatie”, of vele andere voorbeelden. En in de binnenlandse politiek is het een van de drijvende krachten, waarbij de waarheid wordt opgeofferd door spindoctors en consorten, en ophef belangrijker wordt geacht dan pure feiten. Deze documentaire is een aantrekkelijke manier om bewustwording te creëren.
Kan deze documentaire een poging zijn om hedendaagse totalitaire bewegingen te exploiteren, zoals die bijvoorbeeld zichtbaar zijn in de binnenlandse politiek van VS/China/Rusland? Wat 1984 liet zien, was juist dat het dagelijks leven in de film 24/7 werd gecontroleerd. Mensen wisten dat ze werden bekeken en beïnvloed, maar er was geen ontsnappen aan omdat het geïnstitutionaliseerd was. Tegenwoordig is er niemand die openlijk de massa’s volpropt met de visies van Trump, Poetin en de hunnen, immers we zijn “vrij” zijn om ernaar te luisteren of het te negeren. Maar zelf-censurerende media en sociale netwerken met hun algoritmen en influencers werken heimelijk op ons in, veel meer dan we ooit zullen toegeven. In dat opzicht waren eerdere films die ik tijdens IDFA zag over onderzoeksjournalistiek veel belangrijker en relevanter, al waren ze minder aantrekkelijk dan deze.

SCORE 8/10. Gezien bij IDFA 2025. De documentaire bestrijkt vele jaren onderzoeksjournalistiek en toont talloze spraakmakende zaken. De royale speelduur van twee uur biedt veel ruimte voor zowel beeld- als foto-beeldmateriaal, waardoor de kijker al snel buiten adem raakt. Dat overkwam mij in ieder geval. Het noemen van al die namen en het tonen van zoveel fragmenten en foto's zou meer tijd hebben gekost om alles te verwerken, tijd die we niet kregen door de snelle presentatie van feiten en cijfers. In tegenstelling tot mensen in de VS had ik in dit tempo moeite om de meeste gezichten te herkennen, behalve (uiteraard) Johnson, Kissinger, Nixon, enz., die ook in Europa in het nieuws waren. Zijn invloed is duidelijk, zelfs nadat ik de helft van de foto's/fragmenten en de interviews over het materiaal waar hij bij betrokken was, had gezien.

SCORE 6/10. Heb niet het einde gehaald maar toch redelijk ver gekomen (op 2/3) bij het doorploegen van de goede, lelijke en slechte grapjes, onrealistische situaties, en andere goedbedoelde halve nonsens. Mogelijk geschreven als satire op de Engelse adel, denk aan P G Wodehouse, maar voor dat doel is het niet scherp genoeg en is het mengsel karakters te vergezocht, te kunstmatig opgebouwd, met het enige doel om een maximaal aantal grappen per strekkende minuut af te leveren. Ik stapte eruit toen politie-inspecteur Watt werd voorgesteld aan de verzameling familie plus personeel, waarna iedereen zich afvroeg wat de achternaam van de inspecteur was. Dat is precies wat ik eerder bedoelde met gezochte constructies om een grapje te maken.

SCORE 4/10. Een deel van de tijd veelbelovend maar leverde uiteindelijk weinig. Het duurde een uur voordat er iets angstwekkends gebeurt. De podcast die gedurende de looptijd werd samengesteld, leek een mooie vondst om ons door een aantal tapes te leiden die waren ontvangen door de podcast makers. Maar de toevallige links tussen die tapes en Evy’s eigen leven, gingen langs me en voelde ik niet in mee.
Anderzijds, de film slaagde erin om me te laten wachten tot er iets interessants zou gebeuren, en het was een prestatie op zichzelf dat het me weerhield van weglopen. Is dat de atmosfeer rond Evy alleen in een huis met donkere hoeken en alleen een paar schemerlampen aan? Is dat het samenwonen met een bijna-overleden moeder op de eerste etage, waarbij we ons steeds afvragen wat of wie de oorzaak is van de soms-lopende wastafelkraan. Er waren voldoende bouwstenen voor een mysterieuze plot, maar het resultaat had niet het niveau waarop ik had gehoopt.

SCORE 2/10. Gezien bij het IMAGINE film festival 2025 in Amsterdam. Ik kan hier helemaal niks mee. Is dit een James Bond 007 parodie?? Zoniet, wat is het dan?? Wat het ook bedoelt te zijn: het is repeterend en monotoon. Er is geen spanning, en zelfs geen verhaal, tenminste geen wat ik kon bespeuren. Pluspunt: deze nietsigheid is wel mooi in beeld gebracht, mooie decors, iedereen is goed aangekleed en ziet er verder goed uit.

SCORE 9/10. Seen at the IMAGINE film festival 2025 in Amsterdam. Messy environment and messy situation. Great achievement in making an entertaining and tense story out of the apparent meager ingredients. It succeeds in keeping our attention from start to finish. Variations in developments, most totally unexpected and original. Lots of yelling and shouting in the confined space. Unmitigated violence by the bar owner, but also an unexpected killing by the seemingly powerless victim of circumstances. More surprises along the way, more than I can condense in a few sentences. Watch it for yourself.

SCORE 9/10. Gezien bij het Imagine filmfestival 2025 in Amsterdam. Inderdaad, wat bijna iedereen erover schrijft, een klassieke horror met alle bekende en nodige ingrediënten: romantiek, gedreven wetenschappers, wat humor, onverwachte wendingen, bloed spetters, enzovoort. Met bouwjaar 1985 onmiskenbaar oud, maar zeker niet overjarig en zeker niet rijp om weg te werpen. Kan er niet veel aan toevoegen zonder te spoiler-en.

SCORE 4/10. Het is me gelukt om het uit te zitten tot het einde, maar dat kostte moeite. Gewichtigdoenerige poging om wat existentiële gedachten neer te zetten over AI, Virtual Reality en hoe we allemaal ten onder gaan aan verknochtheid met onze smartphone. Rusteloos en chaotisch verhaal, waarbij de drager van de zelfmoordbom meermalen een groepje mensen aanvoert om een missie te volbrengen, maar steeds mislukt. Daarna gaat hij voor de zoveelste keer terug in de tijd om een nieuwe poging te wagen, met steeds een iets ander verloop. Slechts een paar van de onvrijwillig betrokkenen leren we beter kennen, maar de rest blijft onbekend in wat hen beweegt. Eigenlijk meer chaos dan een consistente verhaallijn, maar niets dat uiteindelijk wat oplevert. Ik houd van tijdreis paradoxen, maar dit is een belediging van de toeschouwer. Brengt niets nieuws en zeker geen hints om ons gedrag aan te passen.

SCORE 9/10. Seen at the IMAGINE film festival 2025. Remarkable plot with a perfect series of unexpected developments. It is impossible to condense here in a few sentences, not even some paragraphs will do. Icing on the cake was the excellent final scene, where we see an unexpected survivor rise from a presumed death much earlier in the story. Even those who are familiar with Dupieux, if not semi-experts in outguessing his turns of events, won’t see this coming. It proved a relatively short but meaningful closure, very welcome after the death toll we got before. It may be considered unchristian to say, but the number of dead bodies does not feel problematic, given the seemingly inexhaustible list of unlikable characters we meet and see (of which said survivor was a rare exception). This is Dupieux all over!

SCORE 6/10. Gezien op Netflix. Deze film heeft mij verrast, hoewel minder diepdenkend dan bijvoorbeeld Ex Machina (Alex Garland 2014), Uncanny (Matthew Leutwyler 2015) en Marjorie Prime (Michael Almereyda 2017). Dat drietal heeft mij toentertijd aan het denken gezet over de interactie tussen mens en mens-achtige robot, in welke gevallen die robot iets toevoegt aan ons leven, en waarin mens en robot precies van elkaar verschillen. We zijn nu ruim 10 jaar verder. De tijd heeft wat AI betreft niet stilgestaan, en toch was ik bij deze film (Companion) niet voorbereid op wat er ging komen.

Los van de verrassing, voor mij persoonlijk, graaft het verhaal niet diep en je bent ermee klaar na eenmaal kijken. Goed geschreven, maar geen lessen voor de toekomst en geen moraal om mee naar huis te nemen (alleen het feit dat diefstal verboden is, maar dat zou geen nieuws moeten zijn).
=========================

SCORE 8/10. Gezien via Amazon Prime Video. Ik ben zo vrijpostig om steeds hun aanbevelingen te negeren, maar dat ik in dit geval hun adviezen heb opgevolgd, geef ik zonder berouw toe.
Heel veel standaard ingrediënten, en toch viel het allemaal erg mee en werd het geen clichéverhaal. Een antiek huis met historie, drie bedienden die ongevraagd hun diensten aanbieden, grafzerken rond het huis die met hopen bladeren zijn afgedekt, kinderen die geen licht kunnen verdragen, en een moeder met dwingende ideeën over het geloof dat voor alles een oplossing heeft. De kinderen ondervinden de aanwezigheid van anderen in huis, maar dat los je natuurlijk niet op met bijbelteksten citeren en er geen aandacht aan besteden.
De verdere ontwikkelingen zijn niet voorspelbaar en ik zeg er dus niks over. De weg naar de afloop is continu spannend en goed vormgegeven. Acteurs zijn goed gecast en spelen hun rol voortreffelijk. En zeker de schrijvers hebben originele wegen gevonden om elke vorm van cliché te vermijden.

SCORE 8/10. Interesting to watch how Brian Epstein became the manager of The Beatles, by sheer accident seeing them perform in a simplistic venue somewhere in Liverpool. He “saw” something in this group, could not explain it to others what it is what he “saw”, but anyway history proved him right.
His methods of convincing others to enter a deal or contract were special, surely different from how other managers approached the captains of the music industry. We saw how “I'm Gonna Knock on Your Door” (1961) was flatly rejected by all well-known record labels, after which debacle he finally found Parlophone as a distributor. There were more such actions, for example, booking three concerts in Carnegie Hall (1964), historical for several reasons. The non-standard way he approached relevant people, and succeeded in his mission, was and still is a mystery to me. But a fact is that he did and it worked.
Hiding being gay is logical, given the fact that it was illegal at the time (1960 England), hence risking social stigma and blackmail, and even being chased by the police. Some of it was shown in a few scenes. How this double life influenced his role as manager of a band is not clearly outlined. It would explain his moods we witnessed a few times. I assume that the film makers did not deem it important enough to devote too much time to it, given the already generous running time (nearly two and a half hours) and their expectation that not many people find it interesting nowadays how gayness was suppressed at times long forgotten.
He was very present as a band manager when telling drummer Pete Best that he was to be replaced by Ringo Starr. At first Pete thought it was sort of an April fool’s joke, and it took some time to let the message sink in. That is the sort of thing a band manager has to do. It was not made clear (or I missed it) how it came about to replace the drummer, whose idea it was. Such things happen all in the background, out of plain sight, just like contacting record labels, concert venues and other “invisible” actions necessary to keep the band relevant and in the picture.
A variety of things were shown in the course of the story and its developments we all know from history. No opportunity to spoil how it all ended. We know from other groups at the time how stressful it was to tour around relevant concert halls. We did not see much of the famous group sessions in studios where for example Yellow Submarine was composed in a continuous session by the whole group (at the time we could read all about it). That said, so much was included in the nearly two-and-a-half-hour running time; that dropping lots of material was unavoidable.

In short: Brazilian drama around land ownership. Shooting in 2009, late court case in 2018. Relevant because of power inequality shown. SCORE 6/10 (verdient meer, maar zie slotalinea hieronder).

Seen at the film festival Ghent 2025. Courtroom footage of a 2018-case, better late than never covering a shooting in 2009. These proceedings needed 9 years of protests to get started. This case basically revolves around land ownership. Members of the Indigenous community who worked on the land for many years already, and considered it their legal property, were attempted to be evicted by people armed with guns, thereby killing community leader Javier Chocobar. The fatal event is reconstructed, based on a video made in 2009, now serving as evidence in the court procedure as of 2018.

Although this seems a local matter and not really relevant for us, the underlying issues are not specific Argentinian. We see similar struggles everywhere in the world. All are typical cases of inequality in power, money and legal aid, making it difficult for the local people living and working there for a long time already, to fight dispossession, to offer sufficient resistance and to finally win when their case when brought to a legal court. Often, their complaints strand much earlier by sheer intimidation, political machinations, or simply by lack of resources.

Visually, the power difference is illustrated in several ways. For instance, the appearance of the white well-fed/dressed males displaying education and confidence all over, compared with the local people who did not enjoy many years in school. And there is also an example specifically demonstrated by a cross examination of a witness showing the same difference in eloquent speaking.

Though broadly relevant for us viewers outside Argentina, a considerable part (1/4??) of the running time is devoted to things possibly interesting for people familiar with local history, but we can do without the family relationships and the who-is-who. For international viewing, these parts should be edited out or reduced to a bare minimum. This reduces the score to 6, while could have been 7 or 8/10.

In short: Secluded world with rules different from ours in the secular world. Unusual dilemmas are worked around wisely and carefully. Three excellently performing main protagonists. SCORE 8/10

Saw this at the film festival Ghent 2025. Perfect impression of a different world we don’t know well enough, governed by strict rules we also barely know nor fully understand, yet shaping the lives of all who ever felt a calling and decided to enter a monastery, to stay there for the rest of their life. Several such rules are stretched to the limit in this story, if not to say worked around it to solve a situation. Unexpected issues at stake here are abortion and extra marital pregnancy, things far from compliant with people living full-time confined in a convent.

Casting and acting are excellent, not only mother superior (alias future mother Teresa) and Sister Agnieszka, but still more honorable mention is deserved for Father Friedrich who navigates wisely through all the dilemmas posed by Teresa and Agnieszka.

Seen at the film festival Gent 2025. Not sure what I saw. Lots of name dropping, mentioning people I should know, or at least heard of. Some of the names sounded familiar, but not sufficient to connect the dots, and certainly not enough to make a connection with me. Anyway, it was just 75 minutes. I counted only 1 walkout, after 10 minutes or so, and the rest stayed put until the end. Was I the only one bored?? It seemed so. Anyway, it offered no clarity on his work nor his methods. That he smoked much, was mentioned, but that was very common at the time (only nowadays do we see for real how much everyone smoked all day long).
I cannot offer a score, since I’m certain I’m not the target audience for this movie. Illustrative, as mentioned in the previous paragraph, is that everyone else in the audience seemed interested, leaving me the feeling that I was the exception.

SCORE 9/10. Seen at filmfestival Gent 2025. This movie contains many interesting elements about repression and corruption. Especially the explanation in the train that the state must make an effort to catch a saboteur before he can execute his plan, did put me on the edge of my seat, more specifically when watching the finale as a logical result of their reasoning. Daunting prospect that a government nurtures concepts like that.

SCORE 6/10. Seen at IDFA 2025. Throughout the whole screening I was wondering what it was all about. It shows daily life in Kabul, once a heavily fought focus point in the film from the same director: Kabul, City in the Wind (2018). Now it is all very different: No war anymore, no fighting, just daily life in a city that once was heavily targeted. HOWEVER….

The Q&A with the director proved very useful, highlighting things that I overlooked. The movie starts with someone dressed as a fighter praying to be chosen to become a martyr. Another scene shows soldiers controlling traffic and checking cars for suspicious people, but it is all very calm and even boring for them, being the reason they kill the time with throwing balls or other pastime activities. A big contrast with the situation five years earlier, when heavy fighting was the norm. For these fighters, the current situation is an anticlimax. Only one single moment there is some excitement, when a woman is detected in one of the passing cars, without a mandatory family member next to her. Is she on drugs??

One pertinent question from the audience was that there was not a single woman in sight (except the one mentioned in the previous paragraph, but that was very unusual hence the excitement). Indeed, all women became invisible, as per policies gradually becoming more stringent in the last years.

Another phenomenon we see is that young boys learn long Quran verses by heart. But once asked if they knew what these verses were saying, blank reactions followed. A very rightful remark out of the audience was that it was no different from what we had to learn in the Roman Catholic Church before mid-20-th century, where Latin was the common language used (as an altar boy before 1960, I knew this all too well).

SCORE 8/10. Gezien bij IDFA 2025. Zeer verhelderende documentaire over iets wat door de meeste psychiaters, psychologen en gewone mensen niet serieus wordt genomen. Zoals bij de Q&A werd gezegd: als je bij de GGZ erover begint, stokt het gesprek, wordt je medicatie opgevoerd en wordt je naar huis gestuurd. Daar komt bij dat 20% van de mensen die stemmen horen, er geen last van hebben en dus ook geen oplossing zoeken. Het komt ook voor dat de stemmen bezwaar maken tegen zoeken naar therapie omdat ze vrezen verwijderd te worden.
De getoonde therapie heeft meteen al waarde doordat de patiënt zich gehoord voelt, en niet met een pilletje wordt weggestuurd (eerder jarenlang geleurd met hun klachten). Uniek is hier ook dat de dienstdoende therapeut probeert in contact te komen met de stemmen, soms een of soms wel 20 verschillende, allereerst om ze een naam te geven en vervolgens hun kenmerken te weten te komen (hoe lang al, dominant, hulpvaardig, betweterig enz enz). We zien/horen er ook voorbeelden van.

SCORE 6/10 Gezien op IDFA 2025. Goed gemaakt en aardig om te zien, maar levert weinig nieuwe inzichten.

IN SHORT: Tension for 3/4 hours. Alas, none of the potentially promising scenarios came into being. The finale left us disappointed all over. SCORE 6/10

Beforehand we were being warned about elliptical storytelling, so amply prepared that facts would be withheld throughout the story and its developments. Indeed, our fantasy had to work hard to outguess what was going on, especially why these girls (three, later four) were held in that house, barred from seeing the rest of the world, except for a few excursions in the mall under supervision of a guard. No WiFi and no Internet, for starters, an inhuman restriction nowadays.

Once a fourth sister appeared, allegedly suffering schizophrenia, we thought we got a clue, but after her suicide we learned that she nor her illness were the core issue. Lots of alternative plots sprang to mind while watching, wondering why one would maintain such a secluded place for this household. Alas, the least interesting plot came about while the story progressed.

Eventually, Sarah got involved and was even drawn into real action. It did not help much that the three sisters were not united, and their disagreements threatened to destroy any planned action. Ultimately, we viewers were left empty handed, arriving at a very shallow plot and an even shallower finale.

The first three quarters of an hour were interesting. It succeeded in keeping our attention, assuming it would soon progress into real and relevant developments. Alas, this did not happen and ended in disappointment.

All in all, technically nothing wrong with acting or casting. I only missed some real contents. Not even a message or morale that I could take home. No forced marriage to ease an industrial merger, no divorce war with the natural mother, no pending danger that all three sisters were to become schizophrenic like the fourth, and many other possible scenarios that could have turned this into an interesting story. And we still are at a loss why Sarah was hired in the first place.

SCORE 6/10. Eerste driekwart uur is veelbelovend en houdt ons in spanning waarom Sarah eigenlijk is ingehuurd en wat er precies aan de hand is in dat afgelegen huis waar ze dagelijks heengereden wordt maar verder weinig grip op krijgt. Jammer dat diverse mogelijke scenario’s die in mijn fantasie ontstonden, allemaal afvallen. Het verhaal eindigt met een teleurstellende afloop, niet alleen voor de drie zusters maar vooral voor ons kijkers die voor niets in spanning gezeten hebben.

SCORE 6/10. Possibly lots of interesting topics covered, but I found it mildly relevant and missing all the good elements I saw described in synopsis (before) and reviews (after the screening). It is extremely well acted, that’s for sure, but the proceedings were all too surreal to keep my attention. The latter may be the reason that my focus dropped, having missed some important clues. Could not identify with either one of the protagonists. Also, the abundant bloodshed did not make it any better for me, even worse.
Samengevat: goed geacteerd, vermakelijk, maar niet echt interessant.