Reacties

SCORE 9/10. Seen at Movies That Matter 2026. Excellent portrait of two different worlds (rural, religious Zeeland versus metropolitan Amsterdam), especially the distance between both locations (“distance” in psychological and cultural sense, while physically only 150 km apart).
We see film maker Koert Davidse collecting all material he can find about his brother Bart, who died 40 years ago from AIDS. Did his parents blame his “circles” in Amsterdam for his coming-out as being gay, and becoming involved in the usual free lifestyle at the time?? It all happened when most people were not aware yet how AIDS came about and what to do against it. From diaries that his father kept, we now know that Bart being gay was no secret for him. And the gesture his mother made to invite Bart’s fellow students to carry the coffin to the grave, was also a small sign that his mother was not hateful.
There are many examples shown out of the collected memories on photo or video, rebuilding the picture for us how Bart lived and died. I think that here lies the real power of the film. The selected material perfectly shows daily life in those days, next to incurable AIDS that no one saw coming and in fact a death sentence once diagnosed.

SCORE 8/10. Seen at Movies That Matter 2016. Depressing images of people fleeing the water and the storms. They can go nowhere other than capital city Dhaka, that cannot really absorb so many refugees.
An overarching story in this movie binds the many visuals, by showing one family whose house barely keeps standing. Mother and daughter (husband stays behind) decide to move to a sister in Dhaka. They arrive there using overly crowded boats and trains, if only to find a small room with everything else shared (kitchen, shower, toilet). All of this is shown from close by, for instance a near-conflict about the shared kitchen. Handling of trash and drainage are on the verge of collapse, due to the steadily growing population.
Apart from the small-scale family story, accompanying comment throughout the whole movie is taken from a radio station. It proves very useful for us outsiders to explain the overall situation.
Don’t expect all this to end in an unmitigated disaster. The family we more-or-less follow gets some work, and they seem to be able to send money to the husband who stayed behind. Near the end we see a protest demonstration that calls upon the rest of the world.
All in all, the impact of climate change is illustrated very effectively in the first part of the documentary, while the second part shows the impact of mass migration to a place where already more than enough people are living in a confined area. No opinion nor conclusion is force-fed to us viewers.

SCORE 8/10. Seen at Movies That Matter 2026. Depressing thought that this really happens, and happened for many years already (ditto City of Joy (Madeleine Gavin 2016), seen at MtM 2018). It is a means of exerting power over people who don’t comply or otherwise don’t fit in with the desired standard of obedience to laws of economics or politics (or religion, for that matter). In a hefty scene in the beginning, we see how such an attack happens, making the whole family victim, thereby certainly dooming the woman who is often thrown out of the family and/or forced to marry the very soldier who raped her. Other family members are also seriously affected, by having to watch or even being forced to cooperate one way or another. I refrain from giving examples (not good for your nightly sleep).
Luckily, the main content of the movie is about what our main protagonists do, both doctors and their staff, to repair the physical damage and offering the affected women a new meaning of life, a future, although it cannot be easy for the women to forget what happened to them. We see matters of life and death discussed on aspects where both doctors differ, e.g. aborting the child these women carry, who they say to hate before being even born. This makes watching this documentary worthwhile, apart from the new operating techniques applied and the respectful ways the women in question are approached. Also, small chance that something will change for the better, by showing political and other influences who want the status quo unchanged. On conclusion (like the 2016-documentary I mentioned before), nothing will change eventually as the powers of economics will prevail.

SCORE XXXX (undecided) Seen at Movies That Matter 2026. Beautiful underwater shots, colorful images of sea creatures, all of it being a hidden aspect of the ocean that we normally don’t see. I can imagine that it distracts from the message that the documentary wants to convey. Anyway, as became clear in the discussion and Q&A after the screening, what really is at stake proves to be even more complex than the film suggests.

SCORE 8/10. Bij IDFA 2024 zag ik The Battle for Laikipia (Daphne Matziaraki/Peter Murimi 2024) over een gelijksoortig onderwerp, maar toch heel anders, want de kolonisten waren daar de tegenpartij van de lokale herders. Die kolonisten woonden daar al eeuwen, en voelden zich net zo een met het land als de herders. Echter, klimaatverandering leidde tot droogte. Er was een oude wet die herders dan toeliet om hun schapen te laten grazen op de weiden van de kolonisten. Had eeuwenlang goed gewerkt, maar toenemende droogte leidde tot weerstanden bij de kolonisten die het ook moeilijk hadden met de droogte.
Die film “The Battle for Laikipia” had als groot voordeel dat je beide kanten zag en hoorde. De film Kikuyu Land mist dat, en wordt zo bijna automatisch een David versus Goliath verhaal.
Muggai had 17 (!!) binders met originele documenten (inmiddels gedigitaliseerd en veiliggesteld), en toch werd zijn zaak afgewezen. Immers, Unilever (de slechteriken in dit verhaal) bespelen (remote control, werd het genoemd) de regering en bijbehorende bureaucratie, en die op hun beurt gebruikt de lagere niveaus (zoals de field managers) om de werkers te laten produceren (ook seks was een van de “producten” voor de field managers), dit alles ondersteund met bewakers en communicatieafdelingen, die allemaal belang hebben bij de status quo. Demonstraties werden bruut onderdrukt; elke politieman kon zijn gang gaan tegen demonstranten (aldus president Ruto, net daarvoor herkozen). Extra pikant was dat hoofdpersoon Wangondu ontdekte dat haar grootvader ook aan de verkeerde kant had gestaan en had gewerkt voor de onderdrukkers (haar familie was ongelukkig met haar onderzoek, want zou familienaam bezoedelen als zij doorging).
VERDER natuurlijk mooie beelden van de natuur. Maar ook wat zijpaden die niet bijdragen aan de centrale boodschap van het landje pikken, maar die wel schrijnend zijn zoals de situatie op de theeplantages. Helaas, de jongeman die mieren verzamelde, viel uit de toon want ook een soort machtsuitoefening, wellicht onbedoeld door de filmmakers. Opmerkelijk waren de plannen van de jongens over wat ze wilden worden (bijv. piloot), fantasie en onhaalbaar natuurlijk, maar het gaf een beeld van hun wereld.

Nederlands of Engels: Ik gebruik het door elkaar, afhankelijk van waar ik het opschrijf en/of waar ik mijn notities nog elders wil gebruiken. Op IMDB moet het namelijk in het Engels, terwijl het hier allebei kan.

SCORE 4/10. Seen at Movies that Matter 2026. Despite good intentions, no doubt, this movie is narratively a failure. We get isolated scenes, in very different locations, without a clear path from A via B to C that I could deduce. Some sidetracking made it worse, for example the horse race in the beginning (a dream, we were told) without any connection with what followed. There are more examples coming out of the blue and going nowhere, like the pushing crowd.
Notwithstanding the synopsis that I read before, with many words devoted to the relationship between father and son, their encounters were only a small part of the runtime. Anyway, I missed explanations of how respective scenes connected, be it a voice-over or whatever tool there is for this purpose. Some of the time, the son filled these gaps, but it was far from sufficient for me.

SCORE 2/10. Gezien tijdens het filmfestival Gent 2025, onderdeel van de officiële competitie. Vond het weinig interessant, en vroeg me de hele looptijd van ruim tweeëneenhalf uur af of dit wel ergens over ging, en zo ja wat we ervan moesten leren. Maar ik ben bevooroordeeld, want opgegroeid op een soortgelijke boerderij met historie, niet alleen verstopt in de gebouwen maar ook via de verhalen van ouders/ooms/tantes/oma’s/opa’s die eeuwen omspanden. Misschien werden er in deze film ook gedenkwaardige dingen verteld, maar de verhaallijnen vond ik verwarrend en kon slecht volgen wat er gebeurde en waarom. Kortom, voor mij een tegenvaller. Vanuit mijn verleden had ik meer ervan verwacht. Veel reviewers leggen de nadruk op de ondergeschoven rol van de vrouwen, maar ik zie dat niet terug in mijn familiehistorie en ik denk dat de film wat dat betreft gekleurd is door moderne (na 1970) inzichten.

SCORE 8/10. Seen at Filmfestival Gent 2025, where it was part of the official competition. Several tense moments, not only due to the outside war zone but also within the volunteer community, arguing about following the rules agreed with the IDF and the many layers in between to get a “green light” zone, versus ignoring those rules to gain time and rescue a child in need.

SCORE 7/10. The film title Sirat is very appropriate, as explained in the beginning of the story, being a very thin thread between heaven and hell, and sharp as a sword too. We see a father and son on a desperate lookout journey for their missing daughter/sister, deeper and deeper in the desert, the latter being an unwelcome environment for strangers who are unfamiliar with its dangers. The desert is infamous for taking no prisoners and mostly yielding a fatal outcome for those who are unprepared. This movie offers a mostly tense story, switching between nearly desperate situations and uplifting scenes demonstrating companionship and other positive human features, and that Da Capo.

SCORE 9/10. Gezien bij IFFR 2026. Over man die hypotheek agent in gijzeling nam, en voor TV/radio en telefoon zijn situatie bepleitte. Speelde in US in 1977. Laat diverse aspecten van de zaak zien, terwijl die zich ontwikkelt vanaf moment van gijzeling. Belangrijke rol voor radio en TV.

SCORE 6/10 Gezien bij Movies That Matter 2026. Aardig om te zien, echter geen eye opener. Goed overzicht wat je zoal tegenkomt als vluchteling met ambitie.
Bij een officiële bijeenkomst in Brussel zien we hem als enige zware tussen alle blanke brouwers. Hij is nu erkend en wordt ook door iedereen herkend als brouwer. We krijgen ook informatie over zijn voorgeschiedenis, hoe hij uit Burundi is gesmokkeld door de directeur van een middelbare school. En de professor die vertrouwen in hem had bij zijn opleiding in België.
Duidelijk is te zien hoeveel obstakels hij heeft moeten overwinnen om te komen waar hij nu is. Twee voorbeelden: (1) Bij de opleiding in België wou geen van de medestudenten met hem werken. (2) Hij was de enige van zijn klas die cum laude afstudeerde, maar zijn CV werd “verscheurd” (zo noemde hij het) want bij de grote brouwerij in Burundi namen ze toch liever Europeanen aan, want “die weten meer”.
Wij zien veel beelden uit Burundi, landschappen alsook dorpen/steden, als begeleiding bij het verhaal over de opbouw van zijn brouwerij. Hij laat zien waar het bronwater vandaan komt dat over een riviertje van 7 km lang naar de brouwerij wordt geleid. Dat alles slaat op zijn beginjaren aldaar, waar hij nu terugkomt met chauffeur en een particuliere beveiliger, dus duidelijk symbool van de geslaagde zakenman. Hij wordt overal goed ontvangen. De mensen die wij zien, zijn in elk geval trots op hem.
We zien kleurrijke taferelen. We zien ook dat het niet eenvoudig is om te concurreren tegen een bestaande partij, die bijvoorbeeld bareigenaren bedreigt als ze van leverancier willen veranderen.

SCORE 7/10 Seen at the filmfestival Gent 2025. Three story lines, confusing. I’m not sure the film makers really wanted us to be confused, but it happened to me anyway. Firstly, it started as social commentary on censorship and limitations on artistic freedom, as in many other Islamic countries where “western” tendencies are discouraged (at best) or forbidden or punished (at worst). Secondly, throughout the whole story, we see several extra-marital relationships develop with all the usual complications. Thirdly, later in the story, emphasis shifted to power abuse and methods to let people do something they don’t want, but are being “convinced” after e.g. a relative is arrested or “fallen off a balcony”.
Said machinations were necessary while preparing an assassination of the president. Whatever purpose the film makers had, our main protagonist stars in every one of the three building blocks. Is this just a one-man-show for George Fahmy, as he is in the center of each and every scene?? None of the other characters you feel connected with; none show some depth and their purposes are not revealed either. In other words: none but the main protagonist are really interesting.

SCORE 6/10. Gaf voldoende stof om mijn aandacht vast te houden, maar het raakte me niet en ik bleef een buitenstaander. De fragmenten met de respectievelijke opdrachten waren mogelijk relatief te kort om betrokken te raken bij degenen die hem hadden ingehuurd. Anderzijds is het mogelijk ook mijn fout om deze film te kiezen, want ik zie zelden iets in familierelaties en de problemen daaromheen. Kortom, goed gemaakt, goed ge-cast en goed geacteerd, maar inhoudelijk deed het me niet zo veel. Misschien alleen de scene met de dochter die achteraf vroeg “Had je misschien toch mijn vader willen zijn?”

SCORE 6/10. Seen at Movies that Matter 2026. The growing relationship between classmates Alec and Nina is certainly cute, originally caused by a school assignment. It is especially interesting given the very different backgrounds wherein they grew up. A perfect combination with Alec’s fruitless attempts to firstly hide his father’s business from Nina, and (after that came out) secondly his role therein that surpassed the involuntary bystander by far.
On the other hand, with the respective parents I feel not a single connection. I have the impression that these parents are invented to give the story an unusual element, something different from other coming-of-age plots. It may be intended to attract extra audience who will be intrigued by film title and synopsis. Hence my middle-of-the-road score.
The movie itself is technically well-made and well-acted, but overall not so interesting as it seemed upfront when reading the announcement.

SCORE 6/10. Seen at Movies that Matter 2026. Compliments for the achievement, similar to Boyhood (Linklater 2013) in gathering so much material, covering so many years, thereby succeeding in giving all family members enough attention. On the other hand, there is a difference, condensed in the mother’s statement in the beginning, that there is nothing worse than brothers fighting each other, with no chance of reconciliation. A family spreading over the world is also something extra that Boyhood did not have.
Anyway, I found it neither interesting nor compelling to follow the family members in subsequent stages in their lives, the same conclusion I wrote earlier about Boyhood. The only interesting aspect of this documentary were the field shots, where we saw everyone busy with the war and its fallout.

SCORE 8/10. Seen at Movies that Matter 2026. Well made, conveying a clear message. The pictures from inside the area are an added benefit. However, it shows nothing really new or unexpected, unless for those who have lived under a rock and/or were force-fed daily with biased news. The latter is something unavoidable in many countries saying to support Israel, where exposing bad acts by the IDF is immediately marked as antisemitism, instead of being anti-Isreal-rightwing government which is something completely different. Little chance that both sides ever reconcile, at least not in the foreseeable future. Will this documentary succeed in convincing people who were on Israel’s side by default?? Will it move them over to a more nuanced stance??

SCORE 9/10. Seen at Movies that Matter 2026. I saw Terrestrial Verses from the same filmmaker (saw it twice even), so I had some idea what to expect. The beginning scene was very similar to one of the stories in Terrestrial Verses, wherein a filmmaker fruitlessly argues with a censor about the contents of a film, removing scenes one by one to get an approval. This time, however, the filmmaker leaves the office with no intention at all to change his film, saying that him coming here was a mistake in the first place. From that moment on, the direction the story takes is not compliance but obstinacy, defying the obligation in Iran to obtain a permit to show a film in public (defined as >5 people).
Developments after that starting point are surprising and unexpected to say the least. For me I knew what to expect with this filmmaker, having also seen his Until Tomorrow / Ta Farda (2022), though the latter was multiple factors more tense than this one. All his movies have in common that they show several aspects of living in Iran, and how people cope with its restrictions. Very enlightening, as Iran is not the first choice to visit as a tourist, and even then, we won’t get to know how life is there in daily reality. These movies bridge the gap a little bit, still leaving much we don’t know and won’t ever get to know.

SCORE 8/10. Seen at Movies that Matter 2026. The documentary is many years late. This is not a complaint. The subject may be outdated yet still more contemporary than ever, in the world of today with many wars going on, where most wars are also fought in the media as well as on the battlefield. The circumstances for journalists were different at the time (Vietnam war), compared with the overload of footage available nowadays. The latter also introduces the dangers of cherry-picking and re-arranging, thus potentially framing and spreading misinformation. All in all, it was a perfect start for a conversation annex Q&A after the film.

SCORE 9/10. Gezien bij Movies that Matter 2026. Vooraf was ik bevreesd een kinderfilm te hebben geboekt, maar dat is helemaal niet het geval. Weliswaar lijkt mij (maar daar heb ik geen verstand) deze film heel geschikt om aan kinderen te vertonen, maar er zijn genoeg “volwassen” elementen om het kijkenswaard te maken. We zien de blinde devotie aan Sadam Hussein die op school wordt aangeleerd. We zien het leven op straat, markten en in allerlei gebouwen waar Lamia en haar partner-in-crime Saeed rondstruinen zonder plan, maar wel met een doel, namelijk ingrediënten verzamelen die op een briefje staan voor een cake die Lamia voor de president moet bakken.
Bouwstenen voor het verhaal zijn goed doordacht, en komen te pas al naargelang de verrassende ontwikkelingen elkaar opvolgen. Denk aan de haan die Lamia bij zich draagt, oorspronkelijk wellicht bedoeld als ruilobject, maar die gaandeweg toch op diverse momenten een rol krijgt en het verloop opfleurt. Grootmoeder Bibi heeft ook een belangrijke rol, maar heel anders dan je zou verwachten (geen details; geen spoilers).
Deze film is natuurlijk geen meesterwerk waar we jaren later nog over napraten. Desondanks: toch heel geslaagd en verdient alle lof, gegeven de beschikbare middelen en de goed acterende twee kinderen.

SCORE 4/10. Seen at Movies that Matter 2026. Dire stories, unpleasant to hear (though we knew such things already; torture “because they can” is a standard Russian mode of operation). While necessary and daunting, this is not really a subject for a movie as a visual medium. So, it’s a collection of talking heads, not my favorite way of learning things (accompanying visuals are not distracting but don’t add anything useful). The specialty this time is that not men are subject to such horrible techniques, but this specifically is applied to women, in which case additional elements are introduced (rape, undressing, shame) that feel different when men are tortured.
Notwithstanding my objections against this way of presenting the raw facts, it remains important that these war crimes are documented, either written or as a testimony on video, to be safely archived, but not necessarily as a documentary film for widespread cinematic release.
To end on a more positive note: the fact that abused women organize themselves and mutually support each other, as shown here, is a good thing and deserves follow-up elsewhere.

SCORE 6/10. Gezien bij Movies that Matter 2026. Ik houd standaard niet van coming-of-age films, maar ik heb een andere reden voor de krappe 6/10 score. Ik snap alle dilemma’s van Fatima, en die worden ook heel goed duidelijk gemaakt. Inclusief haar zoekende stappen in een nieuwe wereld waar vrouwen het doen met vrouwen. Het verhaal beslaat een periode van meer dan een heel jaar, waarin ze haar middelbareschooldiploma haalt, een nieuw begin maakt aan de universiteit, onderwijl ook nog wel contacten legt met jongemannen (maar niet intiem), en uiteindelijk toch met vrouwen. Daarbij steekt er eentje bovenuit, namelijk Ji-Na, die plots de relatie afbreekt omdat ze last heeft van een depressie, en daarna niets meer van zich laat horen. Fatima scharrelt nog wat rond, maar komt veel later weer met Ji-Na in contact. Daarnaast raadpleegt ze een imam over haar voorkeuren, maar (zoals verwacht) krijg je vanuit die hoek weinig goede raad. Wel heb ik daarbij geleerd dat lesbisch minder zondig is dan “gewoon” homosexueel, hoewel beide natuurlijk verboden. Tenslotte zijn we getuige van een lange een-op-een scene met haar moeder, maar die leidt ook niet tot de verwachte ontknoping (en dus ook geen onthulling binnen de familie, en dus ook geen onvermijdelijke confrontaties). En zo dooft de film als een nachtkaars.

SCORE 8/10. Seen at Movies that Matter 2026. Relevant theme, discussed around a coroner examination, who allowed the big-tech-influence to be taken into account (although he did not really need to). Well known US Congress scenes with Zuckerberg were included at suitable moments.
Some things I did not understand was that people were insisting that “the companies did not need to” go on with employing their algorithms. Counter fact is that shareholder value offers a compelling argument to continue notwithstanding.
Ditto argument: “they knew”; proof: one letter being sent (we see that) to Zuckerberg. But did it really reach his desk and his attention?
The usual stories about automatic and manual moderation, offered as defense by the big tech’s, quoting impressive numbers about number of staff involved and percentages what is actually catched: “We remove bad content before it even becomes visible”. However, we know from earlier documentaries its poor results due to sheer numbers that any individual moderator has to view and decide about in a few seconds.

SCORE 4/10 Gezien bij Movies that Matter 2026. Relevant thema, goed geacteerd met geloofwaardige spelers in de range 12 tot 14 jaar oud, maar het eigenlijke drama kwam niet echt van de grond door afleidende verhaallijnen die ik niet helemaal kon volgen (kan dus aan mij liggen, immers enige afstand tot de doelgroep qua leeftijd). Ik had vanuit de synopsis het idee dat The Plague iets fictiefs was, niet fysiek zichtbaar, maar verkondigd vanuit de groep. Maar toch speelt lichamelijke uitslag hier een zichtbare rol, niet alleen bij de ene outsider Eli waarmee het verhaal begint, maar later ook bij hoofdpersoon Ben. Ik ben confuus daardoor.

SCORE 8/10. Gezien bij Movies that Matter 2026. Een aantal observaties die los staan van elkaar
• Goed dat ze een (1) casus nemen als rode draad. En die komt steeds terug in opeenvolgende stadia, onderbroken met aanpalende onderwerpen. Misschien wordt dit afgedaan als een sandwichformule, maar ik heb er geen moeite mee. Het werkt (bij mij)
• Quote: “Er komen meer lijkzakken uit de gevangenis dan voorwaardelijk vrijgelatenen”
• Gevangenen worden aan het werk gezet in projecten buitenshuis. Als onbetaalde arbeiders krijgen zij 2$/uur, maar gevangenis declareert een normaal uurloon
• Staking duurde 3 weken maar doofde uit
• Bouwen van drie nieuwe gevangenissen loopt uit planning en budget. Gouverneur onttrekt geld uit ongerelateerd scholingsfonds om gat te dichten. Quote: “They are robbing our children.” Volgens gouverneur zouden die nieuwe gevangenissen alle problemen oplossen
• Huidige gevangenissen huisvesten dubbel zoveel gevangenen als bij de bouw voorzien. En worden ook nog gerund met minder dan de helft van benodigd personeel. Groot tekort aan bewakers, en ze nemen iedereen aan. Quote: “Shit runs down the hill”. Vrije vertaling: Zij die vroeger op school gepest werden, kunnen nu vrijuit hun gang gaan. Dat geldt niet alleen binnen de hiërarchie van bewakers maar evenzo bewakers richting gevangenen