Reacties

Fascinerende miniserie, verfilming van een boek, over het aan de macht komen van Mussolini. De Italiaanse scenaristen wilden de serie een onomwonden antifascistische boodschap meegeven en dat is ze naar mijn oordeel goed gelukt. Het getoonde geweld roept een duidelijke afkeer op en ook de persoon Mussolini komt niet als een aangenaam persoon over. De discussie over de aanpassing van de kieswet is ook een, nu nog steeds, interessante wijze van argumenteren. Wat betekent het winnaar van de verkiezingen te zijn, terwijl je niet een meerderheid in zetels hebt? Wij zijn de grootste, dus wij bepalen vanaf nu wat er gebeurt?

Onvoorstelbaar verhaal, dat iemand dertig jaar lang zijn gang kan gaan. Het heeft te maken met de Franse cultuur, en het heeft te maken met de plek van de misdaad, een plaatselijke politie-organisatie die niet als doel heeft zaken op te lossen, althans vooral werk en ‘gedoe’ wil voorkomen. Nieuwe collega’s wordt dat ook direct duidelijk gemaakt en een ‘rechtertje’ zoals ze haar noemen (afl. 2) wordt niet heel serieus genomen en vooral als lastig gezien, iemand die hun werk bezorgt. De serie wil eer bewijzen aan de slachtoffers, staat er bij de afkondiging van iedere aflevering, en dat is goed gelukt. De serie bestaat uit zes afleveringen, als eerste staat een slachtoffer centraal, en vervolgens in de afleveringen 2 t/m 4 staan steeds personen, functionarissen, centraal die er echt werk van willen maken, maar vaak tegen muren oplopen (o.a. de cultuur, waarin het feitelijk niet belangrijk is vrouwen te beschermen). In aflevering 5 staat een commissaris centraal die cold-case zaken behandeld en echt gedreven is, een lange adem heeft, en zich niet uit het veld laat slaan. In de slotaflevering staat ten slotte de dader centraal. Ieder van de hoofdrolspelers weet zijn rol intens en goed weer te geven. De serie weet je direct te pakken en mee te nemen, zonder lange aanloop. Voor wie de serie wil kijken, hij is nog tot 20 mei 2026 bij VRT Max te zien.

Aangrijpende, boeiende film waar de Praagse lente en het einde daarvan wordt getoond via het leven van topchirurg Tomas en zijn geliefden. Juliette Binoche en Daniel Day-Lewis zetten hun rollen goed neer, je voelt de liefde, de spanning en het verdriet gedurende de hoop van de Praagse lente en de desillusie wanneer de Sovjets met tanks hier een einde aan maken en het verzet daarna breken.

Interessante, spannende documentaire over de Polgar-methode, de methode van vader Polgar, toegepast op zijn drie dochters, om schaakgenieën van ze te maken. Centraal staat Judith Polgar, de jongste van de drie zusters. En gaandeweg klimt zij naar de top van de mannen, iets wat een vrouw nooit eerder lukte. Spannend is het om te zien hoe ze probeert steeds beter te worden tegen Garry Kasparov, wereldkampioen en nummer 1 op de ratinglijst. De documentaire is een aanrader, ook voor niet-schakers.

Het verdriet van een vrouw, in shock, die nog moet accepteren wat er is gebeurd, en tegelijk bezig is met hoe de uitvaart de geschiedenis in moet gang. Door de afwisseling van beelden van destijds met de film van nu, is goed te zien hoe knap Natalie Portman Jackie Kennedy weet te spelen.

In het begin van de film moest ik even doorzetten, net als de leerlingen ;), maar de reacties op deze site maakten dat ik bleef kijken, gelukkig. Verheffing noem je zoiets, betrokken leraar, die vanuit z’n hart werkt en doorzet wanneer het systeem tegenwerkt. En het blijft vreselijk om te zien wat die hele drugsboel met dit land doet. Wanneer maken ze daar een einde aan?

Prachtig sociaal-realistisch liefdesdrama over twee mensen die gevangen zitten in hun eigen leven (prachtig vertolkt in de karaoke-bar), verliefd worden, maar dit door onhandigheid niet goed weten over te brengen, wat de film aandoenlijk maakt. De film wordt ondersteunt door mooie melancholische Finse muziek. Stilistisch is de film eenvoudig, sober, maar perfect passend om de juiste sfeer over te brengen. Ik heb genoten van dit kunstwerk dat me op z’n tijd aan het lachen wist te krijgen.

Ik moest bij deze film wennen aan het feit dat er verteld wordt. Bij the Irishman ben ik om die reden na een half uur afgehaakt. Deze keer was ik er meer voor in de stemming om door te kijken en ik ben niet teleurgesteld. De mannelijke karakters zijn perfect ingevuld, echte Italiaans-Amerikaanse maffia-figuren, de manier van praten, de houding, beweging, perfect. Ook de soundtrack ondersteunt de film goed en geeft een goede passende sfeer. Ook is het Scorsese goed gelukt het Las Vegas van de jaren ‘70 goed weer te geven. Toch maar eens the Irishman binnenkort weer oppakken en uitkijken.

Na drie afleveringen, dacht ik, is het niet te lang, 6 afleveringen voor deze twee aanslagen. Maar bij de laatste 3 afleveringen was ik overtuigd. Het juiste gevoel kun je niet in 90 minuten overbrengen. Misschien hadden de eerste 3 afleveringen ook compacter gekund, in bijv. 2 afleveringen, maar de laatste 3 waren zeker van de juiste omvang, indrukwekkend.

Het is lastig met alles wat al gezegd en geschreven is hier nog enigszins onbevangen naar te kijken en er dan iets van te vinden. Het is een documentaire. Een documentaire zou over iets moeten informeren, dat ik na afloop wijzer ben geworden van iets. Het zou de weken voor de inauguratie van Melania Trump weergeven, wat doet zij, hoe bereidt zij zich voor. Wat o.a. is blijven hangen zijn de scènes van het uitzoeken, passen en op maat maken van de kleren, het zal wel. Bij het kijken dacht ik, was er niet een betere periode geweest om een portrait van haar te maken? Bijv. de eerste jaren van de tweede termijn als first lady? Wat doet een first lady? En wie is Melania, waar is ze opgegroeid, wat daarna, enz.. Volgens mij had dat een stukken interessantere documentaire opgeleverd. En wat me ook stoorde, de hele tijd muziek, zelfs in de kerk, daar wil ik de stilte hebben, het verdriet voelen. Probleem is ook dat het geen onafhankelijk journalistiek product is, Melania is zelf de producer. Moet je er dan maar vanaf zien het te gaan kijken, het is wel 1u45m van je kostbare tijd? Ik had besloten het toch te willen kijken om er zelf een oordeel over te kunnen vellen. Misschien is dat in dit geval het beste.

Dit is een politieke boodschap en geen beoordeling van de documentaire, jammer, want daar is deze site toch voor bedoeld, beoordelingen geven na het zien.

Op waarheid gebaseerd staat er in het begin, bizar. Hoe psychologie zonder woorden en handelingen in een gesloten ruimte werkt, wat het met mensen, familieleden ook, doet. En het einde is even bizar als de gehele film. Goed gefilmd en geacteerd.

Geweldige film met actie van begin tot het einde en een sterke opening (met destijds actueel thema) met goede soundtrack. En de film is voorzien van een destijds actueel thema, de macht van de mediamagnaat. En net als in de beginjaren ontbrak ook het onderwatergebeuren niet. Ik vind een film die goed past in de Bond-reeks qua thema, actualiteit en actie, en dat deden ze tussendoor niet allemaal.

Hele sterke actuele politieke actie-serie waarin we te zien krijgen dat het niet eenvoudig is om beslissingen over leven en dood te nemen ten bate van het hogere doel. De situatie is bovendien niet zwart-wit en zie dan maar eens de juiste beslissingen te nemen, terwijl bovendien de VS elders in de wereld bezig zijn, en dus hier even geen tijd voor hebben. Daar sta je dan als klein land. En los je het dan diplomatiek op (kan dat wel? ten koste van wat?) of met geweld. Dat is de kern van de serie.

Interessant concept. Hoe je op verschillende manieren tegen 9/11 kunt aankijken, geheel afhankelijk van de plek waar je je bevindt of waar je bent geboren. Of wellicht vanwege andere ervaringen. Zo roept de 11e in Bosnië een heel andere ervaring op (Srebrenica, 11/7/95) dan bijv. in Chili (11/9/73). Maar ook de dreiging van de Amerikaanse wraak blijft niet onbesproken. Moeite waard.

Het is een goede thriller, die je aandacht ruim twee uur vasthoudt, met leuk (explosie)spektakel, maar, een James Bond moet meer zijn. Een James Bond moet vernieuwend zijn ten opzichte van de eerdere Bond-films, en dat vernieuwende miste ik.

Het verhaal moest voor mij wat op gang komen. In de eerste 10 minuten heb je wel direct een aardig beeld van wie Richard Boyle is en in welke problematische situatie hij zit. Daarna duurde het even voor ik het verhaal goed begreep. Wat achtergrondinfo over El Salvador vooraf zou geholpen hebben. Helemaal onwetend ben ik niet, wel van Romero gehoord, en de vermoorde Nederlandse journalisten van Kenmerk, en de guerilla-organisatie FMLN, en Amerikaanse ‘instructeurs’, maar het was wat weggezakt. En dan is het even zoeken naar het verhaal. Gaandeweg kwam ik er wel in, en toen sloeg het er ook goed in, het maakt je kwaad en ook machteloos, de Amerikanen doen waar ze zin in hebben, net als nu, en we kijken toe. Een sterke maag is wel aanbevolen.

Politiek is samenzwering wordt er in de film gezegd, en dus is blijkbaar veel geoorloofd. Een goede politieke thriller van de hand van Ken Loach. De film houdt je aandacht gedurende bijna twee uur goed vast en laat je koud achter, een kijkje achter de façade van de werkelijkheid die ons voorgeschoteld wordt. De dreigende sfeer in Noord-Ierland is ook goed overgebracht.

Hele sterke absurdistische komedie van Woody Allen, waarin o.a.een parodie wordt neergezet van live televisie waarin alles kan en mag en een bananenrepubliek waarin het uiteindelijk niet uitmaakt of de leider rechts of links is, uiteindelijk corrumpeert macht. En de CIA? De CIA kiest onderweg naar San Marcos voor de zekerheid geen partij, heel sterk, passend in de tijdgeest, na de mislukking van de Varkensbaai. En de film bevat ook tal van leuke grappen uitgevoerd door Allen zelf als de kluns die geen remmingen kent, wat erin zijn hoofd opkomt doet ie. Met een kleine rol voor Sylvester Stallone.

Isaac, een schrijver met de nodige zelftwijfel, eigenlijk weet ie niet goed wat ie wil, wat z’n relaties betreft en wat z’n boek betreft. Het plaatje van New York is wel mooi, te mooi, want eigenlijk was het toen een verloederde stad met moord en doodslag. Het enige negatieve wat je van New York te zien krijgt is de immense massa aan auto’s, waar Isaac tegenover z’n vriend ook over begint, auto’s zijn slecht voor het milieu, niet aan beginnen. Een vroeg inzicht, alhoewel Club van Rome. En televisie is slecht voor je hersenen, nu hebben we teveel andere schermtijd. Wel een mooie soundtrack met muziek van Gershwin.

Opnieuw een door Ken Loach goed neergezet sociaal-realistisch drama. We zien een generationeel conflict in een tijd waarin de jeugd afstand probeert te nemen van het burgerlijk bestaan van de ouders. Tim, de vriend van Janice geeft dit op een gegeven moment heel duidelijk aan, staand voor het raam, wijzend naar de dicht op elkaar staande huizen, het systeem probeert je klaar te maken voor dat leven, vroeg op, aan het werk, slapen, weer vroeg op enz.. Sandy Ratclift speelt de rol van Janice heel goed. Je moet heel sterk in je schoenen staan om je aan het systeem te ontworstelen. Je bent al snel geestelijk niet in orde en dan weten ze wel raad met je met omstreden methodes.

Hele goede verfilming van een waargebeurd verhaal. De film wist de gehele drie uur de aandacht vast te houden, geen overbodige scènes. Direct zonder lange aanloop wordt je in het verhaal getrokken. Het kamp kwam ook als een natuurgetrouwe replica over. Ondanks dat er geen Nederlander in zat, toch een Nederlands tintje met de repen chocola. Klein foutje bij de tweede trein, die was niet van de DR, Deutsche Reichsbahn, maar van de DB.

Een Bond-film die je aandacht van het begin tot het einde vast houdt. Spannend koude-oorlog-plot, incl. Afghanistan, en niet te vergeten Q met z’n getto-blaster, prachtig. En de intro vind ik ook erg goed, kortom, een voor mij kloppende Bond-film.

Een vroege Ken Loach, sociaal-realistische film. Het is voor die tijd een onconventionele film op twee manieren. Er is regelmatig bloot in te zien en het leven van de lower class staat centraal. En dat is nieuw in Engeland.
Ken Loach filmt het leven van Joy, de echtgenote van een overvaller, die de meeste tijd in de gevangenis zit, waardoor zij maar moet zien hoe ze haar leven met een baby in armoedige omstandigheden vorm geeft.

De atoombomfilm van de jaren ‘50. Met Waltzing Matilda zingend ten onder naar het einde der tijden. De film moet in die tijd wel een grote indruk hebben achtergelaten, nog geen 15 jaar na een vernietigende wereldoorlog. En wie heeft, is in de film de vraag, de atoomoorlog, met totale vernietiging ten gevolge (Australië nog uitgezonderd) veroorzaakt, Einstein? Wie heeft het bedacht om vrede te bewaren met wapens die je niet mag inzetten?
Ook is er aandacht voor de dreiging van totale vernietiging op persoonlijk vlak, wat doet het met je als mens, hoe ga je reageren op de aanstaande vernietiging? En naast de zware kwestie is er toch ook ruimte voor romantiek.