Reacties

Een goede film-noir politie film,die vooral als karakterstudie uitstekend in elkaar zit.
Plot is weliswaar een beetje te veel van het goede, maar Benicio del Toro sleept je daar moeiteloos doorheen.
Zo'n film hoort toch eigenlijk in de bioscoop thuis!

300 in een dozijn pief paf poef filmpje, waarin "de held" eenvoudig tientallen boeven om zeep helpt, zonder zelf ook maar een haartje gekrenkt te worden en aan het eind dan ook nog tegen zijn zoon durft te beweren, dat geweld geen optie is. Zieke onzin!

Verwacht absoluut geen biografie van de surrealistisch schilder Salvador Dali. Deze bizarre, absurdistische en licht surrealistische film straalt echter wel de geest van Dali uit. Hoe zou het ook anders kunnen, de regisseur, Quentin Dupieux is vandaag de dag de Dali van het witte doek.
Tekst en uitleg is bij deze film moeilijk te geven, je moet 'm ondergaan om er lol aan te beleven.
Persoonlijk vond ik het een heerlijke, absurde, knotsgekke film, in een film van een verhaal in een verhaal, wat weer een film van een film is. (Niet gaan kijken, als je de vorige zin al verwarrend vindt).
Ps. De helft van de zaal lachte zich kapot, de andere helft was al na 20 min. verdwenen.

Knap! Vier onderwerpen in een film van 90 min. stoppen. Een romantisch drama, een geschiedenis-les, emancipatie cursus en een vleugje feminisme ineen. (en zelfs misschien ook nog een lange reclamespot voor "Veuve Cliquot" champagne, die vandaag de dag nog zo'n €80 per fles kost) Goed geacteerd in een vloeiende verhaallijn is deze film interessant voor een heel gemêleerd publiek.

Je weg vinden als straatjongere in de chaos van Meddalinn is een dagelijkse struggle for life zonder uitzicht op een beter leven. Ook Ra en zijn vrienden ( fantastisch gespeeld door amateur-acteurs)proberen iedere dag te overleven, totdat hij bericht krijgt, dat hij een stuk land van zijn grootmoeder geërfd heeft. Maar om de rechtmatige eigenaar te worden zullen vele voeten in de aarde gezet moeten worden. Toch gaat hij, met zijn vrienden op weg naar zijn nieuwe bezittinge. Een ware Odyssee volgt.......! Een fascinerende road moviedie jammer genoeg wel wat meer editing had kunnen gebruiken.

Vluchten naar de meest veilige plek, die je voor jezelf kunt vinden. Wat doe je dan? Je vlucht naar het land van je broers, zoals de Iraniërs over de Afghanen zeggen. Maar dan blijkt, dat die broers je als tweederangsburger beschouwen en je van een koude kermis thuiskomt. De regisseurs geven in 3 vignettes wat verhalen over de afgelopen 30 jaar en het ene verhaal is nog triester dan het andere. Is het dan gek, dat de Afghaan die vlucht, zijn blik naar het westen gericht heeft. Een deprimerende film, die in thuisland Iran waarschijnlijk geen enkele kans op vertoning krijgt.

Er heerst een stilte in het gezin. Is dat, omdat ze elkaar niets te zeggen hebben?
Kunnen ze elkaar niets zeggen? Of durven ze elkaar niets zeggen? Wat zijn er voor een onbespreekbare zaken? En wat gebeurt er, als de stilte doorbroken wordt? Een dramatische,emotionele, zeer goed geacteerde roller-coaster met een bijzondere afloop, die je niet in de koude kleren gaat zitten. Aanbevolen!

Ik tref het wel met de films, die ik nog heb staan!!!! Hier is weer zo'n geweldige mislukking!
Wat moet dit in vredesnaam zijn? Een thriller? Een familiefilm? Volkomen onduidelijk, waarom iemand zo gek was om zo'n belachelijk slecht scenario te verfilmen. Geen moment voelde film echt aan. Opbouw was volkomen afwezig en de acteurs werkten ook totaal niet mee. Een jongetje ( natuurlijk met een hondje) ziet dat zijn ouders voor zijn ogen vermoord worden en zoekt bescherming bij een strip-tease danseres, waarna ze achtervolgt worden door boeven.
Dode ouders zijn daarna totaal vergeten en jongetje ziet in haar zijn nieuwe moeder. Helaas komt zij ook vroegtijdig aan......Oh, nee toch weer niet! En ze leefden nog lang en gelukkig! ( met het hondje)
Hoe verzin je zo'n bespottelijk non-verhaal bij elkaar? Sterker nog: Hoe krijg je Sam Worthington zo gek aan zo'n wanproduct mee te werken? Dat moet chantage of geldgebrek geweest zijn!

En nog steeds!

Maar niet in 3-D, hoop ik!

Da's tijden geleden, dat ik zulke amateuristische troep heb gezien. Schandalig, dat zoiets ook nog wordt uitgebracht! Het enige , dat nog ergens op lijkt is de poster, maar...... trap er niet in!
Ten allen tijde vermijden!

Dat krijg je natuurlijk! Naarmate de absurde, surrealistische films van onze Salvador Dali van het witte doek Quentin Dupieux populairde er worden (zijn nieuwste film "Daaaaali! gaat zelfs over de meester schilder) duiken er steeds meer adepten op, die films bijkans nog absurder en surrealistischer maken dan de meester. Ook hier krijgt een waargebeurd verhaal zo'n idiote make-over, dat je mond meestal openvalt van verbazing. Sommige mensen zullen het flauw shockerend of anderszins raar vinden en de film als kinderachtige nonsense afschrijven, maar voor mij is dit een prima film waarom ik regelmatig hard op heb zitten lachen!

Mooi geënsceneerd drama over de jonge jaren van Tolkien, waar hij al zijn ideeën opdeed voor zijn latere meesterwerken. Vooral de invloed van zijn te vroeg gestorven moeder, zijn vriendenclub, zijn liefde en zijn ervaringen aan het front in de eerste wereldoorlog bepaalden het beeld van zijn latere imaginaire wereld. Typisch Brits kostuumdrama, zoals je wel vaker ziet: Eersteklas vakmanschap, maar echt bevlogen zijn eigenlijk alleen de loopgravenscenes aan de Somne. Al met al ruim voldoende.

3e deel in de zombie triologie, die Sang-ho Yeon regisseerde. Het eerste deel, de animatiefilm "Seoul Station" heb ik niet gezien (alleen op DVD te verkrijgen), "Train to Busan" vond ik geweldig, maar dit derde deel is een behoorlijke afknapper. Zombies zijn wel aanwezig, maar spelen nauwelijks een hoofdrol in deze actiefilm, die meer op een tweederangs versie van "Mad Max" gecombinineerd met "Escape from New York" lijkt. dan op een horrorfilm. Vrij onzinnig verhaaltje, CGI-effecten om van te huilen en de poging om er nog iets van een soort sociaal drama van te maken strandt op het sentimentele einde. Een tegenvaller, ondanks de soms mooie plaatjes.

Een paradox. Vroeger beschouwde ik deze film, als één van de beste Nederlandse films ooit gemaakt. Eindelijk eens een film, waarin het verzet niet louter heldhaftig was, maar de vraag gesteld werd: Wat is een held? Helaas kregen de romanschrijver en de regisseur behoorlijke meningsverschillen over het scenario. Hermans wilde een verfilming van zijn roman, Rademakers wilde meer het thema van de roman verfilmen. Het laatste gebeurde uiteindelijk, waardoor de vraag uit de roman, of er nu wel of geen dubbelganger (Als twee druppels water) bestond, helaas verdween. Eindelijk weer eens terug gezien (was lange tijd niet mogelijk omdat Freddy Heineken de rechten had en vertoning verbood), schrok ik me eigenlijk een hoedje. Weliswaar blijft het thema interessant, is de fotografie van Raoul Coutard fenomenaal en kan de muziek van Jurriaan Andriessen er mee door, maar boy, oh boy het acteerwerk! Werkelijk tenenkrommend. Niets klinkt spontaan, de acteurs denken blijkbaar dat ze op het toneel staan en zeggen hun, ook al weinig natuurlijk geschreven teksten, letterlijk op, alsof het een hoorspel betreft. Kortom, de film heeft de tand des tijd absoluut niet doorstaan, maar, vanwege het thema, zou hier ( zoals Filminfo hierboven al suggereerde) een remake bijzonder interessant kunnen zijn.
P.s. Zou de film vroeger een ruime 8, misschien wel een 9 gegeven hebben, maar het herzien levert, na heel veel wringen en nostalgische gevoelens maar een mager zesje op.

Aardige satire op de"hoogstaande" kunstwereld, die blijkt te bestaan uit manipulatieve zelfverrijkers, oplichters en ander soort gepuis. Met kunst heeft het eigenlijk in de verste verte niets meer te maken, maar met dollartekens in de ogen des te meer. Af en toe wat chaotisch en wel heel braaf de"gewone man " als toonbeeld van rechtschapenheid opvoeren, kijkt de film toch lekker weg, niet in de laatste plaats doordat de acteurs uitstekend hun rol vervullen.
Plezierige film.

Wat zal ik hier nu van zeggen? Ik heb me niet verveeld bij deze film, alhoewel je iedere ontwikkeling van het verhaal mijlen ver van te voren aan zag komen. Wat dat betreft geen verrassingen. ( nou ja, misschien de slotscène), maar de film is professioneel gemaakt, heeft een uitstekende A-cast en kijkt lekker weg. Da's voor de meeste mensen ruim voldoende, vandaar ook de 7 van mij.

In tegenstelling tot de reactie van XSuuSX hierboven, heb ik de serie in 2 delen bekeken en dat was achteraf niet zo'n goed idee. Want behalve het feit, dat je na een week er weer helemaal in moet komen, geeft deze serie me het gevoel, dat ik naar twee aparte films heb zitten kijken. Lyrisch over deel 1 ( de aanleiding), kwam mij deel 2 met zijn vele zijlijntjes veel rommeliger over, was de opgebouwde spanning ook wat uit het verhaal verdwenen en werd de focus te veel gelegd op het disfunctioneren van de rechtelijke macht en de invloed daarop voor miskende slachtoffers. Belangrijk allemaal, maar qua scenario niet echt handig, omdat het verhaal een beetje als een nachtkaars uitging.
Advies: Binge-watchen, dan maakt de serie waarschijnlijk een grotere indruk.

Typisch Amerikaanse high school komedie, waar kraak nog smaak aanzit. Je krijgt geen affectie met de hoofdrolspelers, een echte goeie grap zit er niet in en het einde in natuurlijk helemaal afgezaagd Amerikaans!
Dat zoiets bij comedy central op het program staat!

Boeiend portret over Nederlandse vrouwen, die als kind de verschrikkingen van de Japanse jappenkampen in de 2e wereldoorlog meegemaakt hebben. Alhoewel er geen filmmateriaal voorhanden is, zijn de verhalen van de desbetreffende vrouwen genoeg om een indruk te krijgen over die, zeker voor een kind, gruwelijke tijd, die ook na 80 jaar nog psychische wonden en trauma's achterlaat.

Briljante animatiefilm met een fantastisch scenario Heerlijk om alle emoties uit de puberteit als wezens hun ding te laten doen. Gewoon ondergaan, deze film!
Kleine kritische noot: Ik bekeek de Ov-versie in de bioscoop en het was mij een raadsel, dat er toch nog verschillende gezinnen met echt kleine kinderen aanwezig waren. Waarom die mensen niet naar de Nederlandse versie gaan, die waarschijnlijk ook voor kleinere kinderen nog te moeilijk is, blijft onbegrijpelijk.

Op zich is een thriller, waarbij een luxe jacht de val is waar men uit moet zien te komen een aardig idee, vooral als je laat zien hoe oppervlakkig de verhoudingen tussen zogenaamde vrie den zich ontwikkelen. Helaas maakt het scenario zich er uiteindelijk met een "Jantje van Leiden" af en zijn de hoofdrollen niet sterk genoeg om er een echte peychologische thriller van te maken.

Angstaanjagend om te zien hoe een totalitair systeem functioneert. En dan kan de setting van deze film wel het roerige jaar 1983 in Polen zijn, geloof maar niet, dat de zaken tegenwoordig anders lopen. Alleen al de toestanden in Rusland zouden een re-release van deze film rechtvaardigen. Beklemmende film.
P.s. Op Netflix staat ook nog een bijzondere serie over deze periode: '1983"

Je laatste opmerking is juist de essentie van de film.Als je dat met beelden opvult, houd je een middle of the road thrillertje over. Zou je overigens aanraden het Deense origineel te bekijken, dat vele malen beklemmender is.

"Happy Together", maar niet heus! Twee gay mannen die niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar kunnen. Da's eigenlijk het hele verhaal. Omdat het grootste gedeelte zich afspeelt in Buenos Aires speelt de melancholische tangomuziek aardig in op de stemmingen evenals de cinematografie, die woest en wild om zich heen slaat en bovendien de gekste kleurfilters gebruikt en met de happy scenes weer op zwart-wit overschakelt, waarna de woeste watervallen weer de chaos in de verhoudingen tonen. Blijkbaar vonden ze het in Cannes 1997 fantastisch en sleepte de regisseur er de grote prijs weg, maar geef mij zijn volgende film "In the mood for love' maar.