Reacties

Aardige docu over deze, voor mij, onbekende plek. Jammer, dat zo'n memory docu het altijd weer moet hebben van (te)veel "talkings heads".

Heerlijk, zo'n poster, die je compleet op het verkeerde been zet! Maar ook gevaarlijk, omdat de kans dat je een verkeerd publiek trekt is hiermee ook behoorlijk groot. Vooral, omdat deze film, behalve in arthouses, ook groot uitgebracht wordt in de Pathe's, Vue's en Kinepolissen van deze wereld, waardoor de kans bestaat, dat men, ook al door de hoofdrollen, naar een romantische komedie denkt te gaan kijken! Nee, dit is andere koek. We hebben hier te maken met een fantastisch zwartkomisch familie drama met een prachtig scenario, een uitstekende regie en sprankelende hoofdrollen. Ik schrijf er verder niets over, want dat zou de verrassing verpesten, maar dit is een dikke aanrader!

Sommige mensen zweren bij de films van Michel Gondry, die hier, naar ik aanneem een beeld van zichzelf schetst als regisseur, die zoveel ideeën in zijn hoofd heeft, dat hij (en wij) al gauw door de bomen het bos niet meer ziet. Zijn medewerkers worden er gek van, maar gaan alsnog met hem mee, als hij besluit zijn film , die we nooit te zien krijgen, af te maken ie een rustgevende omgeving bij zijn tante in de Cevennen. Jammer genoeg blijven zijn ideeën en ingevingen hier al gauw net zoveel chaos te veroorzaken. Gondry wil ons waarschijjnlijk uiteindelijk laten zien, dat veel creativiteit fantastisch is, maar dat je wel degelijk mensen nodig heb om al die ideeën in goede banen te leiden. Lijkt me duidelijk, maar zelfs deze film kwam op mij nogal chaotisch over. Maar ja, ik ben dan ook niet zo'n fan van Gondry.

Het ziet er allemaal weer prachtig uit, maar om nou te zeggen: wat een origineel vervolg, nee, dat is het niet.
Maar misschien ligt het aan mij en begin ik een beetje "Kung Fu Moe" te worden!

Een mooie docu, die laat zien, hoe twee verschillende culturen op een uitstekende manier kunnen samenwerken.Bovendien een aardige vergelijking tussen de familiaire Mexicaanse en de zakelijke, individualistische Amerikaanse cultuur.

Als gegeven best aardig, maar had waarschijnlijk beter op speelfilm lengte uitgewerkt kunnen worden.

Prachtige reportage over langdurig veroordeelden, die weer zin in hun eentonig bestaan krijgen door quilts te produceren voor pleegkinderen.
Mooie interviews, waaruit blijkt, dat zelfs de zwaarste criminelen ook maar mensen zijn.

Een bijzondere komedie, die de vraag stelt, wat belangrijk in je leven zou moeten zijn. Is je carriere belangrijker dan je gezin? Wordt je gelukkig van een affaire? Grappig scenario, uitstekend vertolkt en geregisseerd door het team, dat ons dit jaar ook al de prima film "Per te" gaf.
Had zo de bioscoop in gekund.

Een Italiaanse thriller, die, ondanks redelijke acteurs, eigenlijk alleen maar in de eerste helft voor wat spanning zorgt, maar daarna een wat clichematig familie drama wordt, waarvan je de afloop
op je vingers kunt uittellen en bovendien een waardeloze finale kent.

Een wat sentimentele komedie over "culture clashes" en de manier waarop we die kunnen overwinnen, verpakt in een merkwaardig verhaal over tangodansen zonder elkaar aan te raken!
Ondanks de vele toevalligheden in het scenario een leuk voorbeeld hoe je met tolerantie en openheid de verschillende religies dichter bij elkaar kunt brengen.

Hier is dan nr. 6 van de verfilmde boeken in de serie Q van Jussi Adler-Olsen. Helaas moet ook nu weer geconstateerd worden, dat het peil vsn de eerste 4 boeken weer niet gehaald wordt en de originele hoofdrol spelers node gemist. De plot is dusdanig uitgebreid, dat er hier makkelijk een serie van gemaakt had
kunnen worden. Misschien een tip voor de makers van de Engelse serie Dept. Q, die het eerste boek verfilmden(Vrouw in de kooi) en dat verhaal nou juist weer overbodig lang maakten.

Normaal gesproken heb ik het niet zo met horror waarin geesten en demonen een grote rol spelen, deze ziet er redelijk fris uit, heeft geloofwaardige personen en diept trauma's over
schuld en eenzaamheid beter uit dan de gemiddelde horror. Dat het einde dan weer wat vaag is zullen we dan maar voor lief nemen.

De controle over jezelf opgeven, onderdanig zijn en je veilig voelen bij een dominant persoon is de vorm, die Colin voor zijn leven ziet. En die vindt hij bij bij de zwijgzame motorrijder Ray. Hij rijdt letterlijk achterop de buddyseat (pillion) mee, Ray goed vasthoudend. Een nogal bizarre queer relatie ontstaat, waarbij je je afvraagr of er ook nog enige vorm van affectie ,laat staan liefde, ontstaat. Wel weet Colin zijn behoeften en misschien ook wel zijn grenzen steeds beter te herkennen. Hij laat dat ook aan Ray zien door zijn motor te stelen en dus zelf het stuur in handen te nemen, wat voor Ray weer aanleiding is, uit zijn leven te verdwijnen. Een wel zeer bijzondere coming-of-age film uit een, voor mij,volslagen onbekende levensvisie.

Een prachtige blik op een vader, die te horen krijgt, dat hij een vroege vorm van Alzheimer heeft en bang is dat te vertellen aan zijn 11-jarige zoon. Klinkt als een zwaar drama, maar geeft vaak een eerlijk en soms humoristisch beeld van een langzaam veranderende situatie en hoe het gezin daar liefdevol mee omgaat. Uitstekende acteursprestaties en fijne , passende muziek maken van deze film, ondanks het zware onderwerp, een bijna lichtvoetige kijkervaring.

Viel me alles bij elkaar nog al tegen. Aan de cast ligt het niet, maar het mijn inziens simpele scenario leverde mij te veel pief-paf-poef op en te weinig acteursprestaties. Komt bij, dat alles zo donker was, dat je je afvroeg hoe het mogelijk was, dat deze film speciaal voor een streamingsdienst was gemaakt.
Voor mij een gemiste kans!

Eigenlijk bekende kost, het vader en zoon maken een laatste reis en leren elkaar zo beter waarderen thema ( de voorlopig laatste in de rij is "Champagne"), maar deze film heeft iets extra 's omdat vader er op staat niet alleen de reis te maken op zijn oude motor met zijspan, maar ook in vrouwenkleren, een gegeven, dat zijn oveleden vrouw allang geaccepteerd had, maar voor zoonlief de reden was, nauwelijks meer contact te hebben! Aardige film.

In eerste instantie een spannende film, maar zakt in het tweede gedeete wat in. Weinig verrassend!

Films over een scheiding, waarbij kinderen in het geding zijn, geven mij altijd een creepy gevoel. Oplossingen zijn bijna nooit voor handen en het moge duidelijk zijn dat de kinderen altijd de dupe zijn. Zo ook hier. Misschien dat de kinderen dichter bij elkaar komen, maar oplossingen , ho,maar....
( nou moet gezegd worden ( met ervaringen in eigen familie), dat er veel afhangt van de leeftijd van de kinderen. Ik heb het idee, dat, hoe jonger de kinderen zijn, hoe kleiner de problemen.
Moet nog vermeld worden dat de acteurs, die de kinderen spelen fantastisch zijn! ( En dat Carice van Houten wat mij betreft net zo goed op de snelweg kan gaan zitten om te protesteren, want hier weinig extra's toevoegt)

Een cirkel van geweld in een famile doorbreken lijkt te lukken als dochter/filmmaakster een app. van haar vader krijgt, waarin hij meldt, dat hij door zijn werkgever in Italië als hond wordt behandeld. Voordat hij vertrok was hij zelf de dictator in de familie.
Het lukt haar, de vader met een grote som smartegeld terug te halen naar Roemenië, waar helaas al gauw blijkt, dat hij zijn oude rol van toxische mannelijkheid niet veranderd heeft.
Huiselijk geweld blijkt moeilijk uit te roeien!
Jammer, dat de NPO (zoals gebruikelijk) de docu weer drastisch ingekort heeft!

De liefde tussen twee mannen, die een gemeenschappelijke passie hebben, wordt wreed verstoord, als een van beiden als soldaat de Eerste wereldoorlog ingestuurd wordt en daar gebroken uit terugkomt. Een melancholische film, die een prachtig tijdsbeeld schetst van het Amerika begin 20e eeuw. Fantastische acteurs als Paul Mescal en Josh O'Connor maken van de film een weliswaar trieste, maar ook mooie ervaring !

Waar is Douglas Sirk, when you need him? Typisch Amerikaanse tearjerker, dier qua productie goed uitkomt maar in feite niets meer of minder is dan een ver-edelde "bouquetreeks"romance.
Goede tijden, slechte tijden, maar dan in de bergen!

Dit heeft weinig meer te maken met een speelfilm met een behoorlijk scenario! Nee, we hebben hier te maken met een 18+ pretpark-attractie, waar je met een treintje doorheen rijdt en af en toe even stopt om te kijken in wat voor een decor en op welke absurde manier er nu weer mensen"in de pan gehakt" worden. Na 90 min. gaan de deurtjes van de attractie weer open en mag je uitstappen na"genoten" te hebben van een blijkbaar komisch bloedbad.Laat maar!

Zo! 😅, zo enthousiast, dat je er maar 2 reacties aan wijdt?

Schrijnend, zoals vandaag de dag nog steeds vrouwen misbruikt worden. We zien dan weliswaar het goede werk van Shirin Musa,die hard werkt aan betere omstandigheden voor vrouwen uit oorspronkelijk andere culturen maar ook haar werk is natuurlijk maar een druppel op de gloeiende plaat. Goed te melden dat Nederlandse vrouwen uit zwaar reformatorische gemeenschappen ook talloze problemen kennen, waarbij uitstoting regelmatig voorkomt. Jammer dat de docu maar enkele cases aanpakt en dat de structuur van Musa's organisatie niet iets beter belicht wordt.

Een nauwelijks benaderbare vrouw, die depressie ervaart bij het overlijden van haar vader, zoekt afleiding bij een dier, dat ook nauwelijks door mensen te benaderen is. Als er gezegd wordt dat dieren het verdriet kunnen verzachten een wel heel vreemde keuze. Een dier dat geen liefde geeft en moeilijk is liefde aan te geven. Wat de hoofdpersoon er nu eigenlijk mee wil blijft eigenlijk de hel film onduidelijk. Mooi opnamen van vluchten, maar eigenlijk een verder wat magere film.