Reacties

Merkwaardig, dat deze aardige actiefilm de bioscoop niet heeft gehaald Guy Ritche treft het niet met zijn producties en dat, terwijl Jason Statham toch wel een publiekstrekker genoemd mag worden.
Blijkbaar, voor de recht toe recht aan kijker net iets te ingewikkeld qua opbouw.
Jammer, want de actiescènes zouden op een groot scherm beter tot zijn recht komen!

Geen liefhebber van musicals in het algemeen ( het verhaal wordt meestal nodeloos vertraagd door een liedje dat weinig toevoegt) toch maar de stoute schoenen aangetrokken en , bijna twee en een halve maand na de Nederlandse première, de film gaan bekijken, ook al omdat ie in aanmerking zou komen voor verschillende Oscars.
Nou, ik ga het kort houden: Wat volgde was een tamelijk oudbollige musical, die volgepropt zit met songs, die, als ze niet door popster Ariana Grande gezongen zouden zijn, al lang weer in vergetelheid zouden zijn geraakt na de toneel première uit 2003. Het verhaaltje doet denken aan een soort gemankeerd Harry Potter verhaal, dat eigenlijk midden in ophoudt en we na 2.40 uur de titelkaart: "to be continued" te zien krijgen Het schijnt mode te worden in Hollywood! Kort maar goed: het ziet er allemaal (choreografie, kleding, settings) mooi uit, de actrices doen hun best, maar het blijft een theater musical! En Oscars zouden toch naar de beste FILM moeten gaan!

Een psychologisch drama met een twist, waarvan je al snel aanvoelt, dat ie gaat komen. M. Night Shyamalan country zou je kunnen zeggen. De film moet het hebben van de prachtige jaren '50 scenery, de muziek en een prima hoofdrol van Christina Ricci, maar om dit nou een horrorfilm te noen...?

Prachtige biografie over Cole Porter, een van de grote componisten van "The great American songbook"

Ik neem aan "the last stand".

Over welke film heb je het, late vogel? In ieder geval niet over "Phone Booth".

Harde waarheden... en of je nu wit, zwart, geel of oranje bent we hebben er allemaal mee te maken. Vooral Pans, de formidabele hoofdrol in deze film, die haar depressie en verdriet uit op jan en alleman, op zo'n manier dat er eigenlijk niet meer mee te leven is i En hoe haar positief ingestelde zuster ook op haar inpraat, het diepe verdriet en de frustaties blijven hangen. Verwacht dus geen happy end, maar geniet eens te meer van Mike Leigh's "slice of life", waarvan de regisseur, zoals altijd een perfecte film van maakt. En de hoofdrol van Marianne Jean-Baptiste is Oscarwaardig.

Wel erg veel stereotypen in deze standaardartikelen film, waarvan we de uitkomst natuurlijk al lang kunnen raden.
Vlees noch vis dus!

Oprechte, uitstekend geacteerde film over een, nog steeds, groot taboe: het recht op euthanasie bij ondraaglijk lijden. Dat de keuze daarvoor ook grote gevolgen heeft, voor familieleden en vrienden van de patiënt wordt hier vakkundig en subtiel duidelijk gemaakt. Een goede Telefilm.

De laatste levensweek van Maria Callas schetst haar leven en liefde als een opera in 3 aktes, waarbij haar onbeantwoorde liefde voor Aristoteles Onassis een belangrijke rol in de tragedie speelt. En alhoewel Angelina Jolie de sterren van de hemel speelt, lukt het Pablo Larrain niet helemaal het karakter te doorgronden.
Vraag me overigens af, of je met de botox-lippen van de actrice tot zulke zangprestaties kunt komen. Maria Callas had die duidelijk niet!

Had me er eigenlijk wat meer van voorgesteld, maar dit toneelstuk in de sneeuw bracht niet de spanning tussen vader en zoon, die je zou moeten voelen. Of het nou kwam, doordat je de karakters te veel uit het oog verloor in de eindeloze sneeuwlandschappen of dat de uitkomst er te dik bovenop lag, weet ik niet, maar voor een speelFILM vond ik het geheel maar net voldoende.

Als je nou toch per se een romkom wilt zien, is dit een aanrader. Goed gemaakte nonsense, alhoewel je je afvraagt waarom Renee Zellweger zich zo ontzettend in de botox heeft laten zetten, dat ze nauwelijks uit haar ogen kan kijken.

Oh, de baai van Napels: Prachtig, woest, verleidelijk, rustig, achterbaks en wat al niet meer. Hier gesymboliseerd door Parthenope, de sirene van de baai,die als prachtige vrouw, geboren in de zee, ons vanaf 1950 meeneemt door het wel en wee van de stad Napels,meer in het bijzonder de mensen in alle soorten en maten. Je moet waarschijnlijk Napolitaan zijn om alle gebeurtenissen te kunnen plaatsen, maar de film werkt, ook al door de prachtige fotografie en de sublieme soundtrack, bijna hypnotiserend.

Even door de leeftijd van de film heenkijken en hebt een schitterende surrealistische satire op het functioneren van de " betergestelden" onder ons, die allen op weg zijn naar.......?
De film brengt ons ideeën , die ook na 50 jaar nog niets aan actualiteit verloren hebben.
Geweldig om terug te zien, vooral omdat alle absurde gebeurtenissen niet meer in mijn hoofd zaten. De film was zijn tijd eigenlijk ver vooruit!

Een mooie titel voor dit coming-of age drama over 3 adolescente meisjes,die hun seksualiteit proberen te ontdekken, wat met de nodige problemen gepaard gaat. Dat de dames met zijn drieën op een club voor synchroonzwemmen zitten, is een prachtige metafoor voor hun gemoedstoestand: strak en bewust zijn de oefeningen boven water, maar onder water, is het een gekrioel van benen, die zich alle kanten op bewegen. ( alsof het inktvissen (pieuvres)zijn) Een mooie, eerlijke film over de jeugd op weg naar volwassenheid.

Een geheim-agenten thriller, die, in plaats van actie zich meer richt op een psychologische spanning en daarbij het verhaal afwisselt met scenes uit het heden, het verleden en herinneringen. Daardoor ontvouwt zich langzaam een diep-tragische liefdesgeschiedenis, die ook het functioneren van geheime diensten in twijfel trekt.
Bepaald geen film voor actie liefhebbers.

Een goedgemaakt flutfilm voor, waarschijnlijk adolescenten. Vergeleken met de Nederlande Romkoms is het natuurlijk een meesterwerk, maar boy, oh, boy, van Nick Cassavetes ( van "The Notebook") had ik iets meer verwacht. Deze film heeft een scenario, dat je op een bierviltje kan schrijven, alle mogelijke, voor de hand liggende situaties (ik ga ze niet eens noemen) worden één voor één behandeld en als dit plaatje staat voor de jeugd van tegenwoordig, houd ik mijn hart vast. Bioscoop bezocht, omdat er niets anders draait. PATHE spant de kroon, door oeverloos Mufasa,Wicked en Vaiana te programmeren, maar daarnaast ook, alsof het een soort kinderpretparadijs is, alleen maar kinderfilms in te zetten op tijden, dat kinderen normaal gesproken op school zitten!

Jeremie komt terug naar het dorp, waar hij eens als bakkersknecht werkte. Maar waarom komt hij terug? Alleen voor de begrafenis van zijn vroegere werkgever? Wat zoekt ie eigenlijk? Een herinnering? Een lefdesrelatie? Zichzelf misschien ? "Misericorde" (vergeving) neemt je mee op zijn zoektocht, die wel heel rare kronkels maakt. Via een drama, een psychologische thriller a la Claude Chabrol zigzagt het verhaal via absurdistische scenes zich naar een tragikomedie a la Quentin Dupieux, waarbij de Rooms-katholieke kerk , a la Bunuel, een nogal dubieuze rol heeft.
Een schitterende, absurdistische tragikomedie, waar je wel even de tijd voor moet nemen.

Typisch een film zoals er al tientallen zijn gemaakt en waarvan we de uitkomst ook al lang weten.Zo'n film moet het dus hebben van op zichzelfstaande scènes, veel actie en achtervolgingen, grappige dialogen en vooral.. de juiste acteurs!
Daarom is het leuk Cameron Diaz na een hele tijd weer eens te zien opduiken in een rol, waar Goldie Hawn vroeger vaak in schitterde. Fox is ook uitstekend, dus voor een iets betere actiekomedie zijn alle ingrediënten aanwezig. Dus verstand op nul, biertje uit de koelkast, zakken chips voor je neus en je hebt een ongecompliceerd avondje, waarin je af en toe ook nog eens rustig kunt wegzakken.
Op één of andere manier moest ik steeds aan de Spy Kids films van Roberto Rodriguez denken.

Leuke feel-good film, die de werkelijke problemen van studenten op een humoristische manier aanpakt. Niets bijzonders, maar -tig keer beter dan de talloze -verlefd films, die wel in de bioscoop verzeild raken.

Redelijke "vliegveldthriller", waaraan je je geen buil kunt vallen. Maar om 'm te vergelijken met "Die Hard"? Daar is het allemaal te simpel voor met, op sommige punten behoorlijk ongeloofwaardige scenes en boeven, die wel heel bedreven zijn in hun acties. Als je de film beschouwd als een lekkere, niet te veel bij nadenken aktie thriller gaat het allemaal best, maar ik heb betere films van Jaume Collet-Serra gezien.

Eli begint interessant: een zwaar ziek jongetje wordt door zijn ouders naar een spookachtig ziekenhuis gebracht, waar misschien wel genezing wacht, zijn bezoek daar verandert al gauw in een nachtmerrie, want de regisseur trekt al gauw de bovennatuurlijke kaart,waardoor de film binnen de kortste keren belachelijk en over the top wordt. Heel klein zesje.

Julie zwijgt en tennist. Julie zwijgt nog steeds en tennist. Julie blijft zwijgen en tennist. We weten allang, dat Julie een groot probleem heeft, maar dat probeert te verdringen door te tennissen. Alleen de regisseur (en het scenario) lijken nog steeds niet genoeg te hebben van het zwijgen en blijven maar repetitieve scènes opvoeren, want het publiek weet blijkbaar nog steeds niet, dat Julie in de knoop zit. Als Julie dan eindelijk aanstalten maakt het zwijgen te doorbreken, is de film afgelopen. 50 min.een uitstekende film, maar daarna begon ie te irriteren.

Een wat rare scenario opbouw maakt van deze film een wat saaie reis. Om tot de uiteindelijke plot te komen, moeten we het eerste half uur door 10 jaar geschiedenis heen en dat levert nauwelijks extra gegevens op. De uiteindelijke actiescènes zijn vervolgens dermate overdreven, dat ze bijna lachwekkend zijn.
Heb Guillaume Canet normaal gesproken hoog zitten,maar dit scenario had ie beter niet kunnen schrijven.

Alhoewel de hoofdpersoon van deze film in werkelijkheid niet# heeft bestaan ( zijn karakter is opgebouwd naar het leven van 2 beroemde Hongaarse architecten, die ook de bouwstijl het Brutalisme aanhingen, net als bv. Le corbusier), weet Adrien Brody zo knap het personage neer te zetten, dat je na afloop alles van deze Lazslo Toth wilt weten.. Minuut na minuut ervaar je de problemen, waar een Joodse emigrant in het Amerika van net na de tweede wereld tegenaan loopt.. Uitbuiting, discriminatie en uitsluiting zijn voor de rijke Amerikaanse industrielen aan de orde van de dag, waartegen je als immigrant nauwelijks kunt wapenen, zelfs niet als je succes begint te krijgen. Een fantastische film met een Oscarwaardige hoofdrol , die ook al door de muziekscore een indrukwekkend plaatje geeft van het Amerika in de jaren '40 en '50. De 215 minuten (inclusief een door de regisseur ingebouwde pauze van 15 miuten vlogen, ondanks he langzame tempo van het verhaal, voorbij! Zou raar zijn, als deze film niet centraal zou staan bij de komende Oscar uitreiking! Zeer aanbevolen.!