Reacties van jotofilm - FilmVandaag.nl

Aardig familiedrama met wat coming of age elementen, wat we natuurlijk al -tig maal gezien hebben. Gelukkig hebben we hier te maken met Charlotte Rampling, die het geheel naar een hoger plan trekt en het sentiment, dat bij zo'n verhaal op de loer ligt, helemaal wegspeelt.

Volkomen blanco de sneak ingegaan, dacht ik de eerste paar minuten: "O, jee, ik zit in een Nicolas Sparks romanverfilming of, erger nog, een soort Hallmark romance". Niets bleek minder waar! De film begint, waar bovengenoemde voorbeelden eindigen. En waar je een romantische film verwacht, hebben we het hier meer over een drama, dat meer zweeft tussen thema's als leugen en waarheid. Verrassend en uitstekend geacteerd !
Goed om Kathleen Turner op 69-jarige leeftijd weer eens, in een bijrol, de sterren van de hemel te zien spelen (en te zien, dat zij de botoxgekte heeft overgslagen)

Iedere moderne geschiedenismethode voor de basisschool heeft een compleet hoofdstuk over slavernij. En dat is al jaren zo.

Ik zie een 2, maar geen reactie

Typisch Franse "feel good" film, die duidelijk voor een groot publiek gemaakt lijkt. Regisseur Fitoussi had duidelijk nog de "mama mia" films in zijn hoofd, toen hij deze, " verloren vriendinnen met tegengestelde karakters gaan na 30 jaar samen op vakantie", film maakte. Dik aangezet, veel jaren '80 muziek en zonnige Griekse eilanden! Verstrooiend, maar wat deze film in het art-house circuit doet, is me behoorlijk onduidelijk. In Nederland heerst blijkbaar nog steeds de mening: "Het komt uit Frankrijk, dus het zal wel kunstzinnig zijn!".

Hebben we natuurlijk al veel vaker gezien. Twee vrienden (in dit geval een tweeling, die op latere leeftijd 2 verschillende kanten van de wet kiezen (Infernal affairs, the departed) en recht tegenover elkaar komen te staan. Deze keer betreft het de strijd tussen de LAPD-politie en een Mexicaans/Amerikaans drugskartel. Had een mooie karakterstudie over de achterstelling van Mexicanen in de USA kunnen worden, maar ontaardt helaas in een soort Mexicaanse versie van "Death Wish" of recenter nog, de Nederlandse serie "Anoniem". Kortom, gemiste kans.

Interessante bio-pic over william Marston, Harvard professor in de psychologie en "en passant" mede-uitvinder van de leugendetector, die zijn vrije opvatingen over liefde, lust en onderwerping vanuit zijn eigen " menage-a-trois" relatie gebruikte om de comic "Wonder Woman" te creëren, die in de jaren '40 door zijn inhoud nogal wat opschudding veroorzaakte in het preutse Amerika. Dat leidde tot zijn ontslag en diverse comics-verbrandingen. Hij overleed in 1947 en heeft dus de mega successen van zijn creatie nooit meegemaakt. Goede acteursprestaties in een bijzonder verhaal.

Zoals gewoonlijk bij dit soort documentaires een overvloed van talking heads, maar het onderwerp is in dit geval zo interessant,dat je dat maar voor lief moet nemen.
Maar een typische docu voor de tv is het wel, dus wat ie nou in de bioscoop moest is me een raadsel, ook al gezien het aantal films, dat jaarlijks niet geïmporteerd wordt. (Eye heeft zelfs ieder jaar een " previously unreleased" serietje).

Een fantastisch bizar verhaal: je leven na de dood wordt niet bepaald door de manier waarop je " in je leven" geleefd hebt, maar hoe je je werkzaamheden uitvoert in de "tussenwereld". Je kunt pas "up there" vertrekken, als je je taak als ontvanger van de overledene naar behoren uitvoert. Voor Martin een probleem, omdat ie al snel een overledene kwijtraakt. Dat wordt zoeken geblazen in de tussenwereld. Absurde humor, heerlijk droogkloterig uitgevoerd door een perfecte cast.

Fantastische komedie, die en passant ons ook nog eens duidelijk de idioterie van onze moderne maatschappij toont. Het mag dan gaan over speelgoed voor meisjes, het is bepaald geen kinderfilm. Alleen al de pre-credits scène is een fantastische parodie op "2001, a space odyssey" en dan moet de film nog beginnen! Aanrader!
(Alleen jammer voor al die kinderen, die dachten een live-versie van al die suikerzoete animatie films te gaan zien)

Afgelopen najaar bezocht ik in het Centraal museum Utrecht de tentoonstelling "Double acts", een combinatie van onderwerpen uitgevoerd door 17e eeuws kunstenaars en video artiesten/kunstenaars. Hierbij vond ik het meeste werk van laatstsgenoemden een behoorlijke afknapper. Maar ja, kunst, museum, vooruit, bovendien kon je er even enkele minuten stil bij staan en dan weer verder lopen. Jammer genoeg moest ik voor deze videokunstenaar 2 uur in de bioscoop zitten om zijn visie op de jeugd (en Venetië) te bekijken en dat werd een lange zit, die behoorlijk oninteressant was. Lamlendige jongetjes die oeverloos lang met racebootjes door de lagunes van Venetië scheurden. Geen scenario, geen tekst, vervelende bombastische muziek met als kers op de taart een 15 minuten lange finale in omgekeerd beeld onder de bruggen van Venetië door. Je zou " De schippers van de Kameleon" haast een meesterwerk gaan vinden! Dit product had voor mij "unreleased" mogen blijven.

Kan er ook nog wel bij, moet Wolfgang Petersen gedacht hebben: Het origineel is uit 1972 en we zijn nu 34 jaar verder, dus dat origineel zijn ze nu wel vergeten. O, ja vorig jaar was er nog een Tv-film van 180 min. , maar daar heeft waarschijnlijk niemand naar gekeken, dus vooruit met de geit/poseidon. We doen het nog eens dunnetjes over, want onze technische mogelijkheden zijn ook beter! Laten we het zo stellen: Het origineel is beter!

Ja, natuurlijk, 33 jaar na het origineel heeft de commerciële tv ook bedacht, dat dit onderwerp misschien wel aardig was om er een superlange tv-versie van te maken.
Ondanks Rutger Hauer, veel te lang .

7 jaar na het origineel is er weer sprake van een gekanteld schip en wat is dan handiger uit commerciële reden de naam poseidon er weer bij te halen?

Toendertijd een big blockbuster. Ik herinner me Shelley Winters nog met het water aan de lippen. Eigenlijk best een aardige rampenfilm, die ik toendertijd meerdere keren gezien heb.
Ook in het 16mm verhuurcircuit was ie behoorlijk populair.

2e korte film van Jack Clayton, een paar jaar later beroemd geworden met "Room at the top" en "The innocents", leverde hem meteen een Bafta en een Oscar op.
In essentie een filosofische een-acter naar een toneelstuk van Gogol.

Aardig kijkje achter de schermen bij de opnamen van de film. Goed te constateren, dat qua productie, deze Duitse film op geen enkele manier onderdoet voor vergelijkbare Hollywood A-producties. Wel wat kort!

Trauma na een miskraam, het zou zomaar kunnen, maar doe daar dan wat mee. Nu zien we slechts wat hersenspinsels and that's it. Slechte korte film.

Oppenheimer, in de markt gezet als een soort blockbuster (zie de bespottelijke Indiana Jones-achtige poster) is in principe een uitgebreide biografie/ menselijk drama over de man, die de atoombom construeerde, maar zich uiteindelijk, te laat, realiseerde welk onheil hij de wereld cadeau had gedaan. Helaas werden pogingen een gelijk speelveld voor een ieder te creëren bepaald niet op prijs gesteld door de Amerikaanse regering, die de FBI op hem zette en uiteindelijk ook nog beschuldigde van communistische sympathieën. Een typische Nolan film. Groots, heen en weer in de tijd springend, schitterende beelden en een consequent aanzwellende sountrack.
Heerlijk weer eens een " ouderwets"(in de goede zin van het woord) Hollywood drama te zien, dat, ondanks de speelduur van 3 uur, geen moment verveelt. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de keur aan Hollywoodsterren, die, verlost van alle Marvel gekte duidelijk de sterren van de hemel spelen.
En nu maar hopen, dat Pathe het publiek krijgt, dat de film verdient, want in principe is dit dus een film voor art-houses.

Wat is dit nou? Een familiedrama, een sprookje, een coming -of-age drama of een musical?
Het is een wonderlijk beetje van alles, wat mij wel kon bekoren, maar dat mijn echtgenote " een chaotisch rommeltje" vond. De vorige film van de regisseur, "Martin Eden" had een beetje van hetzelfde, maar was , qua scenario wat consequenter.
Ik heb me in ieder geval niet verveeld, maar of het voor iedereen een aanrader is...?

Hoe houden dakloze, blijkbaar Syrische vluchtelingen/ statushouders? het hoofd boven water in een westerse welvaartsstaat? Door baantjes aan te nemen, die er op het eerste gezicht normaal uitzien, bestellingen afleveren, maar niet zo normaal zijn als het lijkt. Want al bij de eerste aflevering blijken dat meisjes en kinderen te zijn Maar kom je in gewetensnood, als je behalve een goede betaling ook nog eens een riant appartement aangeboden krijgt. Een dilemma voor broer en zus in kwestie.
Het lukt de regisseuse een constant nare soms misselijkmakende sfeer te creëren, waarbij de vraag blijft of de hoofdpersonen nou mededaders of slachtoffers zijn. Prima debuutfilm, maar zal niet iedereen kunnen bekoren.

Uiteindelijk nog een romantische komedie, maar daarvoor meer iets wat ze vroeger een "screwball comedy" noemden. Allemaal net een tikkie anders en in ieder geval lekker gek (en grof). Met een uitstekende regisseur en een fantastische cast is dit eigenlijk een prima film.

Hilarisch, het schoolkamp van een elite (woke) school, waar de ouders het schoolkamp van de leerlingen verzorgen en ook zelf aanwezig zijn, met alle gevolgen vandien.... Je zou kunnen zeggen: te absurd voor woorden, maar als als ervaringsdeskundige kan ik beamen, dat de werkelijkheid niet ver weg is. Gelukkig, dat wij niet alle ouders meenamen!

Vormen van vertouwen of juist het gebrek eraan in 5 afzonderlijke verhalen, die door elkaar gesneden zijn, zonder dat er maar iets van relatie is. Sommige leuk, andere dramatisch, maar het geheel ziet er nogal onaf uit. Neemt niet weg dat ik me absoluut niet verveeld heb.