Reacties

Politiek is samenzwering wordt er in de film gezegd, en dus is blijkbaar veel geoorloofd. Een goede politieke thriller van de hand van Ken Loach. De film houdt je aandacht gedurende bijna twee uur goed vast en laat je koud achter, een kijkje achter de façade van de werkelijkheid die ons voorgeschoteld wordt. De dreigende sfeer in Noord-Ierland is ook goed overgebracht.

Hele sterke absurdistische komedie van Woody Allen, waarin o.a.een parodie wordt neergezet van live televisie waarin alles kan en mag en een bananenrepubliek waarin het uiteindelijk niet uitmaakt of de leider rechts of links is, uiteindelijk corrumpeert macht. En de CIA? De CIA kiest onderweg naar San Marcos voor de zekerheid geen partij, heel sterk, passend in de tijdgeest, na de mislukking van de Varkensbaai. En de film bevat ook tal van leuke grappen uitgevoerd door Allen zelf als de kluns die geen remmingen kent, wat erin zijn hoofd opkomt doet ie. Met een kleine rol voor Sylvester Stallone.

Isaac, een schrijver met de nodige zelftwijfel, eigenlijk weet ie niet goed wat ie wil, wat z’n relaties betreft en wat z’n boek betreft. Het plaatje van New York is wel mooi, te mooi, want eigenlijk was het toen een verloederde stad met moord en doodslag. Het enige negatieve wat je van New York te zien krijgt is de immense massa aan auto’s, waar Isaac tegenover z’n vriend ook over begint, auto’s zijn slecht voor het milieu, niet aan beginnen. Een vroeg inzicht, alhoewel Club van Rome. En televisie is slecht voor je hersenen, nu hebben we teveel andere schermtijd. Wel een mooie soundtrack met muziek van Gershwin.

Opnieuw een door Ken Loach goed neergezet sociaal-realistisch drama. We zien een generationeel conflict in een tijd waarin de jeugd afstand probeert te nemen van het burgerlijk bestaan van de ouders. Tim, de vriend van Janice geeft dit op een gegeven moment heel duidelijk aan, staand voor het raam, wijzend naar de dicht op elkaar staande huizen, het systeem probeert je klaar te maken voor dat leven, vroeg op, aan het werk, slapen, weer vroeg op enz.. Sandy Ratclift speelt de rol van Janice heel goed. Je moet heel sterk in je schoenen staan om je aan het systeem te ontworstelen. Je bent al snel geestelijk niet in orde en dan weten ze wel raad met je met omstreden methodes.

Hele goede verfilming van een waargebeurd verhaal. De film wist de gehele drie uur de aandacht vast te houden, geen overbodige scènes. Direct zonder lange aanloop wordt je in het verhaal getrokken. Het kamp kwam ook als een natuurgetrouwe replica over. Ondanks dat er geen Nederlander in zat, toch een Nederlands tintje met de repen chocola. Klein foutje bij de tweede trein, die was niet van de DR, Deutsche Reichsbahn, maar van de DB.

Een Bond-film die je aandacht van het begin tot het einde vast houdt. Spannend koude-oorlog-plot, incl. Afghanistan, en niet te vergeten Q met z’n getto-blaster, prachtig. En de intro vind ik ook erg goed, kortom, een voor mij kloppende Bond-film.

Een vroege Ken Loach, sociaal-realistische film. Het is voor die tijd een onconventionele film op twee manieren. Er is regelmatig bloot in te zien en het leven van de lower class staat centraal. En dat is nieuw in Engeland.
Ken Loach filmt het leven van Joy, de echtgenote van een overvaller, die de meeste tijd in de gevangenis zit, waardoor zij maar moet zien hoe ze haar leven met een baby in armoedige omstandigheden vorm geeft.

De atoombomfilm van de jaren ‘50. Met Waltzing Matilda zingend ten onder naar het einde der tijden. De film moet in die tijd wel een grote indruk hebben achtergelaten, nog geen 15 jaar na een vernietigende wereldoorlog. En wie heeft, is in de film de vraag, de atoomoorlog, met totale vernietiging ten gevolge (Australië nog uitgezonderd) veroorzaakt, Einstein? Wie heeft het bedacht om vrede te bewaren met wapens die je niet mag inzetten?
Ook is er aandacht voor de dreiging van totale vernietiging op persoonlijk vlak, wat doet het met je als mens, hoe ga je reageren op de aanstaande vernietiging? En naast de zware kwestie is er toch ook ruimte voor romantiek.

De film is zoals de boeken van John le Carré, je raakt soms de draad kwijt, je moet eigenlijk de hele tijd bij de les zijn. In die zin is het een goede verfilming. Verder is het goed dat het in Moskou en Leningrad gefilmd is, tegen het einde van de Sovjetunie, daardoor komt de sfeer, het troosteloze, goed over. De gekozen muziek ondersteunt de film op een prettige manier.

Freedom is a state of mind, ik zag het pas na het zien van de film op de poster staan, en het vat de film goed samen. Hoe je toch overeind blijft in een uitzichtloze situatie waarin je ten onrechte bent beland.

De serie komt langzaam op gang, maar feitelijk is dat precies zoals het in dit waargebeurde verhaal gebeurt, of zoals later gezegd wordt, er wordt een val opgezet, waar je langzaam in loopt en dan klapt ie dicht. Je wordt gehersenspoeld. En iemand waarvan gezegd wordt dat ie door Satan bevangen is, is er mooi klaar mee. Je zou dan denken, vertrek als ze je niet meer moeten, maar zo simpel is het niet wanneer je gehersenspoeld bent. Knap neergezet allemaal. Het tweede seizoen is weliswaar een vervolg op het eerste, maar of dat ook waargebeurd is, is me niet helemaal duidelijk geworden. Als dat wel het geval is, is het juridisch einde in ieder geval onthutsend, althans dat vind ik.

Ik moet nog vaak aan deze film denken wanneer ik de vele pakketbezorgers, van bijna allemaal verschillende firma’s, soms ook meerdere van dezelfde firma, door de straat zie racen. Blijf daar maar goed bij, en er zijn er, die het ook nog met plezier lijken te doen, je met een glimlach je pakket bezorgen.

Sociaal-realistische topfilm van Ken Loach, hoe een goedbedoelende burger vermalen wordt door de bureaucratie.

Een vroege Ken Loach-film. Hoe een onderschatte jongen, onderschat door zijn afkomst, toch een passie vindt, daarvoor gaat door kennis te vergaren. De ondersteunende muziek in vooral de buitenscènes had niet gehoeven, stiltes mogen ook. Die muziek vond ik eigenlijk storend.

Het voorspelbare leven van de schoonmaker Hirayama, met een mooi inkijkje in Tokyo. Goede ondersteunende muziek die je direct een goed gevoel geeft, en Hirayama trouwens ook, wat aan hem af te lezen is. Het bevrijdende schaduwtikkertje, van zwaar naar luchtig, prachtige scène. Een hele goede film in al zijn eenvoud.

Na het zien van deze serie en met die van 56 en 59 in gedachten wist ik even niet goed hoe ik deze moest waarderen. Op ZDF online staat als extra een documentaire van drie kwartier over deze serie, en die maakte voor mij veel duidelijk. West-Berlijn was destijds anders dan de rest van Duitsland, een soort voorpost van moderniteit, van de behoefte aan meer vrijheid, niet alleen als lege politieke huls,maar concreet, in de muziek (Blues ipv Schlagers, de tango op de dansschool) en in de persoonlijke verhoudingen. Je ziet de weerstand groeien tegen de patriarchale samenleving, die in de wet verankerd was, en waar nog in 1966 door het hoogste gerecht werd vastgelegd wat de rol van de vrouw moest zijn, hoe ze de liefde moest bedrijven, ook als ze niet genoot, was ze volgens die uitspraak verplicht te doen alsof ze wel genoot. Ook was er nog steeds anti-homowetgeving compleet met razzia’s tegen homo’s op straat. En er begon in ‘63 in Frankfurt a.M. een proces tegen het personeel van de concentratiekampen, Duitsland begon, voorzichtig, met de verwerking van het eigen verleden. In de serie klinkt het naziverleden nog op verschillende plekken door, ook bij Caterina in de dansschool en haar oordeel over buitenlanders, en bij Freddy die er in zijn café mee te maken krijgt. Duitsland is 18 jaar na de oorlog nog niet begonnen met de verwerking van deze tijd, de naaste medewerker van kanselier Adenauer was mede verantwoordelijk voor de rassenwetgeving in de nazi-tijd. In de serie klinkt dit goed door, de tijd wordt er goed in weergegeven. Alles in de serie ademt verder de jaren ‘60. Ten opzichte van de eerdere series, 56 en 59, vind ik het wel jammer dat de andere helft van Berlijn er minder in voorkomt, de stad is toch inmiddels door een echte muur gedeeld, en dat politieke van Berlijn, had meer plaats mogen hebben. Maar goed, het conservatisme van het Duitsland van die tijd, en de hang naar verandering in West-Berlijn in het bijzonder, is wel op subtiele wijze verwoord en verbeeld.

Inmiddels ook tot 30 december 2025 te zien op VRT Max.

Ik vrees alleen dat degenen die Rusland de hand boven het hoofd houden, deze film als zwartmakerij wegzetten. Maar voor degenen die nog hoop hebben op een rechtvaardige vrede in de lopende onderhandelingen moeten de ogen na het zien open gaan.

Aangrijpende, unieke documentaire over de hersenspoeling en militarisering van de jeugd op een school diep in Rusland. Als je deze documentaire gezien hebt, kun je niet veel goeds verwachten van de Russische delegatie in de lopende onderhandelingen om de oorlog te beëindigen. Moedig van de filmer om dit allemaal vast te leggen, en hij was graag gebleven in de stad waarin hij is opgegroeid, je voelt de pijn van de vlucht. De documentaire liet me even stil achter.

De eerste keer in de Haagse bioscoop in Babylon op een zondagmiddag bekeken, en inderdaad in slaap gevallen. Lag denk ik vooral aan de heerlijke stoelen. Later opnieuw bekeken en niet teleurgesteld, maar je moet er even voor gaan zitten en je verstand erbij houden.

Mercedes number 1. Geweldige film die een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten.

Boeiend 3-luik in de wereld van wegwerpagenten, illegals (zie serie the Americans) en industriële spionage (in Nederland).

Prachtige absurdistische humor, wie wil er nu lid worden van een vereniging die mij als lid wil hebben. Het kostte me soms wel wat moeite om de woordenstroom bij te houden, maar de film is de moeite waard.

Indrukwekkende verfilming van de ontvoering en vermoording van de voorzitter van de Italiaanse Christen-Democraten, Aldo Moro, door de linkse stadsguerilla Rode Brigades. De ontvoering wordt vanuit verschillende perspectieven gebracht, een sterk punt. Heel sterk is ook de rol van de vrouw van Moro, vooral tijdens de kennisname van de ontvoering, de shock is van haar gezicht te lezen.

De serie is niet slecht, en toch. De soundtrack doet heroïsch, groots, aan. Maar vanaf het derde seizoen kostte het me steeds meer moeite om het uit te kijken. De serie schetst een onthutsend beeld van de paus en zijn entourage eind 15e eeuw. Het is een en al losbandigheid, buitenechtelijke kinderen, en macht en intrige.
Uiteindelijk ben ik maar na de derde aflevering van het derde seizoen gestopt. Stoppen kostte me wel moeite, het is niet mijn gewoonte voortijdig te stoppen, maar het begon te voelen als gegijzeld te zijn door de serie, moeten doorgaan, en zo moet het niet.