Reacties

De tuin waar de titel over spreekt is een kerkhof waar de goede en kwade geesten aangeroepen worden. Dit element en de vreemde karakters die we zien als de dorpelingen van Savannah, geven te denken dat we hier te maken hebben met een werk van fictie, maar het is niets dan de waarheid, of hoe die waarheid op de schrijver overkwam. Vreemdgenoeg blijft de film ook beweren dat het fictie is, terwijl de mensen die het meegemaakt hebben zelfs in bijrollen te zien zijn.
De regisseur is Clint Eastwood, die hiermee weer een nieuw genre aanboort, dat van de juridische thriller. De film volgt het boek echter nauwkeurig, waardoor de regisseur niet echt een stempel op de film drukt. Midnight is een vreemde film, die wel weet om de aandacht van de kijker vast te houden, al had de film in het begin wel wat korter gekund.

Als het idee van een verhaal sterker is dan de karakters in het verhaal, dan moet je als filmmaker eigenlijk de verleiding weerstaan om een vervolg te maken. Zo ook met deze film. Vooral de eerste helft herhaalt teveel van hetzelfde concept uit Meet the parents, maar dan een stuk banaler. Gaanderweg wordt de film echter wel beter, en het duo Hoffman en Streisand zet echt een stel ouders neer waarvoor je je terecht mag schamen. Als geheel heeft de film toch te weinig te bieden, voor een volwaardig vervolg.

Als je deze televisiefilm naast de film Apollo 13 legt, kom je tot de conclusie dat de werkelijkheid vaak nog angstiger is dan een thriller ooit geschreven kan worden. De karakters uit de film zijn die van een goedkope roman, maar met de productiewaarde van Jerry Bruckheimer zijn wel alle speciale effecten van stal gehaald, en qua effecten en plotuitwerking stijgt deze film absoluut boven het niveau van een televisiefilm uit.

Ben Elton bewerkte zijn eigen boek en verzamelde een reeks vrienden in kleinere zeer komische rollen. In hoofdzaak hinkt de film echter op twee gedachten. Aan de ene kant probeert de film een komisch licht te werpen op de pogingen die mensen kunnen doen om zwanger te raken, en aan de andere kant op diepe emoties die daarmee gepaard gaan. De film moet het vooral van de humor hebben en de pogingen tot voortplanting gaan op den duur vervelen, maar als geheel is het een onderhoudende film, zolang kijkers geen dijenkletser verwachten.

Films over mensen met een passie weet ik altijd te waarderen, zoals in Chef of A beautiful mind en op zich zou deze film in dat soort films passen, ware het niet dat de hoofdrol bij aanvang van de film bijzonder negatief wordt neergezet. De nadruk wordt gelegd op de schrijver en zijn familiewaarden, maar hij maakt zich ongeloofwaardig door zich vervolgens af te zonderen van zijn gezin door zich te verdrinken in zijn eigen problemen.

In de rest van de film voert romantiek de boventoon, ook al valt er zeker geregeld wat te lachen. De rol van Mick Jagger is voor zijn doen buitengewoon gecontroleerd, en misschien zelfs wel zijn beste rol ooit.

Guus Kuijer schreef de boeken over Madelief, en nadat de korte verhalen in een televisieserie verfilmd waren is nu Krassen in het tafelblad als speelfilm gemaakt. De thematiek van het verhaal is meer dramatisch dan de luchtige verhaaltjes die vaak vol onzin zaten, maar ook de beeldvorming die regisseur Ineke Houtman koos is volwassener. Er wordt niet zoveel uitgelegd als gebruikelijk in kinderfilms, en er zijn lange stiltes die voor de kleinsten niet het beste amusement vormen.

Er valt echter genoeg te lachen, zeker omdat Madelief Verelst precies op de eigenwijze Madelief uit de boeken lijkt en doordat medespelers Rijk de Gooyer en Margo Dames rollen neerzetten die kunnen werken in zowel drama als komedie. De film weet niet helemaal de geest van het boek te pakken, omdat we niet in de gedachten van Madelief kunnen komen, maar het is een goede verfilming van het verhaal.

Toen in 1924 Willem Elsschots' Lijmen in boekvorm werd gepubliceerd, werd het niet al te enthousiast ontvangen. Pas na het uitkomen van Kaas (waarnaar in deze film ook wordt verwezen) kwam er enige aandacht, en al helemaal toen Het been gepubliceerd werd, waarna beide boeken als één geheel werden uitgegeven (vandaar de wonderlijke titel). Voor mijn literatuurlijst op school mocht ik beide boeken als één nummer lezen, maar ik heb in plaats daarvan Villa des Roses gelezen.

Hoewel de makers vele aanpakken geprobeerd hebben in de lange productiegang van deze film, hebben ze uiteindelijk gekozen om de nadruk op de verfilming van Het been te leggen, waardoor de film een stuk toegankelijker wordt. In navolging van Orlow Seunkes Kaas uit 1999, en in afwachting van de derde verfilming van Villa des Roses staat schrijver Willem Elsschot weer volop in de belangstelling en een vrije bewerking zoals deze verbetert de bekendheid van de Nederlandstalige literatuur. Deze transitie, samen met een aantal doeltreffende knipogen op politiek en cultureel gebied, maken dit een vermakelijke en geslaagde verfilming.

Net als bij Husbands and wives gebruikt regisseur-schrijver-acteur Woody Allen een camera die zelf wel beslist waar naar gekeken wordt. Deze niet-traditionele manier van filmen heeft tot gevolg dat de montage van de film weinig flitsend is (lange scènes) en dat de camera niet altijd stilstaat terwijl de acteurs dat wel doen. Anders dan bij Husbands and wives is het verhaal hier belangrijker dan de karakters, en is het meer een situatiekomedie dan een sociale komedie.

De titel ten spijt is de film geen aanrader voor liefhebbers van mysteries. Er is weliswaar een moord gepleegd, en je kunt gokken door wie en waarom, maar echt zin heeft dat niet, omdat het antwoord gevonden wordt in het denken van de hoofdrolspelers, en niet in aanwijzingen die in de film worden gevonden. Wat blijft is een off-mainstreamkomedie die zijn publiek zal vinden onder mensen die het het humoristische in het gebruikelijke kunnen zien en ongebruikelijke humor kunnen waarderen.

De film opent met het jaar 188X. Het vierde cijfer is vervaagd. Dit is opmerkelijk omdat we zien hoe Dokter Watson na de Brits-Afghaanse terugkeert naar Londen. Omdat de oorlog in 1880 eindigde, is het merkwaardig om het laatste cijfer weg te laten, maar de reden waarom we dit zien is om de ontmoeting tussen Holmes en Watson uit de boeken te recreëren, voorafgaand aan dit nieuwe deel. De serie Sherlock is namelijk een modernisering van de Holmes-verhalen, en deze speciale aflevering is een uitzondering daarop. Een paar jaar verstrijken en Watson vraagt een straatverkoper hoe het met zijn verkoop van The Blue Carbuncle gaat en ze wensen elkaar een fijne kerst. Carbuncle is een verhaal dat zich met kerst afspeelt, maar het werd in het januari-nummer 1892 voor het eerst gepubliceerd, en tegen de tijd dat het kerst 1892 was, was het reeds in boekvorm gepubliceerd en niet meer in The Strand magazine. Mark Gatiss is een kenner van Sherlock Holmes, maar hier is hij duidelijk een spelletje aan het spelen met de kijker, en hij laat Holmes terugkijken op deze tijd met de opmerking dat het 1895 is. Tegelijk beweert Sherlock Holmes dat Watson bezig is met een nieuw verhaal over een hond... en dat was 1900.

In afleveringen van de serie werden vaak meerdere verhalen van Sherlock Holmes gecombineerd en gemoderniseerd. Het verhaal dat in deze film gekozen is, is Five orange pips, in een meer traditionele vorm dan in de serie gebruikt werd. Het is echter niet het verhaal dat centraal staat. Het verhaal van de Vreselijke bruid komt van een opmerking van Sherlock Holmes waarin hij moet terugdenken aan die zaak, maar het is geen zaak die opgeschreven werd door Arthur Conan Doyle (of John Watson in fictie). De makers nemen hierdoor meer dan ooit de vrijheid om zich te laten inspireren door het oorspronkelijke materiaal, en hoewel het een genot is om een keur van favoriete gezichten te zien, levert het niet een al te best detectiveverhaal op.

Bill Murray werd bekend met Saturday Night Live, met publieksfavorieten uit de jaren 1980 en kritische favorieten in de 21e eeuw. Deze film is uit de tweede helft van de jaren 1990, een periode waarin hij minder in de belangstelling stond, en hoewel de film een dragende rol voor hem heeft, is deze slechts beperkt in roulatie is gebracht in de bioscoop.

Het is een komedie die weliswaar op een enkel gegeven is gebaseerd (een man denkt dat alles wat hij meemaakt bij een spel hoort), maar de makers hebben genoeg trucs aangeboord om de vaart er goed in te houden en de aandacht van de kijker vast te houden. Heerlijk voor een regenachtige zondagmiddag.

Met een minimum aan dialoog arriveert een nieuwe Nederlandse speelfilm. Het verhaal is gebaseerd op een boekje van 59 pagina's en de verhaalelementen zijn dan ook eenvoudig samen te vatten. Beschrijvingen van de natuur, waarvan er in het boek vele zijn, zijn op een laag pitje gezet en het spirituele in de film is verhoogd. Zo lijkt de kijker zelf uit te kunnen maken of het meisje zonder naam, dat 7 maal 7 dagen na de dood van moeder verschijnt, een engel of een sterfelijke is. Een drama dat op film minder goed uit de verf komt.

Een film over het leven van een wiskundige die een Nobelprijs won, dat klinkt als voer voor een televisiefilm. De film staat ook zeer kort stil bij de gevolgen in ons dagelijks leven van de speltheorie van John Nash, hetgeen de film beter toegankelijk zou maken voor een breder publiek. Maar het gaat hier om een film van Ron Howard, de man die ons ook in spanning liet zitten bij Apollo 13, terwijl de afloop van dat incident bij velen bekend is. De film weet te scoren in spanning en drama, en biedt tevens een komische noot. Nauwkeurig krijgt de kijker inzicht in de psyche van John Nash. Er is in beeld gebracht hoe een wiskundig genie naar een reeks ogenschijnlijk losstaande reeksen letters en cijfers kijkt, en de warme gloed in beeld doet de kijker voelen wat het is om zoiets te kunnen zien.

Het leven van Nash leert ons ook dat je soms afstand moet nemen van de door de massa aanvaarde realiteit om open te staan voor nieuwe ideeën. Daarmee is een oude stelling bevestigd dat er een vage grens is tussen genialiteit en krankzinnigheid, en dat sommigen balanceren tussen beide percepties. De film kreeg de Oscar voor beste film, regie, scenario en acteur, en is daarmee de grote winnaar van die editie. Het is een bijzondere prestatie om zoveel inzichten bijeen te brengen, en fantastisch in beeld gebracht door Roger Deakins. Een bijzondere film, waarvan je er niet vaak te zien krijgt.

In 1962 verscheen het kinderboek The houst on East 88th Street over hoe de familie Primms in het leven kwam van de krokodil Lyle, die in de badkuip van hun nieuwe huis woonde. Het vervolg Lyle, Lyle, crocodile uit 1965 gaat over de relatie van het gezin met buurman Grumps. Het zijn populaire boekjes in Amerika, van elk 48 pagina's, en ze zijn nooit vertaald in het Nederlands. HBO maakte in 1987 een 25 minuten durende musical van beide boekjes, geheel in de stijl van de originele illustraties.

In deze nieuwe live-action speelfilm naar dezelfde twee boekjes neemt men ruim de tijd voor in wezen dezelfde materie, en dat is gewoon te lang. Het duurt alleen al 25 minuten voordat Lyle de zoon van de Primms ontmoet, omdat er meer aandacht wordt gegeven aan de showbiz-achtergrond van Mr. Valenti. Die rol wordt vertolkt door Javier Bardem en heeft in het boek vooral de rol om uit te leggen wie Lyle is, omdat Lyle niet kan spreken (en uiteraard ook niet kan zingen, maar wel kan dansen en koken). De productiewaarde is erg hoog, maar de kinderen die de doelgroep zijn hebben steeds minder een aandachtsboog voor de speelduur, of de keuze van de liedteksten van de shownummers. Het is geen echte musical en heeft vooral nostalgische waarde voor volwassenen die in hun jeugd de reeks boeken gelezen hebben. Ik denk dat de schrijver ofwel de focus op showbiz-krokodil had moeten leggen, ofwel de wijze waarop Lyle de zoon van de Primms helpt om te wennen op school.

Hoewel dit de verfilming is van het tweede boek in de reeks, is het de eerste film, blijkens het feit dat de vrouwelijke rechercheur in deze film nog zwanger is, en het kind in Real murders reeds geboren is. Het is een sterk verhaal over een moord die twee jaar geleden gepleegd is, waarvan de schedel in handen is gekomen van een oude alleenstaande bibliothecaresse. De dame herkent veel van zichzelf in Aurora Teagarden, die met haar Real Murder Club probeert om oude moorden op te lossen. Volgens het verhaal is Aurora zelf een slechtbetaalde bibliothecaresse, maar je ziet haar nauwelijks aan het werk en voor de werkzaamheden die ze wel doet hoef je niet afgestudeerd te zijn in de bibliotheekwetenschap. Haar egoïsme zorgt er wel voor dat ze het politie-onderzoek serieus belemmert, en dit had een stuk charmanter opgelost kunnen worden in de plot

Het is een hele stap als je op latere leeftijd de voogdij van de kinderen van je zus overneemt, zeker als je al een tijd op gespannen voet met haar gestaan hebt. Het wordt nog ingewikkelder als je zelf zwanger wordt, en je zus komt logeren om weer tijd door te brengen met de kinderen waar ze niet voor kon zorgen. Het is een familiedrama, gemaakt voor televisie.

Als je Amerikaanse films mag geloven dan bestaat het Amerikaanse platteland uit vrijstaande woningen die zo ver uit elkaar staan dat de buren niet merken wat voor ellende er allemaal in het gezin voorvalt.
Stockard Channing, ooit bekend als Rizzo in Grease, heeft na een aantal zeer zware drama's haar charme en humor gelukkig nog niet verloren, waardoor de soms erg zware thematiek wat verluchtigd wordt.

Na drie komedies waar we Kathleen Turner met Michael Douglas als komisch duo zagen, is Turner nu terug met als onverwachte side-kick Dennis Quaid, die bekend was van meer serieuze actie zoals Suspect en The big easy. Het charisma van de twee is echter opvallend goed, en door de vertederende baby Michelle Schuelke (die erin slaagt op de acteurs te reageren in plaats van de ouders op de set) zijn de karakters snel en goed neergezet. Helaas gaat het verhaal geen bevredigende kant op en vallen de grappen te vaak in herhaling, maar het is een aardige film.

De roman Firestarter kwam zes jaar na het succes van Carrie en de auteur is duidelijk gegroeid in zijn thematiek. Wederom zien we een meisje dat moeilijk om kan gaan met haar speciale krachten en daar schuldgevoelens over heeft, maar waar in Carrie die schuld een onlosmakelijk deel van het katholieke geloof was, is de psyche van Charlie McGee veel beter onderbouwd. De casting van Drew Barrymore (het kleine zusje uit E.T. twee jaar eerder) is een briljante vondst, hoewel ze in haar autobiografie duidelijk maakt dat we een dergelijke rol niet van een jong kind kunnen en mogen verwachten. Wat de film echter niet is, is een horrorfilm, en na de bewerkingen van Carrie en Christine had een deel van het publiek dit wel verwacht. Binnen het oeuvre van Stephen King is het ook een belangrijk werk, omdat The Shop geïntroduceerd wordt, de geheime instelling voor paranormale fenomenen.

Na een aantal romans, richt Ben Mezrich zich sinds 2001 met veel succes op non-fictie, vooral over jonge mensen die tegen het systeem ingaan en daardoor multimiljonair worden. Zijn boek "The accidental billionaires" werd verfilmd als The social network (over Facebook) en zijn nieuwe boek "The antisocial network" gaat de aankoop van memestocks in de jaren 2020-2021. Op het titelbeeld van de verfilming wordt duidelijk uitgelegd wat met de titel bedoeld wordt (en ook tijdens de film): kleine investeerders die trouw zijn aan slecht presterende aandelen vormen weggegooid geld.

De film zet de kleine investeerders onterecht neer als rebellen die het opnamen tegen de grote hedgefondsen, maar degene met de lange adem hebben wel een dikke middelvinger opgestoken tegen de rijke stinkerds, en dat is altijd fijn om naar te kijken. Let echter ook op Rosario Dawson en hoe het haar verloopt, als verpleegster tijdens de pandemie, want zij is in meer opzichten een held dan de YouTuber die het schandaal begonnen is. Wie in de gelegenheid is, kijk deze film na afloop van The big short, waarin de andere kant van het fenomeen beschouwd wordt.

Ruim 6 jaren zijn er verstreken sinds Esme Lammers haar succesvolle regiedebuut maakte met Lang leve de koningin. Bij dezelfde producent verscheen vervolgens een Engelstalige kinderfilm. Dat maakt het makkelijker om de film te verkopen in het buitenland, maar het betekent tevens dat de Nederlandse bioscoopbezoeker moet luisteren naar Derek de Lint die zichzelf nasynchroniseert zonder dat zijn lippen bewegen. De Engelse versie is wel aan te raden, want het is een erg leuke film. Kennelijk is Nederland goed in de productie maar niet als afzetmarkt.

Deze film is gebaseerd op het gelijknamige computerspel. Eerder maakte men een film van Super Mario Bros. maar die komedie is niet eens in Nederland in de bioscoop te zien geweest. Met in de hoofdrol Jean-Claude van Damme hoopt men een groter publiek te vinden voor een actiefilm, en de film zou snel gevolgd worden door de verfilming van een ander actiespel Mortal Kombat met Christophe Lambert.

Het grootste probleem van de film is dat het een doelgroep van kinderen zal aanspreken, en dat de film gekeurd is voor boven 12 jaar. Anders dan eerdere films van Van Damme heeft de film namelijk niet het actiegehalte, of verhaalniveau, dat kijkers boven de 12 zal aanspreken, maar genoeg realistisch geweld om de keuring te rechtvaardigen. Daarnaast komt niemand opdraven voor Kylie Minogue, omdat ze in de hele film minder te zeggen heeft dan in een gemiddelde aflevering van Neighbours.

Het is misschien niet de meest voor de hand liggende keuze, om een thriller te bewerken als komedie, maar regisseur Frank Oz deed eerder al zeer verdienstelijk de Little shop of horrors, een uitbundige musical van Alan Menken.

In Stepford zien we veel star power, maar de zwarte humor is soms zo dun, dat het gedeeltelijk weer makkelijk een tamme thriller zou kunnen zijn. De film opent met beeld van reality-televisie, dat overdreven lijkt, maar angstig dicht bij de televisie-realiteit komt. Ook in de rest van de film komen er geregeld sterke dialogen voorbij, die voor een goed verstaander een politieke of sociale lading hebben. Testpubliek wees echter uit dat dit over de hoofden van de meeste mensen heenging, en dan valt er opeens bar weinig te lachen. Datzelfde testpubliek is er mede debet aan, dat de film vol met plotgaten zit. De uiteindelijke film getuigt veel minder lef, dan in het oorspronkelijke script was geschreven, waardoor de film nu zowel voor het grote publiek, als voor de fijnproever, de plank misslaat.

De reclameslogan geeft bijna de hele film weer: "What else are friends for", de film geeft namelijk niet weer hoe de relaties in een huwelijk verlopen, maar hoe een aantal individuen, dat zoals het toeval wil, met elkaar getrouwd is, zonder enig besef van moraal overspel pleegt. Een "Sorry" na afloop is kennelijk genoeg om te werken aan je relatie. Sommigen zullen zeggen dat dit meer de werkelijkheid is dan de romantiek van Hollywood, maar wellicht is dit juist de nieuwe mythe van relatievorming.

Een andere tagline voor de film is "gueststarring Quentin Tarantino" en het is triest dat de film het nodig heeft om de cameo te verraden om publiek te krijgen, maar het is wel waar, want als Tarantino in beeld verschijnt begint de film minder monotoon te worden (inhoudelijk zegt hij niet veel zinnigs, hij houdt een betoog over het homoseksuele thema in de film Top Gun) maar een paar minuten later blijkt de film afgelopen te zijn. De film is mild-humoristisch, maar weet niet te scoren op dramatisch vlak.

Een pianolerares voor kinderen krijgt kritiek van de moeder van een leerlinge omdat ze up-tempo stukken teruggehouden laat spelen. Ze laat de kritiek emotieloos over zich heenkomen, en gaat naar de supermarkt om rijstmeel te kopen om mochi te maken. Haar man komt thuis en geniet van de rijstcakes, maar hij maakt ook duidelijk dat hij al drie jaar dood is, voer voor de vissen is en dat ze haar hoop moet laten varen. In bedekte termen wordt ook duidelijk dat hij zelf een einde aan zijn leven heeft gemaakt, nadat hem verteld was dat hij ongeneeslijk ziek was.

Het is traditie in Japan dat onze overleden geliefden tijdens de zonnewende kunnen terugkeren, en dit culturele verschil kan zorgen voor wat verwarrende scènes. De geest lijkt volledig te kunnen acteren met onze fysieke wereld, hoewel hij soms de perceptie van zijn nog levende vrouw verandert. Ze ziet hierdoor dingen hoe hij zich de incidenten herinnert, maar de grens met het hier en nu is op andere momenten vager. Het tempo van de film is laag, en de karakters zijn slecht uitgewerkt, maar de reis die ze samen maken is er eentje waarvan velen alleen kunnen dromen.

Dit is de eerste verfilming van een origineel scenario van de schrijver Stephen King die weer eens bewijst dat een oud verhaal niet afgezaagd verfilmd hoeft te worden. Het bewuste verhaal is de legende van de katachtige mens. Nastassja Kinski liet al een erotische versie zien in Cat People uit 1982, en in 1942 en 1944 voelde Simone Simon de panter in haar aderen. Onder de regie van Mick Garris (eerder verantwoordelijk voor Critters 2: the main course) wordt het echter een stuk dramatischer.

In de film wordt namelijk ingegaan op de noodzaak van een mutant om te blijven zwerven. Ze zijn in het holst van de nacht steeds op zoek naar slachtoffers om zelf in leven te kunnen blijven. Naast de geweldige special effects, de sleepwalkers kunnen namelijk van vorm veranderen, is het een fantasy-drama over de verborgen identiteit, waardoor echte liefde nooit zal bloeien. De film is aan te raden voor liefhebbers van een combinatie van spanning, fantasy en romantiek.

Aan de ene kant is dit een typische Eddy Terstall film, met zijn vaste crew en het uiterlijk alsof de medewerkers een hoop lol hadden met elkaar om de film te maken. Aan de andere kant is het de eerste keer dat er een professioneel budget aan zijn project verbonden is.
Veel aandacht is gegeven aan de aankleding. De film probeert een achtergrond te schilderen van een nabije toekomst waarin commercie verder is ingetreden in de samenleving, auto's van een barcode voorzien zijn en bankjes in het park geactiveerd worden met munten. Vooral Nadja Hüpscher is weer geweldig met een rol die in schril contrast staat met de zenuwlijer die ze in De Boekverfilming speelde, maar die nog steeds een typetje is dat het erg goed doet in een komedie als deze. Vraag blijft wel of je filmbudget moet besteden aan een reis naar Japan, als de filmmaker slechts een enkel shot van een rijstveld nodig heeft.