Reacties

"Polder" een portret over 2 verwarde zielen, werd niet echt geapprecieerd in de filmwereld.
Één week Amsterdam en daar hield het mee op. En of dat nou kwam, omdat er wel 2 stereotypes opgevoerd werden of omdat de "woke" gemeenschap nogal negatief benaderd werd, terwijl de sympathie toch iets meer bij de varkensboer lag, was niet duidelijk. Maar dat er teveel met clichés gewerkt werd, zal zonder twijfel debet zijn aan de mislukking.

Aardige reconstructie van een kunstroof uit de Kunsthal, waar 4 Roemenen kinderlijk eenvoudig 7 waardevolle schilderijen stalen. Natuurlijk kennen we het verhaal, maar het is leuk de ophef, de leugens en de malversaties in de kunstwereld nog eens in ogenschouw te nemen. Ik heb me in ieder geval niet verveeld.

Waar "ome cor" het moest hebben van de vele " toevaliig elkaar tegen het lijf lopen" scenes, die bijna allemaal hilarisch waren, is "Opa Cor" een film met een opgebouwd verhaal. Daardoor zijn de absurditeiten wat meer over het verhaal verdeeld, wat niet helemaal in het voordeel van de film werkt. Zo zijn de scenes in Suriname, waar hij moet werken om zijn hotel te betalen en uiteindelijk berooid op straat komt, veel te lang, de grapdichtheid lijdt daar behoorlijk onder en het geheel dreigt wat sentimenteel te worden.(een beetje editing had wonderen gedaan) Maar als geheel heb ik weer genoten van top artist Martin van Waardenberg, die ook hier weer laat zien, dat ie toch de "Chaplin van de lage landen" is.
P.s. Blijf zitten tot en met de aftiteling, die op zich hilarisch is.

Persoonlijk portret, gemaakt door Hauers pleegdochter, die talloze privé-beelden van hem vond, geeft een aardig beeld van de persoon Rutger Hauer. Verwacht geen biografie of filmografie, want daarvoor is in dit persoonlijke verslag geen tijd uitgetrokken. Dat neemt niet weg, dat we een aardig inzicht krijgen in Nederlands grootste filmacteur.

Aardige inkijk in de wereld van de bokssport met al zijn intriges, malversaties en criminaliteit.
Het waargebeurde verhaal van de Gentse bokser Ismaël Abdoul,die zijn bokswedstrijden bij elkaar moet scharrelen ( ja, je moet betalen om een beetje wedstrijd te kunnen boksen) met dealen en portier bij nachtclubs te zijn. Het milieu komt uitstekend over, dank zei de prima acteerprestaties.Uitstekende film.

Totaal onvoorbereid naar deze film gegaan. Ja, ik had de trailer gezien, maar die gaf me eigenlijk nauwelijks zicht op wat ik verwwachten kom. En ja, Jacques Audiard levert altijd kwaliteit, maar deze film... Ik was flabbergasted! Wat een film, fantastisch! Ik ga er verder niets over vertellen en als je van plan bent de film te bezoeken, moet je er ook eigenlijk niets over lezen, deze film moet je ondergaan, het liefst op een zo groot mogelijk scherm. Dit is de "West Side Story" voor de 21ste eeuw! Kijken en genieten!

In de 18e eeuw waren de castraatzangers de grote vedetten bij de opera. Deze Farinelli was een van de beroendste. Samen met zijn broer, een componist trad hij overal op, totdat de grote componist Haendel een wig tussen hen probeerde te drijven door alleen Farinelli als zanger uit te nodigen.De sets en costuums zien er prachtig uit, maar het echte drama ( zijn broer heeft hem vanwege zijn prachtige jongensstem op 6-jarige leeftijd gecastreerd) komt, evenals een romantisch subplot, niet helemaal uit de verf. Maar de subliem uitgevoerde muziek maakt er alsnog een fraai kostuumdrama van.

Film ooit gezien bij eerste uitbreng, maar viel me, in die tijden van alle Hammer horror met Christopher Lee, niet direct op. Nu weer bekeken en ik zag een schitterend, gelaagd scenario van Anthony Shaffer (Frenzy, Sleuth), waarin, onder voortdurende dreiging, de botsing tussen de dogmatisch-christelijke (geen sex voor het huwelijk) politieagent Howie en de heidense, voor hem schandalige rituelen centraal stond. Een botsing die uitmondt in een gruwelijke finale.
Misschien heb ik toendertijd wel een verkeerde versie van de film gezien, want er bestaan er 4, variërend van 84 tot 102 min., waardoor er teveel signalen voor het te verwachte onheil weggeknipt waren en daarmee ook de logica. In ieder geval was deze "director's cut" van 99 min. een prima "arthouse" horrorfilm, waar zelfs de gelijkgestemde "Midsommar" uit 2019 van Ari Aster niet tegenop kan.

6, maar er staat een 7?

Nooit afgaan op recensies van anderen! Al die "geweldige" recensies in bijv. De Volkskrant hebben mij al te vaak op een verkeerd been gezet.

"Captain Fantastic" uit 2016 met Viggo Mortensen, een veel betere filmkomedie.

Wonen in de ongerepte natuur, de moderne maatschappij laten voor wat ie is,de zin van het leven zoeken, kiezen voor isolement, selfsupporting zijn, je kinderen zelf onderwijzen. Idealen, waar je flink wat geld voor nodig hebt en bovendien vaak uitlopen op teleurstelling of, erger nog, regelrechte rampen (Kinderen van Ruinerwold). Hoe geweldig moet je jezelf wel niet vinden, om te denken, dat je geen pedagogische en didactische kwaliteiten nodig hebt om kinderen les te geven? "Knuffel die boom maar!" is geen instructie, maar indoctrinatie! En dan hebben we het nog niet eens over het feit, dat je je kinderen iedere vorm van sociaal contact onthoudt! Als moeder overlijdt blijkt dan ook al gauw het echec van dit alternatieve experiment. Vader kan de huur niet ophoesten, spreekt te weinig goed Noors om les te geven en moet dus terug naar die verfoeide "nieuwe wildernis". En wat blijkt? Na een korte periode van aanpassing blijken de kinderen daarin te floreren. Dus had die alternatieve keuze van leven wel zo'n geweldige zingeving of was het puur egoïsme van iemand, die meende zelf alles beter te kunnen?
Ik denk, dat de kinderen geluk hebben gehad, dat ze uiteindelijk in "de nieuwe wildernis" terecht gekomen zijn!

"Jerry&Marge go large" is een moderne versie van de vele Frank Capra films uit de
jaren '40: komedies met een moraal, waarin de kleine man het opneemt tegen schijnbaar onverslaanbare grootmachten en door een groot hart uiteindelijk de morele winnaar blijkt te zijn.
Bryan Cranston zou zomaar James Stewart kunnen zijn. Leuke, wat voortkabbelende komedie, die niets nieuws brengt, maar mede door de uitstekende acteurs prima wegkijkt

Een zakenman van middelbare leeftijd wordt plotseling gedwongen de keuzes in zijn leven te evalueren,als hij na 20 jaar te horen krijgt, dat hij een zoon had, die ook nog net overleden is.Die evaluatie gaat gepaard met merkwaardige ontmoetingen, vreemde beslissingen en een nogal malle conclusie. Want of deze film nou een drama of een komedie is, blijft nogal onduidelijk. Regisseur Savi Gabizon verfilmde m zijn eigen "Ga'agua" uit 2017, waarvoor hij in Venetië de grote prijs won, opnieuw voor de Amerikaanse markt. Ik heb het origineel niet gezien, maar ik ben bang, dat de transitie naar een heel andere cultuur het verhaal geen goed gedaan heeft, waardoor sommige scenes bijna wat potsierlijk worden en het geheel toch tamelijk absurd lijkt.

Waar in "Knielen op een bed violen" niemand aan de angst cultuur van de zware kerkbroeders kon ontsnappen, heeft (ongelovige) Thomas, in deze zich in de vijftiger jaren afspelende film, een manier gevonden om zijn leven draagbaar te maken, nee, er zelfs uiteindelijk plezier in te krijgen. Hij noteert alles in het boek van alle dingen en fantaseert er een bijzondere imaginaire vriend(in) bij: Jezus. Heerlijk verhaal, herkenbare periode (al moest men daarvoor naar Letland uitwijken) maken dit een film voor een groot publiek,waar allerlei problemen die vandaag de dag nog steeds spelen, de revue passeren. Aanrader en zeker niet alleen voor kinderen!

Een gevangenisdrama met twee Deense topacteurs geregisseerd door Gustav Möller van het fantastische "Den Skyldige", wat kan er dan nog mis gaan? Niets zou je zeggen, want de acteurs spelen de sterren van de hemel, maar het scenario zit niet lekker in elkaar, ongeloofwaardig, zoals achteraf blijkt.
En dat is jammer voor een verder spannend opgebouwde film.

Tsjonge, tsjonge, wist niet, dat er nog zulke prullen geproduceerd werden! Bar en boos. Ik ga het niet allemaal benoemen, maar hier deugt werkelijk niets aan. Te treurig voor woorden.

Opgroeien naar volwassenheid is voor iedere adolescent al een hele opgave, laat staan als dat moet gebeuren in de Oekraïne van de jaren '90, de nadagen van de sovjetoverheersing Helaas is het jammer, dat de chaos in het hoofd van de protegee, ook in het script zit. Tonia moet naar een andere school, maar waarom is onduidelijk. Ja, er is nog een rekening met haar te vereffenen, maar hoe wat, waar en waarom blijft een raadsel. En de plotselinge 2e relatie is er ook een van een duveltje uit een doos.
Kortom, een aardig tijdsbeeld, maar met wel wat mankementen.

Ja, misschienn in luxe wijken met expats, maar de kindertjes, die ik in Ede aantrof, hoorden daar beslist niet bij.

Slap, in Noorwegen geproduceerd, aftreksel van de "slasherfilms" uit de jaren '80, biedt niets nieuws onder de zon. Hoogstens zou je kunnen zeggen, dat de acteurs voldoende hun best deden er nog iets van te maken. Maar je mist niets, als je 'm overslaat!

ja maar dat zijn geen 5 en 6jarigen.

Santosh geeft ons een, bepaald niet positief, kijkje in de Indiase cultuur, die bol staat van ongelijke machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen, ongelijkheid tussen de kasten, die ook nog allerlei gradaties hebben. Die ongelijke verhoudingen uiten zich in minachting, pesterijen, geweld en uiteindelijk moord. Santosh ziet de hiërarchische verhoudingen, probeert er , als politie agente grip op te krijgen, maar moet zich uiteindelijk schikken in al die al eeuwen lang voorgeschreven " regels". Indrukwekkend!

Yardie, straattaal voor iemand, die uit een Britse kolonie, naar Engeland komt,in dit geval D. , wil wraak nemen op de moordenaar van zijn broer. Daarvoor moet hij zijn droom, bekende zanger te worden, opgeven en zich aansluiten bij een Londense bende. Eigenlijk een simpel verhaaltje, wat het ene oor in en het andere weer uitgaat. Helaas kan eerstmalig regisseur Idris Elba er ook niet veel meer van bakken dan dat. Het sfeertje is goed getroffen, maar dat het hele verhaal oeverloos wordt begeleid door een overhead commentaar helpt niet erg mee de boel echt interessant te houden.
Gewoon acteur blijven, Idris, daar ben je goed in!

"Lee" is een klassieke biografische film over een vrouw, die beroemd werd om haar oorlogsfoto's, fantastisch geacteerd door Kate Winslett. Jammer genoeg komt haar complexe karakter, inclusief haar eigen frustraties, niet helemaal goed uit de verf en werken sommige ,duidelijke studio, scenes ook niet mee aan een gevoel van realiteit. Desalnniettemin de moeite waard!

Zelfs voor wie niet geïnteresseerd is, in de verschillen tussen Europa en Afrika en speciaal de manier waarop de Fransen met hun koloniën omgingen, blijft dit een fotografische ode aan het Afrikaanse continent. De regisseur en de director of photography in het bijzonder hebben kosten noch moeite bespaard de "ziel" van het werelddeel eind 18e eeuw in prachtige beelden vast te leggen. Maar ook voor de liefhebbers van geschiedenis is dit een leerzame les over de verschillen in moraal tussen de twee continenten. Mooie film!