Reacties

SCORE 8/10. Kort samengevat: Goed opgebouwd verhaal en sterke karakterontwikkeling. Deels ongemakkelijk (cringey) om naar te kijken, deels heftig

Gezien op het Imagine Film Festival 2026 in Amsterdam. Soms wat ongemakkelijk, soms behoorlijk heftig. Los daarvan kan ik er niet omheen dat ik me in deze wereld enigszins een buitenstaander voelde. Ik heb zelf geen kinderen en ben niet vertrouwd met dit soort zomerkampen en de groepsdynamiek die daarbij hoort.

De drie begeleidende volwassenen, die zich vrijwillig voor deze taak hadden aangemeld (twee min of meer overgehaald, één spontaan), vormden een zorgvuldig samengestelde drie-eenheid. Ze verschilden sterk in wat ze uit hun eigen jeugd met zich meedroegen, in hun relatie met hun eigen kind, en vooral in hun manier van omgaan met problemen. Daardoor bracht ieder een eigen, herkenbare rol in het verhaal mee, wat het boeiend maakte om de gebeurtenissen te volgen.

Heel vaak werkten de interventies van de volwassenen juist averechts: amateuristische pogingen om pestgedrag op te sporen, discussies over de kamerindeling die door leraren was vastgesteld, het betrekken van hun kinderen bij hun eigen dilemma’s, enzovoort. Natuurlijk handelde iedereen met de beste bedoelingen, maar vaak zonder echt te weten wat juist of onjuist was. Een kleine hint: maak niet dezelfde fout als de drie volwassenen (en ikzelf) door medelijden te hebben met degene die door drie klasgenoten wordt gepest. Daarmee zit je er niet een beetje naast, maar volledig naast, en zelfs dubbelop.

Alles bij elkaar is dit een zorgvuldig gecomponeerd verhaal met een goed gekozen uitgangssituatie. Het biedt volop mogelijkheden om de valkuilen van het organiseren van een zomerkamp te laten zien. Zo'n kamp zou van nature een vrolijke gebeurtenis moeten zijn: weg van huiswerk, examenstress en andere schoolverplichtingen. Er wordt verondersteld dat iedereen zich kan ontspannen, los van de gebruikelijke schoolproblemen en moeizame verhoudingen tussen leerlingen. Maar lukt dat werkelijk? En zal zo'n ervaring de band met je dertienjarige kind versterken? Dat is uiteindelijk de vraag die boven het verhaal blijft hangen.

SCORE 7/10. Kort samengevat: een frisse kijk op tijdsprongen, een origineel verhaal en van begin tot eind hilarisch

Gezien op het Imagine Film Festival 2026 in Amsterdam. Dit is geen platgetreden tijdreisverhaal vol onvermijdelijke paradoxen. Als dat is waar je naar op zoek bent, kun je beter thuisblijven.

Terug in de tijd springen is hier op een verrassend nieuwe manier uitgewerkt, en het kost even moeite om het concept volledig te doorgronden. Wie de film later nog eens ziet, zal misschien enkele logische ongerijmdheden ontdekken bij het nauwkeurig nalopen van alle details. Zelf had ik vooral moeite met het feit dat na een sprong terug van vijf minuten sommige zaken behouden bleven, zoals verwondingen en zelfs dodelijke schotwonden, terwijl andere dingen halfslachtig werden "hersteld", zoals een schaal koekjes dat op de grond was gevallen. Misschien is het echter beter om zulke denkoefeningen los te laten. Logica en wetenschap zijn hier niet het hoofddoel. Integendeel.

Veel meer in lijn met de bedoelingen van de filmmakers is genieten van een reeks onverwachte en bijzonder komische ontwikkelingen. Het werkt waarschijnlijk het beste als je logisch redeneren even uitschakelt. Laat het scenario zorgen voor je vermaak en blijf meebewegen met de vrolijke, absurde sfeer, ongeacht wat er gebeurt. De ene tijdsprong volgt de andere zo snel op dat er nauwelijks gelegenheid is om uitgebreid stil te staan bij wat je zojuist hebt gezien, laat staan het allemaal rationeel te verklaren.

Ondanks wat ik hierboven schrijf, vind ik de slotscène in de auto moeilijk te rijmen met een plausibel vervolg van het verhaal. Vanaf dat moment lijkt werkelijk alles mogelijk. Gezien het bloedvergieten zal het minstens turbulent worden, en mogelijk zelfs rampzalig aflopen voor onze beide hoofdpersonages. Gelukkig voor zowel hen als voor ons eindigt de film precies daar, waardoor we achterblijven met de herinnering aan een chaotisch maar knap geconstrueerd verhaal.

Wat het abrupte einde ons evenmin vertelt, is of de huwelijkscrisis waarmee alles begon uiteindelijk wordt opgelost. Een gezamenlijk avontuur als dit kan een relatie sterker maken, ondanks alle verschillen. Het is echter net zo goed mogelijk dat de kloof die al bestond alleen maar groter is geworden en inmiddels niet meer te overbruggen valt. Dat zullen we nooit weten.

SCORE 9/10. Gezien bij Film Fest Gent 2026. Goed gecomponeerd verhaal, met verschillende bouwstenen die uiteindelijk allemaal goed bij elkaar komen. Neem bijvoorbeeld de buurman die een scheidingsmuur grof doorbreekt om er een raam in te maken, aanleiding tot wederzijdse discussies, terwijl datzelfde raam later prima zijn nut bewijst in de finale. Zo ook een inbraakalarm dat ten onrechte afgaat en daarna hersteld moet worden, maar zodoende niet gereed is als er echt wordt ingebroken. Dit zijn maar twee stukjes van de plot, maar beide voorbeelden laten zien dat alles zijn bestemming heeft in het verhaal.

Naast existentiële dilemma’s over investeren in bescherming tegen slechte tijden, de risico’s van langdurige afwezigheid vanwege werk in het buitenland, en hoe principieel wil je zijn om een zeer goed betaalde opdracht af te wijzen, komen er nog allerlei andere zaken aan bod als doordenkers voor onszelf. Nadeel van dit alles dat ik er nog niet klaar voor ben om er een doortimmerd verhaal over te schrijven. Ik laat het even bij deze twee alineas, bij wijze van aansporing: ga dit zien en praat er daarna over.

Kort samengevat: een confronterend portret van hoe het bedrijfsleven het gezinsleven opslokt. Vergeet mooie beleidsverklaringen over een veilige werkplek, loopbaanontwikkeling en andere nobele waarden.

Gezien op Film Fest Gent 2026. Een harde en meeslepende film die laat zien dat aandeelhouderswaarde voor ondernemingen de belangrijkste bestaansreden is. Optimisten onder ons denken misschien dat het bieden van een betrouwbare en veilige werkomgeving belangrijker is, zoals vastgelegd in wetten en reglementen, maar in de praktijk delft dat het onderspit tegenover productiviteit en winst. Afdelingshoofden worden verantwoordelijk gehouden voor het maximaal laten presteren van hun medewerkers, via periodieke evaluaties, het monitoren van hun productiviteit (wat sterk doet denken aan stukloon, vroeger als onmenselijk beschouwd maar blijkbaar nog altijd springlevend, lang na de donkere dagen van de industriële revolutie) en allerlei andere middelen die nodig worden geacht om de cijfers op te poetsen. Externe communicatie staat bol van slogans, catchphrases en missieverklaringen die een heel ander beeld schetsen, maar intern worden die vooral gezien als hinderpalen voor datgene waar het werkelijk om draait: resultaten.

Een van de openingsscènes toont een reclamespot voor personeelswerving die ter goedkeuring wordt voorgelegd. In de video worden ook mensen met een beperking expliciet aangemoedigd om te solliciteren. Verschillende aanwezigen rond de vergadertafel reageren enthousiast, omdat het de menselijke kant van het bedrijf benadrukt: ook mensen met minder mogelijkheden verdienen dezelfde kansen als ieder ander. Bovendien sluit het perfect aan bij het imago dat het bedrijf de laatste tijd naar buiten brengt. De CEO onderbreekt echter abrupt de stroom van positieve reacties om een totaal andere visie naar voren te brengen: wij willen de allerbesten aantrekken, en denken jullie echt dat die graag zullen samenwerken met collega's met een beperking, die misschien niet volledig meekunnen en extra begeleiding nodig hebben?

De vergadering besluit vervolgens de opdracht voor het reclamebureau grondig aan te passen. Onze hoofdfiguur, Carla, zit erbij als kersverse HR-manager en vreest dat haar ontslag nabij is, gezien de sfeer die ontstaat na de interventie van de CEO. Uiteindelijk zou de verantwoordelijkheid immers bij haar kunnen worden gelegd, aangezien haar afdeling verantwoordelijk was voor de rekruteringscampagne. Dat rampscenario wordt afgewend wanneer zij een creatieve nieuwe openingszin voor de campagne bedenkt, die bijzonder goed wordt ontvangen.

Op deze cruciale openingsscène volgen verschillende verhaallijnen rond haar werk als HR-manager, afgewisseld met interacties met haar gezin. Die contacten verlopen steeds vaker online, omdat ze steeds minder tijd aan haar kinderen kan besteden en tot laat moet doorwerken om deadlines te halen. Langzaam maar zeker ziet de kijker de druk op haar toenemen, terwijl haar gezin haar steeds meer verliest ten gunste van het bedrijf. Uiteindelijk stellen de kinderen zelfs voor om permanent bij hun vader te gaan wonen in plaats van wekelijks tussen beide ouders te wisselen, een symbolische illustratie van de schaarse tijd die hun moeder nog voor hen overheeft.

Ook elders gebruikt de film symboliek op een doeltreffende manier. Zo verliest Carla haar geduld wanneer ze haar zoon probeert te helpen met wiskunde. Ze reageert uiterst confronterend, verheft haar stem, noemt hem hopeloos en verwijt tegelijk haar ex-man dat het weekend werd besteed aan ontspanning in plaats van aan broodnodig huiswerk. Op dat moment gedraagt zij zich precies als een afdelingshoofd dat een medewerker kleineert omdat die het steeds hogere productiviteitstempo niet kan bijbenen. Net zoals zij op haar werk werd aangesteld om de prestaties van een moeizaam draaiende afdeling op te krikken, draagt zij daar nog steeds de last van werknemers die niet voldoende meegaan in de nieuwe bedrijfscultuur.

Achteraf bekeken bewonder ik vooral het scenario. Het schakelt voortdurend tussen twee werelden, het gezinsleven en de werkvloer, die op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen lijken te hebben. Toch worden die verhaallijnen gaandeweg met elkaar verbonden door één overkoepelend thema: de bedrijfswereld probeert haar werknemers op alle niveaus op te slokken.

Alles bij elkaar schetst de film een scherp beeld van het bedrijfsleven en zijn voortdurende strijd om de concurrentie voor te blijven en aandeelhouders tevreden te houden. Het aanbieden van een veilige werkplek en een kans om carrière te maken is duidelijk niet de primaire doelstelling, ondanks de rooskleurige verhalen in rekruteringscampagnes en promotievideo's. Via HR-manager Carla toont de film hoe moeilijk het is om die wereld te verzoenen met het gezinsleven. Haar man en kinderen staan steeds vaker op de tweede plaats, en vooral de kinderen krijgen uiteindelijk minder aandacht dan ze nodig hebben.

Gezien op Film Fest Gent 2026. SCORE 2/10. Ik had al heel veel positieve recensies gelezen, maar ik begrijp de lof niet. We volgen de 17-jarige Isabel, die eindeloos rondloopt op de golfbaan en vervolgens ook door de gebouwen, zonder duidelijk doel behalve dan het terugbezorgen van een verloren golfclub. Dat alles leidt tot niets betekenisvols, behalve dat ze toevallig enkele dubieuze zakelijke beslissingen opvangt, maar dat blijft een eenmalig zijspoor. Sommigen vergelijken de film met het werk van Wes Anderson, een filmmaker waar ik zelf ook nooit echt vat op heb gekregen, ondanks de algemene bewondering voor zijn oeuvre (aan mij geheel voorbijgegaan, ondanks dat ik meerdere van zijn films me heb laten overkomen).

Voor mij bood deze film geen verhaal, geen moraal, geen boodschap om mee naar huis te nemen, eigenlijk helemaal niets. In twee woorden: pretentieus en hol.

Er is een duidelijke intentie om maatschappijkritiek te leveren. Dat valt nauwelijks te missen, maar die kritiek blijft helaas zo impliciet dat het niet de eigenlijke kern van de film kan vormen. De openingsscène speelt zich af midden in het drukke Manilla en schakelt vervolgens over naar een bus waarin bezoekers van de golfclub worden voorbereid op een aangename ervaring. Daarna verhuist de film naar de countryclub voor de rest van de speelduur. Bij aankomst worden de bezoekers opgewacht en muzikaal verwelkomd, waarna iedereen wordt afgezet aan de ingang.

Dat alles vormt ongetwijfeld een bewust gecreëerd scherp contrast. Het zou kunnen suggereren dat de club haar bezoekers niet alleen afschermt van de dagelijkse drukte, maar hen ook op afstand houdt van de doorsnee man of vrouw op straat, zodat ze uitsluitend in contact komen met “hun soort mensen”.

We zien een enorme hoeveelheid personeel dat het grootste deel van de tijd verveeld rondhangt en wacht tot er eindelijk iets te doen valt. Daaruit leid ik af dat arbeid in dit deel van de wereld relatief goedkoop is. Wanneer een personeelslid zich toevallig buiten de toegestane paden begeeft, verschijnen er plotseling allerlei bewakers om hem of haar zo snel mogelijk weer uit het zicht te verwijderen. Dat onderstreept nog eens hoe strikt de sociale verhoudingen binnen deze afgesloten wereld worden bewaakt.

Gezien bij Film Fest Gent 2026. SCORE 4/10. Volstrekt anders dan ik had verwacht. Noch sfeervol, noch op een andere manier huiveringwekkend, dus niet de horrorfilm die ik op basis van de aankondiging had verwacht. Over het geheel genomen wordt er uitstekend geacteerd. Dat is het enige positieve punt dat ik kan noemen, afgezien van een sporadisch vleugje humor.

De film blijft op geen enkele manier hangen als memorabel. Niets nieuws of origineels te bieden. We hebben al talloze keren eerder gezien hoe een verhaal wordt verzonnen als excuus om bloed te laten rondspatten, en idem om bijlen en messen op ongebruikelijke manieren te gebruiken, op manieren die hun ontwerpers nooit voor ogen hebben gehad.

Gezien bij Film Fest Gent 2026. SCORE 5/10. Dekt drie tijdvakken (1932, 1937 en 2017) in de Spaanse geschiedenis. Kijkend via die bril vertoont deze film alle kenmerken van een epische prestatie, gegeven de benodigde decors, kostuums, onderzoek enzovoorts. In dat opzicht geen negatieve opmerkingen.

Echter, ik vrees te moeten bekennen dat ik de volle 2 uur en 35 minuten heb uitgezeten zonder bewondering van het inhoudelijke resultaat op het scherm. Deels ontbrak mij ook de historische kennis om het geheel op waarde te schatten. Het door de filmmakers gekozen format heeft weinig bijgedragen. In het begin was ik erg verward met de wie-is-wie, en slaagde er later niet in om de scherven op te pakken toen de teneur van het verhaal me duidelijk werd. De drie tijdvakken worden namelijk niet getoond in chronologische volgorde, maar wisselen elkaar af. Dat is zeker een van de oorzaken van mijn verwarring.

Ik heb nog een tweede bekentenis te melden. Ik verdenk de filmmakers ervan om hedendaagse LGBTQ-controverses te exploiteren, nu die Europa-breed weer opleven door actuele rechtse tendensen. Ook is het mogelijk dat zij proberen om bedenkelijke zaken in de Spaanse geschiedenis wit te wassen. (Zoek op: Queer erasure in 20th-century Spain.) Er waren tijden dat alles wat buiten de normale hetero-normen viel, niet alleen werd doodgezwegen, maar ook door het fysiek laten verdwijnen van alle eraan refererende documenten, boeken en toneelstukken. Temeer wrang omdat Spanje tegenwoordig bekend staat als tolerant, en nu dus vooruitloopt op veel andere Europese landen.

Jammer voor de prestaties van de filmmakers die ik niet kon waarderen, eerder vanwege politieke en ideologische overwegingen dan bedenkingen van filmtechnische aard. De lange looptijd (2 uur 35 min) in combinatie met een verhaal dat mij niet echt boeide, gaf mij helaas veel ruimte om te overdenken met welke achtergrond deze film gemaakt zou kunnen zijn, en me af te vragen of er geen verborgen motief achter zit.

Het verhaal was voor mij niet boeiend genoeg om al die foute gedachten te compenseren. Anderzijds biedt de film wel een verklaring achteraf, zij het via een complex pad, hoe het kon gebeuren dat betreffende roman van Lorca aan de vergetelheid is ontsnapt. De route die het manuscript heeft afgelegd in de loop der jaren, is gelardeerd met geluk en toeval. Zo is het uiteindelijk toch goed gekomen (met het boek, niet met deze film).

Gezien bij Film Fest Gent 2026. SCORE 4/10. Weinig boeiend, zeker niet spannend, en gebeurtenissen niet goed verdeeld over de tijd.

Een originele maar uiteindelijk tegenvallende plot. Feitelijk een omgekeerde (of verdorven?) variant van verschillende beroemde sprookjes, waarin men drie wensen mag doen, met gevolgen die men niet had voorzien en zeker niet had gewild. Denk aan koning Midas, die wenste dat alles wat hij aanraakte in goud zou veranderen, om vervolgens te ontdekken dat ook zijn dochter en zijn eten in goud veranderden. In de meeste sprookjes waarin drie wensen worden verleend, zijn de tweede en derde wens doorgaans nodig om de schade van de eerste ongedaan te maken, omdat die overhaast en slecht doordacht bleek te zijn.

Deze film draait rond een andere variant, met dodelijker gevolgen die bovendien op een erg indirecte manier tot stand komen, met jaren tijdsverloop tussen oorzaak en gevolg. Het verhaal laat zien dat het vaak niet de liefde is die mensen drijft, maar eerder hebzucht en egoïsme. De moeder, die een centrale rol speelt in de gebeurtenissen, is bepaald geen toonbeeld van een liefhebbende ouder, al is ze iets minder slecht dan haar echtgenoot. Inhoudelijk laat ik het verhaal voor wat het is, want kan er niets over zeggen zonder veel spoilers.

Gezien bij Film Fest Gent 2026. SCORE 7/10. Drie hoofdstukken: 1 Nina; 2 Eli; 3 (zonder titel). Een zeer functionele opzet. De eerste twee hoofdstukken bestrijken ongeveer dezelfde dagen, maar dan vanuit een ander perspectief. Het derde hoofdstuk komt tot een soort synthese. Let op: de film eindigt voordat de laatste rechtszitting plaatsvindt. Daardoor krijgen we niet te horen wat de uiteindelijke overeenkomst inhoudt of wat de rechter beslist nadat het bewijsmateriaal is gepresenteerd. Met enige tegenzin geef ik toe dat ik sympathie voel voor de echtgenoot, maar dat kan het gevolg zijn van de mannelijke blik (male gaze). Bovendien lijkt dat oordeel hoe dan ook voorbarig, omdat we niets hebben gezien van wat er voorafging aan de huidige thuissituatie, die blijkbaar niet meer te herstellen is.

Gezien bij Film Fest Gent 2026. SCORE 8/10. Lang (2u25) maar dat is toch nodig om alle verhoudingen helder te maken. Primair Toni die de geschiedenis van zijn ouders ontdekt. En secundair Toni en James die samen “iets” hebben wat niet tot bloei komt. Opvallend is dat de jongens in de klas gemiddeld veel meer “lines” hebben dan de meisjes.

SCORE 8/10. Gezien op Film Fest Gent 2026. Een luidruchtig begin, veel gefeest en gedoe, dat eerst nergens echt heen lijkt te gaan. Maar dan verandert Peter's leven plotseling en compleet met de komst van een tienjarige jongen, een zoon van wie hij het bestaan niet eens wist. En al helemaal niet had verwacht, gezien Peter's homoseksuele levensstijl (al zegt hij zelf: "Ik denk dat ik echt in haar klaar kwam. Dan is dit dus toch mijn zoon."). Het wordt onvermijdelijk een hobbelige rit, zeker in het begin.

Geleidelijk begint het nieuwe leven te wennen. Het pakt minder dramatisch of hopeloos uit dan je zou denken na zo’n complete ommezwaai. Maar het kan toch niet zijn dat wij wachten op een sprookjesachtig einde, immers zonder drama en zonder spanning. De breuk komt na een vijandige tip aan de jeugdbescherming. Hun bemoeienis stuurt het verhaal een andere kant op, inclusief een aantal verrassende wendingen. Hun houding was overigens minder ambtelijk en minder confronterend dan ik had aangenomen. Hun afwegingen kan ik echter wel begrijpen, ondanks gloedvolle pleidooien van Peter.

Afgezien van het feit dat de film soms nogal lawaaierig is, kent dit verhaal ook zijn ontroerende momenten, vooral in het laatste halfuur. Zelfs ik, een gecertificeerde nerd, moest een paar keer een traantje wegpinken.

Gezien op Film Fest Gent 2026. SCORE 8/10. Mooi verhaal, mede door Harry's gehandicapte vrouw Rosie, die een belangrijke rol speelt in de ontwikkelingen, zij het niet door actieve betrokkenheid (per definitie onmogelijk). Haar aanwezigheid werkt bovendien hartverwarmend en geeft extra diepgang aan Harry als personage. En nog belangrijker: zij wordt het gijzelobject waarmee Harry onder druk wordt gezet om buiten zijn eigen grenzen te gaan, en te leveren wat de slechteriken van hem willen.

Zakkenrollen blijkt een uitstervend beroep. De meeste winkels waar hij normaal zijn "waar" afzet, wijzen tegenwoordig het grootste deel ervan af omdat het niet meer rendabel is. Zelfs sieraden en horloges blijken vaak minder kostbaar dan ze lijken. Vroeger leverde zijn vak hem vaak flinke hoeveelheden contant geld op, wat veel beter aansluit bij dit soort activiteiten. Tegenwoordig moet Harry moeite doen om de eindjes aan elkaar te knopen, terwijl hij ook nog voor Rosie moet zorgen. Toch neemt hij de tijd om een beginnende zakkenroller, die de fijne kneepjes van het vak nog niet beheerst, wegwijs te maken, ondanks het feit dat die eigenlijk een concurrent is die in hetzelfde territorium opereert.

Een onverwachte plotwending verandert dit verhaal op een positieve manier in een sprookje. Alle goede personages profiteren uiteindelijk, terwijl alle slechteriken aan het kortste eind trekken, ondanks de omstandigheden die het tegendeel lijken te voorspellen. Zelfs familieleden die dachten dat Harry hen vergeten was en met wie het contact verloren leek, blijken uiteindelijk onverwacht voordeel te halen uit de afloop. En belangrijker nog: de ultieme beloning is dat Harry eindelijk goede zorg voor Rosie kan regelen.

Onderweg krijgen we ook wat maatschappelijk commentaar voorgeschoteld. Geld was vroeger iets dat je simpelweg wel of niet had. Glashelder. Iedereen begreep het. Moderne alternatieven lijken efficiënter, maar blijken dat niet altijd te zijn. Het verhaal toont enkele nadelen, bijvoorbeeld wanneer je een USB-stick verliest waarop de toegangscodes tot cryptovaluta staan. En als je die uiteindelijk terugkrijgt, ontdek je misschien dat iemand ondertussen een kopie heeft gemaakt om er zelf voordeel uit te halen, voordat jij zelf erbij kunt. Of je verliest een horloge dat heel handig pincodes bewaart en genereert om toegang te krijgen tot je cryptokluis. Een filosofische dialoog tijdens een lange autorit zet de voor- en nadelen bijzonder helder uiteen. Een soort mini-college, onverwacht in een misdaadthriller, maar dat je er toch bij krijgt.

Al met al is dit zowel een spannende als ontroerende film, met verrassende wendingen die het verhaal uiteindelijk in het voordeel van de goede personages doen kantelen, personages die die toevalstreffers ook echt verdienen. De slechteriken daarentegen, stuk voor stuk weinig sympathieke figuren, ontdekken op pijnlijke wijze de betekenis van het bekende gezegde: Boontje Komt Om Zijn Loontje.

SCORE 7/10. Gezien bij Film Fest Gent 2026. Hoewel ik vanuit de plot er niet veel van verwachtte, ben ik aangenaam verrast door een spannend verhaal met tal van verrassende wendingen, gevarieerder, onverwachter en intenser dan ik had kunnen vermoeden.

Het is hier niet primair de ruwe, meedogenloze natuur die voor spanning zorgt, hoewel ook belangrijk. Maar met zoveel goud binnen handbereik, letterlijk, is het de vraag in hoeverre de betrokken helpers volledig te vertrouwen zijn tot aan het eindpunt. Die twijfel blijft knagen, terwijl de helpers toch eigenhandig zijn gekozen uit het werkkamp. Goud heeft immers de eigenschap het slechtste in mensen naar boven te halen. Dan is er ook nog de vraag in hoeverre je degene kunt vertrouwen die je op deze gevaarlijke missie heeft gestuurd. Misschien heeft hij plannen die vooral in zijn eigen voordeel zijn, en niet in het jouwe.

Aan het begin moet het verhaal even op gang komen, om de situatie tussen vader en dochter te zien, en de redenen waarom hij wanhopig uit het werkkamp wil om herenigd te worden. Idem zijn eerste tijd in het werkkamp, wat ook eventjes tijd kost. Maar daarna volgen de ontwikkelingen elkaar snel op, met onverwachte wendingen, sommige veroorzaakt door de natuur die niet meewerkt, maar het merendeel door interacties met mensen vol foute bedoelingen. Met zoveel goud in de nabijheid zijn de verleidingen groot.

De bonte verzameling mensen die door de wildernis trekt, beleeft avontuur na avontuur. Ze kunnen ook samenwerken, als dat nodig is. Een beetje ontsierend is dat Indiaanse (de enige vrouw in het gezelschap) steeds aan het werk wordt gezet om voor eten te zorgen, ook na een lange dag met vele ontberingen. Dat is natuurlijk mijn “woke” blik, gegroeid vanuit de jaren 70 van de vorige eeuw, terwijl het in 1933 toch een vanzelfsprekende taakverdeling was. Die ene vrouw handhaaft zich overigens behoorlijk en behoeft geen bescherming van onze kant.

Hoe dan ook: een goed voorbeeld van amusement voor eenmalig gebruik. Er worden geen filmtechnische grenzen verlegd. Wel zitten we de mensen en de natuur dicht op de huid, en zien het allemaal gebeuren vanuit onze veilige leunstoel. De spanning die wordt opgebouwd na de eerste aanloop, blijft erin tot het einde. Van alles kan misgaan, en niemand is echt te vertrouwen met zoveel goud in de nabijheid. Is er dan toch nog een kans dat vader en dochter herenigd worden??

SCORE 8/10. Gezien op Film Fest Gent 2026. Een interessante kijk op rangen en standen, oude tradities, bijgeloof en religieuze overtuigingen. Dit alles botst met elkaar. Zulke sluimerende conflicten kunnen niet tot iets goeds leiden maar juist tot dood en verderf. Natuurlijk was de uitgangssituatie al behoorlijk uitzichtloos, wanneer de voormalige eigenaars uit ballingschap terugkeren en hun land terug opeisen. Oude tegenstellingen, zoals tussen eigenaars en dienaren, worden weer opgerakeld en verder aangewakkerd. Hoe dan ook, de filmtitel is op zijn zachtst gezegd misleidend, aangezien de slotscène weinig hoop biedt voor de toekomst daar.

Wat verhaal en regie betreft: ik vond sommige droomscènes verwarrend, vooral die tegen het einde waarin Mesut zijn dorp ziet worden bestormd door mensen met fakkels. Waarschijnlijk was het mijn eigen fout om te denken dat het echt gebeurde. Gelukkig werd ik gecorrigeerd toen de droom eindigde en we Mesut in bed zagen, zonder enig lawaai of andere tekenen van paniek om hem heen. Toch had het op die manier kunnen gebeuren, wat de afloop aanzienlijk zou hebben veranderd. Daarmee is niet gezegd dat het minder bloedig zou eindigen. Anderzijds is deze film gebaseerd op een echte slachtpartij uit 2009, wat de vrijheid van de filmmakers om creatief met de waarheid om te gaan natuurlijk beperkt.

Het is gemakkelijk om vanuit onze leunstoel te stellen dat dit allemaal gebeurde in Turkije, ver van ons vandaan, in een land met een andere historie en cultuur. Toch is het opblazen van tegenstellingen en het verspreiden van ophitsende berichten (fake news) niet exclusief voor Turkije. Idem is de verhouding tussen de twee broers waarvan de ene is aangewezen als wettige opvolger van grootvader als dorpsbestuurder, terwijl de andere broer denkt (en regelmatig ervan droomt) de rechtmatige opvolger te zijn, evenzo een bron van tweespalt als voedingsbodem voor conflicten die het dorp kunnen gaan verdelen. Hier is allemaal niks exotisch aan. We zien het overal in de wereld. Alleen de ingrediënten voor een explosief mengsel zijn steeds anders.

SCORE 8/10. Gezien bij Film Fest Gent 2026. Interessant verhaal en zo mogelijk nog interessantere dilemma's, waarbij het niet eenvoudig voor ons is om partij te kiezen. De enige klacht die ik heb, is dat de introductiescènes, waarin het pas gearriveerde koppel in sneltreinvaart aan vrijwel alle dorpsbewoners wordt voorgesteld, vanuit het standpunt van de filmmakers wellicht relevant lijken, maar op het scherm vooral overweldigend werken. Veel personages vervullen bovendien meerdere rollen, wat in een klein dorp niet ongebruikelijk is, maar wat mijn verwarring wel vergrootte.

Over het geheel genomen lijkt de film lang met bijna twee en een half uur, maar niet langer dan de inhoud rechtvaardigt. Dat is dus geen kritiek, slechts een observatie. Voor de gemiddelde bioscoopbezoeker van tegenwoordig kan de speelduur echter wel een aandachtspunt zijn.

Eén element miste ik: de ogenschijnlijk verwaarloosde "andere oorzaak" van de blauwe plekken bij de kinderen. Die mogelijkheid wordt meerdere keren genoemd. Het had bijvoorbeeld kunnen gaan om een vechtpartij tussen jongeren of iets dat tijdens de gymles was gebeurd. Ik verwachtte eigenlijk dat dit later tijdens de rechtszaak als verrassende, last-minute getuigenis aan het licht zou komen, maar dat gebeurde niet. Ook dit is niet bedoeld als klacht. Het hield me wel in spanning hoe dit zou worden uitgewerkt, doch leidde tot niets.

(Terzijde: buurkind Noora komt op mij nogal egoïstisch en irritant over, al is dat misschien tegenwoordig volkomen normaal en niet uitzonderlijk. Neem bijvoorbeeld de scène waarin ze zichzelf met een mes verwondt om haar zin te krijgen, wanneer degenen die ze had uitgenodigd voor een nachtelijke boottocht aarzelden om aan boord te gaan.)

Alles bij elkaar een intens drama rond gewone mensen, die allemaal niks verkeerds in de zin hebben en toch in de knel komen. Een samenloop van goedbedoelde wetgeving om kinderen te beschermen, ambtenaren die alleen de kinderen geloven en star de regels handhaven, hedendaagse versus traditionele methoden van opvoeding, en onbegrip van wat in andere culturen normaal is. Dat alles komt bij elkaar in dit verhaal. Interessante kwesties die ook bij ons denkbaar zijn, dus niet specifiek Noorweegs zijn.

SCORE 8/10. Gezien op Film Fest Gent 2026. Iets te lang voor wat het inhoudelijk te bieden heeft, maar verder een goed en veelzijdig verhaal waarin twee grote hoofdlijnen knap met elkaar verweven zijn. De ene verhaallijn is politiek van aard en draait om militaire rekrutering. De andere is relationeel: hoofdpersonage Gleb vermoedt dat zijn vrouw regelmatig iemand anders ontmoet. Er is een voortdurende stroom aan ontwikkelingen, waaronder enkele verrassende wendingen. Tussen de regels door krijgen we een beeld van Rusland in 2022 vanuit verschillende invalshoeken.

Politiek: De militaire rekrutering vormt de motor die het verhaal in gang zet. Bedrijven worden verplicht een bepaald aantal werknemers af te staan voor de "Speciale Militaire Operatie" in Oekraïne. Het aantal wordt van bovenaf opgelegd en valt niet te onderhandelen. Elk bedrijf mag zelf bepalen hoe het aan de verplichte quota voldoet. Dat leidt tot creatieve manieren om waardevolle medewerkers buiten schot te houden, of omgekeerd, om iemand kwijt te raken die als een bedreiging wordt gezien.

Zoals zo vaak in films over Rusland komt ook corruptie aan bod. Zo kan de politie na een gesprek van Gleb met de burgemeester een moordzaak niet verder onderzoeken, ondanks nieuw bewijsmateriaal, vanwege "een telefoontje van het stadhuis".

Daarnaast zien we terloops de verschillen tussen de hogere en lagere middenklasse. Het valt op hoe gemakkelijk Gleb een afspraak met de burgemeester kan regelen voor een semi-legale regeling. Ook het contrast tussen de woonomstandigheden spreekt boekdelen. Het huis van Gleb en zijn vrouw is ruim en van alle comfort voorzien. Daartegenover staat het appartement van de minnaar van zijn vrouw: niet armzalig, maar duidelijk van een andere categorie. Middelgroot, met een sobere inkomhal en lift, gelegen in een minder aantrekkelijke buurt waar zichtbaar verval aanwezig is.

Het verhaal is degelijk uitgewerkt en de verschillende nevenplots vloeien naadloos in elkaar over. Ik zal niet te veel verklappen. Laat de onverwachte plotwendingen echte verrassingen blijven voor je. De meeste ervan zag ik zelf niet aankomen.

SCORE 9/10. Filmfestival Gent 2026. Geloofwaardig drama met reële, hedendaagse problematiek. Niet altijd eenvoudig welke besluiten je mag nemen namens iemand die zwaar dement is, die niet meer zelfstandig kan handelen en zich niet meer goed kan uiten. En dan nog: het gaat over seks tussen je ouders, waarvan je rationeel weet dat het jarenlang plaats vond. Maar was het sowieso niet steeds iets ongemakkelijks?? En waarom is het nu ineens een probleem, iets waar zelfs de politie bij betrokken wordt?? Want dat is precies waar het verhaal mee opent.

Drie generaties met allemaal een mening erover. Dat geldt ook voor de kijker terwijl je met de ontwikkelingen meeleeft. En dat alles in een moeilijk huis met veel trappen, dat eigenlijk helemaal niet geschikt is voor mensen op die leeftijd. Ze hebben er kennelijk zelf weinig problemen mee. Een verzorgingshuis zal deze en vele andere problemen vanzelf oplossen, of toch niet?? Door alle betrokkenen wordt er goed en geloofwaardig geacteerd. Mijn enige probleem met deze film is dat ik de titel niet begrijp.

SCORE 6/10. Gezien tijdens filmfestival Gent 2026. Interessante plot op het eerste gezicht. Ik had er veel van verwacht, maar de uitwerking haalt het niet bij de synopsis zoals hierboven staat. Het wordt dan toch een hele zit van 2 uur en 20 minuten, met sporadisch interessante passages maar netto valt het toch tegen. Jammer, want als je negen familieleden van meerdere generaties bij elkaar in een auto zet en met hen een reeks tempels bezoekt, kun je allerlei verrassende ontwikkelingen verwachten, zowel negatief (ruzie over geld of gemiste kansen) als positief (mensen die elkaar opnieuw ontdekken).

Ik ben nooit in Thailand geweest. Het ziet er keurig uit en helemaal niet ver-weg exotisch. De rituelen in de tempels verbazen me wel en voelen dan wel weer exotisch, zoals de vooraf in kratten gepakte geschenken die een voornaam onderdeel van het ritueel zijn. De inhoud van die kratten lijkt voorgeschreven, met (inderdaad) shampoo als verrassend artikel om te geven aan gladgeschoren monniken (uitleg was niet overtuigend). Anderzijds: in Europese kerken zie je ook rituelen die niet eenvoudig zijn uit te leggen omdat ze terugslaan op eeuwenoude gebruiken.

Kortom: Aardig om iets te zien van de andere kant van de wereld, maar te weinig verrassende inhoud om de relatief lange looptijd te vullen. De kleur van goud lijkt wereldwijd iets te zijn wat belangrijkheid uitstraalt, niet alleen in Thailand maar aan de overkant van de oceaan kennen we ook iemand die zich daar graag mee omgeeft. Maar dat terzijde.

SCORE 2/10. Gezien op het Filmfestival Gent 2026 (ik had hem gemist op IFFR en toen genoteerd een nieuwe vertoning te zoeken, maar eigenlijk had ik hem achteraf gezien gewoon moeten laten schieten.) Kort gezegd, met een eufemisme-waarschuwing: geen geweldige manier om een verhaal te vertellen. Wetenschappelijk onderzoek kan een moeizaam proces zijn, waarvoor tijd en vrachtladingen geluk nodig zijn om contacten te leggen en betrouwbare bronnen te vinden, maar het is absoluut niet nodig om ons diezelfde pijn ook te laten ondergaan.

Wat nog erger is: de lange aanloop lijkt veelbelovend, maar uiteindelijk valt de afloop heel erg tegen. De finale wordt geplaagd door onlogische zaken (ten eerste de manier waarop we naar de locatie worden geleid die we bezoeken, en ten tweede het feit dat we zonder enige belemmering naar binnen kunnen en niemand vraagt wat de bezoekster daar komt doen). En de manier waarop het apparaat wordt aangezet, tart elke logica en elke vorm van realisme. Natuurlijk ziet het er indrukwekkend en technisch complex uit, maar de details verraden dat het alleen maar zo lijkt: veelbelovend en complex. De antennes bovenop verraden dat er geen techneut bij het ontwerp betrokken is geweest: zo ziet een gemiddelde keukenradio eruit. En helemaal lachwekkend zijn twee spoelen met een tape die schuin van de ene spoel naar de andere loopt (geen leeskop of zoiets).

En tot slot: wat we op het scherm te zien krijgen, overtuigt ons er absoluut niet van dat we iets zien wat de moeite waard is, zo vaag is het allemaal. En los daarvan: Als notoir ongelovige begrijp ik niets van de obsessie met de kruisiging van Christus, waar het een groot deel van de film over gaat. Ik zou liever een concert van Bach meemaken in Leipzig, of een van Monteverdi in de Venetiaanse San Marco, want dat zou vele vragen beantwoorden waar moderne musici mee worstelen. Maar ik ben bevooroordeeld.

Ik heb het geheel uitgezeten, alle 108 minuten, in de vergeefse hoop dat het uiteindelijk ergens over zou gaan. Helaas kan ik hier helemaal niks mee.
Wellicht ben ik te nerdy en te serieus, maar met die kenmerken kan ik goed leven.
De scores bij IMDB en Rottentomatoes spreken mij tegen, zowel de professionals als de "gewone mensen" zoals jij en ik. Allemaal scores boven 80%. Ga ik niet wakker van liggen.

SCORE 8/10. Een genre overstijgend verhaal met een groot aantal onverwachte ontwikkelingen en met goed uitgewerkte karakters. Er zijn twee duidelijk onderscheiden delen: de eerste helft waarin Amziah King de handeling aanvoert, en de tweede helft waarin zijn pleegdochter Kateri leidend is in een aantal statistisch niet helemaal geloofwaardige acties. Tussen neus en lippen door leren we ook nog heel veel over bijen en honing productie, een vak apart waar we weinig van weten. Dat Kateri een inheemse is, speelt een rol maar niet in negatieve zin (ze wordt niet gediscrimineerd of denigrerend behandeld).

Hoewel mijn muzikale scope normaliter beperkt is tot klassiek uit de 18e eeuw (slordige verzamelterm: barok), kon ik de combinatie van instrumenten toch heel goed waarderen. We zien en horen symfonisch (viool, cello) en zang harmonieus samengaan met een grote diversiteit aan instrumenten die je zelden of nooit in een orkest aantreft. Een soort kers op de taart voor mij, onverwacht maar mooi meegenomen.

Over het verhaal ga ik niets zeggen. Dat ontrolt zich vanzelf, in logische stappen, en er is genoeg materiaal om de iets meer dan twee uur te vullen. Een heel diverse collectie aan mee- en tegenwerkende krachten komt aan bod. En we leren typische “huis”regels: je mag van alles stelen, maar nooit iemands pick-up truck (vergelijkbaar met het stelen van een paard dat een halsmisdaad was in het Wilde Westen).

Ik heb moeite om er een samenhangend verhaal van te maken. Dan maar wat losse flarden van notities:
• ??Is er een boodschap of moraal te ontlenen aan deze film?? Dit i.t.t Asghar Farhadi‘s vorige films die maatschappelijk betrokken waren en echt ergens over gingen. Deze regisseur en deze acteurs zijn overkill voor deze niet-zo-speciale plot
• ++Interacties lopen door elkaar heen maar zijn toch goed te volgen. De complexiteit is opzet natuurlijk, maar het wordt geen warboel en de kijker raakt de draad niet kwijt
• +/-Echter, ik had wat moeite met de chronologie, zoals de controverse tussen beide broers die aan het eind de kop opsteekt, terwijl ik veel eerder in de film zie hoe de ene broer de ander in de auto trachtte te wurgen met een kabel. De aanloop naar beide scenes is identiek “Kan ik een stuk meerijden, want ik moet in die buurt een geluidsopname maken.”
• +/-Echter idem: Ook is het wantrouwen er al eerder. We zien de ene broer via een zijraampje de ander bespieden, terwijl hij eigenlijk naar een MRI Scan had gemoeten vanwege zijn pijnlijke rug. Een buurvrouw betrapt hem daarbij, wat weer nieuwe ontwikkelingen in gang zet als zij dat doorvertelt
• ??Kost veel tijd voordat verhaallijnen in elkaar gaan lopen. Heeft de gemiddelde kijker zoveel geduld??
• Even moest ik denken aan Calle Málaga (Maryam Touzani 2026) waar een bejaarde vrouw die al haar hele leven woont in “haar” appartement, moet verhuizen naar wat kleiners, omdat een mede-eigenaar geld nodig heeft. Haar plotselinge verzet, ondanks eerdere afspraken, zien we in een scene waarin dit opkomt (maar is geen onderdeel van de overspannende plot)
• Gluren bij de buren heeft ook zijn goede kanten: onze hoofdpersoon vermoedt dat een overbuurman mogelijk al een paar dagen dood in zijn appartement ligt, en belt de hulpdiensten. Terecht zoals blijkt

Moet ik deze film een tweede keer gaan zien om de inhoud te gaan waarderen?? Of juist niet?? Ik kan in elk geval nu geen score verzinnen.

SCORE 7/10. Onderhoudend, verliest de kijker niet onderweg, ondanks allerlei fysisch twijfelachtige en statistisch onmogelijke ontwikkelingen. Mengsel van familiedrama, horror en SF, maar gelukkig zonder hightech SF met onbegrijpelijk techno gebabbel, en ook zonder enge horror met zombies, geestverschijningen of duivels die uitgedreven moeten worden. Allemaal zeer wel acceptabel voor de hele familie, mede door verwijzingen naar de “Jurassic” films van heel lang geleden. Sommige prehistorische beesten zijn best wel grappig om te zien, terwijl de meeste andere weer bloeddorstig zijn en vol dodelijk gevaar. Onze hoofdpersonen hebben geen wapens van betekenis, dus hebben ze een flinke dosis moed en geluk nodig om het eind van de film te halen. En vooral samenwerking, ondanks de onderlinge perikelen, waardoor het geheel toch positief eindigt.

SCORE 6/10. Over functioneringsgesprekken, iets wat wij bijna allemaal meemaken (vaak: ondergaan). Ik ben nu met pensioen, maar heb aan beide kanten van de tafel "mogen" zitten. Nooit erg prettig gevonden, ook niet toen ineens functioneringsgesprek en beoordeling uit elkaar werden getrokken. Want dat zijn (in theorie) verschillende zaken die je dus ook apart moet behandelen. In deze film zien we toch dat het er vaak insluipt en dat beide aspecten worden verward.

De hele tijd zien we de managers frontaal. De medewerkers horen we wel maar zien we niet. De meeste gesprekken die we meemaken, zijn eigenlijk veel te kort om precies te bevatten wat eraan vooraf ging. Waar de manager heen wil, is meestal wel duidelijk. Slechts twee gesprekken gaan wat dieper, ieder weer gesplitst in twee losse fragmenten. Beide gevallen zijn welzeker interessant. De ene heeft zich bij de sollicitatie (te) goed verkocht, en is zodoende (te) hoog in de salarisschalen gekomen, terwijl er navenant niet reëel is gepresteerd in de afgelopen periode. De ander wil wat meer flexibiliteit en zou graag 50% van zijn contract als vast aanhouden en de overige 50% van de week zich laten inhuren, omdat hij en zijn gezin nog wat moeten wennen in Nederland.

We krijgen ook nog stukken te zien van cursussen voor aanstaande managers. Ik heb de indruk dat sommige van de getoonde functioneringsgesprekken onderdeel zijn van die cursussen, waar altijd onvermijdelijke rollenspellen bij horen. We zien bij een van de gesprekken dat een docent ingrijpt en uitlegt dat de "houding" van de manager niet past bij het doel van het gesprek.

De looptijd van de film is relatief kort, namelijk 70 minuten. Het valt me op dat een deel van de tijd wordt "verspild" met vergezichten op wandelgangen, mensen achter glas in vergadering, liften die mensen ergens heen brengen, en meer zulke stoplappen. Mogelijk goed bedoeld als intermezzo's, maar geven mij toch het idee dat er te weinig materiaal was om extra situaties te laten zien en/of om dieper op de vertoonde casussen in te gaan en meer tijd ervoor in te ruimen.

Kortom, interessant concept maar te weinig inhoud om ons iets mee te geven naar huis. Vandaar de score 6/10, net voldoende, omdat het idee wel aardig is. Als instructiefilm bij een cursus voor managers zal het averechts werken, ben ik bang. Bijna de hele tijd is ongemak het vaste bestanddeel, voor zowel manager als medewerker als kijker.

SCORE 6/10. Als je bereid bent om alle logica terzijde te schuiven, kun je best genieten van de spanning en de voorvallen die zich snel opvolgen. De familie van vier is inventief, los van enige strubbelingen onderling (welke familie heeft dat niet?), en leven zo over het algemeen goed samen. Weliswaar neemt de vader zijn rol veel te serieus. Hij denkt dat overleving alleen denkbaar is zolang hij de leiding daarin heeft. Gelukkig zijn er enkele scenes die ons laten zien dat ook anderen hun steentje kunnen bijdragen als de nood aan de man (m/v) komt.

Dat de familie zich staande houdt over een tijdspanne van vijf jaar, zonder elektra, zonder gas, zonder water is een beetje veel gevraagd van onze welwillendheid. Natuurlijk kweken ze groenten en fruit, en ze vangen kleine dieren via een “geautomatiseerde” buitenval waarvan de kleine details ons ontgaan. Vijf jaar! Zelfs vijf maanden zo leven overschrijdt alle grenzen van geloofwaardigheid. Maar goed, de filmmakers hebben hiervoor gekozen.

We zien een paar maal een niet-menselijk wezen verschijnen. Die kan zelfs het huis binnendringen via de hermetisch gesloten voordeur, maar is verder beperkt want merkt niet op dat er nog steeds vier mensen in dat huis zijn. Een wezen dat de macht heeft om de voordeur open te maken maar geen idee dat het huis bewoond is; hoe geloofwaardig is dat?? Dat speelt zich af in het tweede uur, waar opeenvolgende gebeurtenissen de aandacht afleiden van de logica die naar het tweede plan verhuist. Wel genoeg voorvallen die de vaart erin houden. Helaas wordt nergens duidelijk wat er nu echt aan de hand is, en wat te tegenstelling zout versus zoet water betekent. De suggestie dat de vreemde wezens uit zee komen, wordt weersproken door het zichtbare feit dat ze gewoon rondlopen.

Het viertal acteurs is goed in hun respectievelijke rollen, met name de twee ouders die hun tegenstellingen prominent in beeld brengen. Het verhaal loopt steeds door, ook op momenten dat een gemiddelde kijker zich afvraagt hoe dit verder moet. Ik heb me dat meermalen afgevraagd maar toch de hele looptijd uitgezeten zonder problemen. De gebeurtenissen houden het verhaal drijvend, maar verder betekent het niet meer dan eenmalig entertainment.