Reacties

Grotesk is het juiste woord; je behoort eigenlijk een brok in je keel te krijgen maar gezien het feit dat vanwege de rivieren van kunstbloed een vergelijk met The Meaning Of Life van Monty Python zich aan me opdrong (jawel, de orgaandonor) werkte deze film op mijn lachspieren. Wel vermakelijk en dus een 7/10

Leuk bedacht,

en een tien met een griffel voor de effecten.

Het sentiment ligt er naar mijn smaak wat vet bovenop maar misschien ben ik gewoon geen romanticus ;-) 7/10

Dit zichzelf met het predikaat "horrorfilm" bestempelende gedrocht is zó onvoorstelbaar slecht dat het bijna weer goed is; 0/10

De beide Williams, te weten schrijver William Peter Blatty en regisseur William Friedkin waren hun tijd mijlenver vooruit; reken maar dat vooral laatstgenoemde bakken stront over zich heen gekregen heeft vanuit religieuze hoek, voornamelijk vanwege de onvergetelijke "let-Jesus-fuck-you-"scene waarin de hoofdrolspeler door haar kwelgeest wordt gedwongen zichzelf te neuken middels een crucifix. En dat in 1973!
En vergeet natuurlijk de ronduit briljante spiderwalk niet.
9,5/10

De oudjes doen het nog best, zeker als het om films als Deze gaat 8/10

Update: ik heb Zwartboek en Escape From Sobibor beide een 10 gegeven en The Boy In The Striped Pyjamas verdient zéker niet minder; ik heb van een 9 een 10 gemaakt. 10/10

P.S.:
Het vervolg in boekvorm - de Nederlandse vertaling - heet Toen De Wereld Brak. Een regelrechte aanrader!!!

Ik vind het een bijzonder goede film; de makers hebben zich overduidelijk ingelezen in de relativiteitstheorie van Albert Einstein en de vaderparadox komt ook naar voren; het ruimteschip reist met 99% van de lichtsnelheid naar een klein zwart gat waardoor het heelal er uitgerekt uitziet en de tijd op aarde op hol geslagen lijkt te zijn waardoor de op aarde levende kinderen van de hoofdrolspelers ondertussen ouder zouden moeten zijn dan zij. 8,5/10

De essentie van Inferno is nou juist dat de Zwitser (dus NIET de Amerikaan) Bertrand Zobrist.....

Ik wil niet beweren dat Ron Howard een slechte regisseur is maar dit product komt op mij over als een brevet van onvermogen. 0/10

Willem Dafoe overtuigt als vieze oude man (vuurtorenwachter Tom Wake) die seksueel opgewonden raakt van het vuurtorenlicht en die tekenen van het dagobertducksyndroom vertoont gezien de manier waarop zijn personeel behandelt. Het is even wennen aan de opzettelijk enigszins onscherpe zwartwitbeelden en het kleine formaat hetgeen deze psychologische thriller een retrocultsfeertje geeft. 7/10

Een ronduit briljante horror waarin het televisietoestel een opvallende rol vervult; witte ruis heeft sinds Poltergeist vaker een rol gespeeld in het horrorgenre.
9/10

Het schoolvoorbeeld van een cyberhorror die naar mijn mening raakvlakken vertoont met Paranormal Activity maar met het verschil dat je niet de gehele film lang door de zoeker van een mobieletelefooncameraatje zit te koekeloeren maar naar een computerscherm, hetgeen eveneens niet aan iedereen besteed is. Geweldig hoe de door suïcide overleden Laura Barns de overige Skype- "vrienden" (Let op de aanhalingstekens) op hun schijnheilige gedrag en hun onderlinge verraad wijst alvorens ze in het verderf te storten. Ik heb geen saai moment kunnen ontdekken. 7,5/10

De film begint veelbelovend maar wordt dankzij de nogal trage, bijna pathetische, dialogen, (waaruit het hopeloos ongeïnteresseerde gedrag van de door corruptie enerzijds en inertie anderzijds verscheurde Texaanse politie moet blijken waarbij je bij voorbaat al weet dat het tot niks leidt) irritant langdradig.
De ogenschijnlijk geforceerde poging om de (geniale) westerns van Quentin Tarantino te imiteren maakt hem er m.i. niet beter op;
Ik hoop dan ook niet op een vervolg.

Al met al een teleurstellende kijkbeleving, alle ronkend-enthousiaste recensies ten spijt, óók de grandioze Javier Bardem kan hier niets aan verbeteren.

4/10