Reacties

Drie jaar na het succes van de eerste live-action speelfilm van de Galliër is hier het vervolg, en dit keer was één boek voldoende als basis voor het verhaal. Het boek is één van de meest filmische delen uit de Astérix reeks en werd in 1968 reeds als tekenfilm verfilmd. De film is geheel in stijl van de stripreeks sterk anachronistisch en schuwt ook het gebruik van animatie en musical niet om bepaalde scènes kracht bij te zetten. Stripliefhebbers zullen alleen de scène missen dat de toeristische industrie zich aanpast aan het neusje van de sfinx, maar krijgen er veel voor terug als je op de kleine details let. Jamel Debbouze steelt de show, en keert later in de serie terug in Astérix aux jeux Olympiques.

Hetzelfde jaar dat Bruce Willis te zien was in de remake van The Day of the Jackal, komt ook het op waarheid gebaseerde verhaal over Carlos the Jackal in de bioscoop. Hoewel de internationale terrorist die naam pas kreeg na het beroemde boek van Frederick Forsyth, deelt de film de romantiek van een misdadiger die uit de handen van de internationale politie weet te blijven.

We leren veel over de man die Carlos genoemd werd, maar de film gaat eigenlijk over diens dubbelganger. De film kiest een raar moment in tijd om het verhaal te vertellen, want in 1987-1988 werd de steun voor communisten als hij steeds minder en deed hij niet meer dan vluchten van de autoriteiten. In hetzelfde jaar dat de film uitkwam werd Carlos voor het Franse gerecht gebracht en een levenslange straf opgelegd. Hij heeft wellicht meer dan 80 moorden op zijn geweten, en hoewel zijn leven minder romantisch is dan Ludlum, Forsyth en deze film beschrijven, geven de twee films samen een goed beeld van de mythe achter Carlos.

De film speelt zich af in Victoriaans Engeland, in ieder geval na 1882. Het verhaal speelt zich af in Brighton, maar is volledig opgenomen op het studioterrein van de Ealing Studios. De titel verwijst naar het gebruik van apothekers in die tijd om de door hen bereidde pillen te verzegelen, zodat er niet gerommeld kon worden met de samenstelling van de soms giftige ingrediënten. Het is een tijd dat echtelijk geweld vrij normaal gevonden werd, en nog voor de tijd dat de vrouwenbeweging zich sterk maakte tegen alcoholisme.

De film is gebaseerd op het drama van Roland Pertwee, dat geïnspireerd werd door de zaak van William Palmer in 1856. In die zaak kon de dronken patholoog het verschil niet vaststellen tussen tetanus of vergiftiging met strychnine en moesten meerdere lichamen opgegraven worden om de man eindelijk tot de dood te veroordelen.

Ik zag net in de bioscoop dat er dit jaar een tweede vervolg uitgebracht wordt Der Spitzname (De bijnaam).

De zaak waarop de film gebaseerd is speelde van 1920 tot 1923. Rose Gooding en Edith Emily Swan hebben werkelijk bestaan en Rose kreeg 14 dagen cel voor het schrijven van de lasterlijke smeerlapperij aan het adres van Edith Swan. Een verdachte die later in beeld kwam kreeg 12 maanden cel voor dezelfde strafbare feiten, en verzwarende omstandigheden die ik niet zal benoemen omdat ze pas in de tweede helft van de film te zien zijn. De echte Rose werd bijgestaan door haar man, die om dramatische redenen uit het verhaal is geschreven (en de maatschappijkritische noot aanscherpt).

Olivia Colman steelt de show als de schijnheilige Edith. Het soort mensen dat is opgevoed met de erfzonde en daardoor altijd uitgaat van het slechtste in de mens. Mensen die zich openlijk zorgen maken om de eerste steen te werpen, maar achter gesloten deuren hoogmoedig zwelgen in de mate waarop de gemeenschap hun piëteit prijst. Timothy Spall speelt haar vader, een man van weinig woorden maar je kan duidelijk zien hoe Edith gevormd is.

Tenslotte is de rol van WPC Gladys Moss behoorlijk wat geweld aan gedaan. Historisch gezien was ze de eerste vrouw die als agente werd ingezet op zaken die vrouwen en kinderen betroffen. In de film wordt ze meer neergezet als een vrouw die koffie haalt en zich vooral buiten politie-onderzoek moet houden. Het was al zeldzaam om vrouwelijke agentes te hebben, en het zegt meer over de 21e eeuw dat ze in de film een migratie-achtergrond heeft gekregen, hetgeen haar aanstelling in 1919 nog tien keer moeilijker had gemaakt. Ze zorgt echter wel voor een komische noot, en een ontknoping die zo uit een boek van Erich Kästner had kunnen komen.

Ik ben geen fan van Percy Adlon als regisseur. Hij brengt kleurrijke karakters schitterend in beeld, maar het verhaal heeft meestal niet veel om het lijf. Zo ook Die Schaukel, een tijdsbeeld van een arme familie die boven hun stand leeft, in een huis van een pseudo-adellijke familie die te trots is om huur te vragen. Het gezin boven heeft 3 dochters en 1 zoon en spreekt Duits en Frans. Het gezin beneden heeft ook dochters en spreekt Duits en Engels. De film draait vooral om de drie dochters Hespera, Gervaise en Mathias. Gervaise is erg muzikaal en tussen de schuifdeuren voert ze toneelstukjes op over het belachelijke gedrag van de rijke mensen die ze gezien hebben bij de opera of op feestjes. Mathias is een etterkind van heb ik jou daar. Ze is de jongste en verbetert haar zussen als deze Beierse woorden gebruiken met het Hoogduitse equivalent en haar stem is zo schril dat ik geregeld de neiging had om haar scènes door te spoelen. Dat is echter niet verstandig, want de film is gebaseerd op een autobiografische roman van Annette Mathilde Kolb en de film toont de herinneringen van Mathilde/Mathias tussen 1880 en 1890. Ze begon aan het boek na de brand in het Glaspalast in 1931, waarbij een enorme kunstschat verloren ging en die haar terugvoerde naar haar jeugd omdat haar vader de jaarlijkse bloemententoonstelling organiseerde in het glaspaleis. Toen Hitler aan de macht kwam in 1933 vertrok ze naar Parijs. Gervaise is haar zus Germaine, de zangeres die naar Dublin vertrok en Otto is haar broer Karl-Emile die naar New York ging. Ze beschrijft dus een tijd dat de kinderen nog bij elkaar waren. De mysterieuze Hespera zou in het echt in 1890 sterven, de bloemententoonstelling stopte in hetzelfde jaar, en tegen de tijd dat het boek gepubliceerd werd, waren ook haar ouders en broers overleden. Aan het einde van de film zien we ook hoe Mathias zich afzijdig houdt van het dansen en een soort visioen krijgt van de roerige tijden die zullen volgen.

Het is 20 jaar geleden dat Axel Stein en Diana Amft te zien waren in Knallharte Jungs en nu zijn het hun kinderen waarvan de geslachtsdelen mondig worden en de drager aansporen om ontmaagd te worden. Je zou denken dat ze geleerd hebben van hun eigen ervaring, en zich volwassener richting hun kinderen gedragen, maar het is een totale herhalingsoefening. De modernisering zorgt ervoor dat er gepraat wordt over body shaming, maar die boodschap is weinig overtuigend omdat body shaming en peer pressure overheersen in de film. Bij de oorspronkelijke film Harte Jungs (die als Ants in the pants in Nederland op dvd verscheen) vond ik reeds dat de humor in de jaren 1980 had moeten blijven maar kennelijk is Netflix bereid om te betalen om oude successen opnieuw af te stoffen.

Gene Stratton-Porter heeft niet veel boeken geschreven, maar diverse titels zijn een keer of drie verfilmd tot nu toe, waaronder Freckles. Aantrekkingskracht van de boeken is de setting in de bosrijke omgeving van de Limberlost, en dit boek speelt zich vooral in het moeras af. Na haar dood pakte haar dochter Jeannette de pen op en schreef een vervolg op dit boek, waarvan deze film de verfilming is. Althans, het titelbeeld vermeldt dat de film "gesuggereerd" werd door het boek, maar eigenlijk hebben ze alleen de suggestie van de titel overgenomen, dat Freckles Winslow terugkeert naar de Limberlost, maar niet vanuit Ierland, zoals in het boek, maar vanuit de Amerikaanse stad waar hij gestudeerd heeft. Daarnaast is er aandacht voor het meisje waarop hij vroeger verliefd was, maar in het boek is haar karakter veel meer uitgediept (eigenlijk is het haar verhaal, niet dat van Freckles). De rest van het filmverhaal, over criminelen die schuilen in de Limberlost en een plan beramen om een bankier te overvallen, heeft niets met het boek te maken. Het is dan ook niet nodig om een versie van Freckles gezien te hebben voordat je deze film bekijkt.

Ik kijk graag naar Hallmark films, al gooien ze zelden hoge ogen, maar behalve de mannelijke hoofdrol lijkt iedereen diens tekst op te dreunen, alsof het een amateurproductie is. De nadruk op de functies en verschillende modellen van Canon fototoestellen kan niet anders dan product placement zijn, en veel van de locaties op Fiji lijken uitsluitend gekozen te zijn voor hun beeldwaarde, en niet hun functie in het verhaal. Het flinterdunne verhaal wordt hiermee ook nog eens naar de tweede plaats gedrukt.

Uit de pen van de schrijver van Het Zakmes kwam in 1996 De rode zwaan. Hij heeft het boek zelf bewerkt voor film. Met deze film krijgen weer een ouderwets gezellige jeugdfilm met een fantasie-component, zoals we 20 jaar geleden zagen in Martijn en de Magier, in een tijd dat de grens tussen kinderfilm en mild drama zeer fijn wordt. De kijker moet echter wel genoegen nemen met een vage verklaring, want de plot weerstaat geen grondige analyse van de tijd- en dimensietheorie. Wat blijft is een aardige film voor jong en oud.

Toen het boek over de avonturen van Robinson Crusoe werd geschreven keek men neer op fictie, omdat boeken alleen waarheid mochten bevatten. Daniel Defoe deed dan ook alsof hij de dagboeken van deze avonturier in handen had. Deze verfilming vertelt het verhaal vanuit het perspectief van schrijver Defoe en deze zogenaamde dagboeken. De natuurbeelden zijn realistischer dan in eerdere versies, en de film is niet zo avontuurlijk doordat er meer nadruk is voor dialogen, bijvoorbeeld tussen Crusoe en Friday over hun wereldbeeld. Een aardige poging om een klassiek verhaal nieuwe betekenis te geven.

Met veel gejuich werd deze film in Amerika ontvangen. Een drama dat de weide natuur als gesloten kamer neemt, omdat je tussen een stel bergen zit en niet zo makkelijk van een wilde rivier afkomt. De acteerprestatie van Meryl Streep mag er inderdaad wezen. Slechts weinigen zouden ermee wegkomen om een doodsbange vrouw te spelen die zich een deuk lacht van ellende. De overige spelers zijn echter niet veel bijzonders. Wat een groter probleem is, is dat de film supervoorspelbaar is. De film volgt namelijk de zeer populaire televisieformule: Alles wat aan het begin van de film getoond wordt moet later in de film worden ingezet als ultimum remedium, en in je hoofd kun je alle verhaalelementen dus één voor één afstrepen.

Regisseur Jerry Zucker heeft de afgelopen jaren flink geëxperimenteerd met andere genres dan de komedies waarmee hij ooit groot geworden is, maar met de film Rat race is hij weer terug, op basis van het beste scenario dat Andy Breckman geschreven heeft sinds Moving in 1988. De premisse van de film is simpel en wordt tijdens de film niet meer gewijzigd. Het aantal grappen dat rond dit simpele verhaal is bedacht is echter hoog, zodat de kijker constant beziggehouden wordt. Het gevolg is dat de film voor de één een dijenkletser zal zijn en voor de ander een film zonder veel variatie.

Centraal in deze komedie van regisseur Garry Marshall staat een dame die haar wilde haren nog niet kwijt is, en plots de moederrol over drie neefjes moet overnemen. Elk van hen zal ook nog de dood van hun moeder of zus moeten verwerken, op diens eigen manier. Een belangrijk motief hierbij is de brief die de overleden moeder verstuurd heeft aan haar zussen. De ene brief is perfect opgesteld, maar de ander, die de film bewaart tot het einde, scoort hoog in emotionele waarde, maar laag in geloofwaardigheid. De middelmaat wordt mede hierdoor zelden overstegen.

In een recordtijd hebben de makers van Pietje Bell een vervolg weten te maken. Het voordeel daarvan is dat de kinderen niet veel ouder zijn geworden, hetgeen voor een aansluitend vervolg wel zo handig is. Het nadeel kan zijn dat er gemakkelijk voorbijgegaan wordt aan het hart van de film. Er waren namelijk zoveel ideeën uit de oorspronkelijke boeken blijven liggen dat het eenvoudig was om de hele film te vullen, maar geen enkele van de verhaallijnen is echt verheven tot de centrale plot.

De tsarenkroon uit de titel krijgt opvallend weinig schermtijd en de poster lijkt een Harry Potter-achtig avontuur weer te geven. De film is echter gewoon een belhamelklucht, en het avontuur en de romantiek krijgen soms net te weinig tijd om effectief te zijn. De primaire doelgroep heeft echter geen moment om zich te vervelen, omdat de film propvol ontwikkelingen is gestopt. Sommige grappen gaan over de hoofden van de kleintjes heen, maar dat is dan weer leuker voor de begeleidende ouders in de zaal.

Na het succes van Kruimeltje kon het niet uitblijven dat het andere geesteskind van Chris van Abkoude het witte doek terugvond. Voor de hoofdrol bleven producent en regisseur binnen het eigen gezin, maar je hebt tenminste niet de indruk te kijken naar Kruimeltje met een pet op.

Uit de eerste twee boeken zijn de scènes gekozen die het beste in het geheugen blijven, en deze zijn verwerkt tot een nieuw verhaal. De film wordt daarmee wel episodisch, maar de ouderwetse gezelligheid die er vanaf straalt zal vermaak voor jong en oud brengen. In recordtijd kwam er ook een tweede deel.

Vanuit zijn terrarium ziet de hagedis Leo al tientallen jaren groepen van kinderen hun basisschool voltooien, gevuld vol hoop voor de meer volwassen tiererjaren die zullen volgen en tegelijk vol onzekerheid over hun positie in de groep en met de bagage van hun vreselijke Amerikaanse ouders. Hij kan de lesstof bijna dromen en als ze voor de eerste keer de klas binnenlopen dan ziet hij al welk type kind we mee te maken hebben. De vervangende lerares stelt echter de regel in dat ieder kind om beurt voor de klassendieren moet zorgen tijdens het weekeinde en hij merkt dat hij ze een stukje van zijn wijsheid kan geven.

De films die Adam Sandler heeft gemaakt voor Netflix zijn behoorlijk middelmatig, en soms ver daaronder, vooral als je bedenkt dat Happy Madison een kwart miljard heeft gekregen voor de rechten van de films. Van de films die ze sinds 2020 samen geproduceerd hebben, heb ik er tot nu toe pas eentje gezien. Ik wist ook niet dat Leo in die lijst thuishoorde, maar wat een verademing is dit. Ik was reeds gecharmeerd van Eight crazy nights, de Chanoeka-tekenfilm van Adam Sandler, maar dit is een waardige opvolger met goede musicalnummers, een ijzersterke eerste akte die niet veel tijd verliest, een hoofdmoot waarin alle karakters van de kinderen hun kans krijgen en een slot waarin alles op niet originele maar wel romantische manier samenkomt.

Het script van Adam Sandler had oorspronkelijk geen hagedis in de film, en wel de inkijkjes in de levens van de scholieren, maar zijn collega van Saturday Night Live Robert Smigel heeft geholpen om wat extra dimensies aan de film te geven. Het zijn juist de klassendieren die de grappen voor volwassenen maken. De ondertiteling bij vooral de liedjes laat te wensen over, maar verder is dit goed familievermaak.

Bij het maken van de film Braveheart gaf Mel Gibson aan dat hij de film niet in het Gaelic wilde doen, omdat deze dan wel correct, maar niet toegankelijk was. Bij het maken van Passion wilde dezelfde Gibson de film in het Aramees en Latijn maken, zonder ondertiteling. De gedachte daarachter is dat het verhaal zo bekend is, dat de beelden voor zichzelf spreken. Uiteindelijk koos de producent toch voor ondertiteling, maar nog steeds spreken de beelden niet voor zich, voor een groot deel van de mensheid.

Een klein gedeelte zal de beeldvorming van de duivel niet begrijpen, een wat groter gedeelte ontgaat Maria Magdalena en de wenkbrauwen gaan pas echt omhoog bij het beeld van de Heilige Geest. Een belangrijke reden die Gibson gaf voor het maken van de film, is om de oorspronkelijke betekenis van de Passie duidelijk te maken. Passie is lijden, en de film is er perfect in geslaagd om de kijker het lijden te laten voelen. Mensen met een zwakke maag zijn gewaarschuwd, dat op modern gotische wijze de romantiek van de gospel vermengd is met horrortechnieken. De film vertoont dan ook veel overeenkomsten met de buitenlandpolitiek van George W. Bush. Van de Shock and Awe aanpak tot het bewust verdraaien van de feiten.

Het helpt ook niet dat Gibson koos voor scènes waarin Pontius Pilatus hulpeloos is en de Farizeeërs genadeloos. Dat is alleen behulpzaam voor het beeld van de joden als moordenaars van de Christus, en dan kun je commentaar verwachten. Passion of the Christ is te Rooms, te gewelddadig, te lang, nietszeggend en historisch incorrect. Zelf zag ik de film in een goedgevulde zaal met alleen filmcritici, en hoewel die wel wat gewend zijn moest een behoorlijk aantal wel even een luchtje scheppen na afloop van het geweldvertoon. Gelukkig was de tweede film van de ochtend een kinderfilm.

In 1991 wist het Ebola-virus de Verenigde Staten te bereiken, vlakbij de regeringsdistrict Washington. Onmiddellijk daarna werden zowel fictie als non-fictie boeken uitgegeven over het mogelijke gevaar, en het beroep van viroloog.
Eén van die boeken was Outbreak van Robin Cook, en hoewel de producent de rechten gekocht heeft, is alleen de titel ervan gebruikt. Het knappe van dit fictie-verhaal is dat de makers onderkenden dat Ebola nog niet gevaarlijk genoeg is. Na een paar dagen zijn de eerste verschijnselen al zichtbaar en heb je tijd om naar de dokter te gaan. In Outbreak zien we een sterker virus, dat net als Ebola in Zaïre ontstaat en naar de V.S. komt. De makers hebben, behalve een spannende, soms grappige en soms dramatische film, ook nog een duidelijke boodschap achtergelaten. De boodschap is niet zozeer dat zo'n virus werkelijk kan bestaan (de vergelijking met een sluipend virus als AIDS is soms op zijn plaats), maar dat als we de regeringen hun gang laten gaan, het niet onwaarschijnlijk is dat de bacteriologische oorlogvoering zal toenemen, zonder enig respect voor de gevolgen voor de burgers. In die zin laat de film ons even ruiken aan de armageddon.

Hans Hylkema heeft een aardige poging gedaan om het beroemde boek van Hella S. Haasse uit 1948 te verfilmen. Het is redelijk populair onder scholieren die lezen voor hun boekenlijst, omdat het redelijk dun is en je een historisch perspectief kan werpen op de inhoud. Hylkema werpt dan ook hedendaagse schijnwerpers op de materie. Tegenwoordig zijn we immers niet overtuigd van de noodzaak van de politionele acties, die het onderwerp van de film zijn.

Haasse kwam zelf uit Nederlands Indie en verwerkte haar ervaringen nadat in 1947 haar ouders naar Nederland kwamen, waar zij reeds studeerde. Hylkema voegde, behalve een politiek vingertje, ook meer thematiek toe over het overlijden van de vader van Oeroeg. Tevens is besloten om het verhaal in wisselend tijdverloop te vertellen en geen erotische scènes te maken uit de relatie met de onderwijzeres. Haasse heeft het scenario goedgekeurd, maar benadrukt dat de film los gezien moet worden van het boek, en dat moeten scholieren zeker ook doen.

Het gebeurt niet vaak dat er een film uit Argentinië in de commerciële bioscoop uitkomt, en het beeld in ons land van de Argentijnse film wordt voornamelijk gevormd door Alejandro Agresti. Het is dan ook leuk om een laagdrempelige komedie te zien uit dat land, en hoewel het verhaal niet bijster origineel is, en het tempo vrij laag ligt, hadden ze een groot internationaal succes kunnen hebben als er slechts 25 minuten op de montagevloer was beland. Twee jaar nadat ik dit schreef probeerde Steven Soderbergh precies dit, met Criminal, maar daarin is ook de charme van het velletje postzegels vervangen door een veel saaier zilvercertificaat (maar ook leuk om te zien).

Dave was een verkoper van busjes met meerdere showrooms, en hij had zich opgewerkt tot miljonair. Na de kredietcrisis wilden de banken geen kleine leningen verstrekken, terwijl ze zichzelf wel grote bonussen uitkeerden, en hij begon daarom zijn eigen geld uit te lenen aan dorpsgenoten. Zijn droom was toen om een kleine bank te openen in de hoofdstraat, waar je nog 5% rente kreeg op je spaartegoed en hij geld uitleende aan kleine zelfstandigen. Voor het geld deed hij het niet, alle winst ging naar lokale goede doelen. In 2012 zond Channel 4 een tweedelige documentaire over hem uit, en na die uitzending liep het helemaal storm, zozeer dat de FSC ingreep en hem de mogelijkheid ontnam om spaargeld aan te nemen.

De verfilming van zijn verhaal in Bank of Dave begint met de mededeling dat het soort van waarheid is, en dit is zwaar overdreven. De film is gebaseerd op het karakter van Dave, maar dan minder uitbundig gespeeld door Rory Kinnear, en een aantal andere rollen zijn duidelijk composiet van mensen die werkelijk in zijn leven waren, maar de juridische strijd die centraal is in de film heeft nooit plaatsgehad. De conservatieve partij reikt zijn verhaal zelfs aan als voorbeeld dat er geen regulering nodig is, omdat hij alles wist te realiseren ondanks de wetten die hem in de weg stonden. Dave zelf was erg blij met de film, maar van de scenarist van Fisherman's friends en Burke and Hare had ik toch een hoger waarheidsgehalte gehoopt, vooral omdat het echte verhaal enorm inspirerend is.

De gimmick van Nick of Time met Johnny Depp is dat de film zo goed als in real time gedraaid wordt. Op één scène na, waarin de hoofdrolspeler bewusteloos is, maken we dus evenveel mee als Depp. Christopher Walken zet weer een heerlijk slecht karakter neer, maar Roma Maffia is daarentegen wat irritant. Het verhaal is wat zwak, maar als je kijkt naar een wereld waarin niemand te vertrouwen is, kan menig kijker toch op het puntje van diens stoel zitten.

De film draait om een Japans gezin op vakantie in de jaren 1960, en de subplots geven elk van de gezinsleden hun eigen verhaal tijdens de vakantie. Eén van de subplots is hoe het kleine zusje bijna misselijk wordt van de aandacht van een veel oudere jongen. Ik kon me goed in haar verplaatsen, want de film heeft er alles aan gedaan om mij misselijk te maken. Er zit een gekleurde lens op de camera, zodat alles ofwel te rood ofwel te blauw toont, geluiden uit de verte zijn te horen als een knallend geluid en het beeld wil niet stil staan. Het motto van de film is: "Wij zijn allen apen, en moeten nadenken over onze acties". Wellicht moet de regisseur hier ook eens stil bij staan.

Sjuul is zo'n vrouw die zichzelf wegcijfert voor anderen. Ze reist op en neer van Den Haag naar Rotterdam (vijf kwartier met HTM lijn 1 en de RET E-lijn) om haar kleinkind te halen en brengen, wiens moeder een drukke baan in het ziekenhuis heeft, en ze bezoekt zo vaak mogelijk haar man, die in een verpleeghuis in een bijna vegetatieve toestand verblijft en niet meer op haar reageert. Voor ze naar huis gaat zal ze altijd even bij de overbuurvrouw langswippen, die slechter ter been is. De centrale vraag van de film is of ze het aandurft voor zichzelf te kiezen, nadat ze een oude vlam ontmoet.

Die eerste ontmoeting is wat merkwaardig, omdat er een lampje bij Rocco gaat branden als Sjuul wordt opgeroepen in het ziekenhuis met haar getrouwde naam, terwijl hij alleen haar meisjesnaam hoort te kennen. Ook de locatiescout heeft voor een bonte mix gezorgd, ze hebben rond de pier van Scheveningen gefilmd en bij de eindhalte van lijn 11, en voor de rest is het niet eens in de buurt van Den Haag. Voor mij overheersten de dramatische elementen, en was het meer mildhumoristische romantiek, maar gezien de thematiek was dit goed gekozen. De kat van de buren wordt overigens gespeeld door Abatutu, die eerder in De wilde stad en Poeslief te zien was.