Reacties

Weer verliefd, da's Bale ! Ik moet toch wel een beetje masochist zijn, om dit wanproduct mezelf aan te doen Johan Nijenhuis kon het weer niet laten en presenteert ons zijn -tigste 100-in-een-dozijn romkom. Flutverhaaltje, allerbelabberst geacteerd, overbodige toeristische sightseeings, Wieteke van Dort (r.i.p.) bijna misbruiken door haar in een stupide Tante Lien rol te pas en te onpas te laten opduiken en haar de meest onzinnige teksten te laten opzeggen en dan ook de film nog zo beroerd te monteren dat ie zeker een half uur te lang is. Ik zou zeggen: "Johan, blijf bij je leest; je Twentse produkties ( Beentjes, Tegendraads, Woeste grond) zagen er goed uit, dus waarom steeds weer terugvallen op dit soort onzin!

My God, nou zou ik nog moeten fietsen ook!

Zelfde concept als Langs de Maas en ook hier doet Huub Stapel het weer voortreffelijk. Interessante plekken, waar je meestal nog nooit van gehoord hebt, die n.b. niet zo ver liggen van de snelweg, die je al tientallen keren gereden hebt op weg naar het zuiden. Volgende keer maar weer eens rustig de tijd nemen en provinciale wegen gebruiken. Ook dichtbij nog genoeg te bekijken.
Weer een goedgemaakte, informatieve serie!

Net "the conversation" met Gene Hackman nog eens bekeken en dan krijgen we deze film met nog veel meer paranoia er overheen. Hoever moet je gaan in het vertrouwen van een persoon?
Want jaren gaan voorbij, verhoudingen wisselen, liefdes komen en gaan , maar jij hebt ooit je grootste en blijkbaar schokkende geheim verteld aan jouw geliefde van toen. En hoe hoger jouw positie in de maatschappij stijgt, des te meer stijgt de angst dat jouw geheim wordt prijsgegeven, met alle gevolgen van dien.
Intieme psychothriller, die niet zozeer naar een oplossing töewerkt, maar meer op de impact van het verbreken van het vertouwen. Wnat's in a man's mind?

Onbegrijpelijk, hoe je een perfecte triologie kunt verpesten, door er 20 jaar later een volkomen overbodig deel 4 bij te produceren. Dit is waarschijnlijk alleen maar een poging de ka wat te spekken, wat volgens mij ook nog niet eens zo best gelukt is.
En mocht je toch willen kijken, neem dan de eerste 3 films nog even door, voordat je verdwaalt in de chaos, die je niet meer 1,2,3 kunt plaatsen!

War is " a real pain"? Is het Benji, die voor zijn neef en het reisgezelschap regelmatig een "pain in the ass" is? Of is het een echte pijn, die hij voelt bij het overlijden van zijn oma? Of van zijn gevoel van eenzaamheid? Of de pijn van zijn neef David, die alles graag volgens het boekje doet en zich aan de lopende band geneert voor het optreden van zijn neef? En is de echre pijn niet, in een zekere welstand al de resten en overblijfselen van de Holcaust te aanschouwen?
In een soort buddy-road movie komen we alle soorten tegen: van pijntjes tot en met de diepe schaamte, die je overhoudt, als je ziet, wat de mensheid elkaar (nog steeds) aandoet.
Of je dit nu een komedie moet noemen? Voor mij is het een kom isch drama.

Bijzondere docu over Patrick Dijkstra, die probeert te communiceren met walvissen en met één in het bijzonder. Op één of andere manier lukt het hem contact te maken en dat is fascinerend om te zien.
Je vraagt je alleen af, hoe de dieren op andere onderwater camera lieden, die je niet ziet, gereageerd hebben, want de liefde tussen Dijkstra en zijn walvis is perfect vastgelegd. De moeite van het bekijken waard!

Dramatische liefdesgeschiedenissen kennen we natuurlijk genoeg in de filmhistorie,vaak kaskrakers en de één nog melodramatischer dan de ander. Via "Love Story"," The Notebook" en al die andere adepten van schrijvers als Nicolas Sparks zijn we er natuurlijk een beetje immuun voor geworden en je moet wel van goeden huize komen om nog met iets origineels te komen. Regisseur John Crowley heeft geluk, dat scenarioschrijver Nick Payne een niet al te sentimenteel en melodramatisch script neerpende en vooral dat hij de beschikking had over Andrew Garfield en Florence Pugh, wiens acteren de film absoluut naar een hoger niveau brengen. Als je dus een "vrolijke" tearjerker wilt zien, is deze film een aanrader.

Na 20 jaar weer eens een erotische thriller van Adrian Lyne, beroemd geworden met "9 1/2 weeks", "Fatal attraction", "Lolita", en "Indecent proposal". Helaas is er met deze, alweer 3e verfilming van het boek van Patricia Highsmith, weinig nieuws onder de zon te bespeuren.
Advies: bekijk de veel betere Franse versie van Michel Deville uit 1981 maar eens!

In 1983 een Duitse TV versie van 3 uur en in 2022 weer verfilmd als ""Deep Water" Dit is de beste versie volgens mij.

Zie "eaux profondes", uit 1981 en Deep water 2022. Paricia Highsmith thriller 3x verfilmd.
De beste is wat mij betreft de Franse verfilming vam Michel Deville.

Briljante documentaire, waarbij de moeilijke weg naar onafhankelijkheid voor Congo wordt vergeleken met de free style, improvisaties en soms, zoals Chroesjtsjov ergens in de film zegt, de kakofonie van de jazz. Van een schitterende verzameling van oude beelden (wat moet dat een uitzoekerij geweest zijn)citaten,reclames, radio-interviews en jazz wordt een prachtig, bijna labyrinth-achtig verhaal opgebouwd, dat aantoont, dat onafhankelijkheid uiteindelijk nog steeds maar zeer beperkt is en grote "machten" nog steeds de touwtjes in handen hebben! Een geschiedenisles, die eigenlijk iedereen zou moeten zien

Dat Fransen aardige komedies kunnen maken, is algemeen bekend. Helaas is dit er geen! Wat een flauw, kinderachtig verhaaltje, waarin alles overdreven en dus NIET leuk is! Je moet inderdaad wel "Straal bezopen" (titel van de film!) zijn, om zo'n wanproduct te produceren.
Vermijden, als het maar enigszins mogelijk is.

Een bezoek aan ons, artisten, beschouwt men altijd al als "aapjes kijken", dus we staan sowieso al voor aap, moet Robbie Williams gedacht hebben. Dan kan ik de rol in mijn levensverhaal ook het beste als aap spelen! En verdomd, het werkt. Na een minuut of tien vind je het heel normaal de de hoofdpersoon een aap is. Een bijzondere film, die totaal niet lijkt op andere muziekbio's, die we de laatste jaren hebben gezien en niet alleen vanwege de "beestachtige" hoofdpersoon. Kreatief, intiem en vol ambitie lukt het Michael Gracey een eerlijke film te maken, waarin Williams geen moment schroomt al zijn schaduwkanten met ons te delen. Zeker één van de betere muziekfilms, nee, misschien wel films van de laatste jaren. Wat mij betreft een grote verrassing!

Je mag over Ivo Niehe denken wat je wilt, maar hier heeft hij een prachtige documentaire afgeleverd over een meester-vervalser, die zo goed was, dat zelfs de vervalste schilderijen door de oorspronkelijke kunstenaars als van hun hand beoordeeld werden. En inderdaad, ik heb in het verleden verschillende keren "de open dagen" op kasteel Beverweert bezocht, waar gedeeltes van Geert Jan Jansen's vervalsingen tentoongesteld werden en je gelooft je ogen niet! De documentaire, weliswaar met de typische Ivo Niehe muziekkeuze (John Barry e.a.), is absoluut de moeite van het bekijken waard.

Benauwend overlevingsdrama in de stijl van "127 hours" maar dan onder water Prachtige opnamen en een knap opgebouwde spanning, die zich bovendien op de emotionele gevoelens van de heldin concentreert, die in deze setting ook nog eens haar jeugdtrauma moet zien te verwerken.
Merkwaardig, dat men nog geen 3 jaar later exact hetzelfde verhaal (met hetzelfde scenario) als Duitse productie in het Engels weer verfilmde als "The Dive"(die wel in de Nederlandse bioscopen draaide).

Wat is er hier aan de hand? Een actie-wraakthriller met een scenario van Paul Schrader ( ja, die van Taxi driver, Hardcore, Bringing out the dead, Raging bull en talloze andere films), die 10 jaar geleden is opgenomen en pas in 2022 uitgebracht wordt? Misschien omdat als hij, als regisseur/scenarioschrijver met films als "First Reformed" en "The Card Counter" weer in the picture stond? We zijn hier namelijk duidelijk weer in "Paul Schrader country": Duister en donker, schuld en boete, bijbelse voorspellingen en een sfeer van dood en verderf. ( fantastisch camera werk). De film volgt een beetje de lijn van zijn eigen "Hardcore".(ook een vader op zoek naar zijn kind in de, in dit geval, nietsontziende porno-industrie). Helaas is de regie van iemand anders en daarom is het geheel iets meer lijkend op( ook qua geweld en de onoverwinnelijke held) een "John Wick" of "Taken" productie. Da's best jammer, want van dit scenario had een prima fim gemaakt kunnen worden. Gemiste kans dus, maar de moeite waard om te bekijken en bovendien een mooie reminder weer eens wat oude Schraderfilms terug te kijken.

Heerlijke feel-good documentaire over een man in mid-life crisis, die toch nog eenmaal wil "shinen". De tocht naar succes via vallen en opstaan, wordt becommentarieerd door een droogkomische voice-over, waardoor de film een prettige, bijna absurd satirische reis wordt.
Imk was zeer verrast!

Lukt het J.J.Abrams met behulp van allerlei slimme scenario wendingen en wat "old friends"- geestverschijningen een min of meer logisch einde aan de skywalker saga te produceren? Ja, maar dat kostte moeite genoeg na alle veranderingen in deel VIII. Knap gedaan, maar eigenlijk ben ik wel blij dat er een einde aan de reeks gekomen is, omdat men toch wel te veel in herhalingen verviel. Maar goed, een serie, die begon met een 8 en ooit lager is gekomen dan een 7, mag toch wel een bijzonderheid genoemd worden!

Er komt nog één seizoen!

Leuk, een prettig "ouderwetse" monoloog met als hardste grap: Frans Timmermans? PvdA/GroenLinks? Ik maak alleen maar grappen over iets wat relevant is!

Nosferatu, de nieuwe film van Robert Eggers, ik had me er op verheugd, ook al vanwege het onderwerp. En alhoewel de meeste critici lovend zijn, had ik zo mijn bedenkingen : Waarom een remake, terwijl er in 1979 al een uitstekende remake was gemaakt door Werner Herzog met Klaus Kinski in de hoofdrol : " Nosferatu, Pfantome der Nacht"? (Voor een gedeelte opgenomen in Delft, waar duizenden ratten uitgezet werden op het kerkplein.) En waarom zo theatraal? Waarom de acteurs in zulke duidelijk bordkartonnen decors laten rondlopen en zulke slechte matte paintings op de achtergrond? Waarom graaf Orlok zo'n idiote stem meegeven? Vragen, vragen, vragen! Alhoewel voldoende, voor mij toch absoluut niet de sterkste film van Robert Eggers.

Typisch Franse TV-film, waarin de directrice van een beroemdbureau, dat crises begeleidt, verdwenen is en de zaken opgepakt moeten worden door haar werknemers, haar "heritiers".
Die pakken een schandaal aan, met alle problemen vandien, terwijl we ondertussen hun persoonlijke leven beter leren kennen. Niet wereldbestormend, maar goed te bekijken, alhoewel je steeds het gevoel had naar de "pilot" van een nieuwe serie te kijken.

Verstand op nul, de Deense film "Ambulancen" NIET in je achterhoofd houden en zeker niet constant denken, dat, wat je ziet, compleet onmogelijk is in het echte leven......Nou, dan krijg je een fascinerende kermisattractie voorgeschoteld, tot in de puntjes verzorgd. Een budget, waarmee Michael Bay zich kan uitleven in het vertonen van de meest bizzare achtervolgingen, die ik in tijden gezien, doorspekt met wat zwarte humor. Kortom, top popcorn vermaak!

Maar dat was Matthew McConaughey
(Of hij moet zich vermomd hebben)