filminfo heeft 300 reactie(s) geplaatst.
In interviews gaf Herman van Veen aan dat de mythe die aan de wieg van Nachtvlinder stond tot hem kwam door het overlijden van een goede vriend. Het verhaal is niet uitgebreid, noch is er een poging gedaan het mysterie te verklaren of te ontkrachten. De cast zit vol met artiesten uit de Nederlandse kleinkunst, maar ze zijn net zo snel overleden als dat ze ten tonele kwamen, en de film schokt dan ook voort. Het is goed om weer eens een origineel sprookje te zien, maar ik mis de parabel die in het beste werk van Van Veen de boventoon voert.
De film In the name of the father vertelt het waargebeurde verhaal van Gerry Conlon, die onschuldig in de gevangenis kwam door misbruik van de macht van politie en justitie. Hoewel het een schande is op het gebied van de mensenrechten, is de film minder effectief als rechtbankdrama, omdat Conlon werd vrijgesproken op een technisch detail, en de politie nooit werd gestraft.
Grote publiekstrekkers in de film zijn Emma Thompson en Daniel Day-Lewis. De rol van Thompson is echter te klein om de top-billing te rechtvaardigen, hoezeer ze ook een sleutelfiguur in de eerste helft heeft. De film is vooral aan te raden voor geïnteresseerden in de geschiedenis van Noord-Ierland of in geromantiseerd drama .
Vanaf 1988 kwam er elke drie jaar een geopend dossier van Police Squad. Zat er tussen deel 1 en 2 1/2 ook verhaaltechnisch drie jaar, nu is dat slechts één jaar, waarin Frank en Jane zijn getrouwd en Frank zijn politiewerk heeft moeten neerleggen, wat niet bevordelijk is voor zijn huwelijk. Intussen zit het Jane dwars dat ze nog geen kind hebben, en zal Frank haar verlaten om een terrorist te stoppen die het op de oscaruitreiking voorzien heeft (een uitstekende kans om weer wat gastoptredens in de film te stoppen).
Dat is al het verhaal en verder is de film getrouw aan de Police Squadformule van snelle grappen, parodieën op beroemde films, grappen op de achtergrond die menigeen kan missen, grappen tijdens de voortiteling en grappen in de tekst van de aftiteling. Films van producenten David en Jerry Zucker en Jim Abrahams weten dat het publiek naar huis rent als de aftiteling komt, maar met elke nieuwe productie blijven er meer in de zaal zitten. Tijdens de première van deze film in 1994 verliet slechts een kwart ijlings de zaal, hoewel dat in Amerika absoluut niet meer gebeurde. Voor Nederland zou een Marvel Universum nodig zijn om mensen te laten zitten tot het einde.
Bruce Joel Rubin en Jerry Zucker zijn terug, na hun samenwerking in Ghost en hebben wederom een film gemaakt met grote doses humor en romantiek in een harmonieus geheel. Ook de symboliek van Ghost is duidelijk terug te vinden in de film, maar het verhaal mist duidelijk een extra dimensie. Zagen we in die film dat Patrick Swayze zelf rust moest vinden, de relatie met zijn vrouw moet besluiten en aan zijn nieuwe wezen moet wennen, zo zien we in deze film alleen hoe Michael Keaton werkt aan diverse relaties. Dit geeft plaats voor veel kleurrijke karakters, maar het voelt als een verhaal met minder body.
De underground strip waarop Tank Girl is gebaseerd is succesvol omdat er grove taal gebruikt wordt door een meisje. Lori Petty in de filmversie doet overdreven pogingen om voor Hollywoodnormen grof te zijn, maar ze komt niet overtuigend over. De film wordt geregeld onderbroken door beelden uit het stripverhaal, en dit geeft de film een kunstig aanzicht, maar het is droef te moeten onderkennen dat de details in deze plaatjes meer humor bevatten dan de gehele film. Tank Girl is een typische film voor de MTV-generatie, in zijn montage en begeleidende muziek. De film is echter te vreemd om aan te slaan bij de meeste jongeren. De make-up van Stan Winston is echter weer van topniveau.
Een planeet Aarde waar landsgrenzen niet meer belangrijk zijn, Engels de voertaal is, democratische rechten verdiend moeten worden maar men zich niet onderdrukt voelt, en mannen en vrouwen zo gelijk zijn dat er gemengd douchen in het leger is. Dat is het beeld van de toekomst in deze film van Paul Verhoeven. Hij heeft er jaren aan kunnen werken, en het resultaat is er dan ook naar. Verschillende nieuwe planeten worden in beeld gebracht, alsmede een nieuwe orde hier op Aarde. Goed, het draait om zeer rare insecten, maar dat terzijde.
De film houdt de vaart erin door een deel van het verhaal te vertellen in een interactief nieuwsblad. Deze vorm van vertellen geeft ook ruimte om extra humor toe te voegen, en stof tot nadenken hoewel de sensatiekijkers geen overkill hoeven te verwachten op dit vlak. Een Amerikaans criticus, die de film als pure geweldverheerlijking afdeed, heeft kennelijk veel van deze boodschappen in de film gemist, want de film heeft wel degelijk wat te zeggen en vertoont een fijn staaltje op het gebied van de set direction en speciale effecten.
Regisseur Ben Verbong begeeft zich op betrekkelijk nieuw terrein in deze kinderfilm naar de boeken van Peter Maas. Voor de beeldvorming van het figuurtje in de hoofdrol, en voor de keuze van de verhaalelementen uit de verschenen boeken, leunde hij dan ook vooral op de schrijver zelf. Hoewel de boeken wel in het Nederlands vertaald zijn, zijn ze hier veel minder populair, en het gemis aan herkenning levert ook een stuk charme in. Voor de jongere kijkers biedt de film echter een zeer kleurrijk spektakel, dat we niet meer zagen sinds de films naar de boeken van Astrid Lindgren.
Harvey Keitel speelt de eigenaar van een sigarenwinkel. Hij weet als niemand anders dat het leven zo vluchtig is als rook die in de lucht verdwijnt. Hij weet niet waarom, maar hij maakt reeds 4000 dagen een foto van zijn winkel om 8 uur 's ochtends. Je zou zeggen dat de foto's allemaal van hetzelfde object zijn, maar geen foto is hetzelfde. Het zijn momentopnames van herinneringen die hij zelf niet heeft. Een schrijver ziet echter zijn overleden vrouw op een aantal foto's, en heeft daarmee het geluk terug dat hem ontnomen is. Het is ironisch dat ook de camera gestolen is. Het is zoals Tom Waits tijdens de eindtitels zingt: "It's memories that I'm stealing, but you're innocent when you dream".
Het terugbezorgen van geluk staat ook centraal in het kerstverhaal dat aan het einde van de film verteld wordt. Het kerstverhaal werd geschreven door Paul Auster, de romanschrijver die ook wel onder het pseudoniem Paul Benjamin schrijft, hetgeen de rol van William Hurt is in deze film. De film is echter niet autobiografisch, maar het karakter dient als leitmotiv-tegenhanger van de rol van Harvey Keitel.
De film laat een aantal mensen zien, dat ooit in hun leven een beslissing heeft genomen die ze nu liever zouden herroepen. Verder hebben de verhalen niets met elkaar te maken, en daarom is de film voor een groot publiek niet erg interessant. Wie houdt van symboliek kan genoeg in de film vinden, waarbij centraal de vraag staat of een seconde veel kan betekenen in een mensenleven.
Garage sale mysteries is een reeks televisiefilms op het gespecialiseerde kanaal Hallmark movies & mysteries over de eigenaresse van een winkel in antiek en (voornamelijk) curiosa. Ze heeft een oog voor bijzondere objecten, maar vertoont bijna nooit echte kennis van de marktwaarde van verzamelstukken. Haar inventaris komt van rommelmarkten vanuit persoonlijke garages en inboedels en ze stuit geregeld op het lijk van mensen die ze persoonlijk heeft gekend.
Alleen de pilot is gebaseerd op het boek Garage sale stalker, maar bijna alle films beweren op dit boek gebaseerd te zijn (bedoeld wordt: op het karakter van dit boek). Schrijfster Suzi Weinert had het idee dat in elk boek de geschiedenis van een voorwerp zou leiden naar een mysterie, maar in de verfilming gebeurt dit bijna nooit (de film die het dichtst in de buurt komt is "The wedding dress"). In de boeken is de hoofdpersoon geen eigenaar van een winkel, maar een huisvrouw met vijf kinderen, net als de schrijfster die 75 jaar was toen het boek verscheen en in 10 jaar 4 romans schreef in de serie.
Geregeld wordt in de filmserie verwezen naar Agatha Christie, zoals in "The deadly room" en "The novel murders". Er is ook een aantal afleveringen dat inhaakt op shows zoals Storage wars. De beste hiervan is "The mask murder" onder regie van Mel Damski.
De filmreeks bestaat uit 17 films die in productie genomen werden, waarvan er slechts 16 uitgebracht zijn. De serie werd gestaakt toen hoofdrolspeelster Lori Loughlin gearresteerd werd voor het omkopen van het collegebestuur in ruil voor toelating tot het college van haar dochter. De meest ironische film in de reeks is daarom "Guilty until proven innocent", waarin de filmzoon van Lori Loughlin uitgenodigd wordt te frauderen met rapportcijfers.
Het burgerlijke verzet van Rosa Parks behoort basiskennis te zijn. Als de film opent blijkt dat ik me deze geschiedenisles toch verkeerd in mijn hoofd had zitten. Ik dacht altijd dat Rosa Parks voorin de bus zat en niet naar achteren wilde, alleen maar omdat ze zwart was. Bij aanvang van deze film blijkt dat ze een rij voor de achterste deur zat, en weigerde op te staan voor een witte passagier die voorrang eiste op de zitplek. Het middengedeelte was niemandsland, en waarom zou wit daar voorrang hebben over zwart? Rosa Parks was overigens nog in leven toen deze film uitkwam.
De film is echter niet de biografie van Rosa Parks, maar een historische film over de busboycot die volgde in Montgomery, Alabama in 1955-1956. Als de film gezien wordt als biografie, dan is het de biografie van de vroege betrokkenheid van Ds. Martin Luther King Jr. bij de beweging voor mensenrechten. Hij wordt aangewezen om de congregatie toe te spreken en op te roepen om de bus te mijden en samen te carpoolen. Het is een mooie rol van Jeffrey Wright, ondersteund als woordvoerders door Terrence Howard en CCH Pounder.
En passant hoor je ook nog de naam van Autherine Lucy voorbijkomen, die bibliotheekwetenschappen wilde studeren in Alabama op basis van de uitspraak van Brown vs. Board of Education, een gerechtelijke uitspraak die anno 2023 nog steeds ter discussie staat in het zuiden van de Verenigde Staten en in de staat Florida steeds vaker overtreden wordt. Een goede partnerfilm om te kijken in de strijd van King in Alabama is Selma uit 2014. Die film toont de geschiedenis 10 jaar later.
Pertsa en Kilu zijn bekende figuren uit de Finse jeugdliteratuur. Hun avonturen werden reeds bewerkt in de jaren 1970 tot een televisieserie, maar het allereerste boek is nu verfilmd als speelfilm. De serie toont het leven en werken aan het water en de vriendschap tussen twee buurjongens. De meeste boeken zijn ook een soort detectiveverhalen, waarin de jongens een misdaad oplossen, in dit geval de overval op een juwelier.
De parallellen met De schippers van de Kameleon zijn snel te trekken. Beide boeken hebben een manuscript uit 1948 over twee onafscheidelijke jongens met een bootje, alleen werd Sietse en Hilke (die broers zijn) reeds in 1949 gepubliceerd, en Viimeiset kaanit pas in 1951.
De speciale effecten zijn een beetje ouderwets (maar de kinderen bouwen dan ook een eigen watervliegtuig dat ze zonder brevet besturen). De Nederlandse nasynchronisatie is niet heel goed (waarom Vlaamse stemmen voor de stoute kinderen?) maar wel begrijpelijk voor de primaire doelgroep.
Dit vervolg heeft zo mogelijk nog minder met het verhaal van Stephen King te maken, en is ook als technologische thriller een zeer vreemde eend in de bijt. De film speelt zich af in de toekomst, en door een ingenieuze chip (die meer op de pyramide van Cheops lijkt) wordt het mogelijk om met een netwerk op een virtuele wereld aangesloten te worden.
Met alle aandacht voor Internet in de media, kan het zelfs de grootste leek niet ontgaan zijn dat dit reeds jaren realiteit is, en met elke uitleg die de film biedt maken de makers zich nog belachelijker. Het dramatische element van de eerste film is niet terug te vinden, doordat de Lawnmower man nu gewetenloos is. Wat overblijft is een flauw verhaal met een zeer voorspelbaar einde, zonder echte spanning of actie.
Nergens op de film staat dat dit een verfilming is van het verhaal uit 1978 van Stephen King. Men kon de creatieve verschillen niet bijleggen, en de naam van de schrijver werd daarom op diens verzoek verwijderd. De motieven in het verhaal zijn echter onmiskenbaar die van King.
Een korte motiefanalyse:
Acteur Wallace Shawn heeft een aantal toneelstukken geschreven over de verschillen tussen arm en rijk, en hoeveel schade Amerika aanricht door overal ter wereld het communisme de kop in te drukken. In het Amerikaanse politieke systeem worden liberalen gelijkgeschakeld met communisten en sociaal-democraten met socialisten, en het is in een dergelijk politiek klimaat scheer onmogelijk om iemand van gedachte te laten veranderen.
The fever is oorspronkelijk geschreven als een monoloog van iemand die ziek wordt zodra ze blootgesteld wordt aan de ongelijkheid in de wereld. De film is opgenomen in Kroatië en refereert naar de rest van voormalig Joegoslavië waar oorlog en onderdrukking nog steeds gaande zijn, maar de film anonimiseert de geografische locatie, zodat het elk land kan zijn waar mensen het minder goed hebben dan in het Westen. Vanessa Redgrave geeft als voiceover dezelfde indruk van een monoloog, maar wordt onderbroken door activisten Michael Moore en Angelina Jolie, die elk hun eigen betoog mogen houden. Het is buitengewoon onplezierig om naar te kijken, en ik weet niet of de boodschap op deze manier nu echt overkomt. Shawn heeft zelf meegewerkt aan de bewerking van zijn toneelstuk voor televisie.
Er werd lang uitgekeken naar de nieuwe Schwarzenegger omdat hij sinds T2 de regisseurskant van de filmwereld bekeek. Helaas zijn de meeste berichten rond de film overdreven negatief. Men deed destijds of het een slechte film zou zijn, alleen omdat Jurassic Park dat jaar meer opbracht. Toegegeven, de film heeft meer gekost dan je ervan kunt afzien. Zo werd een gigantische opblaasbare Schwarzenegger gebouwd, stuurde NASA een raket omhoog met een reclame voor de film, en kregen 4 schrijvers in totaal 2,5 miljoen om het verhaal bijeen te krijgen. Alle drukte rond de film doet je bijna vergeten dat het gewoon een leuke film is. Er wordt een parodie gegeven op alle actiefilms die in twee of meer delen op het witte doek kwamen, en belangrijker, Schwarzenegger en zijn vrouw spelen een parodie op zichzelf. Voor de echte filmliefhebbers zijn er nog 15 cameo's in te ontdekken, en kun je van alle bijrolspelers een film noemen die thuishoort in het rijtje van actiesequels.
Voor de tweede maal waagt Walt Disney Pictures zich aan een verfilming van de twee Jungle Books van Rudyard Kipling. In die boeken worden in korte hoofdstukken de belevenissen van Mowgli verteld, die opgroeit in de jungle. De boeken lijken bedoeld om de dieren voor te stellen aan kinderen.
In de tekenfilm uit 1967 (de laatste film die onder supervisie van Walt zelf stond) wordt een aantal karakters uit de boeken gebruikt. Bagheera, Baloo en Shere Kahn uit deel 1, Hathi en Kaa uit deel 2. De scène met de jazz-aap Koning Louie komt niet uit de boeken, maar is gebaseerd op de stijl van de stemgever van de aap Louis Prima. Opmerkelijk is dan ook dat de makers van dit 'vervolg' op het originele verhaal, ervoor hebben gekozen om de aap te behouden in het verhaal.
Ook voor de naamgeving hebben ze een mooie oplossing bedacht. Alle dieren in de film hebben immers de Hindi naam van het dier gekregen, maar Louie is een Westerse naam. In deze nieuwe film laat men Mowgli de aap Louis noemen, naar de afbeelding van de koning van Frankrijk. De herhaling van het oude verhaal neemt ongeveer het eerste half uur in beslag, maar het is niet zo dat degenen die het verhaal al kennen zich daarom vervelen. Er is zelfs meer bedacht. De opening van de film geeft antwoord op de vraag: Heeft Mowgli geen ouders? Een vraag die de boeken en de tekenfilm in het midden laten. De film zit vol actie en humor. Vooral de dieren leveren bijzondere prestaties en zijn bijzonder grappig. Let vooral op de zwarte panter Bagheera, het is namelijk een hond die verkleed is als panter en bijgewerkt met de computer.
Joe Dix is beheerder van een herenhuis in of buiten Londen. We kunnen Joe nog kennen uit Joe's palace die ruim een week eerder op BBC TV uitgezonden werd. De verhalen staan volledig los van elkaar, maar in het eerdere deel leren we Joe iets beter kennen als een wat wereldvreemde jongen die een ontwapenend effect heeft op mensen om hem heen. In beide films zien we mensen die de spoken uit hun verleden uit de weg willen gaan, terwijl ze weten dat een confrontatie juist goed zou zijn. In beide films lijkt de aandacht vooral uit te gaan naar de set-aankleding om het verleden uit te beelden en wordt Joe voornamelijk gebruikt om tegenaan te praten. De flashback voorkomt dat het een monoloog wordt van Dame Maggie Smith, maar het geheel voelt toch theatraal aan.
Ook het karakter van Mary zouden we reeds kunnen kennen van de korte film A real Summer die in dezelfde week werd uitgezonden, maar die geen co-productie met HBO was. Die film was een éénakter voor actrice en drie Dalmatiërs, en toonde eind jaren '50 van Mary. geïllustreerd door zwart-wit beelden uit die tijd. Eigenlijk verwachtte ik dat het tweeluik van Joe Dix zou worden afgesloten met een derde deel. In het eerste deel zien we namelijk hoe Joe zijn observaties opschrijft en in het tweede deel hoe Mary een innerlijke strijd heeft over het opschrijven van de observaties van een ander. Een derde deel waarin een oudere Joe terugkijkt op die observaties zou een prachtige afsluiting zijn, maar in afwezigheid daarvan moeten we als kijker veel losse eindjes zelf invullen.
Het verhaal van Johnny Mnemonic werd geschreven in 1981, en bevatte een aantal ideeën over hoe de informatierevolutie zou kunnen verlopen. Het was maar 38 pagina's lang en de schrijver William Gibson, die zoveel succes had met Neuromancer, heeft voor de film dan ook extra drama-elementen toegevoegd.
Oorspronkelijk was Val Kilmer voor de hoofdrol gevonden, maar het duurde hem te lang, en dus zien we Keanu Reeves, die weliswaar populair is, maar met de dramatische scènes weer flink de plank misslaat. De goede reputatie van William Gibson ten spijt, hebben geen van de verantwoordelijken echt over toekomstige ontwikkelingen gedacht want hoe groot de behoefte aan informatie ook is, de datacompressie zal ook verbeteren, en de eenvoudige dossiers die Johnny vervoert nemen volgens hun zeggen over 25 jaar wel 320 Gigabyte in beslag (daar kon je in 1992 al 21918 delen van een encyclopedie voor krijgen en in 1996 58608 delen van de Britannica). Johnny Mnemonic is geen Bladerunner maar biedt wel aardig tijdverdrijf.
Ik ken een handjevol mensen die de film binnen 15 minuten afzetten, omdat ze de ironie niet zien achter het roze bombardement waarmee de film opent (met een schitterende voice-over van Dame Helen Mirren). De iconische Barbie in het zwart-wit gestreepte badpak is echter het eerste signaal dat Greta Gerwig goed bekend is met de iconologie van het merk, en poppen van Allan (vriend van Ken) vinden weer gretig aftrek op e-bay, omdat de film duidelijk maakt hoe obscuur hij is binnen het merk. De centrale kritiek over de patriarchie slaat volledig door, maar heeft in Amerika duidelijk een gevoelige snaar geraakt bij degenen die gelijke behandeling als woke bestempelen.
Ik ben geen fan van Will Ferrell, maar net als in The Lego Movie speelt hij de boze directeur van een iconisch speelgoedmerk, en in een dergelijke persiflage werkt zijn bubbelige karakter wel. Het Mattel in de film staat symbool voor de hebzucht en af en toe vallen er behoorlijke steken onderwater die specifiek op Mattel slaan (voor wie dat mist wordt er in de aftiteling documentair bewijs aangedragen van de echte reclamecampagnes voor gefaalde producten van Mattel). Tegelijk wordt de mythologie omarmd van de Amerikaanse vrouw die Barbie ontworpen zou hebben, terwijl het in werkelijkheid een gelicentieerd Duits product was (ontworpen door mannen) aangepast voor de preutse Amerikaanse markt van de jaren 1950. Het maakt de film er niet minder leuk om, maar is wel weer typisch Amerikaans.
Na Jay and Silent Bob strike back neemt regisseur Kevin Smith een pauze van de Silent Bob films, maar hij keert wel terug naar Jersey voor deze film, met een kern van dezelfde artiesten. De toon is een stuk serieuzer dit keer, aangegeven door de thematiek van rouw en eenoudergezinnen, maar er kan ook gelachen worden met de gebruikelijke keur aan karakters. Met Liv Tyler als 'clerk' bij een videotheek, zijn we ook weer terug bij het nederige begin van de Jerseyfilms. Dieptepunt is het optreden van Jennifer Lopez, die veel te overdreven acteert, maar haar rol duurt gelukkig maar kort.
Een feest van herkenning is deze filmversie van de beroemde tv-serie uit de jaren 1960. Omdat de makers de liedjes intact hebben gelaten, blijft het ook een Annie M.G. Schmidt musical, en het jonge publiek zal zich hier ook snel in kunnen vinden. Het flinterdunne verhaal is niet meer dan een kapstok om de liedjes aan op te hangen, maar in kleine details en in toespelingen in de dialogen wordt een duidelijke hommage aan het werk van Annie M.G. Schmidt gemaakt. Producent Burny Bos scoorde eerder met zijn bewerkingen van haar Abeltje en Minoes. Zijn collega Paul Kooij (Anton Gleuf uit de Ko de Boswachtershow) heeft hier een heerlijke hoofdrol, waarin hij het verschil kan laten zien tussen een boze buurman, en een buurman onder invloed van experimentele drugs. Hoewel vele liedjes uit de serie werden verwerkt in het verhaal, gingen de makers nog een stapje verder. De muziek van nummers als Op de step en Popocatepetl, werd verwerkt in de soundtrack om het geheel te completeren.
Het is gebruikelijk dat bij filmopnames met een baby een tweeling wordt ingezet om de baby niet met lange draaidagen te vermoeien. De Olsen-tweeling werd als baby voor de televisieserie Full house ingehuurd, maar besloten ook toen ze groter werden de rol te delen. In speelfilms spelen ze wel alletwee en It takes two is de eerste die in Nederland in de bioscoop gedraaid heeft. Het verhaal draait om twee identieke maar toch zeer verschillende meisjes die samenzweren om hun ouders bijeen te krijgen, zoals Erich Kastners Das Doppelte Lottchen, uit 1949, het boek waarop zowel The parent trap als Charlie & Louise gebaseerd werden. Het verhaal is wat vertaald naar deze tijd (adoptie-problematiek) maar heeft een ouderwets gezellige aanblik. Behalve de tweeling zien we ook Kirstie Alley en Steve Guttenberg, die zo uit Three men and a little lady weggelopen kan zijn, zij het dat hij nu wat meer miljoenen op zak heeft, want de film pakt ook meteen de arm-rijk verschillen mee. Een leuke film voor het hele gezin.
Je kunt liefhebber van zijn werk zijn of niet, maar de betekenis voor robotverhalen die Isaac Asimov had is ongekend. In plaats van gewone science fiction maakte hij mysteries rond de vraag "Als de wetten van de robotica het onmogelijk maken, hoe kan het dan toch gebeurd zijn". Hiervoor schaafte hij zijn theorieën steeds bij, en hoewel de verhalen achterhaald zijn door de werkelijkheid, is de schrijfstijl meesterlijk. Het boek I, robot bestaat eigenlijk uit een reeks verhalen, die met een rode draad verbonden zijn, dus regisseur Alex Proyas kon kiezen welke te verfilmen. Licht was de verbazing, toen bleek dat geen enkel verhaal overeind is gebleven. Het concept van het mysterie is er nog, en het karakter van Dr. Calvin, maar de logica in de oplossing is ver te zoeken, zelfs al voel je die lang voor het einde aankomen.
De film ziet er wel mooi uit, hoewel sommige scènes onrustig aandoen door een gebrek aan montage (dat is de stijl van de filmmaker, maar niet iedereen is er een fan van). Will Smith blijft echter overeind in dit alles, en krijgt ook leuke dialogen mee.
Arthur-legenden weten altijd hun publiek te vinden omdat ze zich afspelen in een historisch tijdperk waarvan we weinig meer hebben dan legenden, maar genoeg om te weten dat koning Arthur en het omstreden land Thule werkelijk bestaan hebben. Dat was ook het succes van de strip Prince Valiant, die op 13 februari 1937 voor het eerst gepubliceerd werd. Schrijver en tekenaar Hal Foster had intensief gestudeerd op de beschikbare bronnen om ervoor te zorgen dat zijn creatie tussen de feiten bestaan zou kunnen hebben.
60 jaar later, regisseert Anthony Hickox de derde adaptie van deze legendarische stripreeks. Na Robert Wagner in 1954 en de tekenfilmserie uit 1991 is het nu de beurt aan Stephen Moyer om de rol van Valiant neer te zetten. Net als de versie uit 1954 heeft men ervoor gekozen om alleen de karakters uit de strip te gebruiken, zodat er weinig meer overblijft uit het stripverhaal, en het net zo goed een verfilming van Le Mort d'Arthur zou kunnen zijn.
Nieuw is echter wel dat de narratie van het verhaal bijgestaan wordt door nagebootste stroken uit het stripverhaal en bijpassende stukjes animatie. Ook is er opmerkelijk veel humor in de film aanwezig, met name door Joanna Lumley die een heks maakt van de wrede Morgan Le Fey, waardoor deze film zich goed leent voor vertoning voor de hele familie, hoewel de videokeuring van 12 jaar anders doet vermoeden.
Toen in 1996 het boek Primary Colors uitkwam wist iedereen dat de politicus in het boek op Bill Clinton sloeg. De speculaties begonnen over wie het boek geschreven zou kunnen hebben, want met die vraag zou ook de vraag beantwoord worden over hoe goed de schrijver was geïnformeerd over de werkelijke feiten van Clintons overspel. Toen uitkwam dat Newsweek reporter Joe Klein de schrijver was, en met behulp van een grafoloog dit bewezen werd toen Klein bleef ontkennen, was duidelijk dat het boek niet meer dan fictie was. Nu voegt een filmmaker beelden toe aan de woorden, en zowel in de make-up als in de casting in het algemeen probeert men zo dicht mogelijk de echte politici te benaderen.
Dit is echter jammer, want net als de film Wag the dog heeft de film wel iets zinnigs te zeggen over de ethiek van de verkiezingscampagne, terwijl nu de nadruk komt te liggen op zaken die door de gemiddelde Amerikaan geloofd worden, maar nooit bewezen zijn. De rol van Emma Thompson is het meest divers in deze film, mede omdat haar karakter erg afwijkt van dat van Hilary Clinton.
Meer nieuws
Netflix Pathé Thuis Disney+ Prime Video CANAL+ NPO Start Apple TV HBO Max Viaplay Videoland Cinetree Film1 CineMember Picl SkyShowtime MUBI
Meer beoordelingenReacties Populaire filmsPopulaire series
Meer populaire films
Meer populaire series
