Reacties

SCORE 3/10. Matig interessant en matig geloofwaardig. Onderlinge verhoudingen in het vriendengroepje alsook de interacties met de gids maken het geheel nog een beetje relevant. We zien dat rollen veranderen al naargelang de omstandigheden penibeler worden. Toch nog een klein wonder dat ik de film helemaal tot het eind afgekeken heb. Ik had graag een extra plot element gezien en dan wat minder haai.

SCORE 7/10. Wie interesse heeft in tijdreis paradoxen, mogelijk daartoe aangetrokken door de synopsis, heeft hier weinig te zoeken. Met de regels van de fysica en de logica wordt een loopje genomen. Hun methodes om gebruik te maken van de bliksem moet ik ernstig ontraden (erger nog: die te koppelen met een elektra kastje in de straat, is nogal onverantwoordelijk).

Een originele vondst is het gedeelte waarin ze uit elkaar gaan (een van de twee vlucht van de ander vandaan, omdat hij genoeg heeft van steeds weer nieuwe plannetjes), en 17 jaar later elkaar weer tegenkomen, de een succesvol en de ander helemaal niet. Natuurlijk (kan ik hier rustig schrijven zonder spoiler alert) pakken ze weer de draad samen op richting een chaotische maar toch spannende finale.

En inderdaad, het is dan ook bedoeld als eenmalig entertainment. Dat is gelukt, want hoewel het verhaal eigenlijk nergens over gaat, ben ik toch van begin tot eind blijven kijken. Er zijn momenten waarop je je afvraagt hoe dit ooit nog goed kan aflopen. Maar denk niet te veel, laat het gebeuren en neem niets serieus.

SCORE 8/10. Uitgezonden op 7 juli 2026 om 0:55 door BBC2. Laat heel goed de dilemma’s zien op alle niveaus: (a) medewerker die beroepshalve geheime stukken onder ogen krijgt, maar daarvan niets naar buiten mag brengen, hoe laakbaar en illegaal het beschrevene ook is; (b) journalisten scoren graag met een opzienbarend verhaal, maar moeten zuinig zijn op hun bronnen, en kunnen daarom niet de feiten degelijk controleren; en (c) kranten riskeren dat hen een proces wordt aangedaan als regeringen of bedrijven worden geschaad door hun publicaties, en moeten onderbouwing hebben om zich te verweren, waar ze zwak staan want kunnen hun bronnen niet bekend maken. Wij zien diverse processen rond het lekken van informatie en besluitvorming rond publicatie. Heel helder in beeld gebracht, en ook heel zichtbaar waar de knelpunten liggen.

Wie wordt aangeklaagd in het kader van de Official Secrets Act, krijgt veel minder rechtsbescherming dan bij een “gewone” misdaad. Bijstand van een advocaat is problematisch, want die wil natuurlijk alles weten en alle documenten inzien, maar dat die geheim moeten blijven is nu juist de kern van de zaak. Ook dat wordt goed in beeld gebracht. Extra complicatie is dat de echtgenoot van de hoofdpersoon ineens onder een vergrootglas komt en zelfs dreigt te worden uitgezet.

Tenslotte de feitelijke rechtszaak. De film opent met het voorlezen van de aanklacht in de befaamde Old Bailey rechtszaal. Als je daar zo staat, alleen en onzeker over je lot, ga je je afvragen waarom je dit risico loopt en wat je ervoor over hebt om oneerlijk handelen van de overheid aan de kaak te stellen. Maar de scene stopt daar en gaat over naar het eigenlijke verhaal dat eraan voorafging. Veel later aan het eind zien we de hele rechtszaak, die niet erg lang duurt en heel verrassend afloopt.

SCORE 7/10. Ik ben gek op tijdreis paradoxen, maar moet meteen bekennen dat ik meestal word teleurgesteld. Daarom was ik niet heel optimistisch gestemd. Inderdaad waren er genoeg tijdsconflicten en andere zaken die niet helemaal klopten met mijn logica, maar ik bleek een kniesoor om daar te veel op te gaan letten. Ik ben dus toch aandachtig blijven kijken. De hoofdrolspeler doen het heel goed, hoe onlogisch ze ook soms handelen, maar dan ben ik weer die kniesoor. De regels van de fysica worden met voeten getreden, wat hen van de ene situatie in de andere brengt, heel afwisselend. Dat biedt steeds maar weer nieuwe uitdagingen en doet ons afvragen hoe dit nu weer kan aflopen. Er wordt gespeeld met ons kijkers, en ik heb dat probleemloos ondergaan.

Interessant onderwerp, maar ik kan niet goed meevoelen in die tak van sport en zeker niet in de mentaliteit van aanstormend sporttalent. Voor hen geldt dat pijn er gewoon bij hoort, evenals doorzetten ondanks pijn. Logisch dat de mede-boksers richting hoofdpersoon Camille weinig begrip tonen voor zijn onzichtbare pijn. Dubbel logisch omdat ze ook nog elkaars concurrenten zijn in de pikorde om in een hogere categorie te komen en aan belangrijker wedstrijden te mogen meedoen. En meeleven van de coach na wat gedoe met valse doktersbriefjes ligt ook weinig voor de hand.

Filmtechnisch goed gemaakt en goed geacteerd. De rol van de vossen is me niet geheel duidelijk, en ik weet ook niet of dat iets toevoegt om de hoofdpersoon beter te duiden. Ook de ontluikende romance met trompet spelende Anna bloedt dood naar mijn gevoel. Allebei mogelijke extra verhaallijnen die meer ingevuld hadden mogen worden. Of misschien heb ik gewoon niet goed opgelet.

Ik geef maar geen scores, want ik denk dat ik diverse boten heb gemist. Kan ook liggen aan mijn leeftijd (77) en dat ik nooit enige belangstelling heb gehad voor welke sport dan ook.

SCORE 6/10. Combineert een aantal interessante bouwstenen, zoals de drukkende invloed van een religieuze gemeenschap, in een dorp waar LHBTQ zogenaamd niet bestaat. Immers, dat is iets ver van hen vandaan, in de zondige grote stad elders. En als zoiets toch de kop dreigt op te steken, is er natuurlijk een zielenherder te bestellen met een ritueel om zondaars te “genezen” die afwijken van het rechte pad.

Ondanks de relevante thema’s maakt het eindresultaat me niet uitbundig gelukkig. Dat heeft te maken met het verhaal en opbouw ervan. De hoofdrolspelers Niam en Ryan doen het heel goed, vooral in hun onzekerheid hoe om te gaan met hun ontluikende verhouding (in het begin) en met de gevaren ervan (later) wanneer ze niet weten “Ben jij het echt?” of de ander is wie hij voorgeeft te zijn.

Achteraf jammer dat ik niet meteen doorzag hoe relevant de openingsscène was. Een badjuffrouw, alleen in het zwembad kort na sluitingstijd en bezig zich aan te kleden voor vertrek, wordt aangetrokken door een lopende douche. Wij zien niemand eronder staan, maar toch ziet zij kennelijk een bekende die haar uitnodigt erbij te komen. Even later zien we haar onder het bloed, zonder dat wij enig begrip hebben hoe dat gekomen is.

Dat is de kern van de horror hier: aangetrokken door iemand die exact lijkt op een goede vriend/vriendin, die onzichtbaar is voor iedereen behalve voor jezelf, maar die helaas ineens onverwacht gewelddadig blijkt. Voor mij begon dat pas in het laatste halfuur. In het eerste uur bood het verhaal nauwelijks “horror” elementen. Ik miste dus de spanning hoe het verder zou lopen, los van de romantische verwikkelingen die in het dorp buiten beeld moesten blijven, maar dat is iets wat in non-horror films ook gebeurt en dus weinig bijzonder.

Pas toen ik de film zag voor de tweede keer begon ik het beter te begrijpen. De eerste keer was ik verward toen Niam zag dat Ryan vreemdging met Hunter, waarna hij hen verklikte, met gevolgen die niemand had kunnen voorzien. Want nog eerder daarvoor had Niam met Ryan een plek ontdekt waar ze zichzelf konden zijn en elkaars nabijheid ontdekken, dus Niam zag Hunter als storingsbron. Los van de standaard onzekerheden van elke puber, ondervond Niam weinig aansluiting als jonge nieuwkomer in een dorp. Alleen Ryan was de enige die iets in hem leek te zien. Vandaar dat de omgang van Ryan met Hunter een tegenvaller was voor Niam.

Tenslotte zit de echte “horror” (nu bedoel ik niet het genre label) in het ritueel met de aansteker dat de zogenaamde genezer opvoert. Tweemaal zelfs, eerst met Hunter/Ryan en later met Niam/Ryan. Hij beoogt daarmee afwijkende gelovigen terug te brengen tot de ware leer, een methode om mensen af te brengen van hun verboden verlangens. “Griezelig” dat er mensen zijn die denken dat zoiets werkt, maar we weten helaas dat het bestaat en nog steeds wordt toegepast.

SCORE 4/5. Gezien op het documentaire festival Movies that Matter 2026 in Den Haag. Zeer relevant en actueel in een tijd waarin rechtbanken en advocaten overspoeld worden met SLAPP-rechtszaken, die als enige doel hebben de tegenpartij te intimideren die niet over de middelen beschikt om een degelijke verdediging op te bouwen en te onderhouden. De gedaagde verliest de zaak bij verstek, terwijl de eiser alle tijd, geld en advocaten heeft om door te zetten totdat de andere partij instort en opgeeft. (SLAPP staat voor Strategic Lawsuit Against Public Participation, oftewel Strategische Rechtszaak tegen Publieke Participatie.) Dreigen met zo'n rechtszaak, meestal met een intimiderend bedrag aan schadevergoeding, kan voldoende zijn. Door een paar spraakmakende #MeToo-zaken te bekijken, zien we hoe dit werkt. En we worden geïntimideerd door dit wapen, dat de mensen met veel geld op een manier dient die nooit de bedoeling was.

SCORE 9/10. Gezien bij Movies that Matter 2026 in Den Haag. Deze documentaire gaat niet alleen over dierenleed (wat te verwachten was) maar ook over bijkomende effecten van dierenproeven. Bijvoorbeeld dat proefdieren worden gekweekt in een soort boerderijen en massaal worden vervoerd, een ideale bron voor de volgende pandemie. Er zijn ook gevallen bekend van medicijnen die volledig slaagden op dieren, maar daarna toch ongewenste bijeffecten gaven op mensen.

De omstandigheden waarin de proefdieren worden gehouden en getest, geven spanningen en daardoor ontstaan er grote verschillen met de mens die het medicijn uiteindelijk krijgt toegediend. Er zijn undercover beelden van laboratoria waar je helemaal niet blij van wordt. Dat laatste ligt niet aan de verzorgers die best wel affiniteit met de dieren hebben, maar aan de testplannen zelf en wat er met de dieren gebeurt in het kader van zo’n testplan. Denk aan electroden in de hersenen, of een slangetje om iets in de maag te deponeren.

Niet helemaal begrepen: Een ongepland bijeffect van de aanstelling in de VS van R.F. Kennedy Jr was dat dierenproeven autonoom afnamen als gevolg van zijn beleid, zonder dat activisten hier iets voor hadden hoeven doen. Als je dit nazoekt blijkt het een mix van effecten te zijn, niet helemaal duidelijk wat de oorzaak van welk gevolg is, en vice versa.

Al met al, los van de laatste alinea, geeft deze documentaire een compleet beeld van bedenkelijke effecten rond dierenproeven, veel meer aspecten dan je op het eerste gezicht zelf zou bedenken. Het is en blijft een beladen onderwerp. Lastig om er objectief naar te kijken.

Ik heb zojuist daar al gereageerd (in positieve zin), voordat ik deze zag.

Geen man overboord, want het kan niet vaak genoeg gezegd worden dat je omzichtig moet zijn met spoilers.

Dank @SJoKoReeP voor de hint, maar eigenlijk wist ik dat al en heb het al hier&daar gebruikt.
Mooi dat het kan en dan ook inderdaad uit zicht verdwijnt. Want na zoiets als [spoiler alert] kan toch iemands blik wel eens verdwalen en iets lezen wat hij/zij niet had willen lezen.

Misschien was ik gewoon lui, en wilde een positieve ervaring beschrijven zonder al te veel details uit te werken. Wat denk je van die theorie??

SCORE 5/10. Deze variant mag dan wel origineel zijn volgens sommigen (vergeleken met voorgangers, die ik overigens niet ken), maar het eerste uur was voor mij zonder verhaal, zonder logica, zonder motivatie, afgezien van de interne stem die Billy steeds bij de les probeert te houden (welke les??). Dat eerste uur leek hooguit een kapstok om wat bloederige moorden te laten zien, niets meer en niets minder. Daar neem ik geen genoegen mee.

Net voordat ik ging besluiten om maar te stoppen, kwam er ineens een romantische verhaallijn bij. Billy vertelt zijn verhaal aan Pam, en zij loopt niet gillend weg. Het ongeloofwaardige duo trekt daarna het verhaal vlot. Het geeft een broodnodige draai aan de plot, genoeg om de aandacht enige tijd vast te houden. Dit belette me aldus om de “uit” knop te hanteren en over te gaan tot de orde van de dag. We krijgen ook meer achtergrond over Billy’s verhaal en zijn interne stem. Helaas nu pas, want dat had het eerste uur gezorgd voor de nodige motivatie en opheldering over zijn gedrag.

Alles bij elkaar is het toch geen voldoende cijfer geworden voor het geheel. Ik heb genoeg slashers gezien die wèl een goed verhaal hadden als onderbouwing. Dat miste ik hier, tot een veel te laat moment. Jammer, want de acteurs met de dragende rollen doen goed hun best en laten ons mensen van vlees-en-bloed zien.

SCORE 8/10. Verleidelijk om bij deze film terug te denken aan mezelf in jaren na 1960, technisch voorgelicht over seks/liefde maar er verder nog niks van wetend, denkend dat je leeftijdsgenoten daar al veel verder mee zijn, weinig behulpzame katholieke geloofsleer, niks durven vragen aan ouders/leraren/priesters, en ga zo maar door. De meisjes op deze school anno nu zitten in dezelfde situatie. Hoewel er zogenaamd veel meer openheid is en ze op Internet alles kunnen opzoeken, blijkt ieders onkunde en onzekerheid in een onvermijdelijk truth/dare-spelletje. Ook kunnen klasgenoten een oogje op elkaar hebben maar het niet aan elkaar durven zeggen, iets wat hier een relevante rol speelt. We zien immers hoe onze hoofdpersoon Lucia heel veel optrekt met de wijzere Ana-Maria.

Dat alles wordt op geloofwaardige wijze verknoopt in een verhaal, dat je aandacht vasthoudt van begin tot eind met interessante ontwikkelingen. Zo steelt Lucia een shirt van een van de bouwvakkers die in het klooster aan het werk zijn, en geeft dat later aan hem terug terwijl hij in het bos aan het zwemmen is. Zo vragen Lucia en Ana-Maria aan een van de kloosterzusters hoe het is om zonder man te leven. Maar ook dat Lucia aan de muziekleraar vertelt dat ze denkt dat Ana-Maria verliefd is op haar.

Diezelfde muziekleraar laat haar later tijdens de les nogal bot weten dat ze weinig talent heeft en stuurt haar weg. Dit leidt overigens niet tot zelfmoord of iets anders drastisch, maar ronddwalend tot een ontmoeting met een zestal zingende zusters. Kort daarna verscheen de aftiteling, dus of zij nog gelukkig is geworden in de liefde en/of in het klooster is gegaan, wordt overgelaten aan onze fantasie. Maar de regie en de gezichten van de meisjes spreken boekdelen. In die zin is de film heel geslaagd, althans voorzover ik dat mag zeggen als man van 77 die heel ver afstaat van hun leven en gedachtewereld.

SCORE 7/10. Verrassende ontwikkelingen volgen elkaar snel op, zonder uitzondering onvoorspelbaar en toch niet al te exotisch. Overdadig bloed en rauwe verwondingen op lichaamsdelen die niet voor de hand liggen. Geen meesterwerk waar we nog jaren over napraten, maar voor zijn doel goed gemaakt en het vult de looptijd met genoeg kleurrijke voorvallen en spanning hoe het verder afloopt.

De vooraf aangekondigde plot leek wat magertjes met een uitgeblust echtpaar, dat een weekend vertrekt naar een afgelegen strandhuis. Officieel doen ze dat om hun huwelijk nieuw leven in te blazen, maar tegelijk treffen beiden voorbereidingen om de ander te vermoorden en het later te verkopen als een ongelukje. Maar onderschat niet de invloed van buitenstaanders, die weinig goeds in de zin hebben en ook niet vies zijn van wat gewelddadigheid. Het drietal uit de gevangenis (twee gevangenen en een bewaker), die een afgelegen strandhuis wel geschikt vinden als verstopplaats, is nog maar het begin van onvoorspelbare plotwendingen.

De sprongen voor en terug in de tijd vind ik wat ontregelend, maar ik heb geen studie gemaakt hoe het beter kan. De spanning is niet de hele tijd even hoog. Toch is er genoeg materiaal om de film probleemloos te ondergaan. Onderhoudend als wegwerp-vermaak. In elk geval goed gemaakt, gecast en geacteerd. Het trio uit de gevangenis is kleurrijk en brengt veel verrassingen in.

SCORE 5/10. Slechts drie acteurs, een echtpaar dat druk in de weer is met geluidsopnames, plus een naamloos kind dat ineens opduikt en hun leven steeds meer in beslag neemt. Een uur lang lukt het om een vooralsnog boeiend verhaal neer te zetten. Mysterie, atmosfeer, een afgelegen huis, het bos eromheen, onverklaarbare geluiden, enzovoorts, allemaal zaken die bijdragen tot je neiging om te blijven kijken. Tot-en-met het eerste uur geen probleem. Nog steeds benieuwd hoe dit gaat aflopen. Extra spannend vanwege de tegenstrijdige recensies van beroepsschrijvers en ook “gewone” kijkers met allerlei meningen.

Maar na dat hoopgevende eerste uur gaat het verhaal bergafwaarts. Een confrontatie “This could be my house!” leidt ertoe dat het kind (nog steeds naamloos) wordt weggestuurd in de stromende regen. De rest mag je zelf gaan zien om een eigen oordeel te vormen. Voor mij was de sfeer weg en ook de spanning hoe het zou aflopen. De nachtmerries van Darcy die we af en toe zien, iets met zijn vader (??), krijgen geen invulling. Het einde is niet realistisch en voor mij zonder betekenis. De omgang met analoge audioapparatuur roept nostalgische gevoelens op, maar mist een logische plaats in het verhaal. Jammer dat het eerste uur geen beter vervolg kon krijgen.

SCORE 8/10. Een mysterie volgehouden gedurende de hele looptijd van de film. Onderwijl zie we beelden van de US bij een road trip om onduidelijke redenen richting Omaha. Hoofdmoot is en blijft de interactie tussen de drie hoofdrolspelers, een zwijgzame vader met Ella van 9 en Charlie van 6.

Ik was onvoorbereid en had geen idee wat te denken van een vader die twee kinderen vroeg in de ochtend wekt, en hen met hond en al meeneemt in de auto met bestemming Omaha, Nebraska. Wilde hij de kinderen onttrekken aan een moeder die een rechtszaak over voogdij had gewonnen?? Dat was mijn eerste gedachte. Diezelfde ochtend kwam een sheriff langs die hem aanspoorde om niet te treuzelen. Kennelijk was er niets stiekems aan de hand. Desondanks was het allemaal heel ongewoon, iets wat zowel mij als beide kinderen bezighield. De onduidelijkheid bleef meerdere dagen en nachten bestaan, want zo lang duurde de autorit.

De hele tijd was duidelijk dat er financiële problemen waren, maar niet zo ernstig dat ze compleet aan de grond zaten. Er was geld voor benzine tijdens de hele reis, en er was altijd wat om te eten onderweg. Ook hoefden ze niet in de auto te slapen. Er was zelfs geld om de befaamde dierentuin te bezoeken, een welkome afleiding voor beide kinderen, zeker voor de oudste met steeds meer vragen over hun bestemming. Conflicten onderweg vielen me erg mee, behalve toen de hond werd achtergelaten bij een instelling die op hun komst was voorbereid. Vragen daarna over het lot van de hond en de bestemming van hen drieën bleven koppig onbeantwoord.

Beelden van de US en de omgeving krijgen we er gratis bij tijdens deze tocht. Maar natuurlijk gaat het om de interactie tussen vader en beide kinderen, die een dagenlange reis maken in de beperkte ruimte van een auto, met ook nog zeer weinig zicht op waar ze heen gaan. Vooral het waarom van de reis blijft tot het einde toe een groot mysterie.

   SCORE 6/10. Een prachtig tranen trekkend verhaal maar ik heb er nogal wat moeite mee. Veel mensen zullen natuurlijk sympathiseren met Maria, en weinigen zullen begrip hebben voor “evil” dochter Clara. We zien die dochter eigenlijk te weinig, alleen aan begin en eind. Hoe nijpend haar situatie is, kunnen we zo moeilijk beoordelen. Extra lastig als dan zou blijken dat Maria jarenlang kosteloos heeft gewoond in haar appartement.

    Ongeacht hoe de geldstromen lopen en liepen, datgene wat Maria nu doet is puur egoïstisch en onverantwoordelijk. Ter verdediging kan ik alleen vermoeden dat zij lang heeft geleefd zonder besef van financiën en wat het dagelijks leven kost. Alleen al het feit dat Maria verbaasd is dat de antiquair die eerder haar meubilair heeft opgekocht, een hogere prijs vraagt als zij die spullen terug wil, spreekt voor mij al boekdelen. Zij leeft in een andere wereld, verre van geldzaken en andere dagelijkse beslommeringen. Ik kan me voorstellen dat haar voormalige echtgenoot dat alles regelde en aan haar zicht onttrok.

   Toch toont de film ook opwekkende zaken. Maria toont initiatief om haar eigen zaken te regelen en financieel op eigen benen te staan, bijvoorbeeld de catering verzorgen bij mensen die naar voetbal op TV willen kijken maar in reguliere cafés en bars niets eetbaars geserveerd krijgen. Een gat in de markt waar Maria in springt, mogelijk daarmee een oorlog uitlokkend met de horeca aldaar. Riskant want de relatie met de buurt is Maria’s belangrijkste “bezit”. Dat laatste zien we ten voeten uit als een onverwacht bezoek van de politie moet worden gesust.

   De romantische episodes in het verhaal zijn aardig gevonden. De doorsneekijker ziet dat graag want een loslopende weduwe is eigenlijk tegen de natuur. Het creëert daarmee een extra verhaallijn die los staat van de zakelijke perikelen. Misschien jammer dat het einde opengelaten is, rond zowel die romantische relatie als haar dochter die aan het eind ineens opduikt. Een realistisch einde is lastig eraan vast te knopen met alles wat voorafging, en zou extra druk leggen op de toch al niet geringe 2 uur looptijd van de film. Misschien is het maar beter zo.

   Goed geacteerd en zo. Ook duiken we in de omgeving waar Maria woont en de lokale bevolking. Het verhaal loopt overal door zonder zwakke momenten, met genoeg verwikkelingen om ons bezig te houden. Maar de teneur blijft me tegenstaan.

SCORE 7/10. Achteraf heel tevreden met deze horror. Eigenlijk had ik een routineuze variant verwacht op veel andere horrorfilms met bekende thema’s zoals een afgelegen gebouw met geschiedenis, geruchten over een afgesloten kamer met een heks, een groot bos in de buurt, en dat in een land dat op je eigen land lijkt en je taal spreekt maar met toch nèt iets andere tradities. Deze overbekende zaken komen hier bij elkaar, maar afgezaagd is het resultaat zeker niet.

Het aantal jump scares valt erg mee, stoort niet en vormt zeker niet de hoofdmoot. Er is maar een beperkt aantal randpersonages te zien, en het is jammer dat die weinig inhoud krijgen. In elk geval kon ik weinig greep krijgen op hun motieven. Gelukkig genoeg sfeer en volop onverwachte verwikkelingen, zodat ik niet op de klok hoefde te kijken. Onderwijl heb ik het gebeuren met spanning kunnen volgen. (Over klokken gesproken: de rol van de klok bij de lift snap ik nog steeds niet. Het leek belangrijk maar ik zie het niet.) Vergeet verder niet om altijd wat schoolbord krijt bij je te steken als je van huis gaat, want het kan van pas komen als er een heks in de nabijheid is.

Zoals gezegd, ondanks alle cliché bouwstenen was het een horror van de onderhoudende soort. Een goede tijdsbesteding met de juiste sfeer. Aan begin en eind zien we een raamvertelling, een tocht in de woestijn die dreigt slecht af te lopen, waarvan waarbij ik me afvraag of die iets toevoegt. Maar met een schrijver als hoofdpersoon die gewend is dat soort verhalen te verzinnen, kun je van alles verwachten.

SCORE 1/10. Ik zie helemaal niets positiefs in deze film. Met liefde heeft het al weinig te maken, hooguit met wegnemen van eenzaamheid, wat toch iets heel anders is. De uitdrukking “gaat over lijken” om een doel te bereiken, krijgt in dit verhaal een eigen speciale betekenis.

In het bekende Frankenstein verhaal waar deze film naar knipoogt, wordt tenminste nog geprobeerd om de wetten van de fysica te eerbiedigen, ondanks dat daarin ook behoorlijk wat grenzen worden verlegd. Deze film doet niet eens moeite om bij de realiteit te blijven (afvangen van bliksem op de manier die hier wordt gepraktiseerd, moet ik sterk ontraden).

Om zeer onduidelijke redenen heb ik de hele filmlengte uitgezeten, in de hoop dat er iets zou gebeuren om het toch een positieve draai te geven. Dat de verwikkelingen onmogelijk en niet realistisch zouden zijn, had ik op gerekend. Dat is te accepteren als ik tenminste nog een moraal of een boodschap mee naar huis kan nemen. In dit geval sta ik met lege handen. Zelfs geen sympathiek hoofdpersoon in wiens situatie ik kan meeleven.

SCORE 8/10. In mijn leven heb ik al meerdere VvE (Vereniging van Eigenaren) vergaderingen bijgewoond, maar zo extreem als deze is wel erg uitzonderlijk. Nu is het natuurlijk bedoeld als satire, een vooraf bedachte smeltkroes van wat er mis kan gaan op zo’n vergadering. Zet verschillende soorten mensen met allemaal andere achtergronden en tegenstrijdige belangen bij elkaar, en je hebt gegarandeerd hommeles. Wat de een benoemt als overlast, vindt een ander “moet kunnen” gezellig. Wat de een omschrijft als een redelijk bedrag, is voor een ander onmogelijk op te brengen. Elkaars fouten verbeteren en belerend toespreken is ook al weinig bevorderlijk voor een soepel lopende vergadering. Maar ondanks alle gekrakeel moet er wel een agenda worden afgewerkt, en zijn er besluiten te nemen en te notuleren, want dat eist de wet.

Drie schrijvers met de regisseur samen zijn er goed in geslaagd om al die aspecten helder in beeld te brengen. Ze weten anderhalf uur te vullen met steeds weer verrassende ontwikkelingen. En het is gelukkig niet altijd dezelfde die ten prooi valt aan hij/zij-clichés die niets te maken hebben met het agendapunt van dat moment, maar er met de haren worden bijgesleept om de ander af te schilderen als onwetend, partijdig, of anderszins niet meewerkend. De schrijvers zijn erg creatief geweest om een assortiment van dat soort situaties te laten zien, met genoeg afwisseling om niet repetitief te zijn. En zo weten ze dus ons steeds te verrassen.

Ik vind vooral de afloop heel mooi. Typisch een voorbeeld van “Boontje komt om zijn loontje.” Maar ik ga er verder niets over zeggen. De hoofdmoot van deze film is immers het grote aantal verrassende wendingen. Erg vaak wisselt wie het oneens is met wie, dus welke vergaderaar(s) uiteindelijk aan het kortste eind trekken, laat ik ook graag in het midden.

SCORE 7/10. Meestal probeer ik coming-of-age films te vermijden, maar de synopsis van deze had toch iets bijzonders, anders dan het gebruikelijke rond populariteit, parties, kleding en dergelijke. En mijn gok pakte goed uit. Deze jongeren hebben al meer dan gemiddeld meegemaakt met medische onderzoeken en behandelingen, en daarmee hebben ze andere prioriteiten in het leven dan hun leeftijdsgenoten. Daar komt bij dat kanker kan blijven sluimeren en weer terugkomen. Hun horizon is veranderd en zijn daarmee misschien ook eerder (bijna) volwassen, maar toch nog wel druk met verliefdheid en “de eerste keer”.

Veel van de jongeren op het kamp komen hier al vele jaren, evenals hun begeleiders die dit ook al jaren doen. Onze hoofdpersoon Ivy is nieuw en komt met frisse tegenzin. De continu opgewekte, positiviteit uitstralende begeleiders werken haar op de zenuwen, en zij maakt meteen naam op de eerste avond door recalcitrant gedrag. Een gesprek met de kampleiding, door Ivy ervan beschuldigd een “pedo wall” aan de muur te hebben, maakt het er niet beter op. Werk voor de in het kamp ook aanwezige “consulent”. Gelukkig wordt ze wel snel in een groep opgenomen, waarmee het verhaal zich verder ontwikkelt.

De leden van die groep leren we stuk voor stuk kennen. Maar ook de kampleiding met zijn vermeende “pedo wall”, heeft zijn verhaal daarbij en blijkt meer inhoud te hebben dan we eerst dachten. Genoeg kleine en grote voorvallen om ons bezig te houden. Niet alles maakt ons even blij overigens, maar er is geen enkele reden om de filmzaal depri te verlaten. Bewonderenswaardig is de manier waarop de filmmakers erin zijn geslaagd om een onderhoudend verhaal te maken, zij het dan wel met de nodige ups en downs omdat het niet met alle jongeren even goed gaat. Ook de begeleiders hebben hier en daar een onverwachte rol in het geheel. Daarmee is in elk geval de broodnodige afwisseling gegarandeerd.

SCORE 8/10. Deels gênant en deels hilarisch, en dat afwisselend gedurende de hele looptijd met grote aantallen onverwachte wendingen. Start een beetje depri met een uitgeblust echtpaar dat nog wel samenwoont, moeite heeft met de communicatie en verder niet veel meer heeft samen, maar uit elkaar gaan is ingewikkeld en ook een soort afgang. Boven hen woont een echtpaar dat nogal luidruchtig tekeergaat in de nachtelijke uren, kennelijk hun tegenpolen, en die zijn uitgenodigd voor een etentje om over die geluidshinder te praten in een vriendelijke sfeer. Verder valt er niet veel over te zeggen, want de ene verrassende ontwikkeling volgt op de andere, te veel en te gevarieerd om in een paar alinea’s over te vertellen. De hele film leunt op vier sterke acteurs, en vindt plaats in een en hetzelfde appartement.

SCORE 4/10. Pretentieloze road-trip langs diverse horeca als mijlpalen. Met twee berooide ex-oplichters die hun vroegere verdiensten over de balk gegooid hebben en geen nieuwe bron van inkomsten hebben kunnen vinden. Zij nemen een architectuur student op sleeptouw, die zorgt voor het broodnodige contrast en enkele verrassende verhaalwendingen. Eigenlijk zijn de twee op weg naar het vliegveld om hun vroegere partner-in-crime af te halen, in de hoop dat die misschien nog weet waar ze jaren geleden een deel van de buit hebben verborgen.

Voor mij is het allemaal erg teleurstellend. Dit verhaal mag dan wel ergens vandaan komen, maar het gaat uiteindelijk nergens heen. Het is misschien onderhoudend als je ervoor in de stemming bent. Het is toch niet echt boeiend, omdat de hoofdpersonen te extreem verwijderd zijn van ons als gemiddelde burger. Er gebeurt wel steeds wat, waardoor het uitzitten van ruim anderhalf uur goed te doen is. Kortom, een tegenvaller maar geen zeperd waar je halverwege (of nog eerder) uit wegloopt.

SCORE 9/10. Op het eerste gezicht een ongeloofwaardig verhaal, echter wel “based on true events”. Ook krijgen we uitleg van een psycholoog verderop in het verhaal, hoe dit toch kan gebeuren en hoe het geheugen van de vader iets heel anders vastlegt dan hoe het werkelijk ging. Dit is overigens geen documentaire met “talking heads” deskundologen, maar een realistisch gezinsleven bevolkt met gewone mensen. Regisseur/schrijvers en de twee hoofdpersonen zijn hierin bepalend, en tillen het uit boven de tranentrekker die bij een dergelijk familiedrama op de loer ligt.
Vooraf was ik een beetje bezorgd hoe deze film zou uitpakken. Hoe kun je een verhaal maken over een dergelijk fataal voorval, waarin je de dood van je eigen tweejarig kind veroorzaakt?? Het was immers geen ongeluk, want dat kan iedereen overkomen, maar dood door eigen schuld. Je kunt niet anderhalf uur vullen met spijt betuigen, ruzie maken en elkaar van alles verwijten. Deze film slaagt er toch in om tot een boeiend verhaal te komen met onverwachte ontwikkelingen.
Het eerste halfuur toont een normaal gezinsleven met vader, moeder en een kind van twee jaar oud. Beide ouders hebben bezigheden buitenshuis en brengen daarom hun kind naar de dagopvang. Druk druk druk dat eerste halfuur, waarbij de ouders elkaar ook nog opzadelen met boodschappen voor later die dag. Verder geen vuiltje aan de lucht, geen onderhuidse spanningen of ander ongenoegen. We “zien” zelfs hoe het kind wordt afgeleverd bij de dagopvang. Daarna rijdt de vader naar zijn werk. Die dag zijn er allerlei spannende gebeurtenissen omdat het bedrijf op de rand van faillissement staat. Ondanks dat belt zijn vrouw hem regelmatig op het werk over relatief-triviale huishoudelijke zaken.
Aan het eind van de werkdag krijgt hij een panisch telefoontje van zijn vrouw. Die wilde het kind ophalen bij de dagopvang, maar hoort dat het daar nooit is aangekomen. Over het vervolg vertel ik niets. Dat moet je zelf ervaren, want het zal je verrassen. Er is natuurlijk veel spijt, boosheid, er zijn verwijten, en er komt een rechtszaak met een vijandige aanklager die vijf jaar gevangenis eist. Maar verhaaltechnisch loopt het gelukkig heel anders dan ik had gevreesd. Regisseur/schrijver en beide hoofdpersonen zijn er goed in geslaagd om het verhaal een boeiende draai te geven. Er zijn zelfs meerdere onverwachte wendingen, zonder geloofwaardigheid in te leveren.

SCORE 6/10. Anders dan vele critici vind ik de eerste helft matig, en heb ik moeten wachten tot de tweede helft die pas inhoudelijk ergens over ging.
In de eerste helft van de film zie we Jimpa die overal een mening over heeft en anderen nauwelijks de kans geeft om iets in te brengen. Zijn dochter Hannah is bezig als filmmaker en wil daar steeds iets over vertellen, temeer omdat die film ook over Jimpa gaat, maar ziet weinig kans daartoe. En weer een generatie verder hebben we non-binaire tiener Frances, die vooral vragende en zoekende is, maar ook weinig kans krijgt er open over te praten. En om die drie hoofdpersonen heen zwermt een bonte collectie mensen met allemaal hun eigen voorgeschiedenis, meningen en dilemma’s. Veel sociale interactie en veel onbeantwoorde vragen die blijven zweven. Niet mijn soort film dus.
In de tweede helft begint het pas interessant te worden, na een beroerte van Jimpa, die daarna alleen nog maar op ja/nee niveau kan communiceren. Alle verhoudingen gaan daarmee veranderen. Iedereen moet zijn/haar eigen weg zoeken om met de nieuwe situatie om te gaan. Kan de voorheen interactieve Jimpa wel verder met zijn leven, en hoe zinvol is ermee door te willen gaan. Voor zowel Hannah als Francis ontstaat er veel meer ruimte om hun weg te zoeken en duidelijk te zijn in wat ze eigenlijk graag willen.
Jammer dat ik eerst bijna een uur door drukke sociale interactie heen heb moeten ploegen, terwijl er toch veel onuitgesproken en onbeantwoord bleef. Pas een uur later werd het inhoudelijk interessant. Dat veel critici schreven dat de film in de tweede helft inzakte, laat ik maar passeren. Misschien heb ik het allemaal niet begrepen.

SCORE 2/10. Dit had satire kunnen zijn over de opgeblazen nadruk op uiterlijkheden, zoals biceps en sixpack, evenals internet helden met miljoenen volgers die zich dus belangrijk wanen. Helaas is de humor weinig subtiel en het aantal clichés is overdadig. Veel mensen zullen een nieuw woord leren, te weten prostaat orgasme. Dat zal het enige zijn wat ze mee naar huis nemen, want de rest is allemaal erg stereotype en dat wist de gemiddelde kijker allang. De hoofdpersonen staan weliswaar vol met kleur getekend op het scherm, maar als karakters toch redelijk kleurloos ingevuld. Daar was meer uit te halen geweest.