Reacties

Dat gebeurt wel meer met Europese films. Als iets goed is, wordt het direct gejat door de Amerikanen. Niks mis mee overigens, maar 9 van de 10 keer is de remake slechter. ( viel bij deze film nogal mee)

Eentje, die je al gezien hebt. De remake van deze " The next three days"

Het zal allemaal wel geweldig poëtisch zijn, deze liefde tussen 2 vriendinnen, die elkaar steeds maar weer aanhalen en afstoten, maar ik vond de film dodelijk vermoeiend en eigenlihk ook uitermate saai.Mooie beelden, dat wel, maar tegelijkertijd vreselijke zeurmuziek, die ons in een hemelse sfeer zou moeten brengen. De regisseur had beter een fotoboek kunnen maken.

Ja, het zullen niet alle films zijn, die ik me herinner,maar bv. een film als "body heat", ook een film-noir uit die periode (1981) staat me nog op het netvlies. Zowieso blijven films, die ik in de bioscoop gezien heb aanmerkelijk beter in het geheugen.

Na 39 jaar opnieuw bekeken en herinnerde me er niets van, dit in tegenstelling tot andere films uit die periode. Dat neemt niet weg, dat ik zowieso fan van de Coen brothers ben, all hun films heb gezien en herzien en ieder initiatief om hun films in de bioscoop terug te brengen toejuich, maar deze stond me als enige niet meer bij.

Laatste keer gezien in november '85, maar blijkbaar niet zoveel indruk op me gemaakt, dat ik er nog iets van wist.
Aardige poging tot film-noir, maar nou ook weer niet zo spectaculair, dat het de re-release in dit jaar rechtvaardigt. Zal te maken hebben met het Coen retrospective.

Ik zal ongetwijfeld niet de doelgroep zijn, maar als je huiselijk geweld als thema aan de orde wilt stellen, is dit bepaald niet de manier. In eerste instantie een kruising tussen een soort romkom met een fifty shades of grey produktie met louter en alleen mooie, rijke mensen, die wonen in huizen, die voor de gewone man onbetaalbaar zijn, wordt het verhaal van de hoofdpersoon een kopie van haar nare jeugdherinneringen over het geweld van haar vader, dat in flashbacks uit de doeken wordt gedaan. Onder begeleiding van enorme zeursongs vecht ze zich met baby en al daaruit.
De titel van de film: "It ends with us" is de positieve slotzin, maar da's voor Amerikanen blijkbaar niet positief genoeg en daarom volgen er nog meerdere zoetsappige endscenes.
Wat zouden Fransen of Italianen van zo'n thema wel niet hebben kunnen maken! Helaas is dit alleen maar een technisch goedgemaakte, veredelde Hallmark productie geworden.

Liefdeskomedie van één dag met als middelpunt van het wel en wee een bistro, het Franse equivalent van ons "bruine café". Typisch Frans, dus oeverloos geleuter, maar in dit geval niet storend vanwege de vele plotwendingen.

Merkwaardig lege film, die op mij overkwam als een mislukte tv-productie. Geen affiniteit te krijgen met de acteurs, die door het slechte scenario geen enkele kans kregen een reëel personage neer te zetten. Was de handboog hier niet een (onzinnig) wapen geweest, dan had waarschijnlijk geen producent er geld in gestoken. Totale mislukking, zelfs 13-in-een-dozijn is nog te veel eer.

Alle thriller en mystery elementen zijn helaas al na 10 minuten looptijd verdwenen. Dit is geen M. Night Shylaman film, zoals we van hem gewend zijn, maar een familie productie (dochter in een hoofdrol en da's geen succes) met een slecht en ongeloofwaardig scenario. Bovendien duurt de film oeverloos lang en is de hoofdpersoon blijkbaar in staat iedere keer weer een muizengaatje te vinden om de film nog langer, maar niet spannender te maken. En dan belooft de eindscene ons ook nog eens een deel 2? Ik mag hopen van niet!

Zou er ontwikkeling inzitten, vroeg ik me af na het meer dan bizarre "Singapore Sling" van Nikos Nikolaidis op You Tube gezien te hebben. Nou, dat was snel te onderzoeken, want alle andere films van deze "beroemde" Griekse cultregisseur zijn er ook te vinden. Al een teken aan de wand? Jazeker, want behalve, dat deze film 15 jaar nieuwer is en in kleur is ie net zo bizar, maar bovendien oeverloos saai! Dus veel progressie heeft de regisseur niet gemaakt. Een dringend advies dus: Besteed geen 2 uur van je leven aan deze would-be artistieke bizarre onzin.

Ja, nou je het zegt!

Wie dacht dat Yorgos Lanthinos bizarre films afleverde, heeft waarschijnlijk nog nooit gehoord van die andere Griek: Nikos Nikolaidis. Tsjonge, tjonge ik werd er op attent gemaakt in "Schokkend Nieuws" ( super maandblad, echt een aanrader!) dat een uitgebreide recensie publiceerde. Deze film, aangekondigt als zwarte horror komedie is niet bizar, maar BIZAR 2.0!
In zwart-wit geschoten op ouderwets 1:33 formaat lijkt ie in eerste instantie op een film-noir uit de jaren '40, ook al omdat het om een zoektocht naar "Laura" gaat en de muziek van deze film constant gebruikt wordt, maar hier hebben we te maken met twee volkomen geschifte familieleden, die een private eye ( singapore sling) gevangen houden.... en dan moeten alle taboes nog beginnen!
Het zal bepaald niet ieders pakkie aan zijn, deze film,die in Engeland lange tijd verboden was, maar één ding is zeker: veel absurder zal je ze niet vinden. Tsja, en hoe je zo'n film moet beoordelen? Ik maak er maar een 6-je van.
Toch nog nieuwsgierig? De film staat zowaar op YouTube!

Eigenzinnige docu over het verdachte neerstorten van het vliegtuig, waar de toenmalige secretaris-generaal van de VN in 1961 in zat, levert veel bekentenissen en verdachtmakingen op, maar een stevig bewijs wordt niet gegeven. Wel komt men achter een complot om Aids in het werelddeel Afrika te verspreiden, maar of het nu komt omdat net voor de uitbreng van de film COVID voor de deur stond, of dat die theorie ontkracht is, zullen we niet weten. Ik heb er in ieder geval na 2020 niets meer over gehoord.

Een bijna filmisch gedicht over de onzin van het militaire bestaan. "Geweldig werk!" ( beau travail), maar hoezo geweldig? Onzinnige opdrachten maken een mens niet beter en kun je je daarover moeilijk uiten, dan slaat ook nog eens de vlam in de pan wat betreft je gedrag t.o.v. de groep militairen, die je zou moeten leiden, zodat er geen andere vijand meer nodig is, om chaos te voorkomen.

Nou niet bepaald een film die je in de Nederlandse art-houses zou verwachten, deze Franse feel-good komedie voor een groot publiek.Een onderwerp wat pijnlijk zou kunnen zijn. Het verhaal over 2 overvallers, die zich schuil houden op een vakantiekamp voor jongeren met een beperking pakt zowaar helemaal goed uit door iedereen in zijn waarde te laten onder het motto: beperkingen hebben we allemaal! Een leuke film, die in Frankrijk al op 'Intouchables"recettes zit.
Maar verwacht geen moeilijke "woke" arthouse film!

De beperkte houdbaarheid van animatoren in een Grieks all-inclusive hotel wordt hier uit en te na getoond.Een ellendige wereld, die je als jongelindg misschien enthousist ingaat (zon,, sex en drank) maar je na jaren van hetzelfde "yes sir, i can boogie" niet in de koude kleren gaat zitten. 3 maanden opgesloten zitten in apartementjes, die die naam eigenlijk niet mogen dragen en iedere dag maar weer "opzitten" en je kunstje doen, is op den duur ondraaglijk. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de strontvervelende toeristen, die je moet verdragen. Een dier (animal) heeft waarschijnlijk nog een beter leven. Een trieste film, die eigenlijk wat meer editing had kunnen gebruiken, want 116 min. een monotoom leven te bekijken, vergt ook van de bezoeker een hele inspanning!

Juist, dat weet je in ieder geval wel!

Geheel en al passend bij de wereldwijde storing van Microsoft, is dit een spannende thriller, die meteen een waarschuwing is om niet alle zaken aan de computer over te laten. We zien het misbruik dagelijks.
Een raadsel, waarom deze intelligente Franse thriller (Wat nou, black box?) niet in de bioscoop is uitgebracht!

Voorop gesteld, dat deze film maar weinig meer te maken heeft met de verhalen van Beatrix Potter, is het slsnog een aardige familiefilm geworden. Weliswaar niet zo goed als deel 1, maar vooral de marktdiefstal is een perfecte combinatie van speelfilm en animatie. Overigens blijft, in dezelfde stijl, "Paddington" veel leuker.

Herinneringen, je kunt ze kwijt zijn, je kunt ze fout interpreteren of er niet meer aan willen denken, maar iedereen heeft er mee te maken en ze kunnen bepalend zijn voor de rest van je leven.
Twee schitterende hoofdrollen maken er hier een indrukwekkend,zei het somber filmdrama van, dat je niet snel zult vergeten. Zeer de moeite waard.

Hallo, daar ben
ik weer om mijn gevruikelijke "Bruce Willisje" te doen.
Ditmaal hoefde ik nog geen 3 min. in beeld te zijn, want ook John Malkovic doet een "Bruce Willisje" van 3 min.!
Gaat de film nog ergens over? "Ja, dat weet ik niet, we hebben alleen onderhandeld over de filmposter"
Dit is niet 13-in-een-dozijn, maar mininimaal 26!
Jammer, dat ik "Orthrus" te laat las.

Bijzonderecserie, waarin Allush ons meeneemt op rondreis langs verschillende minder bekende plekken op aarde. Het voordeel van Arabisch spreken is ook bij sommo
Ige keuzes goed zichtbaar. De moeite waard!

Deel 1 was geweldig, deel 2 al iets minder, dus ik vreesde met grote vreze, dat deel 3, ook al omdat ze voor het eerst onder het "juk" van Disney producties zaten, er nu niets meer van de heerlijk idiote, grofgebekte parodie zou overblijven. Had ik het even mis: de film is nog groffer, nog bloediger en nog gekker dan deel 1. Kritiek op van alles en nog wat, van het zinkende schip 20th century fox, via de woke idiotie tot de idiote salariseisen van Hugh Jackman, alles wordt becommentarieerd en zelfs de muziekkeuze paste daarbij. Bijna ongelooflijk dat Reynolds dat voor elkaar kreeg. En zelfs voor mij, die eigenlijk niet zo veel op heeft met het Marvel universe, was het een permanente lachbui van 2 uur. Heerlijk!

Donker Belgisch stadsdrama met als eigenlijke hoofdrol de verloederde stad Brussel , die er in de nacht zowieso al net zo dramatisch uitziet als alle gebeurtenissen, die er zich in afspelen.
Daardoor krijgt het eigenlijk simpele verhaaltje het gevoel van een helletocht mee, ook al door de geweldige hoofdrol van de Spaanse acteur Antonio de la Torre.