Reacties

Nadat er twee jaar gewerkt is aan de fusie tussen Amazon en MGM, treden ze sinds oktober naar buiten als Amazon MGM Studios. Dit is de eerste Amerikaanse kerstfilm onder dat label, omdat Elf me een Italiaanse film was. De film is een vol jaar vantevoren opgenomen, en daar haden ze geluk mee, omdat het een vakbondsfilm is (SAG) en die hebben de hele zomer gestaakt voor betere rechten op streaming services.

Bij aanvang lijkt het een typische "Keeping up with the Jones'" film te zijn, waarbij buren elkaar willen overtreffen met kerstdecoratie, maar al snel wordt een fantasyelement geïntroduceerd door de kerstornamenten van het liedje "12 days of Christmas" tot leven te wekken en voor chaos te zorgen in El Segundo, Californië. Belangrijkste thema is daarna een "Zoektocht tegen de klok". Hoge productiewaarde en heel redelijk vergeleken met het recente werk van Eddie Murphy, maar niet echt een hoogvlieger. Leuke rol van Nick Offerman, en een cameo van Stephen Tobolowski.

Vera-Ellen speelde de tweede vrouwelijke hoofdrol in White Christmas met Bing Crosby, en deze keer is ze naast een andere crooner te zien, Tony Martin. De film is volledig in Schotland opgenomen maar straalt in alles Amerikaanse productiewaarde uit. Regisseur Henry Levin zou later met crooner Robert Goulet de film Honeymoon Hotel maken, die dezelfde sfeer uitademt, maar op een meer exotische locatie. De liedjes in deze musical zijn soft en bubbly, en de romantiek die nog steeds in Edinburgh hangt is sterker in deze kleurenbeelden uit de jaren 1950.

Robert Altman liet met The Player al zien hoe hij zijn eigen Hollywoodcultuur in schemerlicht kon plaatsen, en met Short cuts liet hij zien hoe veel personages met elkaar verweven werden. Nu presteert hij dit opnieuw op zeer inventieve wijze. De centrale boodschap is dubieus, maar komt neer op "De Modewereld draait om niets", en de running gag van hondenpoep geeft daar een extra geurtje aan.

Toch heeft vrijwel de gehele top van de modewereld vrijwillig een rol in de film gespeeld. Natuurlijk kregen ze daar de kans voor terug om hun mode te tonen, maar dan wel in het midden van de concurrentie, en een niet al te flatterende boodschap van Altman. Alleen modekoning Lagerfeld ontbreekt in de film, al wordt hij wel een dief genoemd in de film. Lagerfeld is dit in het verkeerde keelgat geschoten en heeft de makers aangeklaagd, waardoor de scène in sommige distributies ontbreekt of aangepast is. De film is geen commercieel succes geweest, en zeker niet voor iedereen aan te raden, maar wel voor wie een leuke en goed gestructureerde film wil. De BBC heeft anno 2023 plannen voor een televisieserie gebaseerd op de film.

Deze Canadese productie is de eerste televisiefilm voor Great American Family, toen dit kanaal gereorganiseerd werd door een oud-medewerker van Hallmark Channel en het volledige concept kopieerde. Binnen dit concept worden elk jaar tientallen films uitgebracht tegen de achtergrond van Winter, Valentijn, Lente/Pasen, Zomer, Herfst en Kerst. Meestal herken je aan de poster al wat je kunt verwachten, een romantische formulefilm en de meeste mensen weten wel of ze hier wel of geen zin in hebben.

De film is gebaseerd op een boek van Jane Porter, een schrijfster die ook geregeld verschijnt in de Bouquetreeks (net als Hallmark eigendom van Harlequin/Harper Collins). Het boek gaat over een moddersaaie bibliothecaresse met een brilletje (haar woorden, niet de mijne) die een half jaar geleden een baan heeft gekregen in de bibliotheek van een bergstadje in Montana. Ze is te saai om naar het Valentijnsbal te gaan, maar een rijke mediatycoon haalt haar over.

De film verplaatst dit geheel naar het Oogstbal en heeft daarom ook de alternatieve titel An Autumn romance meegekregen, hoewel Amazon Prime de film uitgebracht heeft als "A Winter romance" terwijl het zich toch echt in de herfst afspeelt. De hoofdpersoon in de film is een research librarian. In Nederland zou zo iemand een vakreferent bij een universiteit zijn of conservator bij een groot archief, maar in de film doet ze historisch onderzoek voor een openbare bibliotheek die afhankelijk is van gemeentelijke subsidie. Het was ongetwijfeld niet grappig bedoeld, maar ik kon er hard om lachen. Later in de film gaat ze als vrijwilliger in de bibliotheek in Montana werken, waar het stadsarchief nog nooit ontsloten is. In de film is het hotel dat de tycoon wil opknappen ook eigendom van haar broer, die totaal niet belangrijk is voor het verhaal, omdat de boekenreeks gaat over de broers Sheenan, waar de tycoon er één van is.

30 jaar na de publicatie van het boek The Exorcist is er aanleiding om de film opnieuw op te poetsen en om een verfilming te maken van de werkelijke zaak die schrijver William Peter Blatty inspireerde tot zijn bestseller. De rooms-katholieke Kerk heeft proberen te zwijgen over deze zaak, maar er is werkelijk een jongen geweest die weken achtereen aan bed gebonden was terwijl priesters het duivelse uit hem probeerden te krijgen.

Acteur Timothy Dalton, die in deze film de priester speelt, had geen spirituele reden voor de rol. Hij is ervan overtuigd dat de jongen psychisch in de war was en wou laten zien dat iemand vanuit diens geloof wel ergere schade aan kan doen dan soms aan de duivel wordt toegeschreven. Het resultaat is dan ook dat we naar een andere film kijken dan The Exorcist was. Niet vanwege de scènes, die veelal gelijk zijn, maar vanwege de sterk humoristische ondertoon die aan de rollen van de Kerk zijn toegekend. Van een horrorfilm is dan ook geen sprake meer, maar een documentair verslag mag het ook niet genoemd worden.

Vlak voor zijn dood in 1959 schreef Raymond Chandler de eerste vier hoofdstukken van Poodle Springs, een boek waar hij niet geheel uitkwam omdat Philip Marlowe zou trouwen en de gevolgen voor zijn leven niet te overzien waren. Met de oplevende interesse voor het karakter rond de 100e geboortedag van Raymond Chandler waagde Robert Parker zich aan de voltooiing. Hij is de geestelijk vader van Spenser, B.L. Stryker en Jesse Stone, en hoewel de fans verdeeld zijn over het succes van het verhaal, is de stijl van beiden vergelijkbaar.

Voor de filmversie moet je ook geen Humphrey Bogart willen zien in de oude James Caan, maar voor de Marlowe die in dit verhaal geschreven is, zet hij een perfecte rol neer. De structuur van het verhaal zit zoals alle Marlowe verhalen complex in elkaar, omdat de privedetective zich met drie zaken bezighoudt, terwijl hij zelf maar met één zaak bezig denkt te zijn. Voor de liefhebbers van het genre is het een verademing, en door de medewerking van Bob Rafelson en Tom Stoppard is de waardige bewerking voor de kijker gegarandeerd.

Deze tekenfilm van Disney is wederom van grote klasse, alleen wordt de film aangekondigd in media als de eerste tekenfilm over een echt bestaande figuur, terwijl het verhaal van Pocahontas niet echter is dan dat van Robin Hood.
Pocahontas was, net als Robin Hood, een bestaande figuur, en door afwezigheid van historische documenten zijn beide verhalen een eigen leven gaan leiden. Weliswaar is de autobiografie van Kapitein John Smith uit eerste hand, en kan deze dus gezien worden als een ooggetuigeverslag, maar wie de rest van zijn boeken leest weet dat Smith zijn avonturen vaak verzon of aandikte. Pocahontas zelf heeft nooit haar mond open gedaan over de zaak, en Smith noemt het feit dat zijn leven is gered door een 'wilde' pas in zijn 2e boek, en dit verzwijgen zou ook boekdelen kunnen spreken.

De film moet dus gezien worden als een vrije interpretatie van de legende (het meisje was 12 en de film-Pocahontas is dit anatomisch gezien zeker niet), en hierin slaagt de film uitstekend. Het gaat ook meer om de legendarische figuur van Pocahontas, dan de werkelijke prinses bij naam van Matoaka (Sneeuwwitte veer) en de film stopt bij het moment dat de wegen van haar en John Smith scheiden. In werkelijkheid had ze nog een leven in Engeland na dit moment, als de vrouw van de beroemde tabakshandelaar Rolfe, en had ze de naam Rebecca. Haar einde aan waterpokken is minder leuk. In Pocahontas II zou Disney invulling geven aan dit gedeelte van de legende.

De muziek is van de bovenste plank, de aanblik van de animatie is verfrissend door een meer stylistische aanpak en de dierlijke bijfiguren (die deze keer niet spreken) zorgen weer voor een komische boventoon. De thematiek is soms zwaar, en voor kleine kinderen is begeleiding wellicht aan te raden, maar de film biedt genoeg voor volwassenen om dit een echte familiefilm te maken.

Het is één van de populairste boeken van Annie M.G. Schmidt, maar het is wel erg episodisch. Het voordeel daarvan is dat het ook als voorleesboek erg geschikt is, waardoor dit soort boeken, net als Otje en Jip en Janneke, beter te verfilmen is als serie. De makers van deze film zijn er desondanks in geslaagd om een redelijke lijn in het filmverhaal aan te houden.

De film is tevens een ode aan het illustratiewerk van Fiep Westendorp, die aan het begin van hetzelfde jaar overleed. Dat levert vreemde decors, kostuums en beharing op, maar het is wel een vrolijke, herkenbare, fantasiewereld.

Pleasantville heeft een blije boodschap voor iedereen die anders of vernieuwend bezig is, en door de maatschappij met de nek wordt aangekeken: zonder zulke vernieuwingen komt de maatschappij als geheel nergens. Dat is een mooie boodschap, en door het te verpakken in het leven van een jaren 1950 komedieserie, klinkt het ook niet te belerend. De film heeft er echter voor gekozen om als verhaal binnen een verhaal verteld te worden, en behalve minder origineel, brengt dat ook de boodschap minder goed over.

Als plot-device worden twee kinderen van het heden in de televisie geplaatst. De consequentie hiervan is dat de relatie tussen realiteit en fantasiewereld duidelijk is vastgelegd. De film duidt er ook op, dat de vrije moraal heeft geleid tot meer moorden, (seksueel) geweld en asociaal gedrag. De film geeft aan dat vastgeroeste tradities een soort vrijheidsberoving in zich hebben, en tot op zeker niveau kan ik me daar goed in vinden, maar als het streven naar vrijheid en vooruitgang betekent dat je minder Pleasant met elkaar omgaat, vergeet men de boodschap af te maken.

In zijn eerste echte hoofdrol in een speelfilm laat David Duchovny zien wat hij kan. Het is een zware maar leuke rol, die als een moderne Dr. Faustus gezien kan worden.

De duivel is echter niet langer een spirituele verschijning, maar is te vinden in de maatschappij, en tussen drugs en het grote geld moet een arts de ethiek van zijn beroep zien te vinden. Wat Devil's Own was voor de advocaten is dit voor de medici, alleen is deze film een stuk realistischer. Timothy Hutton slaagt er goed in om een waardige schurk tegenover de dokter te zetten.

Er zijn diverse manieren om een attractie in een themapark te ervaren. Je kan een uur in de rij staan om 14 minuten in een bootje te zitten en naar panorama's te kijken, maar je kunt ook de sfeer opsnuiven van gebouw en natuur om het ongeschreven verhaal tot je te nemen. De makers van deze film hebben dat laatste moeten doen bij de gelijknamige attractie van Disney. Het geheel van de film ademt dezelfde sfeer uit, in aankleding, lokatie, verhaalelementen en natuurlijk het klassieke lied Yo Ho, a pirates life for me.

Ook humor neemt een belangrijke plaats in. De casting van Johnny Depp was een gouden greep, want zijn uitbeelding van de meest zelfingenomen piraat ooit is heerlijk om naar te kijken. De speciale effecten zijn ook zeer vindingrijk en het decor van St. Vincent completeert het beeld. Mensen die de attractie niet kennen zullen slechts een paar grappen missen, waardoor de film werkt voor iedereen die de piratenthematiek met een vette knipoog kan bekijken. In de vervolgen is de relatie tot de attractie veelal losgelaten.

Joep Dorren herhaalt zijn rol als Pipo de clown in deze groots opgezette productie. Groots opgezet betekent echter niet dat de film mooier om te zien is dan we van televisie gewend zijn. De kleuren wisselen van felheid, en het aantal continuïteitsfouten is zo groot, dan je zou vermoeden dat ze het ruwe materiaal nog een keer zullen monteren tot feuilleton, waarin wel alle scenes getoond worden, maar dat is niet gebeurd. Er waren wel gesprekken over een derde film met Joep Dorren, maar na de dood van geestelijk vader Wim Meuldijk is dit niet doorgegaan.

Hoewel er genoeg elementen zijn ingebracht voor een klassiek Pipo-verhaal, voelt de film niet aan als echte Pipo. Er is uitgegaan van een aflevering van de televisieserie uit 1960 "Pipo en de slaapridder", dat ook reeds bewerkt werd tot boek en stripboek. Vanuit dat verhaal worden echter zoveel vreemde sprongen gemaakt (en nog wel in een ongepast tempo), dat er nauwelijks iets van de oorspronkelijke charme overblijft. De film heeft ook niet de brede appeal die de televisieserie had. De aanwezigheid van de verteller (een drukke verslaggever in een matrozenpak met een vals accent), brengt het geheel naar een niveau dat alleen geschikt is voor kinderen.

Aan het begin van deze film laat Glenn Close een Tarotlezer komen om een Keltisch kruis te leggen. De bedoeling van deze methode is om het toekomstig pad inzichtelijk te maken, en slechts twee van de tien kaarten geven het heden weer. Toch oreert de kaartlezer vooral over het heden en als deze weggaat zegt ze: je toekomst, daar ben je zelf bij. Dat is dan ook het centrale thema van de film. Ieder mens krijgt in zijn leven te maken met verandering, waar je niets tegen kan doen. Hoe je omgaat met die verandering bepaalt je karakter.

Dat betekent dan ook dat er geen happy ends zijn. Met sommige mensen zal het niet goed aflopen en met anderen zal het einde open liggen. Ze krijgen een kans om iets nieuws in hun leven te beginnen, maar de film laat zich niet uit over een mogelijke uitkomst. In totaal krijgen we vijf verhalen te zien over vrouwen die omgaan met verandering. De teneur is overwegend donker, in dit anders zo lichte drama, waar de humor ook zeker niet ontbreekt. Eigenlijk zijn de vijf verhalen strikt gescheiden, waarbij de overlappende personages een ander karakter hebben als ze in andere verhalen optreden en die vertelstijl vereist dan ook flink wat toeval in de plotontwikkeling.

Veel ophef kreeg actrice Demi Moore die 12,5 miljoen accepteerde om zich van haar kleren te ontdoen in Striptease. Tussen al die commotie vergeet men te zeggen dat dit best een aardige film is, maar niet erg harmonisch en daarom heeft de film moeite om het juiste publiek te vinden.

De film begint als een romantische film die goed aansluit op de stripshows die we te zien krijgen. Geleidelijk neemt echter de spanning toe tot een misdaadverhaal, om vervolgens te eindigen als een waanzinnige komedie. Wie op andere bronnen afgaat en een thriller verwacht komt bedrogen uit. Het probleem met de film is dat de makers te veel hooi op hun vork nemen. Het is lastig om mensen die voor een goed verhaal komen te blijven boeien met de stripshows, en andersom zullen er ook mensen zijn die juist voor de stripshows kijken. Al met al een film die best de moeite waard is, maar het genre dat de makers voor ogen hadden is me niet echt duidelijk.

Deze film uit 1992 laat de interesses van regisseur Zhang Yimou weer zien. Net als Raise the red lantern staat een vrouw centraal, tegen het decor van het China uit vervlogen tijden. Dit keer is de film echter in het heden gesitueerd, en staat het platteland voorop, waar de sfeer van het oude China nog breed ademt.

Door de verplaatsing van het verhaal, verschuift ook de thematiek. Niet de kijker moet de verschillen ontdekken tussen modern-China en platteland, maar de hoofdpersoon is die taak toebedeeld. Verder zit er veel humor in de film. Voor zowel sfeer als humor geldt echter er helaas sprake is van een cultuurkloof en dientengevolge zal niet iedereen de film aanspreken. Voor wie echter van een gematigde komedie houdt, tegen een romantisch decor, met een maatschappijkritische knipoog, kan de film zeker worden aangeraden.

Viktor Navorski kan geen kant op, zowel letterlijk als figuurlijk, door regels en verwachtingspatronen die vaak nog ongeschreven zijn ook. Mensen hebben haast, laten persoonlijke motieven meetellen in hun werk en nemen eenvoudigweg hun verantwoordelijkheid niet. Tussen al die mensen en bedrijvigheid is Viktor de rust zelfe. Hij heeft zelf problemen, maar steekt nog altijd een helpende hand uit. Steven Spielberg en Tom Hanks hebben met The Terminal een kijkdoos geschapen, waar iedereen zijn eigen verhaal in kan vinden. De wereld teruggebracht tot een vertrekhal.

De allereerste keer dat ik Back to the future zag was in een schoolaula, waar de feestcommissie de film geregeld had. Ik weet nog dat ik totaal overrompeld was door de krachtige storytelling, waarin geen enkele scène overbodig leek, het snelle tempo en de humor. De tweede keer dat ik de film zag werd me nog meer duidelijk dat dialogen aan het begin verwijzen naar gebeurtenissen later in de film, en zelfs de negentiende keer dat ik de film zag, heb ik nieuwe details gezien die de film nog grappiger maakten. Geen enkele andere film heeft me zo in de ban gehouden en tot op de dag van vandaag is het mijn hoogst gewaardeerde film. Ook het boek naar de film door Bob Gale is zeer de moeite waard in de wijze waarop het verhaal gestructureerd is.

Ik weet niet hoe oud ik was, toen ik deze musical voor het eerst zag, maar het moet een herhaling geweest zijn, want op 5 december 1971 was ik er nog net niet. Ik weet wel dat het centrale thema van de film ("Een huis, een huis voor Annabel") nog weken in mijn hoofd heeft nagedreund, en zelfs nu nog af en toe in herinnering komt. Ik ben daar kennelijk niet alleen in, want toen ik op zoek ging naar deze film op dvd, zag ik op internet talloze mensen die de film zochten met als titel "Een huis voor Annabel". De film is niet zo sterk als Broodje Boek, een andere kindermusical van Mies Bouhuys, maar het is na zoveel jaren wel leuk om te merken dat er zoveel volwassen thematiek in dit Sinterklaasverhaal zit. De film bevat protesten tegen het indammen van de Markerwaard voor luchtverkeer, en tegen de hoge woningnood in Nederland. Als kind is me dat ontgaan, maar het geeft wel een duidelijk tijdbeeld.

Een paar jaar geleden werd het Van der Valk concern beboet voor zwartwerkers, illegalen en kinderarbeid. Deze nieuwsberichten en de werkervaring van de schrijver als tiener bij het concern, inspireerde tot het boek Het schnitzelparadijs, waarbij de valk nog altijd doorklinkt in de naam van het fictieve hotelketen De Blauwe Gier. Het boek werd geprezen voor de humor en het inkijkje in de multiculturele samenleving, met de instellingskeuken als microkosmos.

De film opent met een superintelligente jongen (tienen op je eindlijst, dat is in Nederland ondenkbaar), die volgens eigen zeggen even een dom baantje wil hebben, zodat hij kan nadenken over de toekomst. Nu is daar niks mis mee, ik heb zelf een keer een verzekering gekocht van een meisje dat hetzelfde deed, maar in de film geloof je het gewoon niet. Anders dan in het boek geeft hij zijn collega's geen waardevol advies, of een luisterend oor. Hij laat zich uitsluitend de les lezen en geilt op een serveerstertje. Bovendien, aan het einde van de film (en ik denk niet dat ik daarmee iets voor iemand verpest) heeft hij nog steeds geen enkel idee hoe hij met zijn leven verder wil; hij heeft geen enkele poging gedaan zichzelf te vinden, hij weet alleen dat een hotel talloze plaatsen heeft om je met een serveerster te verschansen. De film weet redelijk te vermaken, vooral door de optredens van Frank Lammers en Tygo Gernandt, maar het heeft maar weinig om het lijf. Persoonlijk vond ik de televisieserie effectiever omgaan met hetzelfde materiaal.

De animatiefilm Jack et la mecanique du coeur heeft veel parallellen met Hugo, de live-action film die twee jaar eerder uitkwam. Beide films zijn gebaseerd op een kinderboek uit 2007 dat populair is bij steampunk-fans, beide gebruiken een uurwerkmechaniek als symbool en sleutel tot het hart en beide hebben een belangrijke verhaallijn rond illusionist en filmmaker Georges Mélies. Waar Hugo echter een vrij realistische achtergrond gebruikt voor Parijs in 1930, doet Jack geen enkele moeite om Edinburgh in 1890 voor te stellen. De film speelt zich af op generieke locaties zoals een heuvel buiten de stad en een kermisterrein in Spanje, maar eigenlijk zou het zich overal kunnen afspelen. De gebruikte animatietechniek zal niet iedereen aanspreken en als ik het goed inschat is Jack vooral voor kinderen terwijl Hugo meer een familiefilm is.

In deze door commercie gedreven wereld, moet je echt een grote naam zijn om het recht te krijgen van final cut. Sommige actrices eisen het, zodat ze op het laatste moment nog stukjes kunnen verwijderen, waarbij bijvoorbeeld een seconde te lang bloot te zien is. Voor montageman Robin Williams gaat het niet om seconden. Hij brengt een leven lang terug van 500.000 naar 1,5 uur. Of een miniatuur van een paar minuten, zoals de nabestaanden een mens willen herinneren. Nu is film confronterender dan de herinnering die we denken te hebben of willen hebben, dus ligt er een zware taak bij de montageman, en dientengevolge is er ook een gedragscode opgelegd aan zijn beroep.

Er zijn veel mensen die dit een eng idee vinden, maar ook steeds meer mensen die via reality soap en internet een ongemonteerde blik in hun wereld geven. Misschien is de ongemonteerde wereld wel veel wreder, en moet je de misleiding niet bestrijden als je de waarheid niet aankan. De belangrijkste vraag die de film zelf aan de orde wil stellen, is wat er gebeurt als de ethiek verdwijnt bij de montageman. Op dat moment kunnen camera's, satellieten en soldaten in Iraq, omslaan van onze beschermer naar onze aanvaller. Ik was wel erg blij dat ik vantevoren bijna niets wist van de film, want in veel recensies lees ik zaken die ik niet vantevoren had willen weten. Geen grote publiekstrekker, maar wel weer een mooie rol voor Robin Williams.

Op 9 april 1940 dreigde Duitsland om Kopenhagen plat te gooien en besloot de Kroon zich over te geven. Ter vergelijking zou de Nederlandse Kroon vluchten de dag voordat hetzelfde ultimatum voor Rotterdam gegeven zou worden, gevolgd door Utrecht. Het is een situatie waarbij je geen goed kan doen, en de hoofdpersoon Henrik Kauffmann laat zich in deze film ook kritisch uit over de Deense regering, maar doet dit wel vanuit een veilig Washington, DC. Met diplomatie als enige wapen probeert hij het belang van steun voor de Europese zaak aan te kaarten bij de Amerikaanse president en zijn rol daarbij moet niet overschat worden.

De laatste tijd is er in de literatuur meer aandacht voor de pro-Nazi beweging in het Amerikaanse Congres, omdat we in een tijd leven waarin het fascisme steeds meer voeten aan de grond krijgt, maar in deze film is het verhaal nog steeds dat Amerika de neutraliteit wilde behouden, tot ze bij Pearl Harbor zelf aangevallen zouden worden. De film baseert de historische achtergrond op het proefschrift van Bo Lidegaard, maar stopt voordat de Koude Oorlog begonnen is, en dan vinden juist de belangrijkste wapenfeiten van Kauffmann plaats (op de Groenland-deal na, die wel in de film zit). Lidegaard schreef nog twee andere geschiedenisboeken over de Denen tijdens de Tweede Wereldoorlog, en misschien lenen die zich wel voor een film: de rol van de bevolking bij het in veiligheid brengen van de Deense joden en de poging om 20.000 gevangenen te bevrijden uit Duitse concentratiekampen.

Bij het verfilmen van werken met een cult-status, weet je vantevoren al dat je veel kritiek zal krijgen van de fanschare. Zo ook bij deze film. Ik had weinig over cast en crew gelezen voordat ik de film ging zien, maar het was me al wel ter ore gekomen dat de fans van Douglas Adams het niets vonden. Het scenario is wel van hem, maar hij heeft het niet mogen meemaken dat de film voltooid werd.

Ik heb de oorspronkelijke hoorspelen nooit beluisterd, maar de kracht van het boek voor mij lag in het verheffen van absurdisme tot logica, in de uitstapjes naar de encyclopedische artikelen van de Guide, en de veelkleurigheid van de vele bijrollen. Nog voor de titelrol start had ik het gevoel dat deze film me deze kwaliteiten ook zou geven. De voice-over van Stephen Fry en de musical inset van "So long, and thanks for the fish" lijken de sfeer van Adams te belichamen. De filmmakers hebben het volledige werk van Adams op zich laten inwerken, en namen diverse delen die filmisch vloeiend in elkaar overgaan. Het slot wijkt af van het boek, maar geeft Alan Rickman wel de kans om een memorabele rol neer te zetten.

In een tijd dat met de computer alles mogelijk lijkt te zijn op animatiegebied, kwamen Trey Parker en Matt Stone met South Park, een tekenfilm die artistiek gezien weinig voorstelde, met dialogen die soms alleen maar grof en banaal waren, maar vaak een goede boodschap in klare taal brachten. Met Team America gaan de twee door met hun maatschappijkritische noten, maar dan met een ongekend oog voor detail. De art/set decoratie is adembenemend en vormt een schril contrast met de knulligheid van de poppen, maar dat hoort bij de parodie. Werkelijk elk cliché in grote Hollywoodproducties (denk aan Jerry Bruckheimer, Michael Bay) komt voorbij terwijl zelfs voor een slecht verstaander de boodschap moet overkomen: dat een stel marionetten in hun strijd tegen het vermeende terrorisme de hele beschaving vernietigt. Mooie liedjes ook, alleen sommige grappen worden iets te lang uitgemolken.

Dit is een erg mooi programma van de Haagse kleinkunstenaar, waarin hij meer dan ooit op autobiografische wijze zijn visie op het leven toont. Hij geeft een beeld van zijn generatie, en maakt archetypen van het kind in hem, de rebel die hij was in de "Klein Orkest"-tijd en de bitterheid die volgt als illusies en idealen moeten plaatsmaken voor de harde realiteit. Hij heeft dit programma door het hele land gespeeld, maar tijdens de optredens in en om Den Haag trad hij extra in detail. De plaatselijke bevolking, waaronder ik me graag schaar, kon daarom bijna proeven wat hij bedoelde met zijn verhalen.

Hoe jammer is het dan, dat voor de televisie-opname de show zoveel geweld aangedaan werd, en dat dit dezelfde registratie is die op de dvd terecht is gekomen. Weliswaar opgenomen in Diligentia in Den Haag, maar zonder de Haagse referenties. Het jeugdverhaal van de man met de lamme handjes is eruit gesneden, maar de verwijzing verderop in de show zit er nog wel in, zodat het publiek lacht, maar de kijker niet weet waarom. De parodie op "All you need is love" ontbreekt, de dimensie "durven" ontbreekt in de heilige drieheid des levens, en zelfs het lied "De ikken van 40 jaar", waarin de centrale boodschap van het programma verwoord en afgesloten wordt is met duidelijke snede verwijderd. Wie de volledige show nog wil bewonderen zal de audioregistratie moeten vinden.