Reacties

De bekende, don't do it, waarschuwing voor jonge drugdealers, is, ondanks de uitstekende hoofdrol van Conrad Khan, een te cliché verhaaltje over een 14-jarige puber met moeilijkheden op school en een disfunctionerend gezin (waarin hij moet zorgen voor zijn jongere zusje), die om aan geld te komen vanuit de stad dealt in de provincie, waar het aanbod minder is. Maar in deze " county lines" zijn meerdere kapers op de kust, zodat hij in nog grotere moeilijkheden komt.... Triest, maar weinig nieuws onder de zon

wel gaan kijken! Is absoluut de moeite waard.

Wat een ongelootlijke rommel. Dat er voor zoiets banaals en vervelends nog een publiek te vinden is, is waarschijnlijk het meest paranormale aan de hele film. Wie zit er op zo'n prequel te wachten? Oh, natuurlijk de aandeelhouders van Blumhouse, want ook aan dit prul werd weer dik verdiend. Over paranormaal gesproken!

"Rien a foutre" (Wat kan mij het schelen) laat ons een ontluisterend beeld zien van de huidige generatie 20-ers in hun "opgepimpte" eenzaamheid, maar ook van de huidige kapitalistische maatschappij, die die jongeren nauwelijks kansen geeft. Lullige baantjes, slechte contracten, genoeg om in complete lethargie te verzinken. Zo wordt ook onze hoofdpersoon voorgesteld, totdat we haar vluchtige leven zien als de verwerking van een rouwproces, het verlies van haar moeder, maar of dat nog goed komt...
Een schitterende, overtuigende rol van Adele Exarchopoulos maakt van de film een bijzonder, maar ook een somber tijdsbeeld.Als dit de toekomst is,ben is ben blij, dat mijn 20-er jaren al behoorlijk ver achter me liggen.
Overigens merkwaardig, dat deze film de Nederlandse bioscopen niet gehaald heeft.

Enigszins begrijpelijk, dat Nederlandse distributeurs een uitbreng niet aandurfden, omdat de zaak hier in tegenstelling tot in Frankrijk weinig stof deed opwaaien. Maar ondanks de onbekendheid van het waargebeurde onderwerp, is dit een fascinerend rechtbanksdrama over een individu tegenover de maatschappij en hoe het recht helaas in een politieke keuze kan verzanden of erger nog, anti-semitisme mee zou kunnen laten wegen in de uiteindelijke uitspraken .
Heel boeiend, ook als je niet bekend bent met de historische gebeurtenissen.

Naar de gelijknamige bestseller van Julia Franck laat de film, vanaf de Weimar republiek van de jaren '20 tot in de jaren '50, een dramatisch portret zien van een vrouw, die door cultuur, godsdienst en tijd nauwlijks de mogelijkheden krijgt, zich zelfstandig te ontwikkelen, maar niet opgeeft. .De Duitse maatschappij met al haar dogma's wordt bepaald niet gespaard, als het om de positie van de vrouw in die tijd gaat , Prachtig vertolkt, maar, zoals het zo vaak bij een roman verfilming gaat, komen de bijrollen er, bij gebrek aan tijd, er nogal bekaaid af. Een serie was misschien een beter idee geweest. Toch de moeite waard!
Merkwaardig om een Nederlandse titel aan de film mee te geven, terwijl de Duitse titel " Die Mittagsfrau" toch duidelijk genoeg is. Zou dat komen, omdat Duitse films commercieel niet lekker liggen?

Vechtende Oekraïners in een bos onder leiding van een paar Amerikaanse B-acteurs, da's waar ik bijna (zucht) 2 uur naar heb zitten kijken! Een bar en boos simpel verhaaltje waarvan de uitkomst al na 5 minuten duidelijk is, geeft aanleidig tot oeverloze zwaardgevechten, die filmisch gezien nog eens weinig voorstellen ook. En dan dat bos, dat als decor en enige plaats van handeling wordt gebruikt! Nee, dit was wel een heel goedkope B-film. "Gladiator", where are you, when we need you?

Rommelige, niet echt spannende B-film van 13 in een dozijn. Wat Amerikanen toch hebben met ex-worstelaars, die zo nodig filmster willen worden, is al helemaal een raadsel, zeker als het hier de tamelijk onappetijtelijke Randy Couture ( hoe bedenk je zo'n naam) betreft, die werkelijk geen zin naturel uit zijn mond krijgt. 20 jaar geleden lagen zulke films in de video bak voor 1 euro, maar zelfs dat is de film niet eens waard!

Wat moeten we hier mee aan? Pubermeisje wil de seks ontdekken, maar het gezin waarin ze opgroeit is zo streng in de christelijke leer, dat zelfs het woord al niet ter sprake komt, laat staan staan seks voor het huwelijk. De ontdekkingstocht gaat alle kanten op, als ze haar ervaringen en ideeen met anderen via een blog deelt. Verrassend vooruitstrevende film uit Chili, die niet helemaal in een hokje te vangen is.

En ik verheugde me zo op de terugkeer van John Woo aan het Amerikaanse filmfront, waar hij 20 jaar geleden zijn laatste film draaide (Paycheck). Helaas, ondanks de schitterende geweldsballetten, kon me de film geen moment boeien. Of dat nou kwam door het simpele verhaaltje of door het feit, dat er de hele film niet gesproken werd, weet ik niet precies,maar anderhalf uur acteurs aanschouwen, die niets anders dan af en toe 'oe" of "ahh" mompelen (en dan hebben we het nog niet eens over de hoofdpersoon, want die kan niets zeggen), terwijl je wel getracteerd wordt op stampende muziek met af en toe een zangstem, is mij teveel van het goede. Ik hoop, dat dit experiment eenmalig was en dat de volgende film weer een complete John Woo zal zijn. Dit is dus een halve Woo, vandaar een 5

Dat mag ie wel stellen in deze barre tijden!

Helaas, je zult het, ten onrechte, moeten doen met Netflix.

Te "Adagio" (langzaam) moeten Nederlandse filmimporteurs gedacht hebben, waardoor de film niet in de bioscoop is uitgebracht. Boy, were they wrong! Dit is een schitterend misdaad drama van top regisseur Stefano Sollima (Suburra, Sicario, Romanza Criminale en Gomorra, la serie) met de crème de la crème van de hedendaagse Italiaanse acteurs. Bijna Shakesperiaans zitten alle facetten van het menselijk bestaan in deze film-noir verwerkt. Had de film graag op een groot bioscoopscherm gezien, maar helaas! Een topfilm, kortom!

Maar toch een voldoende?

Moeten we Aram v.d. Rest feliciteren met de nominatie "Slechtste regisseur ooit sinds Henk v.d. Linden in de jaren '50 de matinees onveilig maakte met meesterwerkjes als "Sjors van de rebellenclub" en "Twee jongens in een oude auto", hem sterkte wensen met zijn volgende regie voor BabyTV of medelijden met hem hebben, omdat hij veroordeeld is tot zulk slecht materiaal, zo'n beroerd scenario en het moeten werken met BN-ers, die nog nooit van acteren gehoord hebben? Of moeten we het NFF op hun donder geven, dat ze aan dit soort wanproducten nog steeds subsidie verstrekken? We zullen het niet weten, maar wel zeker is, dat we hier met een enorme puinhoop te maken hebben! Waar is Mees Kees met Sanne Wallis de Vries, als je die nodig hebt ?

Is, helaas, al in productie, 't is niet te geloven!

Dat de regisseuse ervaring heeft in het gevangeniswezen (ze werkte er enkele jaren)is wel af te zien aan de bijna documentair ogende scenes tijdens de bezoektijden in de gevangenis, waar de 3 verhaallijnen uiteindelijk eindigen. Niet noodzakelijk, want de 3 verhalen zijn op zichzelf sterk genoeg om te laten zien wat voor een impact een gevangenisstraf heeft, in dit geval niet op de daders, maar op de wereld om de daders heen. Prachtig geacteerd blijft de film boeien bij elk van de verschllende verhalen. Kortom, mooie film.

In een groot gedeelte van de 20e eeuw was het voor de Australische regeringen blijkbaar een "must" om zo snel mogelijk alle oorspronkelijke culturen om zeep te helpen en de aboriginals in sneltreinvaart tot het christendom te bekeren. Deze film laat een " onbevlekt" jongetje zien, dat, van uit zijn ogen bekeken, moet zien te dealen met dat gekke geloof inclusief al zijn absurde regeltjes en maniertjes om mensen angsten bij te brengen..
Film is wat traag, Cate Blanchett iets te schmierend en wat het verhaal betreft iets te onduidelijk over de gewoontes en gebruiken van de oorspronkelijke inheemse culturen, die zouden kunnen verklaren, waarom het kind allerlei dogma's uit het Christendom zo maar over zich heen laat komen.
Waarschijnlijk is de film voor Australiërs veel duidelijker.

Daniel Brühl, zoon van de, in de jaren '50 en '60, populaire Duitse schlager-zangeres Heidi Brühl, herinner ik me net

Je dacht, dat ik die nog niet gezien had?

Een bijzondere "coming-of-age" film, over de verhoudingen tussen liefde en sex , waarbij de cultuur tussen jongeren met een Arabische achtergrond een grote rol spelen Mooi en gevoelig geacteerd en bovendien een hommage aan de klassieke Arabische erotische literatuur.

Prima combinatie van romkom en natuurrampenfilm. Was natuurlijk duidelijk dat de film er op alle fronten perfect uitziet met Steven Spielberg als producer. Kwaliteit verloochent zich zelden en het is een genot te zien, wat een A-productie met een relatief simpel verhaaltje kan doen.

Pardon... een komedie? Hoezo, want hier is werkelijk niets leuks in te vinden. Ze doen hier maar wat in de hoop, dat het publiek een paar sexgrappen leuk vindt en het als een tweede " Bridesmaids" beschouwen. Met zo'n scenario en slechte overactingis zelfs iedere vorm van kritiek overbodig! Niet aan te gluren!

Leuk als jeugdsentiment, maar natuurlijk compleet achterhaalt Eddie, dit keer niet als Lemmy Caution, maar als een , ten onrechte, veroordeelde buikspreker ontsnapt uit de gevangenis en probeert zijn onschuld te bewijzen. Dat gaat hem nogal gemakkelijk af, want, zowel de politie als de boeven zijn dommer dan dom. De plot en het acteren zijn "genuine" Bassie en Adraan en het is dus eigenlijk verbazingwekkend, dat de films met de Dick Bos/ James Bond van de jaren '50 zo'n succes hadden.(zie ook de Nederlandse bioscooptitel, waarin niet het filmkarakter, maar de filmster genoemd wordt) Maar als jeugdsentiment blijft het natuurlijk grappig om weer eens te zien. (en te ontdekken, dat Roger Vadim nog even opduikt en dat de soundtrack nota bene van niemand minder dan Michel Legrand is) Dus toch maar een voldoende, alhoewel de film (een knokfilm noemden we dat vroeger), dat eigenlijk niet waard is.

Jammer, maar zou het kunnen komen, omdat je 'm waarschijnlijk niet op een gtoot scherm in de bioscoop gezien hebt? Film leent zich absoluut niet voor een tv-scherm, laat staan met reclame onderbrekingen.