Recensie 'Father Mother Sister Brother'

De eigenzinnige filmmaker Jim Jarmusch, die een graag geziene gast is op filmfestivals, won pardoes en onverwacht de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië in 2025 met zijn nieuwste film Father Mother Sister Brother (2025). Een drieluik over een vader, een moeder en een broer en zus. Verhalen die op zichzelf staan maar die met elkaar verweven worden door terugkerende grapjes en opmerkingen die in alle drie de verhalen zitten.

Vader is niet zo zielig als het lijkt

In het eerste verhaal maken we kennis met Jeff (Adam Driver) en Emily (Mayim Bialik) die onderweg zijn naar hun vader (Tom Waits). De vader laat zich graag financieel ondersteunen door zijn zoon terwijl zijn zus iets meer op haar hoede is. Onder het mom dat de vader het niet zo breed heeft na de scheiding en zichzelf verwaarloost, komt bij Jeff een verantwoordelijkheidsgevoel naar boven. In het ongemakkelijke samenzijn in het armoedige huisje zit zowel humor als drama. Zoals altijd heeft Jarmusch een vaste groep acteurs waar hij graag mee samenwerkt. Dat zijn in dit korte verhaal Waits en Driver. En dat zie je terug aan de dynamiek en aan het spel.

Heerlijk ongemak

In het tweede verhaal maken we kennis met een moeder (Charlotte Rampling). Een dame op stand, chique en een gevierd schrijfster. Haar dochters Timothea (Cate Blanchett) en Lilith (Vicky Krieps), twee totaal verschillende types, gaan haar bezoeken. De ietwat truttige Timothea wordt heerlijk gespeeld door Blanchett. De alternatieve Lilith met roze haar wordt prima vertolkt door Krieps, als de dochter die rijkdom en succes veinst om indruk op haar moeder te maken. Ook hier voel je zoveel ongemak dat het weer grappig wordt, maar die wellicht voor wat oudere kijkers ook wel herkenbaar is. Familie krijg je en daar moet je het maar mee doen, lijkt Jarmusch ons te willen zeggen. Dat de kinderen uiteindelijk weinig van hun ouders en andersom weten, wordt steeds duidelijker.

Terugkerende thema's

Dat gezegd hebbende, dat gegeven komt het best tot uiting in het afsluitende verhaal waarin broer Billy (Luka Sabbat) en zijn zus Skye (Indya Moore) naar Frankrijk afreizen om meer te weten te komen over hun ouders die onlangs zijn overleden. Pas dan wordt duidelijk dat je als kind misschien minder van je ouders weet, dan je zou willen. Want als ze er niet meer zijn, dan kun je het nooit meer vragen. Dit verhaal suggereert dat broer en zus misschien nog wel de beste band met hun ouders hadden, maar feit is dat het hier om allemaal gebroken gezinnen draait. In het leven en daarna. Dat de verhalen een terugkerend thema hebben in de vorm van een Rolex en water maakt het grappig en herkenbaar terwijl een andere terugkerende scène - de skateboarders die in slow motion voorbij komen - wat vrijer voor interpretatie is.

Deze film zal niet voor iedereen zijn. Als je de stijl van Jarmusch weet te waarderen en op juiste waarde schat, dan zal deze film je ook zeker bekoren. Als je niet van slow cinema houdt en moeilijk stil kan zitten, dan kan je ook beter niet naar deze film gaan. Hoe dan ook, Jarmusch toont zich weer een meester binnen de onafhankelijke film. Hij heeft betere films gemaakt maar hier kun je gerust voor naar de bioscoop.