Reacties

Een nogal tam, maar schitterend gefotografeerd kostuumdrama, dat een poging doet een beeld te geven van een vrouw, die zich probeert te bevrijden van alle obstakels, die vrouwen in de 18e eeuw moesten overwinnen. Extra moeilijk door haar "schitterende gebrek". De plot van de roman van Arthur Japin wordt weliswaar gevolgd, maar de keuzes, die de hoofdpersoon moet maken komen niet allemaal goed en logisch uit de verf,, net zo min als Casanova, de persoon waar het allemaal om draait.
Film vertoont zoals zo vaak, de makkes, die veel Europese co-producties hebben: te veel mensen, die zich er mee bemoeien.

Een film om blij van te worden! Wat een perfecte vertolking van een vluchtelinge, uitstekend vertolkt door Anaita Wali Zada een gevluchte journaliste, die nota bene nog nooit geacteerd had.
Hier zien we de perfecte vluchteling met al haar frustaties, die er desondanks alles aan wil doen een nieuw leven op te bouwen. Prachtig, in zwart-wit gefilmd is dit de film, die hoop geeft aan iedere vluchteling, die ook maar iets van zijn of haar leven wil maken.

Het toeslagen schandaal. Doe je er goed aan, dit nu al in een speelfilm te behandelen, terwijl de compensaties voor alle ellende nog niet eens afgehandeld zijn? In ieder geval is het duidelijk, dat dat de hoofdrol van Dilan Yurdakul met kop en schouders uitsteekt boven de cliché -figuren, die door de rest van de cast neergezet worden. Waarschijnlijk komt dat, omdat het scenario opgebouwd is uit teveel verhalen, waardoor er voor mij een beetje een " the good, the bad and the ugly" verhaal ontstaat.Dat neemt niet weg, dat we een aardig inkijkje krijgen in het wegkijken van instanties bij het menselijk leed, dat ze zelf veroorzaakt hebben. Een goede eerste poging om het schandaal in beeld te brengen, maar ik denk dat het echte verhaal nog moet komen. Toch een ruime voldoende.

Fijne thriller, waarin niemand deugt, we niet weten wie wat waar is, doordat het scenario, door rare ingrepen, de kijker al snel in de steek laat en een bewijs dat " 50cts" niet kan acteren en Mel Gibson als aflaat voor zijn, waarschijnlijk veel te hoge gage voor zo'n klein flutrolletje, weer even met zijn eeuwige bijbel mag wapperen. Kortom: prulfim.

Mislukte poging om een soort eco- arthouse horror film te maken. Film is saai, zeurderig en het Welsh als taal werkt wel bevreemdend, maar irriteert meer dan dat het bijdraagt aan een horrorgevoel. Bepaald geen feast om naar te kijken.

Boek gelezen. Wat een ongelooflijke zeur is deze schrijfster. Uitwijden, uitwijden, uitwijden, terwijl dat het verhaal niet verder helpt.Eigenlijk knap dat de regisseur er nog zo'n coherent verhaal van heeft weten te maken.

Alhoewel een belangrijk onderwerp, is dit niet de manier om aan een groot publiek duidelijk te maken, hoe zwarte agenten i een tweespalt zitten tussen het uitoefenen van hun taak en het solidair zijn met hun "brothers". Deze donkere film ( letterlijk en figuurlijk) heeft er veel te veel voice-overs voor nodig om te laten zien, hoe deze agent zijn moeilijke, schier onmogelijke keuzes beleeft. Jammer!

Ach, arme!

Tim Burton is terug op top niveau. Je moet er natuurlijk van houden, maar deze film is bijkans nog gekker dan het origineel, dat ondertussen al 36 jaar oud is. Toch lukte het Burton een groot deel van de originele cast weer san te brengen en het verhaal 2 genraties later te laten doorgaan. Nou zeg ik verhaal, maar eigenlijk is het een verzameling van absurde scenes, de één nog gekker dan de ander, met talloze verwijzingen naar allerlei beroemde scenes uit de Hollywood geschiedenis. Love it or hate it, maar één ding is zeker: je verveelt je niet!

Hopeloze poging om een gay thriller te maken. Alle ingredienten ontbreken : het scenario is bar en boos slecht, de acteurs hebben geen enkele uitstraling en het einde is de definitieve afknapper. Zonde van je tijd!

Een schitterend, tragisch familiedrama , waarin de compositie "Sterben", die de zoon des huizes als dirigent moet uitvoeren, als leitmotiv fungeert. En net zoals het muziek stuk alle kanten op meandert, doet dat de familie,soms tragisch, soms droogkomisch en dan weer dramatisch. Maar een ding weten we zeker in het leven: sterven zullen we allemaal! Ondanks de lengte van de film (3 uur en 10 minuten) verveelt ie geen moment, sterker nog: je hebt geen idee dat je zo lang hebt zitten kijken. Een aanrader!

Is het knap, als het een regisseur lukt , dat je je eigenlijk schaamt naar zulke beelden van bruut geweld te kijken? Dat is de vraag na het zien van deze film, die de beestachtige moord niet alleen beschrijft, maar praktisch levensecht in beeld brengt . Ja, beesten zijn het, die deze moord plegen en zelfs als de achtergronden van het slachtoffer en een van de daders beschreven worden, blijven de i-phone beelden je lang na afloop van de film achtervolgen.
Maar hoe zo'n film, waarvan je een vieze smaak in je mond overhoudt, te beoordelen, blijft moeilijk. Vanwege de indruk, die hij maakte toch maar een 7.

Een dolende ziel lijkt Nathalia, als zij de rust zoekt in eenplattelands dorp in het woeste achterland van Catalonie. Haar baan, vertaalster van verhalen van Afrikaanse vluchtelingen, die verkracht, verminkt en vermoord zijn hebben haar uit het lood geslagen en zij zoekt de rust om tot zichzelf te komen. Maar de mores van het platteland is haar vreemd en als zij een aanbod krijgt, haar lekkende dak te repareren in ruil voor sex, ontstaat een nieuw soort relatie, waar de rest van het dorp niet van gediend lijkt te zijn. Maar is het liefde ? En wat voor een liefde? Of zijn het gewoon de regels van de natuur? En kan Nathalie deze kortstondige relatie alles weer breder (letterlijk) zien? Boeiende film over iemand, die op zoek is naar houvast en zich uiteindelijk realiseert dat alles bij jezelf moet beginnen.

Qua allegorie en boodschap natuurlijk aardig, maar dat wisten we al uit de show " De openbaring" maar qua uitvoering nogal een onbeholpen animatie, waarin Freek te pas en te onpas opduikt. Laten we de film maar beschouwen als een onhandig verjaardagscadeautje voor Freek's 80-ste verjaardag!

Moeilijk om naar te kijken,, deze keiharde gangsterfilm over een gevoelig onderwerp. Je krijgt er constant een vieze smaak van in je mond.Dat zal ook duidelijk de bedoeling van de makers geweest zijn, die ultieme waarschuwing.
En nu maar hopen, dat het werkt, gezien de vele zieke geesten, die tegenwoordig vrij rondlopen en er misschien juist de verkeerde ideeën van krijgen.
Goed gespeelde hoofdrollen maken er een geloofwaardige film van.
(maar of die goedbedoelde oproep a la "Sounds of Freedom" nodig was, waag ik te betwijfelen!)

Aardige docu over verzamelaars van Hollandse-en Vlaamse meesters, die bij het ouder worden, zich toch afvragen, wat ze na hun dood met de collectie moet gebeuren. Helaas zijn er in deze productie teveel "talking heads" en te weinig schilderijen te zien!
En je blijft je natuurlijk afvragen, hoeveel geld deze mensen te besteden hebben en of er geen grotere doelen ( zie Bill Gates) te vinden waren.

Nou, daar was ie dan: Numero 4 Nog gekker, nog meer hectiek, nog meer plot, maar, jammer genoeg minder Minions, die in deze film toch een beetje op het tweede plan staan. Natuurlijk is het zo, dat je ze qua verhaallijn kunt missen, maar de gekte van de personages geeft toch de meeste sjeu aan de films. Misschien waren die korte animatiefilmpjes van enkele jaren geleden nog niet eens zo'n gek idee! Dit gezegd hebbende, heb ik natuurlijk wel weer een fantastische animatiefilm gezien in de bekende turbostijl. Arme kindertjes, die al ADHD hebben, want iedereen, die dat probleem niet heeft, zou het na het zien van deze film spontaan kunnen krijgen.

Een bekend thema, dat al in talloze films werd gebruikt: mensenjacht! "Surviving the game", "No escape", "Hard target", allemaal terug te leiden naar het origineel: "The most dangerous game" uit 1932
Hier zijn het rijke lui, die een "alternatieve" vossenjacht organiseren, waarbij de "vossen" betrapte inbrekers zijn. Aardig,maar het cynische einde, dat even leek op "Eden Lake" durfden ze toch niet aan.

"There's something rotten in the company of de , op Elon Musk gelijkende, tech -miljardair Slater King" En als je als serveerster uitgenodigd wordt om dagen lang te komen feesten op het privé eiland van de grote baas, zou je je toch 3x moeten bedenken. Dat doet de hoofdpersoon natuurlijk niet en het grote feest kan beginnen...... totdat haar vriendin spoorloos blijkt te zijn...
Films met rijke mannen (male chauvenist pigs), die bepaald geen respect voor vrouwen en minderheden, hebben, hebben we natuurlijk al meer gezien (The stepford wives Get out) en deze film is niet veel anders, maar heeft wel een hele lange aanloop nodig om to the point te komen en dat is jammer, want bij zoveel feestgedruis, denk je al gauw : " Ja, nou weet ik het wel, schiet eens op met de plot". Een wat compacter scenario had hier wonderen kunnen doen.

Een anri-oorlogsfilm, die in plaats van de waanzin op het slachtveld, de waanzin op een komische man Een soldaat, die een bom onschadelijk moet maken, komt in een stadje,dat ogenschijnelijk verlaten is en stuit daar op de achtergelaten inwoners van een gesticht. Maar wie zijn er nou eigenlijk gek? De oorlogvoerende militairen of die inwoners? Philippe de Broca maakt er een absurde, surrealistische komedie van.

Een niet helemaal gelukte "coming-of-age" film, waarin twee broers elkaar in het begin van de jaren '80 danig in de weg zitten op hun zoektocht naarl liefde (helaas voor hetzelfde meisje), maar zich ook weer steeds tot elkaar aangetrokken voelen. De sfeer van de vroege jaren '80 is wel goed getroffen, mede door een uitstekende muziekkeuze.

Kwam dat even goed uit: Olympische wedstrijden dit jaar in de Seine! Dan toveren we de viezigheid om in een haai! Een haai, die veel groter is geworden dan we gedacht hadden. En die CGI-haai moet natuurlijk verjaagd worden door een briljante geleerde en wat politie agenten.
We moeten natuurlijk wel uitkijken dat we origineel blijven en niet "Jaws" gaan imiteren nee, laten we maar naar " Deep blue sea" kijken, die is minder bekend. Ja, maar we moeten er natuurlijk wel een burgemeester in hebben, die de zaak onder de pet wil houden, anders komen er geen toeristen meer. En het moet natuurlijk ook geen "Sharknado" prul worden, dus iedereen blijft ernstig kijken en dramatische teksten verkondigen. O, ja we laten de haai, alweer groter ,met slechte CGI 2x rechtstandig uit uit water springen, want dat deden ze in "Jurassic World" ook zo leuk! En dan noemen we 'm voor de internationale uitbreng ook nog "Under Paris", want wie weet vandaag de dag nog wat de Seine is? Kortom, fantastische film!

Psychologisch drama over een politicus, die van moord verdacht wordt, maar ook zelf voor een raadsel staat. Was het moord of zelfmoord? Wat heb ik gedaan dat het zover kon komen? Waar ligt de schuldvraag? Ben ik wel, wie ik denk, dat ik ben? Allemaal maskers! De regisseur laat niet voor niets allerlei maskers en schilderijen van James Ensor de revue passeren. Zware kost omdat het scenario nogal eens in herhalingen valt, maar goed geacteerd door Jeremie Renier.

Die was inderdaad aardig ( zelfde regisseur als deze), maar de glorie jaren waren toch alweer zo"n dikke 20 jaar geleden. De 3 productie na deze film, waren allemaal voor Netflix of Prime en zonder bioscooproulatie.

Een tamelijk overbodig vervolg op de hit uit 1988. Natuurlijk, Murphy is ook na 33 jaar nog wel leuk met zijn typetjes, maar het geheel is toch te veel een herhaling van zetten.Ook het feit, dat er blijkbaar geen filmstudio het aandurfde de film in de bioscoop uit te brengen is veelzeggend.

En waarom zou een talent als Murphy alleen maar terug moeten vallen op bekende successen uit het verleden? Niet creatief genoeg meer of uit op makkelijke succesjes? Blijkbaar, want dit jaar werd ook Beverly Hills Cop weer uit de mottenballenkist gehaald, die ook de bioscoop niet haalde. Kom op, Murphy, nu nog een knallend origineel maken!