Reacties

Na jaren gewerkt te hebben aan Prince of Egypt, het verhaal van Mozes, komt Dreamworks nu met een Bijbelverhaal dat chronologisch eerder komt dan Mozes: Jozef vanaf zijn geboorte tot de toelating van zijn broers in Egypte.

Het is een populair verhaal om te verfilmen, en de muzikale uitspattingen van deze tekenfilm kunnen het niet halen bij de musical van Andrew Lloyd Webber Joseph and the technicolor dreamcoat, die vele Amerikaanse schoolkinderen jaarlijks opvoeren. Voor een tekenfilm die echter meteen op video uitkomt, is het er echter één van hoge kwaliteit, die eigenlijk te weinig aandacht heeft gekregen bij de Nederlandse release.

Er wordt weleens gezegd dat Hollywood de verkeerde les trekt uit het succes van bepaalde films. Na het succes van Dirty dancing sierde Patrick Swayze de muur van vele tienerkamers. De taglines van Road house bevatten daarom vaak een verwijzing naar die film. "The dancing's over, time to get dirty", en de focus van de film ligt ook te veel op vrouwen met hoog haar en diverse excuses voor Swayze om zijn shirt uit te trekken. Helaas voor de makers werd de film gekeurd voor 16 jaar en ouder, en daarmee mis je een groot deel van de doelgroep. Voor de uitzending op RTL werd de film dan ook aangepast, zodat deze voor 12 jaar en ouder geschikt werd. Het verhaaltje is niet slecht, maar uiteindelijk gaat het om de muziek, de mooie mensen en de vechtscènes.

Hij staat in een lift als de ouders van de bruid dood neervallen. Hij wil hulp vinden maar overal vallen mensen bij bosjes neer, en hele speeltuinen vol dode kinderen. Ze schuilen in een bibliotheek en een vriendin zoekt naarstig naar een Bijbel bij de kast met Mary Higgins Clark (dan zit je aan de andere kant van de bibliotheek). Ze slaat de Openbaring van Johannes open en kan de Opname van de Gemeente niet vinden. Dat is niet verwonderlijk, want het is een theorie van buiten de Bijbel, die vooral door evangelische Amerikanen wordt aangehangen. Dezelfde Amerikanen die tegen milieubescherming zijn en voor demonische presidenten, omdat ze hopen dat het Einde sneller komt. Juist in deze tijd vind ik het daarom moeilijk om naar dit soort films te kijken, en er is geen sterk verhaal als afleiding, gewoon de bodem van de rampenfilms. Hetzelfde verhaal werd beter verteld in Left behind II: Tribulation force.

In oktober 1938 verscheen in het vrouwenblad Redbook de eerste aflevering van het feuilleton dat uiteindelijk gebundeld zou worden als het boek Claudia. De aflevering begint met het ontwaken na een passievolle echtelijke nacht en ze bewondert haar man de architect, die zoveel meer weet dan zij over het huwelijk. Claudia kan zich niet druk maken over die rare Hitler in Europa, want zij is bezig een goede huisvrouw te worden. Het was het begin van een lange serie feuilletons en romans van de joodse schrijfster Rose Franken, en menig proefschrift heeft de reeks gebruikt als een tijdsbeeld van het vooroorlogse gezinsleven.

Deze film is indirect gebaseerd op het gelijknamige boek, omdat slechts twee jaar na het verschijnen van het boek, Franken en haar man meewerkten om het boek als toneelstuk te bewerken. Franken had reeds een enorme hit op de planken gehad en ook het toneelstuk Claudia zou succes hebben. Deze film uit 1943 is een verfilming van het toneelstuk uit 1941, met Dorothy McGuire die haar rol herhaalt. Anders dan het boek begint de film niet in een klein appartement aan de East River, maar ons koppel is inmiddels een jaar getrouwd en heeft een eigen boerderij gekocht. De film is daarmee ook een stuk braver dan het boek, want daarin is ze al zwanger vlak na het huwelijk. Nederland maakte in 1948 kennis met de boekenreeks, en het toneelstuk was in 1959 op televisie te zien met Kitty Janssen in de rol van Claudia.

Films over mensen die terug keren op aarde na hun dood om onafgemaakte zaken te repareren zijn er genoeg. Deze film laat het spook echter volledig contact hebben met de fysieke wereld, zodat hij een bal kan afpakken, mensen kan optillen etc.
Voor een romantische komedie heeft de film een wat zwaar begin, en als Kadeem Hardison, bekend van de serie A Different World, als spook ten tonele verschijnt, geeft dat een domper op zijn anders komische vertoning. Verder is het een aardige komedie, maar niet heel bijzonder.

De titel van de film is ontleend aan het boek van Robert Kennedy over de Cuba crisis, maar het scenario werd gebaseerd op The Kennedy Tapes, een boek met meer openbaringen van de Veiligheidsraad NSA. Centraal in de film staat Kenneth P. O'Donnell, een vriend van Jack Kennedy die altijd bij hem in de buurt was. De figuur fungeert als de ogen van de kijker, en is ook bij gesprekken waar hij in werkelijkheid waarschijnlijk niet bij is geweest.

Dit doet echter niet af aan de historische context van de film. Op momenten dat overgangsscènes nodig zijn die niet ondersteund worden door historische documenten wordt het beeld zelfs zwart-wit, zodat het niveau van fictie goed bepaald kan worden. Het karakter van Kenny O'Donnell is ook in staat om aan het einde van de film een les te geven over het voorafgaande. De rol wordt gespeeld door Kevin Costner, met een vreselijk nep-accent, maar de rest van de cast bestaat uit vele goede acteurs die het verleden waarlijk doen herleven.

Antony Sher schreef voor het National Theatre een monoloog die vanaf 2004 werd opgevoerd. Hoewel dit een studio-opname is, en niet een toneelregistratie, is geen enkele poging gedaan om de monoloog minder theatraal te maken. Gedurende de hele film spreekt Sher rechtstreeks naar de camera. Het decor bestaat uit een opstelling van grauwe muren, zodat je wel aandachtig naar de woorden móet luisteren. Die woorden zijn gebaseerd op het eerste deel van de autobiografie van Primo Levi, waarin hij vertelt over de tijd tussen 1944 en 1945, hoe hij opgepakt werd door de Duitsers en op transport gezet werd naar Auschwitz. Het tweede deel van de autobiografie werd in 1997 verfilmd met John Turturro in de rol van Primo Levi 1945-1946 en die film eindigt met de schrijver die zijn pen oppakt om het eerste deel te schrijven.

Rodney Dangerfield is geliefd bij een select publiek. Hoewel hij al de clubs bespeelde sinds zijn 20e jaar en vaak gezien was op televisie, brak hij pas in zijn 60er jaren door in speelfilms. Hoewel het in jaren niet veel scheelt, is er een wereld van verschil tussen Meet Wally Sparks (1997) en 4th tenor (2002). Het lijkt er zelfs op dat hij na zijn hartaanval op 80-jarige leeftijd, het nu rustiger aan wil gaan doen. De rol van Lupo is typisch Dangerfield, maar toch romantischer en veelzijdiger dan ooit. De film kwam in Nederland direct op dvd uit.

Fernando Gabeira zat in 1969 bij een revolutionaire groep in Brazilie, de 8 oktober beweging. Hij beschreef zijn ervaringen in het boek O que e isso companeiro? waarvan deze film een bewerking is. De film werkt als een avonturendrama over de ontvoering van de Amerikaanse ambassadeur, maar geeft ook inzicht in politieke structuren en de moeilijkheid van opstandelingen om daad bij hun woord te voegen en daadwerkelijk een mens te offeren voor de goede zaak, ook al is dat je beste vriend. Dit is een boeiende film, die helaas niet erg veel belangstelling kreeg in de Nederlandse bioscoop. Het tweede deel van de memoires van Gabeiro O crepúsculo do macho werd niet verfilmd.

Colline Serreau maakte in 1985 de meest succesvolle Franse film van het decennium: Trois hommes et un couffin. De Amerikanen sprongen er onmiddellijk bovenop en kwamen niet alleen met hun remake uit 1987, maar ook met een vervolg waarin de kleine meid groter is geworden. Nu, 18 jaar later, komt Serreau zelf met een vervolg, dat het echter beter had gedaan als losstaande road-movie dan vergeleken te worden met diens voorgangers, die stukken beter waren.

Er zijn 2 verhaallijnen in de film. De ene lijn verhaalt hoe 3 middelbare mannen herintreden in het datingcircuit, waarbij de humor de boventoon voert. De andere lijn gaat over vrijheid en bevrijding van een gezelschap op vakantie, en scoort het beste met drama. De twee lijnen kruisen elkaar nauwelijks, maar delen het thema van ouder worden en opgroeien. Zo kan het gebeuren dat de ene kijker vindt dat "dat geneuzel met die stenen" de komedie vertraagt, en dat de andere kijker "die flauwe grappen" in de weg van de romantiek staat. Misschien had het beter gewerkt als 2 korte films.

1992 was het vijfde eeuwfeest van de landing van Cristoforo Colombo in Amerika. Het is dan ook niet verwonderlijk dat meerdere filmers een poging gedaan hebben deze historische gebeurtenis opnieuw vast te leggen.

Christopher Columbus: the discovery is ook zo'n film, maar het nadeel van die film was dat alleen bij de ontdekking werd stilgestaan, en dus niets aan de eerdere verfilmingen van het leven van Columbus werd toegevoegd. Daarnaast had de film een 'happy-end'.

1492 bekijkt het leven van Columbus iets realistischer, toont het ware einde van de man (dat weinigen bekend is), geeft meer aandacht aan de activiteiten in de nieuwe gebieden, de verbreiding van het geloof en de schandalige omgang met de oorspronkelijke bewoners. Daarnaast krijgen we ook meer gegevens over Columbus' achtergrond, zijn naamsbekendheid en huidige afstammelingen. Voeg daarbij de goede acteerprestaties van Gerard Depardieu, Sigourney Weaver, Armand Assante en Fernando Rey en je hebt het complete plaatje voor een geromantiseerde historische film.

De jaren 1950 waren hoogtijdagen voor oorlogsavonturen op het witte doek; in een tijd van koude oorlog zocht men naar helden. In de loop der jaren is het accent echter verschoven naar het drama achter een oorlog, en sinds de val van het ijzeren gordijn hebben we nog maar weinig oorlogsfilms gezien die puur avontuur waren. In de laatste jaren van de 20e eeuw komen de helden weer terug. Mensen die alles opofferen voor het algemene doel in volledige overgave zonder motieven van zelfbehoud.

Misschien is het voer voor sociologen die over 30 jaar het aangrijpen als een duidelijk signaal van de hang naar ongenuanceerde zekerheden in deze tijd. Het verhaal van U-571 is betrekkelijk eenvoudig, maar de film haalde toch de krantenkoppen doordat de regering van Groot-Brittannie zich stoorde aan het feit dat de film pretendeert dat de onderschepping van de Enigma, door de Amerikanen in 1942, van cruciaal belang voor de oorlog was, terwijl de Britten reeds een jaar eerder de Enigma wisten te veroveren. Het is daarom leuk te zien dat de film in ons land toch een historische verantwoording meekreeg.

Laat ik vooropstellen dat ik een groot fan ben van Willy Wonka uit 1971 en vind dat Charlie uit 2005 beter vergeten kan worden. Toen ik het nieuws hoorde dat Timothy Chalomet te zien zou zijn als Wonka vreesde ik het ergste, omdat hij me niet overtuigd als acteur, maar het intrigeerde me dat de film uit de Heyday Studio's kwam, verantwoordelijk voor Harry Potter, Paddington en Barbie. Wat blijkt, het betreft hier geen verfilming van het boek maar een musical over de start van Wonka als verkoper van chocolade.

De film opent met de vertrouwde tonen van "Pure imagination". Het is meteen een signaal dat er respectvol wordt omgegaan met de geliefde klassieker, en overal in de film zitten kleine voorspiegelingen naar het verhaal van het boek en vooral de film uit 1971. Het boek is nogal onsamenhangend, hoewel ik er wel van genoten heb toen ik negen jaar was, en laat veel vragen onbeantwoord. De film geeft meer informatie en de film Wonka vult de gaten in van hoe Willy Wonka de vriendelijke sociopaat is geworden die hij in Willy Wonka and the chocolate factory duidelijk is.

Wonka zit vol anachronismen en dat zal bewust gedaan zijn om niet gebonden te zijn aan een bepaalde tijd of plaats. Hij arriveert in een stad waar de borden in het Duits of Frans zijn, maar zilveren ponden als betaalmiddel worden gebruikt. De sfeer is laat Victoriaans maar de dialogen zijn zowel voor 1917 als na 1930 en tijdens de musicalnummers komen zelfs elektrische mengpanelen voorbijzetten. Belangrijker voor een musical zijn de sterke teksten die een deel van het verhaal vertellen, en petje af daarvoor aan Neil Hannon.

Het wachten is nu op een studio die eindelijk het laatste hoofdstuk verfilmd, op basis van het boek Charlie and the glass elevator, het miskende vervolg.

De makers van deze film hebben behoorlijk lopen sleutelen aan het tijdverloop van het verhaal uit Tessa de Loo's roman, en over het algemeen werkt dat voor de film een stuk beter. Aan de andere kant heeft men getracht om alle subplots van het boek een plek te geven in de film, al is het maar in één of twee zinnen. Het gevolg daarvan is dat de kijker die het boek niet gelezen heeft verbaasd kan reageren op vooral het leven van Anna, van wie hele episodes niet verfilmd zijn, maar waaraan wel wordt gerefereerd. Het blijft een zeer toegankelijke film, maar het biedt zeker geen lichte kost.

Lori Wilde schreef de roman "There goes the bride", hetgeen de eerste zou worden in een reeks "Wedding veil wishes". Hallmark kocht de rechten van de roman, en schrapte het complete verhaal om een nieuwe trilogie te presenteren, waarvan The wedding veil de eerste is.

Centraal staat een antieke Italiaanse bruidssluier die gekocht wordt door drie vriendinnen, die ooit met elkaar kunstgeschiedenis gestudeerd hebben en elkaar één keer per jaar ontmoeten om bij te kletsen en antiekwinkels te bezoeken. Elk van de drie vriendinnen krijgt in de trilogie de sluier in handen en zal de ware liefde vinden, en de sluier dragen tijdens hun huwelijk. De films zijn humoristisch, maar romantiek voert de boventoon en door de drie films heen is een rode draad gesponnen over het mysterie van de oorsprong van de sluier. Dit mysterie is niet de moeite waard, en daarom kan dit eerste deel ook als enige gezien worden. Hallmark dacht hier anders over, en heeft een vervolg met dezelfde vriendinnen gemaakt, wederom in drie delen.

Psychologen en sociologen hebben het altijd interessant gevonden om experimenten uit te voeren, waarbij de ontwikkeling van een mens wordt bekeken in een beschermde omgeving. Het meest beroemd hiervan is de tweelingstudie. Hoewel zeer interessant, is het bepaald niet ethisch verantwoord om uit te voeren. Aan de andere kant leven we in een tijd dat mediabazen zonder enige ethiek de grens van de reality-TV verleggen.

Regisseur Peter Weir combineert deze gegevens, maar gaat nauwelijks in op de morele kwestie, en helemaal niet op de wetenschappelijke kant. De film toont ons wel wat er gebeurt als het leven bepaald wordt door soap-schrijvers. Tevens laat het onze realiteitszin zien in een wereld waar de commercie de hele samenleving naar de Endemol helpt.

Jim Carrey is volledig op zijn plek, als psychoot in het midden van een dergelijke wereld. De film geeft hem echter te weinig komisch materiaal, en wellicht had het interessanter geweest als iemand als Matthew Broderick in de huid van Truman was gekropen. Al met al een leuke film, die wel wat kansen heeft laten liggen.

Fans van spektakel komen voldoende aan hun trekken, met grotere computergeanimeerde legers dan ooit in een shot samengebracht. Verwacht echter geen verfilming van een Griekse mythe, want de regisseur vond het niet belangrijk om te vermelden dat Achilles eigenlijk een halfgod is. Zijn achilleshiel komt daarom een beetje uit de lucht vallen, en het standpunt dat de moeder van Achilles inneemt is zeer ongeloofwaardig.

Tegen de achtergrond van Amerikaanse buitenlandpolitiek komen sommige dialogen over als verkapte propaganda en het lijkt erop dat Achilles alleen vecht om zichzelf in de geschiedenisboeken te krijgen. Als halfgod is het niet raar om jezelf als (bijna) onoverwinnelijk te zien, maar zonder die dimensie is het behoorlijk arrogant. De positionering van Patroclus is ook opmerkelijk, traditioneel gezien als de grote liefde van Achilles, maar die nu weggezet wordt als diens neef. Het meest bekocht is echter Helena van Troje, wiens centrale positie volledig weggecijferd werd.

Tommyknockers zijn de geesten van dode mijnwerkers, en een oud gedicht doet de mensen van het stadje Haven nog aan de legende herinneren. Op een dag wordt de angst realiteit als een ruimteschip op hun landgoed neerstort.
Schrijver Stephen King schrijft zelden boeken met een verhaal zonder diepere betekenis. Ook in deze film geeft hij een stuk kritiek op de regering mee. zo wordt de straling die van het schip afkomt vergeleken met de ontploffing van de kernreactor in Tsjernobyl. Het ruimteschip zal ook iedereen gaan beïnvloeden, en bijna niemand zal het overleven. In de ogen van King zal de huidige regering niet minder desastreus zijn.

Ook voor mensen die de maatschappelijke boodschap niet willen zien, biedt de film een spannend verhaal. De schrijver heeft er bijna 5 jaar aan gewerkt, en de film nam de lengte van 3 televisiefilms aan. Dit is het voordeel (of misschien wel nadeel) van de status van de schrijver, dat er voor de verfilming geen grote delen geschrapt hoeven te worden. Voor de mensen die echter geen tijd of zin hebben om een boek van 563 pagina's te lezen biedt de video een goede uitkomst. Het stadje zou later op SyFy Channel een eigen serie Haven krijgen.

Rob Reiner gaat met The story of us het pad op van de sociale komedie waarin Woody Allen jarenlang furore maakte. Anders dan bij Allen zijn de dialogen meer uit het leven gegrepen en doet de film niet echt moralistisch aan. Zoals zo vaak bij sociale komedies zijn het vooral de bijrollen die de film wat interessanter maken. De vrienden van de hoofdrolspelers geven ons een beeld van de hoofdpersonen dat meer volledig is, en hun komische noot heeft een grotere acceptatiewaarde dan de hoofdrollen. In dit verband verdient vooral Paul Reiser een applaus voor de beste bijrol.

Cameron Crowe zocht het thema van deze film dicht bij huis, want hij verwerkte zijn ervaringen als jonge verslaggever voor het blad Rolling Stone in dit verhaal. Dat betekent niet dat het een autobiografisch verhaal is, al had dat net zo interessant geweest. Hoewel de relatie tussen een verslaggever en de band die hij moet interviewen centraal staat, is de relatie tussen twee jongeren die meegaan op tournee nog belangrijker. Een waarschuwing echter, als de film na een half uur niet boeit zal dat ook niet meer gebeuren.

Dit is een film tegen de achtergrond van de studentenopstand in Soweto tegen de noodtoestand in Zuid Afrika. De maker neemt een duidelijk standpunt in over de strijd die gevoerd werd, de motivaties, en in het kort een opmerking geeft over het heden. Oorspronkelijk was het een toneelstuk, waarvan de schrijver ook meegewerkt heeft aan het scenario van de film.

Nadeel is wel dat dit idealisme het niet nauw neemt met de historische gebeurtenissen, hetgeen afdoet aan de prestatie van Whoopi Goldberg in een veel te korte rol als lerares geschiedenis. Voor wie houdt van Afrikaanse strijdliederen is de soundtrack zeer aan te bevelen.

Het idee, dat het menselijk lichaam een afspiegeling kan zijn van onze maatschappelijke organisatie, is niet nieuw gezien de film Body Wars en de serie Il etait une fois.... De uitvoering van een idee is echter minstens zo belangrijk, en de broers Farrelly hebben er veel originaliteit ingestoken. De getekende delen van deze film zitten vol met filmverwijzingen en de dialogen zijn gespekt met woordgrappen. Uit de ondertiteling kan nog niet de helft van de grappen gehaald worden, dus kennis van Engels of medische wetenschap is een pré.
De film heeft ook een behoorlijke inbreng met Nederlandse oorsprong. Zo is de animatieregie in handen van Piet Kroon en vinden we Daan Jippes en Wilbert Plijnaar bij de story developers.
Hoogstandjes op tekenfilmgebied zijn er niet, maar ik denk wel dat het medium tekenfilm de juiste keuze was voor de beeldvorming. Voor de allerkleinsten is de film wellicht geen aanrader, maar er wordt wel gemikt op een breed publiek.

In 1941 werd in de Disney Studio onder erbarmelijke omstandigheden (oorlog en een staking) een film gemaakt over een vliegende olifant. Nu hebben ze een verhaal gevonden over de levende tegenhanger van Dumbo: Bo Tat.

Bo Tat heeft werkelijk geleefd, en deze film is het verhaal van hoe de olifant over oorlogsterrein werd vervoerd om de strategisch belangrijke dorpelingen te vriend te houden in de Vietnamoorlog. Net zoals in Rudyard Kipling's Jungle Book laat men weer zien hoe goed ze met dieren kunnen omgaan.

Doug E. Doug, die we nog kennen van Cool runnings, zorgt voor de meest komische noot. Operation Dumbo Drop is een leuke film, die het drama van een oorlog heeft vermeden ten gunste van het avontuur van een race tegen de klok.

De meeste mensen maken foto's om te kunnen laten zien hoe mooi of leuk iets was of is. Familiefoto's zijn daarom ook symbolisch voor het beeld dat we naar buiten dragen over ons geluk. Ze tonen niet de ruzies of de gemiste wedstrijden van je zoontje, omdat je werk voor het gezin liet gaan. Robin Williams laat zien wat er gebeurt als een onafhankelijk observator opeens een afhankelijke participant wordt. Het resultaat is doodeng, vooral omdat we als kijker te snel denken ons in zijn psychische kronkels te kunnen verplaatsen, en dat geeft verrassende momenten. Ik ben blij dat ik zonder voorinformatie de film zag in de bioscoop.

In corporatief Amerika is het normaal als uiterst dunne wanden je werkplek vormen. Je mag blij zijn als je elke dag in hetzelfde hok zit en het krijgen van een werkplek die met een deur kan worden afgesloten wordt al als promotie gezien. Herkenning is een goede vorm van humor en Mike Judge ontwikkelde zijn korte films over Milton door andere stereotypen uit het kantoorleven goed uit te werken. Milton is verworden tot bijrol, maar wel een rode draad die onmisbaar is voor het verhaal.

Van de kleinere stereotypen is vooral de rol van de printer uitmuntend. Mensen die bekend zijn met de gebruiken in Amerikaanse bedrijven, en door de populariteit van Scott Adams en zijn Dilbert-strips zijn dat er steeds meer, kunnen erg veel genieten van deze film, maar ook als je onbekend bent met deze fenomenen kun je je licht opsteken en er hartelijk om lachen. Steeds vaker komen zinloze praktijken als het verplicht dragen van Hawaiiaanse shirts voor in Nederland, en als delen van deze film je bekend voorkomen uit je eigen werktijd is het tijd om op te stappen. De vijfde ruiter van de apocalypse is zonder twijfel een consultant.