Reacties

Gezien bij IFFR 2026: USA. Begreep er niets van. Begon veelbelovend met een keurig in zwart pak gestoken Strindler (klinkt als Swindler), die geld gaf voor namen van dode Mexicanen. We hebben het niet over 2025, maar speelt in 1890 in het Wilde Westen. Zijn spreekwoord “Money Talks” (but sometimes too loudly, is wat de filmmaker erbij schrijft). In het begin doet hij zaken met iedereen, boter bij de vis. Tot zo ver kon ik het nog volgen, maar halverwege raakte ik de draad kwijt. Zeker als ik diverse reviews lees, kan het niet anders of ik mis de clou. Ik dacht dat al toen er ineens een soort musical werd opgevoerd rond een doodskist (waarin het verse lijk gewoon mee zong), en ten tweede male toen hij ineens in een moderne ondergrondse bunker kwam (waar hem crypto werd geboden, wat uiterst ver na 1890 werd uitgevonden).

Gezien bij IFFR 2026: Hong Kong. Whodunit rond liefdadige instelling en geld witwassen, maar vooral over een advocaat die altijd rechtszaken won tot elke prijs maar daar spijt van krijgt. Achtervolgingen, teakwondo (man tegen man, geen wapens) gevechten, en meer “actie” gedoe. De plot is interessant in de kern maar helaas is de uitwerking niet boeiend genoeg. Positief aan de film is dat het de populaire stelling weerlegt dat alle Aziaten op elkaar lijken, want belangrijke spelers waren goed uit elkaar te houden. Score 6/10 goed gemaakt maar weinig interessant.

Gezien bij IFFR 2026: Duitsland. Een ooit beroemde zanger met een (1) hit pleegt zelfmoord die mislukt. Komt in therapie bij vrouw op zoek naar onderwerp voor een PhD. Feel-good comedy, normaal niet mijn voorkeur maar ik moest toch af&toe een traan wegpinken. Geslaagde film dus voor iedereen die dit zoekt. Met een verrassing: na anderhalf uur lijkt doel bereikt, maar toch een aantal teleurgestelde gezichten. Dan volgt er nog een half uur met interessante interacties en loopt het uiteindelijk met iedereen goed af.

Gezien bij IFFR 2026: Indonesië. Vrouw heeft man veel te vroeg zien overlijden wegens drank, roken en ongezonde leefstijl. Ze gaat terug in de tijd en probeert hem bij te sturen. Tijdreis paradoxen zijn fascinerend, hoewel hier wat losjes gehanteerd. Helaas heeft vrouw veel pogingen moeten doen, zeg 10 à 15. Mislukken altijd om diverse redenen, want vaste gewoonten zijn lastig om te buigen. En dan wordt ze weer wakker naast de hoofdpersoon die telkens ervan schrikt. Maar interessant blijft het, als gedachten experiment. Het idee sloeg aan in de zaal en een ongewoon groot aantal mensen bleef voor de Q&A. SCORE 8/10 als je deze film bekijkt onwetend van tijdreis paradoxen en gewoon ziet als romantisch verhaal.

IFFR 2026. Mexico. Sfeervol, mysterieus, veel donkergrijs in duistere bossen, maar dat is alles en verder was het niks. Verhaal gaat nergens heen. En het komt ook nog eens nergens vandaan, want waarom trekt de dader (m/v) alle gezonde tanden bij de slachtoffers en laat de rotte kiezen zitten? Gevolg: geen spanning, niet betrokken bij enige hoofdpersoon, wie zijn de goeien en wie de kwaaien? De vrouwen die er in diverse rollen in voorkomen, zijn natuurlijk allemaal onschuldig, of toch niet helemaal zeker? Ritueel aan het eind met veel rondspattend bloed maar ik miste de betekenis. In elk geval zag ik er niks in, maar 80 minuten zijn uit te zitten.

IFFR 2026. Actiefilm om dictator te vermoorden. Vier erkende bandieten worden door undercover actrice aangezocht. Ze moeten samenwerken maar eigenlijk haten ze elkaar. Er is dus een plot met een begin en een doel, maar loopt niet volgens een te verwachten pad. Uiteraard heel veel overdadig complexe vechtscènes met tientallen tegenstanders, waarbij merkwaardigerwijs onze vier “helden” steeds als enige aan het eind overeind staan. Hier&daar wat oud zeer dat weggewerkt moet worden. Uiteindelijk biedt het niets dan een kleurig kijkspel met wat humor maar zonder inhoud. Ik ben wel de volle 2 uur en 20 minuten blijven zitten, want het was de laatste voorstelling vandaag en ik hoefde verder nergens heen.

Gezien op IFFR 2026. Cyprus 1882 onder Britse bezetting. Schilderes Eleni verliest haar drie kinderen in een ongeluk. Dorpelingen denken aan een vloek en mijden haar. Buurjongen Michalakis heeft tekentalent maar zijn vader wil er niets van weten. Eleni en Michalakis vinden elkaar, maar zijn vader slaat hem. Er zijn wat verwikkelingen met Engelse soldaten. Eleni roept een ritueel op om haar kinderen terug te krijgen, met onvoorziene gevolgen. Alles keert weer terug naar normaal wanneer Michalakis aan een schilderij begint, bijgestaan door Eleni die hem aangeeft “uit het hart” te werken. Normaliter sla ik weinig acht op hoe de hoofdpersonen acteren, maar hier is de mimiek van Eleni en Michalakis meerzeggender dan alle woorden die ze spreken. Jammer dat veel scenes in het half-duister spelen en niet altijd goed zijn te volgen. SCORE 7/10 voor originaliteit en authenticiteit.

Gezien bij IFFR 2026. Speelt in Zuid-Korea: Feel-good comedy, helaas ernstig lijdend aan een aantal onwaarschijnlijkheden. Positief is dat familierelaties sterk zijn en alles overwinnen. De gemiddelde kijker zal vast af&toe een traantje wegpinken. Er gebeurt steeds iets in de bijna 2 uur die de film duurt, dus weinig tijd om op de klok te kijken. Lijkt niet op een traditionele horror met zombies. Goed gemaakt maar met buikpijn van de onwaarschijnlijke situaties.

Roemenië. Van de 3 dagen zijn de dagen 1 en 3 uiterst kort. Op haar trouwdag (dag 2) krijgt aanstaande bruid iets te horen over de bruidegom. Daarmee begint een roetsjbaan van ontwikkelingen “never a dull moment”. Voert ons door de hele stad en langs allerlei mensen, humor en onverwachte locaties. Na haar vlucht uit de bruiloft volgen wij de bruid op de voet. Kan er weinig meer over zeggen zonder spoilers. Film is een Comedy maar eigenlijk ook een Drama in de letterlijke zin van het woord: erna is niets meer hetzelfde. Als Comedy zeer geslaagd. Bruidegom zien we relatief weinig, en zelden op zijn best: “ik kan het niet helpen dat ik een man ben”.